ТОЛКУВАЊЕ НА ЕВАНГЕЛИЕТО ВО ЧЕТВРТА НЕДЕЛА ПО ДУХОВИ

unnamed
Мат. зач. 25; гл.8, ст. 5-13
Денешното Евангелие зборува за излекувањето на слугата на капетанот во Капернаум, а во исто време не уверува и за огромната љубов на Спасителот кон човечкиот род и за Неговата божествена моќ. За се ова зборува и евангелистот Лука во гл. 7, ст. 1-10.
-„Во она време дојде Исус во Капернаум и при Него пристапи капетан молејќи го: Господи, мојот слуга лежи дома одземен и многу се мачи. А Исус му рече: Јас ќе дојдам и ќе го излечам“.
Капернаум е мал град покрај Галилејското Море и бидејќи Исус Христос во него долго престојувал, евангелистот Матеј го нарекува понекогаш и Христов град. Капернаум лежи меѓу ридовите на Нефталимавото и Завулоновото племе при местото каде истекува реката Јордан и при Тиверијадското Море. Во овој мал град Спасителот ги направил сите оние чуда кои го прославија и разгласија по тамошната околина, така да маса народи доаѓале да го видат и слушнат божествениот учител. Овде Спасителот го излечил синот на царскиот чиновник, Петровата тешта и ќерката на законодавецот. Капетанот, кој сега му приоѓа на Исус Христос го моли за помош, бил старешина на една римска стража која ја чувала Јудеја. Според народност бил Римјанин, а според верата приврзаник на Јудаизмот. Оваа вистина ја посведочува на таков начин што од љубов кон Јудеците им подигнал и синагога. Капетанот сам лично дошол кај Спасителот, а подоцна донел и некои Јудејци за тие да го претстават на Христа како народен пријател и тоа таков кој изградил и синагога на тој народ. Спасителот, гледајќи ја цврстата вера на капетанот и иако непоканет вели дека ќе го посети во неговата куќа, а тоа го прави со цел таа вера да ја открие јавно и како пример да им послужи на другите.
-„А капетанот одговори и рече: Господи, не сум достоен да влезеш под мојот покрив, туку само кажи и мојот слуга ќе оздрави.“
Не сум достоен – вели капетанот затоа што верува дека Исус Христос е Бог, а за себе знае дека е грешен. –Со зборовите: ќе дојдам и ќе го излечам, Спасителот намерно предизвикал ваков одговор кај капетанот, затоа што со тоа сакал неговата вера да биде јавна, а таа своја вера капетанот навистина и ја потврдува со зборовите: само кажи збор и т.н.
-„Зошто и јас сум човек од власт и под себе имам војници и велам: оди и тој оди; и на другиот: дојди, и тој доаѓа; и на својот слуга: направи го тоа, и тој го прави.“
Овие зборови покажуваат големо и постојано убедување на капетанот во моќта и благоста на Христос зошто со нив признава дека Спасителот има божествена власт со која може само со еден збор да нареди неговиот болен слуга да оздрави или да умре.
-„А кога слушна Исус се воодушеви и им кажа на оние кои одеа по Него: вистина ви велам, дека ни во Израел не најдов толкава вера“.
Спасителот ја пофалил големата вера на капетанот зошто тој како нензабожец не го знаел јудејското Свето писмо за Месијата, но сепак подобро и попостојано од самите Јудејци верувал во Христовото божество. Но Спасителот не се задржал само на тоа, туку капетановата вера и на другите ја јавил и пофалил за и другите да се угледаат на него.
-„И тоа ви велам дека многумина од исток и запад ќе дојдат и ќе седнат на трпезата со Авраам, Исак и Јаков во царството небесно“.
Спасителот намерно ги спомнува Авраам, Исак и Јаков сакајќи со тоа да ги укори Јудејците кои се фалеле себеси поради тоа што биле Авраамови потомци, а сега Спасителот вели дека и идолопоклониците од разни краишта на светот ќе бидат со Авраам во вечното Божје царство. Оваа вистина ја претскажал пророкот Исаија велејќи: „И ќе се соберат во домот Господов сите народи“. Од овие Христови зборови дознаваме дека верата, побожноста и доблеста не се наследуваат, туку се лични заслуги и кој со нив се одликува, без разлика дали е Јудеец или незнабожец, ќе се спаси како Авраам и Исак. И така за спасение е потебно вера, зошто Бог не гледа кој е кој.
-„А синовите на царството ќе бидат прогонети во најкрајната темнина и таму ќе биде плач и чкртање на забите“.
Јудејците како Авраамови потомци биле и природни наследници на царството Божје кое на Авраам му го вети, но заради нивното неверување и отстапување од Бога тие се оддалечени од вечното царство во кое е Авраам.
-„А на капетанот Исус му рече: оди и како што веруваше нека ти биде; и неговиот слуга оздраве во тој час“.
Бидејќи веруваше дека можам да го излечам твојот слуга и без да одам во твојот дом, тоа нека биде и според твојата вера – нека слугата ти оздрави.
Овие зборови сведочат не само за чудото кое Спасителот го направил излекувајќи го слугата на капетанот со силата на само еден збор, туку и докажуваат дека Спасителот со својата сила исполнува во најкратко време бидејќи и капетановиот слуга оздравел штом Господ рекол: нека оздрави.

БЕСЕДА ВО НЕДЕЛА ЧЕТВРТА ПО ДУХОВИ
Кога во денешното Евангелие слушнавме за капетанот, кој иако по вера незнабожец, а по народност Римјанин, толку се сложил со Јудејците, што им изградил Синагога во Капернаум, затоа денеска да зборуваме за слогата и љубовта меѓу нас. Доколку денес има повеќе љубов и слога, сигурно би биле повеќе среќни и понапредни. Кога Спасителот на светот, нашиот Господ Исус Христос го исполнуваше Своето спасоносно дело, дојде часот на Неговото страдање, кога требаше, распнат на крст, да ја пролее Својата пресвета крв и со неа да не очисти од многувековните гревови. И тогаш, подигнувајќи ги Своите очи кон небото, Го повика Бога и Отецот и од Него побара сите верници да бидат едно: „Свети Оче, сочувај ги во Името Твое да бидат едно како Ние“. И Спасителот во оваа Своја молитва петпати ги повторува зборовите сите да бидат едно сакајќи со тоа да ни ја покаже големата потреба и големата важност на единството и слогата.
Како можеме да бидеме едно? Само со помош на слога имајќи секогаш добро и благо мислење до кое пак се доаѓа по пат на убав и братски договор и взаемно известување.
Слогата е основа и темел не само на нашата православна христијанска вера, туку и на земната благосостојба и среќа на поединецот и на сите и на цели држави и народ, така исто и на вечното блаженство. Спасителот на Отецот во својата молитва Му вели: „Славата која Ми ја даде, им ја дадов ним“. Но, со каква цел Спасителот ни ја даде таа слава? „Да бидеме едно, да бидеме сложни“, а ако не сме сложни, таа слава од нас ќе се одземе и ние ќе бидеме робови на гревот и страдалници на вечните маки. Но кога се сложуваме и кога еден друг се помагаме, тогаш не само што ќе бидеме наградени со небесна слава, туку и тука додека сме на земјата Бог секогаш ќе ни биде на помош и секогаш ќе биде меѓу нас за секоја наша работа да биде среќна и благословена. На оние кои живеат во слога, Спасителот им ја вети својата божествена помош велејќи: „Каде се двајца или тројца во Моето Име и Јас сум меѓу нив“(Мат. 18, 20). Значи, каде има слога, таму е и Бог, а каде е Бог, таму се и ангелите, таму е благословот и среќата, таму е и љубовта, мирот, напредокот и секоја благосостојба.
Луѓето само под знамето на слогата и раководени од слогата можат да го постигнат своето определување. За во земјата да владее правдата и добрината и луѓето да бидат среќни и чесни, нема друг начин освен братска слога и искрена љубов зошто само таа небесна сила дава мир, среќа и благосостојба на целото човештво. Секое градче и секое село, секое општество и секое семејство каде владее слогата е среќно и напредува, зошто Бог вети дека ќе биде таму каде има слога. каде нема слога, таму нема чест, почитување, богатство, полза, наука ниту милосрдие. Заради тоа и Татковината секогаш на своите деца во аманет им остава да имаа слога и братска љубов, зошто кога тоа го нема меѓу нејзините жители, тогаш и таа страда и паѓа во несреќа, а нејзиното лице е покриено со пустош и срам и заради неслогата на своите родени деца, Татковината останува понижена и засрамена.
Историјата на човечкиот род не уверува со многу примери како неслогата во светот била причина на големи и тешки беди и несреќи! Неслогата цели народи избришила од лицето на земјата! неслогата кревала цареви против цареви и се леела човечка крв, а во таа крв се давеле вдовици и сирачиња, стари мајки и седи старци! Неслогата е толку страшна зошто таа не знае за свето и за правда, таа нема ни срце ни душа, таа не се грижи за мајчините солзи и плачот на некое дете!
Заради тоа нека е благословена слогата, мајка и учителка на секоја среќа и благосостојба, зошто каде и да било слогата го подигне својот престол, таму има луѓе меѓу кои е и Бог, среќата и славата, здравјето и напредокот. Да бидеме постојани во слогата и братската љубов, зошто тоа ни е најважно и најпотребно. Слогата е слава и гордост на секое село и град, на секоја држава и народ, зошто силата на Татковината е во слогата меѓу нејзините синови. Слогата е украс на семејството и задругата; таа е мир на совеста и спокојството на душата и слогата е небесно благо, па затоа Божјиот Апостол вели: „Ве молиме, браќа, со името на нашиот Господ Исус Христос, сите едно да говорите и меѓу вас да нема расправии, туку да бидете утврдени во еден разум и една мисла. Амин.
+++ Јован-Хаџи

Posted in Почетна | Leave a comment

ШТО Е ДУХОВЕН ЖИВОТ И КАКО ЗА НЕГО ДА СЕ ОСПОСОБИМЕ

images
ВОВЕДНА НАПОМЕНА ЗА ДАДЕНОТО ВЕТУВАЊЕ ДЕКА ЌЕ СЕ ВОДИ ПРЕПИСКА ЗА ДУХОВНИОТ ЖИВОТ. ПОЛЗАТА КОЈА СЕ ОЧЕКУВА ОД ТОА.
Откако пред вашето заминување за Москва се договоривме дека нашиот разговор ќе го водиме преку писма, за работи кои што вам ви се неопходни, за мене беше природно да очекувам дека ќе се јавите по доаѓањето, дека ќе кажете нешто за себе и за новите околности во кои се најдовте. Чекав и чекам, еве веќе колку време, и не дочекав ништо. Што се случи? Здрави ли сте? Ве чува ли Мајката Божја? Или ја сменивте намерата?! Сешто се случува – и тоа е можно. Заради тоа и ви пишувам, дека ако е така, и ако постои некое притеснување заради мене – дека не треба да ме оптеретувате или слично – исфрлете си го тоа од глава. Нема да ми бидне тешко да ви пишувам, особено за такви предмети, напротив – тоа ќе ми претставува не мало задоволство, оти ќе внесе извесна разноликост во моите вообичаени работи. Ќе кажам и нешто повеќе: ако не се оствари она што го замисливме, ќе се чувствувам како некој кој претрпел штета или изгубил нешто. Нема да ви објаснувам како, но повторувам дека ќе биде така и дека така и треба да биде. Затоа и сакам не да ви дадам совет, туку да ве замолам: пишете. Иако од мене не можете да очекувате некоја голема мудрост, уште едно преиспитување на се ќе ви биде од корист, оти во вашето сеќавање ќе ја оживее целата таа ситуација и ќе го восредоточи вниманието на неа, можеби и со ослободување на посебна енергија. А ова последното е навистина добро! Бидејќи ако во животот ни се случи некаков неуспех, тој скоро секогаш потекнува не толку од глупост или од тврдо срце, туку од недостаток на срдечност и ревност за она што е потребно. Значи, пишете.
МИСЛЕЊЕ ЗА ПРИЧИНАТА ЗА МОЛЧЕЊЕТО. НЕОПХОДНОСТ ЗА ОТВОРЕНОСТ И ЕДНОСТАВНОСТ ВО ПРЕПИСКАТА. СУЕТАТА НА СВЕТСКИОТ ЖИВОТ.

А јас се губев во нагаѓање: што е причината? Ете што е! Баба малку се разболела. Да, баба – прекрасен збор. За внукот нема потопло место од тоа кај баба, ниту за баба има подраги лица од добрите внуци. И заради тоа треба да Му благодариме на Бога. Почесто тешете ја баба и повнимателно слушајте што зборува. Стариците имаат мудрост стекната со искуство и труд во животот. Тие често ненамерно, со едноставни зборови, даваат толку мудри лекции, кои и во книгите да ги бараш – нема да ги најдеш.

Иако ми пруживте сосема задоволително објаснување зошто толку долго не пишувавте, сепак би требало да Ви дадам макар и мала епитимија како би се поправиле. Меѓутоа, мислам дека можеби повеќе ќе се свртите на подобро ако Ви заблагодарам на писмото и на она што во него сте напишале. Затоа, Ви благодарам.
Ветувате дека ќе бидете отворени. Добро! Отвореноста е главно нешто во преписката, инаку не би требало ни да ја започнуваме. И пишувајте секогаш без дотерување – се што ви е на душа; особено целовито треба да излагате прашања кои Ви се појавуваат во главата и почнуваат упорно да бараат решение. Тогаш и решението ќе го примите како што жедна земја ја прима вода. Тоа е најдобриот начин да стекнете и во душата да ги утврдите сфаќањата кои ја разјаснуваат суштината на нештата чие што јасно видување со очите на умот го сметаме за неопходно за себе. Што би значело кога јас би Ви пишувал за едно, а Вашата душа би била зафатена со друго? Тоа би било празнословење, како кога две лица би разговарала свртени со грб едно кон друго и секој да зборува за она што му е нему при очи. Ми се чини дека ние и се договоривме да не се занимаваме со апстракции, да не правиме планови и теории, туку дека ќе разговараме за она што го бараат тековните околности на животот. Така ќе одиме чекор по чекор.
Пишувате дека Ви „трепери пред очи. Пред два дена – велите – ми се случи да ги посетам тука вообичаените места на друштвениот живот: бев во театар, па прошетав, па бев на вечера. Каков метеж, какви разговори, какви мудри мисли за се, какви манири! Сето тоа ми делува страшно, а од метежот не можам да си ги соберам мислите“. Тоа Ви се присторило од прва, но внимавајте. Таков впечаток сосема е нормален после мирен и обичен семеен живот на село кој што сте го имале. Јас би Ви кажал: по тоа и судете каде е вистината, а каде е лагата. Но не знам што се Ви се прифатило во душата од се што поминало. Оти можно е на површината да постои неодобрување на таквата состојба, но во длабочината да има симпатии и желби таквото искуство да се повтори. Животот чие што делче сте виделе го има тоа својство лесно да прелажува: дури и кога ќе се увиди дека тоа не е тоа, тој сепак привлекува, како што оној кој навикнал на опиум знае дека ќе бидне како луд, а сепак го зема, или го зема токму заради тоа. Значи, како Вие се чувствувате? Ве влече ли срцето уште таму? Сакате ли така да го поминете животот? Молам тоа добро да ми го опишете и – по вистина.
ПРАЗНОТИЈАТА И ЕДНОСТРАНОСТА НА СВЕТСКИОТ ЖИВОТ
Колку ме израдувавте со вашиот одговор! „Не ме привлекува, напротив – ме одбива. Неколку дена после тоа бев како скршена, мојата душа се мачеше: тагував и не можев да се соберам. И едвај некако да се повратив.“ Зошто тоа минатиот пат не го напишавте? А мене ми се причини дека со премолчување сокривате страст или такво нешто. Дај Боже таквото чувство на одбојност кон светскиот живот и светските забави секогаш да се сочува во вас. Но можно е тоа и да ви се допадне. Очигледно, не можете да избегнете допир со таквиот живот. Вториот пат веќе нема да биде така разорно и вознемирувачко, третиот пат – уште помалку, а потоа нема да чувствувате ништо. Како и со пиењето: после секоја чашка човек се повеќе се опушта. Што чувствуваат оние кои доаѓаат во работилница за преработка на тутун? Ги штипе за очи, им тече од носот, не можат да дојдат до здив. А на оние кои таму работат не им е ништо. Па и оние што дојдат, кога малку ќе постојат, веќе не жмиркаат толку, не ќиваат и не кашлаат, а потоа сите тие непријатности сосема престануваат. Гледајте и со вас да не се случи нешто слично кога се во прашање околности кои толку го пореметиле вашиот мир.
Како однапред да го насетивте моето прашање па велите: „Не мислам дека некогаш би можела да се помирам со таков живот. Внимателно набљудувам и наоѓам дека тоа не е живот. Не знам тоа да го објаснам, но се утврдувам во мислењето дека тоа не е живот. Тука има многу живост, но нема живот. Еве и мојата машина за шиење постојано е во движење, но тоа не е живот“. Прекрасна мисла породила вашата бистра главичка. Сега за вашата положба можам да кажам дека влева надеж. Само чувството не е постојано: тоа може да се промени. Но кога на помош му доаѓа разумна мисла, тогаш тоа се утврдува, и пак, од друга страна, ја осигурува мислата. Заедно – тие се како тврдина. Но за таа тврдина да биде што поутврдена, треба да сфатите зошто всушност во таквиот живот нема живот. Ако нашите разговори потрајат тоа со време потполно ќе се разјасни. За сега ќе кажам само ова: во таквото живеење нема прав живот, затоа што тоа не ги опфаќа и не ги задоволува сите страни на човечкиот живот, туку само мал дел, и тоа таков кој стои на последното место, или поточно, на краевите на животот, не допирајќи се до неговиот центар. Човечкиот живот е доста сложен и многустран. Постои во него и телесна и душевна и духовна храна. Секоја има свои сили и потреби и свои начини за нивно задоволување. Човек живее само тогаш кога се сите наши сили во движење и кога сите потреби се задоволуваат. А кога кај него е во движење само едно делче на силите и кога се задоволува само дел од потребите, тогаш тој живот не е живот: баш како што и вашата машина за шиење работи како треба само кога сите нејзини делови се во движење. Ако биде прекинато работењето на било кој дел – машината сопрела: не живее. Ни човекот не живее човечки ако во него не е се во движење. Само што кај машината прекинот на нејзиниот живот – движењето, веднаш се гледа, а кај човекот неактивноста на целовитиот човечки живот во него, со делување само на една негова страна и задоволување на малубројните потреби, воопшто не се гледа, иако навистина постои, како што е вистинита неподвижноста на споменатата машина за шиење. Таков е законот на човечкиот живот! Да го додадеме и ова на она за што зборуваме. Кои сили тука се зафатени и кои потреби се задоволуваат? Зафатени се рацете, нозете, јазикот, очите, мирисот, допирот, паметта, вообразеноста, фантазијата и досетливоста, воопшто – најниската човекова страна, онаа која му е задничка со животните; и се задоволува само потребата на животинскиот живот, или подобро кажано, тие си играат живот, како што бива со малите јагниња кога ќе ги истераат на зелена полјана. Освен овие сили, кај човекот постојат уште два-три нивни слоја и нивниот главен центар.
Просудете самата може ли таквиот живот навистина да биде живот? Вашето чувство Ви кажало дека тука нема живот. Ќе ви укажам на главната причина зошто нема. Можеби делувањето на таа причина сега не ви е толку јасно, но општата мисла не може да биде несфатена; деталите ќе се појаснат со време. Оти, јас имам намера се што треба по ред да го изведувам од устројството на човечката природа. Треба да живееме онака како што не створил Бог, а кога некој не живее така, смело може да се каже дека тој воопшто не живее. Молам сега за сега да се задоволите со тоа.
СВЕТСКИОТ ЖИВОТ ГИ ЛИШУВА ЛУЃЕТО ОД СЛОБОДА И ОНИЕ КОИ МУ СЕ ПРЕПУШТААТ ГИ ДРЖИ ВО ТЕШКО РОПСТВО. ЛИЦЕМЕРИЕТО И ЕГОИЗМОТ КАКО ПОСТОЈАНИ СВОЈСТВА НА СВЕТСКИОТ ЖИВОТ
Минатиот пат не зборував за се што споменавте во своето писмо. Сега испраќам дополнување. Вие велите: „Еве што уште гледам: дека сите брзаат некаде, брзаат како би уловиле нешто, и никој ништо не успева да фати. Се случи да поминувам по прометна улица – каков метеж и суета! А потоа гледам: и во куќите исто; исто е, веројатно, и во нивните души. И не можам да верувам; зар е можно така да се живее? Еве што уште гледам: дека едниот го притиска другиот, го стега и измачува, дека никој нема своја волја и слобода. Не смееш да се облекуваш како сакаш, не смееш да одиш како сакаш, да зборуваш исто така – и ништо не смееш како сакаш. Кај нив се како да е потчинето на некој закон, за кој не се знае кој го напишал; тој сите ги притиска, но никој не се осмелува да го прекрши. Затоа и самите стануваат тирани едни на други. А ако се осмелиш да не послушаш – уште полошо. Јас на пример пеам кога ми се пее. Оти тоа е рај: и мене самата ми е пријатно и на оние кои слушаат. А тука сакаш-нејќеш: пеј! Тоа се бара многу угладено, но да одбиеш би го сметале за злосторство. И пееш. Неиздржливо ти е тешко, да пукнеш, но се претвораш дека пееш од срце. Тоа го забележав и кај другите. И тоа е слобода! Однадвор гледано – слободна сум! Слободна, со врзани раце и нозе! По тој повод почнав да се прашувам, го прават ли тие од срце и се останато? И? Можеби грешам, но не сум видела ништо што би било од срце. Ласкање и услужност – исто така, меѓусобно уважување – исто така. Се е извештачено. Зад изгладената и префинета надворешност се крие сосема поинаква душа, која би можела однадвор да се покаже, никој не би ја нашол дека е префинета, дури ни дека е поднослива. Излегува дека кога се состануваме, претставуваме збир на лицемери и лицемерки. Комедија! И што уште е чудно – дека од сите избива студенило. Како тоа?! Сите се дружат, се чини дека се подготвени душа да дадат, а наоколу се чувствува студенило! “
Потполно точно. На вашиот опис нема што да се додаде. Сето тоа веќе одамна е забележано и на сето тоа е укажано внимание. Еве како уште Макариј Велики го претставил метежот кој вие сте го забележале во трката по нешто: „Недата на овој век станува налик на пченица ставена во земно решето, и се просејуваат низ непостојаните помисли на овој свет, со непрестајно мешање на светските работи, желби и компликуваните материјални сфаќања. Сатаната ги протресува душите, и со решето, односно со земните дела, го просејува целиот грешен човечки род. Од времето на падот, кога Адам ја пречекорил заповедта и му се потчинил на лукавиот кнез кој ја превзел власта над нив, со непрестајни измами и пометување на помислите на сите синови на овој век тој просејува и доведува до судирање во земното решето. Како што непрестајно се судираат пченичните зрна во решетото на оној кој ги просејува, биваат фрлени во вис и се преметнуваат, така и лукавиот кнез со земните рабти ги оптеретува луѓето, ги колеба, ги доведува во состојба на немир и напнатост, ги присилува да се среќаваат со суетните помисли, со нечистите желби, со земните и световните врски, непрестајно поробувајќи го целиот грешен Адамов род. Самиот Господ на апостолите им го претскажал идното станување на ѓаволот против нив: еве вас посака сатаната да ве вие како пченица. А јас се молев на Отецот Мој да не престане вашата вера (22:31-32). Оти овој збор, како и одлуката која Создателот му ја соопштил на Каин дека талкајќи и треперејќи, во немир ќе живее на земјата (Пост. 4:12) таинствено служат како слика и пример за сите грешници, оти родот Адамов, кој ја пречекорил заповедта и станал грешен, тајно го примил на себе ова подобие. Луѓето биваат вознемирувани со помисли за страв, секаков немир, желбите и најразличните задоволства. Кнезот на овој свет ја вознемирува секоја душа која не е родена до Бога и како пченицата непрестајно ја префрла по решетото, на различни начини вознемирувајќи ги човековите мисли, колебајќи ги луѓето и ловејќи ги со помош на световните измами, телесните задоволства, стравовите и грижите“(Беседа 5:12).
Еве ви го ова како додаток на вашите погледи. Добро сте забележале што е и како е. А свети Макариј укажал на причината и на потеклото на таквата состојба. Во кругот за кој зборуваме, таквиот поглед на нештата не се прифаќа, на нив ни збор за тоа не вреди да им се каже. Вас пак Ве молам да го усвоите тој поглед и секогаш да се држите до него во мислите. Тој ја изразува суштината на нештата и, бидејќи сте го примиле со увереност, ќе Ви служи како ограда од опчинетоста со светскиот живот. За да поразмислите подобро за тоа и за подобро да се сродите со таквиот начин на размислување, потрудете се да ја прочитате целата петта беседа на свети Макариј. Таа книга и ја давав на вашата мајка и таа сакаше да ја набави.
Од своја страна додавам дека таа трка по нешто и незадоволството со ништо зависат од она за што пишував и минатиот пат: токму од она што со таквиот начин на живот не се храни целата човечка природа и не се задоволени сите нејзини потреби. Незадоволената страна како гладна бара храна, а потребата за задоволување на гладта и жедта го гони човека да ја бара. Човекот брза и бара; но бидејќи стално се врти во ист круг, кој не може да ја задоволи неговата глад, тогаш и нема ни задоволување, гладта и жедта не престануваат, не престанува ни барањето храна, не престанува ни трката. И никогаш нема да престане кај оние кои живеат по духот на светот. Непријателот ги држи во заслепеност заради што тие не ги забележуваат погрешките, дека не трчаат по правиот пат и дека не идат каде треба; во тој мрак тој ги мачи и дави тие несреќни души. Ѓаволот така ги премачил што никој не смее ни да им спомене дека се во криво. Оти ќе почнат да рикаат како лути ѕверки. Зар не е тоа рикањето на оној лав кој бара кого ќе изеде?
Што се однесува до другите страни на световниот живот кои сте ги забележале, ќе кажам само тоа дека подруго и не може да биде. Оти таков е животот на паднатиот човек чија појдовна линија е самољубието или егоизмот, кои како цел си ги поставил себеси, а сите други како средство. Тука е причината за тоа што секој сака да ги наметне своите желби на другиот или да го сврзе со своите желби, што навистина добро сте го нарекле тиранија. Штом некој не ги ограничува своите желби, во позадината на сето тоа стои егоизмот кој сака да ве сврти по свое или да ве направи средство. Тоа е и причината на лицемерието, чија суштина е употребата на големо лукавство за на секој начин да се прикријат сопствените лоши страни, а да не се исправат; инаку би се пресекло влијанието на другите и сходно на тоа веќе не би можеле да бидеме користени како средства. Тоа е причината за тоа што од сите избива студенило – оти сите се затворени во себе и не излачуваат зраци на животна топлина околу себе.
Вие секако сретнувате неколку лица со симпатично расположение на срцето: тие ви се прививаат право за срце. Тоа е остаток на чувството за сродност со кое човек е створен; но тоа тука му стои на служба на егоизмот, кој го користи како најдобро средство за да ги уреди своите работи. Јас знам едно такво лице. Подобро вистински егоист отколку таков „симпатичен “. Кај оние барем може да се забележи за што станува збор, а тука тоа ретко кому му тргнува од рака.
Вистина, вие скоро непрестајно среќавате услужни луѓе, но тие идат на тоа потоа заради една услуга десетоструко да ве спрегнат во своја корист. Ќе кажете: „Па како тоа? Сите се повикуваат на чест, а да се покажеш нечесен во нешто значи – да се уништиш себеси “. Навистина е така, но таа чест е маска за егоизам; важно е –да не паднеш во кал, заради што честопати се допуштаат најнечесните постапки, само ако е возможно да се затајат од другите. Вие дури слушате или веќе сте чуле приговори: тој е егоист! Немојте да мислите дека егоизмот им е стран на оние кои го кажуваат тоа. Не, тој приговор се однесува на оние кои не дозволуваат со нив да се управува и да ги употребуваат во своите егоистички цели оние кои за нив така судат. Имам слушнато дека таквите лица дури и монасите ги прекоруваат заради егоизмот: како, дека живееле само за себе. Сироти монаси! Ниту да каснат, ниту да испијат, ниту да отспијат; ден и ноќ на нозе, во послушанија, без своја волја и свои желби – а стигнале меѓу егоистите! Веќе и по тоа можете да судите каква вредност имаат обвиненијата за егоизам кои ги сретнувате или ќе ги сретнете кај световните луѓе. Тие значат: наишла косата на камен.
Прегледувајќи го ова што е напишано, гледам дека сум изнел многу груб суд за светскиот живот, но не сакам да ги повлечам зборовите. Можеби јас и не би го напишал она што го напишав, но бидејќи вие и самата веќе сте ги забележале прилично темните дамки на светот, јас добив желба да запеам во ист тон. И не мислам дека со тоа ќе ве разжалостам после она што самите го кажавте. Но, го очекувам од вас прашањето: “Како тогаш да се живее?“ Тоа ќе го решаваме во продолжението на нашата преписка. Сега ќе го кажам само ова: секако е невозможно да се одвоите од сите, но колку што е можно избегнувајте да влегувате во кругот на тој световен живот, а кога ќе ве вовлечат против волја, држете се таму како да ве нема – гледајќи не гледајте и слушајќи не слушајте. Оставете она што го гледате да помине покрај очите и она што го слушате да помине покрај ушите. Однадвор правете што и другите, божем отворено, но чувајте го своето срце од сочувства и страсти. Тоа е најважното – чувајте го срцето и бидете таму само со телото, а не со душата, точно исполнувајќи ја заповедта на апостолите: и кои овој свет го употребуваат, како да не го употребуваат (1. Кор. 7:31). Светот тука значи исто она што ние го подразбираме под световен живот. Вам светот ви е потребен, то ест неопходно ви е да имате допир со световниот живот; но кога своето срце ќе го држите подалеку од него, тогаш ќе бидете како таквиот живот да не ви треба, односно ќе учествувате во него не заради симпатиите за него и желбите во него да учествувате, туку изнудено од вашата сегашна положба.
ве изморив од опширно пишување, но вие ме натеравте. Молам на вашето внимание да не му побегне ова што е напишано, особено последните редови.
ТРИ СТРАНИ НА ЧОВЕЧКИОТ ЖИВОТ. ПРВА СТРАНА: ТЕЛЕСЕН ЖИВОТ, НЕГОВИТЕ ОРГАНИ И ПОТРЕБИ; НОРМАЛНА И ПРЕКУМЕРНА ГРИЖА ЗА ТЕЛОТО
Колку прашања поставивте по повод претходните две писма! Тоа покажува дека сте вредна, жива, и духовно љубопитна ученичка, и ветува успех. Заради тоа јас уште повеќе имам желба да Ви пишувам. Но нема на се да Ви одговорам сега, туку некои прашања ќе ги оставам за друг пат. Ќе се позанимавам со она што Вас најмногу Ве интересира. Пишувате: „Вашите зборови за страните, силите и потребите на човечката природа ме водат внатре во себе. Влегувам. Гледам понешто, но поголемиот дел останува час замаглен, час сосема невидлив за мене. Силно сакам да знам што е тоа духовна, душевна и телесна страна во човека, какви се потребите на секоја од тие страни и како се задоволуваат. Јас навистина би сакала да се држам на рамниште со човечкото достоинство – вистинското, такво какво што Творецот ни го наменил“.

Добро е! Вие сега се допирате до самите основи на нашиот живот, чие објаснување ќе ни даде основа за сите подоцнежни расудувања. Оти како на друг начин човек и да живее, освен онака како е и устроен. Ако стекнеме здрава претстава за тоа како човек е устроен, ќе го добиеме најточното упатство за тоа како треба да се живее. Мене ми се чини дека многумина затоа и не живеат како треба, што мислат дека правилата на добриот живот се наметнати однадвор, дека не произлегуваат од самата човекова природа и дека не им се потребни. Кога би биле уверени дека е така како е навистина, тогаш не би им се ниту противеле, ниту би отстапувале од нив. Значи, повелете слушајте.
Нашето тело се состои од разни органи, од кои секој ја извршува сопствената функција и суштински е неопходен за телесен живот. Има три вида на главни органи: 1) желудникот со белите дробови, срцето, артериите и вените, лимфните жлезди и мноштво на други крвни садови и жлезди кои служат за разни излачувања од крвта и излачувања на телесните сокови; функција на сите овие органи е – исхрана или изградба на телото; 2) систем на мускули и коски, чија функција е движење внатре и надвор; и 3) система на нерви, чиј центар е главата, рбетната мождина и системот на ганглии кој се шири по целото тело; нивната функција е – сетилност (чувствителност). Кога одот на тие функции и нивниот взаемен однос е во ред, телото е здраво и животот не е во опасност; а кога тој поредок е нарушен, телото заболува и животот доаѓа во опасност. Секоја функција има своја потреба која живо се чувствува и бара задоволување. Потребите на желудниот, односно прехрамбениот и градивниот дел се храната, пиењето, воздухот и сонот; потребите на мускулатурно-коскениот дел се потребата за напрегање на мускулите, која ја чувствува секој од нас кога долго седи, и потребата за движење која не тера да одиме, шетаме или да работиме нешто; потребните на нервниот дел: пријатна надразба на нервите на целото тело, како кај рамномерниот однос на топлина и студенило или слично; а особено е пријатна надразбата на нашите пет чула низ кои нервниот систем излегол на површина заради општење со надворешниот свет.
Сето тоа е, како што гледате, телесно – и како сето тоа би се однесувало на душата? Но бидејќи таа, заради најтесното соединување со телото, го примила телото во својата личност, таа сите телесни потреби ги смета за свои. Затоа велиме: сакам да јадам, пијам, спијам, сакам да одам, шетам, работам, сакам да видам разнобојност, сакам да слушнам различни гласови, да помирисам различни мириси и останато. Усвојувајќи ги сите телесни потреби душата како своја работа го смета и нивното задоволување, па се грижи за храната, пиењето, сонот, облеката, кровот и се останато, сакајќи на секој начин тоа да го добие, како телото би било мирно и како не би ја вознемирувало со своите упорни барања. Таквиот однос на душата кон телото, кога таа се држи сама од себе, ненаучена, по некаков внатрешен поттик, се манифестира кај неа во вид на некаков инстинкт – љубов кон животот, љубов кон телото, желба телото да се умири и да му се пружи се што е потребно.
Севкупноста на сето тоа ја претставува телесната страна на човечкиот живот. Но тука не е се подеднакво телесно, или плотско, или чулно. Изразено плотски е само хранителниот дел, иако и тој се облагородува со прилагодување на задоволувањето всушност на душевните потреби и цели. Органите за движење и чулата им служат повеќе на потребите на душата, отколку на телото. А еден орган, кој како да стои надвор од системот на останатите органие, органот на зборување, исклучиво е орган на душата, наменет да и служи само на неа.
Телесниот, плотски, сетилен живот – лош во морален поглед – е оној кога човек до крајност и е посветен на љубовта кон животот и телото, и за своја главна цел и грижа го поставува телесното спокојство, или сестраното задоволување само на телесните потреби, со заборавање на душата и така уште побргу и духот. При тоа секоја телесна потреба, природна и едноставна, се разгранува во мноштво накалемени потреби, преку навика и врзаност за различните начини на нејзино задоволување. Земете ја храната, или пиењето, или облеката. Ништо поедноставно, би се рекло, од она што спаѓа во тоа. Меѓутоа, колку уште нераздвојни потреби има тука: умри ако треба, но дај! Затоа гледаме дека некои немаат ни момент слободно време трчајќи по она што им е потребно како би биле задоволени, иако десетина други луѓе се зафатени барајќи го истото тоа за нив. Кај таквите неизбежно се гладни и душата и духот, ако не се и сосема угушени, заборавени и угнетени во сетилност.
Повелете размислете за сево ова. А за душата – во следното писмо.
ВТОРАТА СТРАНА НА ЧОВЕЧКИОТ ЖИВОТ: ДУШЕВЕН ЖИВОТ И НЕГОВИТЕ ТРИ ГЛАВНИ ФУНКЦИИ. ПРВА ФУНКЦИЈА: МИСЛОВНАТА СТРАНА СО СИТЕ НЕЈЗИНИ ОБЛИЦИ. ЗНАЕЊЕ И НАУКА. НОРМАЛНИТЕ ФУНКЦИИ НА РАЗУМОТ И ПРАЗНОТО ТАЛКАЊЕ НА МИСЛИТЕ.
Влегувавте внатре во себе; да влеземе повторно. Погледнете само какво мноштво на различни влијанија и движења постои таму. Час едно, час друго, час влегува, час излегува, час се прима, час се отфрла, настанува и се преобликува. Оти душата непрестајно се движи и не е во состојба да стои на едно место. Ако ја погледнеме душата во целина, ништо нема да разбереме – нејзините дејства првин треба да се одделат по видови, па дури тогаш секој вид на дејство ќе го разгледуваме одделно. Уште одамна ги разгледавме сите дејства на душата и ги разграничивме трите вида на дејства – мисли, желби и сетила, нарекувајќи го секој одделна страна на душата – умствена, волева и сетилна. Да ја земеме сега таа поделба и да започнеме со разгледувањето на секоја страна.
Умствена страна. Ако во нас е забележлива пометеност, таа најмногу простор има во мислите, додека желбите и сетилата веќе се вознемируваат под дејство на мислите. Но во одделот на мислите не се движи се во неред, и тука постои низ на сериозни работи. Тие всушност и го чинат вистинскиот душевен живот кога се во прашање мислите. Еве ги тие работи:

Штом со помошта на своите сетила сте забележале нешто однадвор, или сте ја чуле приказната на другите за тоа – дека тие го забележале со нивните сетила – истиот час сето тоа мечтата го замислува а помнењето помни. И во душата ништо не може да влезе без мечтаење и помнење. И следната умствена активност се наслонува на мечтаењето и помнењето. Она што помнењето не го сочувало, тоа не можеш ни да го замислиш, па за тоа нема ни да размислуваш. Се случува мислите да се раѓаат директно од душата, но и тие во истиот час се облекуваат во слика. Така што умствената страна на душата е сета сликовита.
Но мечтата и помнењето само го набавуваат и чуваат материјалот за мислите. Самите пак движења на мислите исходат од душата и се владеат по нејзините закони. Присетете се како Вашиот помлад брат, кога ќе види некое ново нешто, веднаш Ви се обраќа Вам или на другите со прашање: „А што е тоа? А кој го направил тоа? А од што е тоа?“ – и нема да се смири додека не му се одговори на сите тие прашања и додека не биде задоволен. Мисловноста на душата започнува токму со појавата на вакви прашања. Таа донесува мисли како одговор на нив, или прима готови мисли за тоа од другите. Мечтата и помнењето не мислат. Тие се работна сила, подјармени. Способноста на душата од која потекнуваат такви прашања и која бара и донесува мисли како одговор на нив, се нарекува разум, и неговата работа е да расудува, промислува, и пронаоѓа барани решенија. Следете се малку себеси и ќе најдете дека ништо не правите без промислување и разбирање. Секоја ситница треба да се разгледа. Секоја. Како и да се случува тоа во моментот, секаде се појавува расудување и се движи по претходно означените прашања.
Кога размислувате, тука уште нема одредени мисли. Одредената мисла настанува кога ќе го најдете решението на некое прашање. Вашиот разум кружи барајќи што претставува некоја работа, од каде е таа, заради што е и друго. Кога самите ќе најдете такво решение или кога ќе го чуете па се согласувате со него, обично велите: „Сега сфаќам, нема веќе што да се објаснува, работата е решена“. Тоа решение им носи мир на Вашите мисли во однос на предметот кој Ве интересирал. Тогаш Вашиот разум се свртува кон другите предмети, а мислата до која сте дошле се сохранува во душевниот архив – помнењето, од каде по потреба се зема како помош во решавањето на другите прашања, или како средство за слагање на други мисли. Вкупноста на сите сфаќања кои така настануваат претставува начин на Ваше размислување, кој во секоја прилика го покажувате преку своите зборови. Тоа е областа на Вашето знаење, кое сте го стекнале со мисловен напор. Што повеќе прашања сте решиле, толку повеќе имате заокружени мисли или поими за работите; што повеќе такви поими, толку е и поширок кругот на Вашето знаење. На тој начин, како што гледате, над Вашето помнење и мечтата стои разумот, кој со својот мисловен напор добива за Вас одредени поими или знаења за работите.
Не ни поаѓа од рака да добиеме одговор на секое наше прашање. Поголемиот дел од нив останува нерешен. Мислат, мислат, и не смислуваат ништо одредено. Оти велат: може вака, а може и онака. Тоа дава мислења и претпоставки, кои, земајќи ги во целост, кај нас ги има повеќе отколку одредени знаења.
Кога некој, расудувајќи за одреден вид на предмет, сам или со помош на другите, ќе дојде до голем број на заокружени мисли и поими за нив, а она што е нерешено успева да го дополни со задоволителни мненија или претпоставки, тогаш, за тој круг на предмети го смета за доволно познати и објаснети, се до што дошол доведува во ред, логички доследно излага и ни дава наука за тие предмети. Науката е – круна на мисловната работа на разумот.
Сето ова Ви го кажувам за да Ви биде појасно во што би требало да се состои природната, законита дејност на нашата мисловна сила. Таа би требало трудољубиво да промислува за она што уште и е непознато како би го спознала и тоа. На малубројни им е дадено да бидат научници, не можат сите ни да се занимаваат со наука, но да расудуваме за работите кои не окружуваат како би добиле одреден поим за нив, тоа секому му е можно и тоа сите треба да го прават. Со тоа всушност на сите би требало да им бидат зафатени мисловните сили. Колку – тоа зависи од сопствената сила, но таа треба секогаш да биде зафатена со сериозни дела на промислување и просудување на стварноста. Но, што гледаме кога нашата мисловна дејност е во прашање? Непрекинато движење на слики и претстави без никаква одредена цел и ред. Мисла оди по мисла, час во низ, час една против друга, час одат напред, час се враќаат назад, час бегаат на страна и не се запираат на ништо. Тоа не е расудување туку талкање и расеаност на мислите; станува збор значи за состојба сосема спротивна од онаа каква би требало да биде кога е во прашање нашата мисловна сила – таа болна состојба толку е одомаќена и заедничка на сите, што нема да најдете ни еден човек кој постојано би можел да се занимава со сериозна мисловна дејност, не подлегнувајќи им на расеаноста и талкањето на мислите кои го одвлекуваат од суштината на нештата и го повлекуваат на разни страни. Ние често се замислуваме. Каква е таа состојба? Еве каква: мислата слегува во архивот на помнењето и со помош на мечтата пребира таму по сите соберени старудии, преминувајќи од настан до настан, според познатите закони на спојување на поимите, преплетувајќи го она што било со она што не било, а често и со она што е невозможно, додека не си дојде при себеси и не се врати во стварноста која ја опкружува. Велат: се замислил, се вдлабочил. Се вдлабочил, но во испразност, а не во сериозно просудување на нештата. Тоа е исто како и мечтење во сон. Следете се себеси па ќе увидите дека поголемиот дел од времето Ви поминува токму во такво талкање на мислите. Понекогаш цел ден (зар не е тоа правило) ниту една сериозна мисла не ни паѓа на памет. Ве молам на тоа да обрнете внимание и да се позанимавате со решавање на прашањето: дали е во ред разумно суштество да постапува на таков начин? А јас, меѓутоа, ќе се свртам кон другите облици на душевната дејност.
СТРАНАТА НА ВОЛЈАТА НА ДУШЕВНИОТ ЖИВОТ. НЕЈЗИНИТЕ ФУНКЦИИ. ПРАВИЛНАТА И НЕУРЕДНАТА СОСТОЈБА НА СПОСОБНОСТА ЗА ВОЛЈА
Страната на волјата. Силата која делува тука е волјата; таа љуби и сака да го стекне, употреби, или направи она што го смета за корисно, или потребно, или угодно за себе, а не љуби и не го сака она што е спротивно од тоа. Немирот на волјата бара одговарачко дејствување, затоа волјата е најдиректната дејствителна сила чија насушна потреба е – да живи и дејствува. Таа ги држи под свое управување сите сили на душата и телото, и сите помошни средства, и сите ги пушта во акција кога ќе затреба. Во нејзината основа лежи ревноста, или усрдноста – копнежот по дејствување, а како причинители покрај неа стојат – пријатноста, корисноста и потребата, кои кога ги нема, ревноста спие, а дејствителните сили губат интензитет и се опуштаат. Тие ја поддржуваат желбата, а желбата ја распламтува ревноста.
Текот на разоткривањето на оваа страна на душата е следниов: Во душата и телото постојат некои потреби кон кои се прилагодиле и животните потребни – семејни и општествени. Тие потреби сами по себе не даваат одредена желба, туку само поттикнуваат да се побара задоволување за нив. Кога еднаш на овој или оној начин дошло до задоволување на потребата, потоа, веднаш по будењето на потребата, се јавува и желба за она со што потребата веќе била задоволена. Желбата секогаш има одреден предмет, кој ја задоволува потребата. Некоја потреба била задоволувана на различни начини, затоа со нејзиното будење се раѓаат и различни желби: час еден, час друг, час трет предмет кој може да ја задоволи потребата. Во така покажаниот човеков живот не можат да се видат потребите вон желбите. Во душата се ројат само овие последните и бараат задоволување, се чини – сами за себе.
Што да прави душата со овие желби? Пред неа стои избор: на кој од посакуваните предмети да му даде предност. Од изборот доаѓа одлуката – да се направи, или земе, или употреби избраното. По донесувањето на одлуката, се прави избор на средства и се одредува начинот и редот на извршувањето. Потоа на крај следува делото, во свое време и на свое место. Секое, дури и најмало дело, се одвива по тој ред. Тоа можете да го проверите на било кое свое дело. Понекогаш по навика сите тие дела се одвиваат во момент, и делото следи веднаш по желбата. Изборот, одлуката и средствата тогаш се земаат од преходните дела и не бараат особена постапка.
Кај постариот човек скоро се се прави по навика. Ретко се случува било каков потфат или почеток кој излегува од вообичаениот поредок на дела и знаења. Така се случува формираниот живот да бара одговарачки дела. Бидејќи тие често се повторуваат, природно е да преминуваат во навика, нарав, правило на живот и карактер. Од вкупноста на сите навики, правила и поредоци на тој вид, се формира начин на живот со одредено лице, како што од вкупноста на утврдените поими се формира начинот на неговото мислење и поглед. Познавајќи нечиј начин на живот можеме да претпоставиме и погодиме што мисли тој во ова или она време и како ќе постапи во одредени околности.
За раководителот на дејствителниот живот поставена е разборитост, која е исто така разум, само што и стои во служба на волјата. Во мисловната област разумот решава што е и како од постоечкото, а во волевата и дејствителната одредува како што треба да се прави за да биде постигнато она што се посакува. Кога разумот ќе навикне тоа да го уредува како треба, тогаш човек своите работи ги извршува воглавном успешно и тогаш оправдано му се припишува разборитост – умешност на успешно водење на делата, со точен избор на средствата според целите, и со ускладување на делата според надворешните околности.
Од ова што е кажано не ќе Ви биде тешко да изведете заклучок за природно-законитата дејност на волјата, која, како што гледате, е господарка на сите наши сили и целиот наш живот. Нејзина работа е да го одредува обликот, начинот и мерката на задоволување на желбите кои се раѓаат од потреби или кои ги заменуваат, за животот да тече како треба, носејќи му на човекот мир и радост. Кај нас постојат, како што е споменато, потреби и желби – душевни, телесни, животни и општествени. Не се појавуваат кај сите еднакво, оти немаат сите ист живот, туку кај едниот е вака, а кај другиот онака. До човекот е да одреди како во својата ситуација може и треба да ги задоволи своите потреби и желби, да избере одговорачки начин и да живи во склад со тоа. Да се води здраво-разумно својот живот според востановената норма, со сите негови дела и потфати – тоа е задача на волевата или дејствителната страна на нашиот живот. Така би требало да биде. Но вдлабочете се во размислување и погледнете што всушност се случува.
Кога станува збор за мисловната страна, стануваме збркани, расеани и мислите ни талкаат, додека во волевата страна владеат непостојаност, неред и каприциозност на желбите, а со нив и на делата. Колку само време ни поминува во неработење и безделништво: одиме ваму или таму, ни сами не знаејќи зошто; работиме и поправаме, а не умееме да дадеме здрав одговор за тоа; се впуштаме од потфат во потфат, и од работа во работа, но од сето тоа произлегува само суета. Се раѓаат само нови желби кои никако не можеш да ги задоволиш: само дај и дај. Се распламтила и нашата господарка – волјата. Погледнете уште, колку е во нас она што ги поттикнува желбите: гнев, омраза, завист, скржавост, суета, гордост и слично. Извор на желбите треба да бидат природните потреби на семејниот и општествениот живот, а што е природно кај сите нив? Тие само ја вознемируваат природата и целиот поредок на животот. Од каде е таа варварска наезда? Ве оставам да размислите за тоа, а јас ќе побрзам кон крајот.
СЕТИЛНАТА СТРАНА – СРЦЕТО. ГОЛЕМОТО ЗНАЧЕЊЕ НА СРЦЕТО ВО ЧОВЕЧКИОТ ЖИВОТ. ВЛИЈАНИЕТО НА СТРАСТИТЕ ВРЗ СРЦЕТО.
Сетилна страна – срцето. Кој не знае колку големо значење има срцето во нашиот живот? Во срцето се запира сето она што влегува во душата однадвор и што го обработуваат нејзината мисловна и дејствителна страна; низ срцето минува и се она што душата го покажува надвор. Затоа срцето се нарекува и центар на животот.
Работа на срцето е да чувствува се што се однесува на нас. Тоа постојано и непрекидно ја чувствува состојбата на душата и телото и при тоа прима различни впечатоци кои ги оставаат поединечните делови на душата и телото, предмети кои човек ги сретнува и кои го окружуваат, надворешни услови и воопшто текот на животот, кои го поттикнуваат човекот, нудејќи му да земе она што е пријатно, а да го отфрли непријатното. Врз срцето се одразува здравјето или болеста на телото, неговата живост или овенатост, умор или сила, свежина или заспиеност. Потоа, на срцето се одразува и покажува како пријатно или непријатно се што човек видел, чул, почувствувал, помирисал, вкусил, се на што ќе се сети или замисли, за што веќе промислил или дури сега размислува, она што е направено, што се прави или што треба да се направи, што е постигнато или што треба да се постигне, што ни годи или не. Судејќи по ова, тоа ни момент не може да биде во мир, туку постојано е во немир и збрка, како барометар пред бура. Но сепак, кај него многу нешта снемува без трага, како што можете да видите во случајот кога некаде ќе се најдете за прв пат, па се Ве интересира, а после вториот и третиот пат веќе не е така.
Секое влијание на срцето произведува во него особено чувство, но за нивното разликување не постојат зборови во нашиот јазик. Ние нашите чувства ги изразуваме со општи термини: пријатно-непријатно, се допаѓа-не се допаѓа, интересно-здодевно, радосно-тажно, страдање-задоволство, мир-немир, рамнодушност-уживање, страв-надеж, антипатија-симпатија. Погледнете се себеси и ќе видите дека во срцето се случува час едно час друго.
Но значењето на срцето во икономијата на нашиот живот не е само пасивно да стои над влијанијата и да сведочи за нашата задоволителна или незадоволителна состојба, туку и тоа дека ја подржува енергијата на сите сили на душата и телото. Гледајте како бргу се одвива делото кое ни се допаѓа, кое ни има прираснато кон срцето! Пред она пак дело кое не ни е при срце, рацете се опуштаат, а нозете не се движат. Затоа оние кои знаат да владеат со себе кога ќе наидат на некое дело кое мора да се изврши а кое сепак не е при срце, брзаат да најдат во него некаква пријатна страна и помирувајќи го со нејзина помош тоа дело со срцето пронаоѓаат во себе енергија потребна за извршување на тоа дело. Ревноста – движечката сила на волјата – исходи од срцето. Исто е и со умната работа: предметот кој ни е при срце се разгледува побрзо и посестрано. Мислите при тоа се ројат сами од себе, и работата, колку и да е долга, не е напорна.
Не им се допаѓа на сите се, и на сите не им легнува истото нешто при срце, туку едни се повеќе наклонети кон едно, а други кон друго. Се вели: вкусовите се различни. Тоа делумно зависи и од природните предиспозиции, а делумно – ако не и повеќе – од првите впечатоци, од воспитувањето и од животните случајности. Но, како и да се образувале вкусовите, тие човека го тераат да го уреди својот живот така што ќе се окружи со такви предмети и општествени односи какви бара неговиот вкус и кои му носат мир и задоволство. Задоволување на вкусот на срцето донесува сладок мир, кој и ја прави мерката на секоја среќа. Ништо не те вознемирува – тоа е среќа.
Кога човек во мислената област секогаш би се држал за здравиот разум, а во дејствителната за разборитоста, тогаш во животот би наидувал на најмал можен удел на случајности кои не му одговараат на неговото срце и сходно на тоа би имал најголем удел на среќа. Но, како што стана збор, мисловната област ретко се држи како треба, туку им се предава на мечтаењето и расеаноста, а дејствителната ја избегнува својата нормална насоченост, поведувајќи се по непостојаните желби кои се предизвикани не од потребите на природата, туку од страните страсти. Затоа срцето нема мир и не може да го има се додека тие области се наоѓаат во таква состојба. Срцето најмногу од се го угнетуваат страстите. И да нема страсти, секако би имало непријатности, но тие никогаш не би го мачеле срцето така како што го мачат страстите. Како гневот го распалува срцето! Како го мачи омразата! Како го бруси злата завист! Колку страданија и маки причинува незадоволената или посрамена суета! Како измачува страдањето кога страда гордоста! Ако загледаме повнимателно, ќе видиме дека сите наши страданија и болки на срцето потекнуваат од страстите. Кога тие зли страсти биваат задоволени тие донесуваат радост, но краткотрајна, а кога не биваат задоволени, туку напротив, наидуваат на противење, тогаш причинуваат долготрајно и незадржливо страдање.
На тој начин, се гледа дека срцето е коренот и средиштето на нашиот живот. Покажувајќи во каква состојба е човекот, добра или лоша, тоа ги поттикнува на делување и другите сили и резултатите на нивната дејност пак ги зема кај себе, за зајакнување или слабеење на она чувство со кое се одредува човековата состојба. Би се кажало дека нему треба да му се даде полна власт и во управувањето со животот, како што тоа кај многумина и бива во потполност, а кај сите други помалку. Би се кажало, значи… А можеби тоа по природа и имало токму такво назначение, но се прикрале страстите и пореметиле се. Покрај страстите срцето не може точно да покаже каква е нашата состојба, а ни впечатоците не биваат такви какви што би требало да бидат, додека вкусовите се изопачуваат и сите други сили биваат поттикнати на погрешна страна. Затоа сега законот е – да се држи во раце срцето и да се подјармуваат неговите чувства, склоности и да се наговорат на строга критика. Кога некој ќе се очисти од страстите, нека му оди по волја на срцето, но додека страстите се силни, да се оди по волја на срцето значи отворено да се осудиш себеси на секакви погрешни чекори. Најлошо постапуваат оние кои за цел во животот си ги поставуваат сластите на срцето, како велат, уживањето во животот. Бидејќи сластите и телесните и сетилно наслади најсилно можат да се почувствуваат, таквите лица секогаш паѓаат во груба чувствителност, под онаа линија која го одвојува човекот од останатите живи творби.
Тоа Ви се значи душата и душевниот живот од сите страни! Особено укажував на тоа што природно треба да постои на секоја страна, а што не. И без да Ви зборувам, гледам во Вас подготвеност да го следите ова првото а да го отфрлате последното. Нека Господ така и благослови!
ТРЕТАТА СТРАНА НА ЧОВЕЧКИОТ ЖИВОТ: ДУХОВНИОТ ЖИВОТ. ГЛАВНИ КАРАКТЕРИСТИКИ НА ДУХОВНИОТ ЖИВОТ: СТРАВ БОЖЈИ СОВЕСТ И ЖЕД ЗА БОГА. ЧОВЕЧКО ДОСТОИНСТВО.

Пишувате: “Се обидов да ги задржам своите мисли на сериозни теми и никако не можев. Мислев дека тоа зависи од мојата ненавикнатост да размислувам, па земав добра книга за да можам со нејзина помош да го држам умот во размислување за она што е корисно – и пак исто. Умот се нешто бега на страна и по глупости. Конечно сосема се замислив.
И кај се не бев, и какви приказни се не исплетов. Некој од домашните ме прекина со прашањето: ‘За што толку размислуваш? За што?‘ А јас воопшто не размислував туку мечтаев. Така беше и порано, но на тоа не обрнував внимание. Сега гледам дека така не треба да биде; но како тогаш? Никако да излезам на крај со мислите“.
Како со тоа да излезете на крај, ќе Ви кажам после; а сега само Ве молам на тоа Ваше набљудување да додадете уште нешто: пробајте макар еден ден да поминете без лутење и досада, и кажете како тоа Ви тргнало од рака.
Потоа ми го поставувате прашањето: “Вие сте заклучиле: еве Ви ја душата и душевниот живот. Но не го споменавте сето она што е случува во душата. За добродетелите и побожноста не кажавте ни збор. А јас гледам дека во нашето семејство, кај роднините и многуте пријатели, тие се на прво место, и тоа не само на зборови туку и на дело. Како така ова да не го споменавте?“
За тоа токму се подготвував да пишувам. И минатиот пат сакав да го кажам она што ќе го кажам сега, но одлучив малку да почекам и да видам што ќе кажете за она за што зборував. И еве го сега Вашето прашање. Ви благодарам на сериозното занимавање со она што беше изложено. Тоа е достојно за Вашата толку сериозна главичка. Она што забележавте како пропуст всушност и не беше пропуст, туку станува збор за тоа, дека, на работите за кои Ви се присторило дека се пропуштени всушност таму не им било ни место. Оти не е работа на душата да се занимава со тие предмети. За тоа постои дух, а душата е сета свртена исклучиво кон уредувањето на нашиот минлив, земен живот. И сите нејзини знаења устроени се само кон она што дава опит, и сета нејзина дејност насочена е исклучително кон задоволувањето на потребите на минливиот живот, и сите нејзини чувства се раѓаат само од она и почиваат само на она што ги претставува нејзините видливи состојби и ситуации. Се што е над ова – не е нејзина работа. Ако кај неа и бива нешто повеќе од тоа, тоа се само гости кои и дошле во посета од друга, повисока област – од областа на духот.
Духот, како сила која произлегла од Бога, Го знае Бога, Го бара, и само во Него наоѓа мир. Со некое тајно духовно чувство духот се уверува во своето божествено потекло, ја чувствува својата потполна зависност од Бога и се смета за обврзан да Му угодува на секаков начин, да живи само за Него и со Него.
Поочигледни пројави на овие движења на животот на духот се:
1. Стравот Божји. Сите луѓе, на кој било степен на развиток да стојат, знаат дека постои врховно суштествот, Бог, Кој се створил, се држи, и со се управува; сите знаат дека Он е судија и Давател на наградите на секого по делата негови. Таков е природниот символ на верата напишан во духот. Исповедајќи го него, духот побожно стои пред Бога, исполнет со стравот Божји.
2. Совест. Знаејќи дека е обврзан да Му угодува на Бога, духот не би знаел како да и угоди на оваа обврска кога во тоа со него не би раководела совеста. Соопштувајќи му го на духот делот на Своето сезнаење преку споменатиот природен Символ на верата, Бог во него ги зацртал и барањата на Својата светост, правда и добрина, поверувајќи му ги нему самиот да внимава на нивното исполнување и да суди за својата исправност или неисправност. Оваа страна на духот и е совест, која укажува што е право а што не е, што Му е угодно на Бога а што не е, што треба а што не треба да чини; откако ќе укаже, во состојба е да принуди на извршување, а потоа за извршувањето наградува со утеха, а за неисполнувањето со грижа. Совеста е законодавец, чувар на законот, судија и извршител на санкциите. Таа ги претставува природните таблиц на Божјиот завет кој се простира на сите луѓе. Кај сите луѓе можеме со стравот Божји да го видиме и делувањето на совеста.
3. Жед за Бога. Таа се изразува преку сеопшт стремеж кон сесовршеното добро и јасно се гледа во сеопштото незадоволство со ништо створено. Што означува тоа незадоволство? Тоа, дека нашиот дух не може да задоволи ништо створено. Тој излегол од Бога, Го бара Бога и сака да Го вкуси, пребива во живиот сојуз и единството со Него, во Него наоѓа мир. Кога тоа ќе го достигне пронаоѓа мир, а дотогаш не може да се смири. Колку и да има некој материјални добра, се му е малку. И сите, како забележавте, само бараат и бараат. Бараат и наоѓаат, но кога ќе најдат фрлаат и повторно тргнуваат во потрага, за да кога ќе го најдат и тоа, го отфрлат исто така. И така без крај. Тоа значи дека не бараат она што треба, и не бараат таму каде што треба. Зар тоа не покажува доволно јасно дека во нас постои сила која не влече од горе од земјата и земното и не влече нагоре – кон небеското?
Не Ви ги толкувам детално сите овие пројави на духот, туку само Вашите мисли ги насочувам на неговото присуство во нас; Ве молам да размислите подобро за тоа и да се доведете себеси до потполна убеденост во тоа дека во нас постои дух. Оти тој претставува карактеристична црта на човекот. Човечката душа не прави нешто повисоки од животните, а духот покажува дека сме само малку помали од ангелите. Вам секако Ви е позната смислата на фразите кои се во оптек кај нас: дух на писателот, дух на народот. Тоа е севкупност на карактеристични црти, вистински, но на одреден начин и идеални, кои не можат да се опфатат или почувствуваат, но можат да се дознаат со умот. Човековиот дух е исто тоа; само што духот на писателот, на пример, се доживува идеално, а човековиот дух во него е присутен како некаква жива сила која со живи и очигледни движења сведочи за своето присуство.
Би сакал од реченото Вие да го извлечете следниот заклучок: оној во кого нема движење и дејствување на духот, тој не стои во линија на човечкото достоинство.
Универзалност на верата во Божјото постоење како пројава на духовниот живот.
Прашувате: “Како тоа Вие велите дека сите имаат дух со означени пројави; меѓутоа, зар се малку народите кои не знаат за Бога?“ Тие народи не знаат Кој е вистинскиот Бог, но дека Он постои – тоа сите го исповедаат. Верувајќи дека постои Бог и сакајќи точно да одредат што Он е, тие паѓале во заблуди па го нарекувале Бог она што не е Бог, на пример сонцето, месечината или ѕвездите, или нешто друго. Но сеедно биле во груба заблуда. Кога Бог ги расеал народите по лицето на земјата сите тие со себе понеле и здрави поими кои им биле предадени за Бога како невидлив Творец, Промислител, Судија и Давател на добра, и тоа кај сите се сочувало, но дека Он е нематеријален Дух тоа не го сочувале сите, туку ја замениле славата на бесмртниот Бог со подобието на смртниот човек и птици и четвороножни животни и влекачи (Рим. 1, 23). Тие го разбрале Бога, односно спознале дека постои Бог, но не Го прославиле како Бог (ст. 21). Од источните народи возвишени поими за Бог имаат персијанците, индијците, азијатските народи и американците. Грците и Римјаните, така да кажеме, Го раситниле Бога. Американските индиј(ан)ци на пример Бога Го нарекуваат дух на светот, кој е невидлив и сеопфатен. Тоа е многу возвишена претстава и духот препуштен сам на себе не може да иде подалеку од тоа. Азиските Индијци повеќе се вдлабочувале во спознавање на Бога, но, иако ја задржале претставата за Неговата невидливост, семоќ, и седејствителност, кога пробале поточно да ги одредат Неговите створителски и промислителни дејства, додале многу од тоа неосновано и напишале многу неверојатни приказни.
Ете значи во кој поглед ги има оние кои не знаат за Бога! А не во тоа дека навидум има народи кои исповедаат дека не постои Бог. Имаше некакви патници кои сведочеа дека божемно сретнувале народи кои воопшто не знаеле за Бога и не Му се поклонувале. Вистина во тоа сведоштво е само тоа, дека тие не чуле исповедање на верата и дека не виделе поклонение на Бога – но дека тоа го немало… Требало подолго да поживеат меѓу тие народи. Бекер во наше време цел месец живеел во некој народ околу езерата низ кои протекува Нил – и не видел богопочитување. Но, вели, дошла младата месечина, гледам, поглавицата се спрема некаде, се подготвуваат и сите старешини, го приготвуваат бикот. Во одреден ден тргнале на некакво ритче и го принеле бикот на жртва. Да отидев два-три дена порано, можев сосема искрено да посведочам како тој народ не Го почитува Бога.
Значи, сосема исфрлете си од глава дека има такви кои не го признаваат Божјето постоење. Постојат некои научници кои мислат да се снајдат без Бога, па заборуваат за тоа и пишуваат книги, но додека нивните јазици и пера точат такви празнословија, нивното срце зборува поинаку. Тие се гордеат со тоа што не веруваат во Бога, но многу е сомнително дали така би можеле да се држат и пред сопствената совест.
Оние кои Го познале Бога, покажуваат и совест, и Го почитуваат Бога, и Му се молат, и го очекуваат идниот живот, во кој секому ќе му биде дадено по делата негови. Силата која ги содржи сите такви верувања и убедувања е духот. Да заклучиме дека во секој човек постои дух – возвишена страна на човечкиот живот, сила која го влече од видливото кон невидливото, од минливото кон вечното, од створенијата кон Творецот, која е карактеристична за човека и која го чини различен од сите други живи суштества на земјата. Оваа сила може да ослаби во различен степен, нејзините барања можат криво да се протолкуваат, но не е можно потполно да се загуши или да се уништи. Таа претставува неодвоив дел од нашата човечка природа и кај секого се пројавува на свој начин.
Ете до каде ме донесовте со своето прашање. Но тоа не беше лошо. Сакав да Ви пишувам не за тоа, туку за она што се случило и што се случува во душата след дејствувањето на духот по неговото соединување со неа. Но за тоа – следниот пат.

ВЛИЈАНИТЕ НА ДУХОТ ВРЗ ЧОВЕЧКАТА ДУША И ПОЈАВИТЕ ВО УМСТВЕНАТА, ДЕЈСТВУВАЧКАТА И СЕТИЛНАТА ОБЛАСТ КОИ ОТТАМУ ПОТЕКНУВААТ.

Се зафаќам сега за она што беше прекинато – што всушност се случило со душата по нејзиното соединување со духот, кој е од Бога. Душата од тоа сета се преобразила, и од животинска, каква е по природа, станала човечка, со оние сили и дејствија на кои горе е укажано. Но сега не станува збор за тоа. Пребивајќи така како што е опишано, таа освен тоа покажува возвишени стремежи и се искачува една скала повисоко, покажувајќи се како одуховена душа.
Такви одуховувања на душата можат да се видат во сите области на животот – умствената, дејствителната и сетилната. Во умствената област по дејствието на духот во душата се јавува тежнеење кон идеалноста. Токму тоа мислење во потполност се потпира на опит и проучување. Од она што на тој начин се дознава поединечно и неповрзано таа изведува воопштувања, донесува заклучоци и на тој начин добива основни тврдења за одреден круг на работи. Таа би сакала да се потпре на тоа. Меѓутоа, таа никогаш не е задоволна со тоа, туку секогаш сака повеќе, барајќи да го одреди значењето на секој круг на нештата во целокупното создание. На пример, што е човек – тоа се осознава со помош на набљудување, собирање на податоци и воопштување. Но, не задоволувајќи се со тоа, ние го претставуваме прашањето: “Што значи човек во рамките на целокупното создание?“ Барајќи одговор на ова прашање некој ќе каже: тој е врвот и круната на созданието; друг ќе каже: тој е свештеник – во таа смисла што ги собира гласовите на сите суштества кои несвесно Го воспеваат Бога и со разумна песна Му вознесува пофалби на Севишниот Творец. Повик на душата е да донесува такви мисли и за секој друг вид на нешта и за сите нив во целина. И ги донесува. Дали тие им одговараат на работите или не, тоа веќе е друго прашање, но несомнено е дека таа има повик да ги бара и донесува. Тоа и е тежнеење кон идеалноста, оти смислата на нештата е нејзина идеја.
Тоа тежнеење им е заедничко на сите. Дури и оние кои не ценат никакво познание освен опитното не можат да се воздржат од тоа и против својата волја да ги идеализираат работите, а тоа дури и да не го забележуваат. На јазик тие ги отфрлаат идеите, но на дело ги градат. Претпоставките кои тие ги прифаќаат и без кои не може да мине ниту една област на знаењето претставуваат всушност понизок ред на идеи.
Метафизиката и философијата претставуваат идеалистички начин на гледање, кои секогаш биле и ќе останат области на човековото знаење. Духот, кој секогаш ни е својствен како суштинска сила, сам Го созерцува Бога како Творец и Промислител, и душата ја повикува во таа невидлива непрегледна област.
Можеби на духот по неговата сличност на Бога му било наменето сите работи да ги созерцува во Бога, и тој би ги созерцувал да не беше падот. Но секако и сега оној кој сака да созерцува се што постои треба да тргнува од Бога или од оној символ кој со Бога е напишан во духот. Мислителите кои не прават така, веќе според самото тоа не се философи. Не верувајќи им на идеите кои душата ги изградила на темелот по наговор на духот, тие неправилно постапуваат кога не му веруваат на она што ја чини содржината на духот, оти едно е човечкото дело, а друго е Божественото.
Во дејствителната (волева) област од дејствата на духов се јавуваат желбата и чинењето на несебични дела или добродетели, па дури и повеќе – стремежот на (душата) да стане добродетелна. Всушност, дело на душата во таа нејзина област (волја) е уредување на минливиот човечки живот, да му биде добро. Исполнувајќи го тоа свое назначение, таа се чини во убедување дека тоа што го прави е или пријатно или корисно или потребно за животот кој го живее. Меѓутоа, таа не се задоволува со тоа туку излегува од тој круг и прави работи не затоа што тие се нужни, корисни или пријатни, туку затоа што се добри, благи и праведни, стремејќи се кој нив со сета ревност, без оглед на тоа што тие не даваат ништо за минливиот живот, дури не му ни годат и се воведуваат нему на штета. Кај некого споменатите стремежи се пројавуваат со таква сила што за нив се жртвува со сето свое битие, за да живее слободен од се. Пројавите на таквите стремежи се среќаваат насекаде, дури и надвор од христијанството. Од каде се тие? Од духот. Во совеста е нацртана нормата на светиот, добар и праведен живот. Спознавајќи ја таа норма преку соединување со духот, душата бива привлечена со нејзината необјаснива убавина и возвишеност и одлучува да ја прими во кругот на своите дела и својот живот, преобликувајќи се и себеси според нејзините барања. И сите чувствуваат такви стремежи, иако не им се предаваат во потполност; но нема ни еден човек кој повремено не се посветува на таквите дела.
Во сетилната област под дејство на духот, во душата, се појавува стремеж и љубов кон убавото, или, како што обично велат, префинетост. Карактеристична дејност на тој дел на душата е со чувство да ги доживува своите угодни или неугодни состојби и влијанија однадвор по мерка на задоволувањето или незадоволувањето на душевнотелесните потреби. Но меѓу чувствата заедно со корисните – така да ги наречеме – гледаме и некои некорисни, кои се појавуваат сосема спротивно од задоволувањето или незадоволувањето на потребите – чувството за насладување со убавината. Очите не можат да се одвојат од цвеќето или слухот од пеењето само затоа што и едното и другото е прекрасно. Секој го уредува и разубавува своето живеалиште на овој или оној начин оти така ќе бидат поубаво. Кога одиме на прошетка, го одбираме местото само затоа што е убаво. Над се тоа е насладата која ја пружаат уметничките слики, вајарските дела, музиката и пеењето, а и од се тоа повиmсоко е – насладувањето со делата на поезијата. Префинетите производи на уметноста се насладуваат не само со убавината на надворешната форма, туку особено со убавината на внатрешната содржина, со убавина која се созерцува со умот, со идеалната убавина. Од каде такви појави во душата? Тоа се гости од друга област, од областа на духот. Духот кој Го познава Бога природно ја бара Божјата убавина и единствено во неа бара наслада. Иако не може одредено да каже што е таа, сепак, носејќи го тајно нејзиниот нацрт во себе, тој точно може да каже што таа не е, изразувајќи го ова сведоштво со тоа што не се задоволува со ништо створено. Да се созерцува Божјата убавина, да се вкуси и да се насладат со неа потребите на духот, тоа е рајски живот.
Добивајќи знаење за таа убавина преку соединување со духот, и душата почнува да трага по неа, достигнувајќи ја на свој душевен начин, па час во радост се фрла на она што ја окружува а претставува одраз на таа убавина, а час самата измислува и произведува нешта во кои очекува дека ќе ја одразат, онака како таа ја замислува таа убавина. Ете од каде доаѓаат тие гости кои се разврзани од секое сетилно чувство, кои ја возвишуваат душата до духот и ја одуховуваат! Приметувам дека од уметнички производи јас во овој оддел ги вбројувам само оние чија содржина е божествената убавина на невидливите божествени нешта, а не оние кои, иако убави, сепак претставуваат само обичен душевно-телесен живот или земни работи кои го прават секојдневието на тој живот. Душата водена од духот не бара само убавина, туку во убавите облици бара и изрази на прекрасниот и невидлив свет, каде што духот ја повикува со своето влијание.
Ете значи што на душата и дал духот, бивајќи соединет со неа, и ете како душата покажува дека е одуховена! Не мислам дека за Вас било што од ова што е речено претставува тешкотија, но сепак, молам да не прелетате преку напишаното, туку се добро да разгледате и прифатите. Дали Вашата душа е одуховена? Па и Вие пеете и се занимавате со музика! Еднаш критички ќе ја преиспитаме таа Ваша страна, во светлина на споменатото барање – што треба да претставуваат зборовите на убавата уметност.
Заклучоци врз основа на кажаното за трите страни на човечкиот живот. Можност за премин од една состојба во друга и преовладување на оваа или онаа страна во животот. Превласт на душевноста или телесноста како гревовна состојба. Преовладување на духовниот живот како норма на вистинскиот живот на човекот.
Ајде сега заедно да ги сведеме сметките или да ги изведеме заклучоците од се што е кажано. Гледате колку страни имаме или подобро колку степени на животот! Постои духовна страна, или степен, на животот, постои духовно-душевна, постои само душевна, постои душевно-телесна (ми се чини дека не ја истакнав како треба – тука спаѓа набљудувањето со мечтата и помнењето, желби кои произлегуваат од потребите на телото, и чувствата на телесните состојби и впечатоци), и постои телесна страна. Пет нивоа, а една човекова личност, и таа личност живее час со еден, час со друг, час со трет живот и, судејќи по тоа со каков живот живее, добива посебен карактер, кој се одразува преку неговите погледи, преку неговите правила, неговите чувства, и тој станува или духовен – со духовни погледи, правила и чувства, или телесен – со плотски мисли, дела и чувства (средните состојби: душевно-духовно и душевно-телесно не ги земам предвид за да не навлегувам премногу во поединости). Тоа не значи дека кога човек е духовен, за душевност и телесност во него веќе нема место, туку дека тогаш духовноста станува преовладувачка во него, потчинувајќи ги кон себе и проникнувајќи ги душевноста и телесноста; исто така, тоа не значи дека кога човек станува душевен, неговата духовност и телесност веќе не постојат, туку тоа дека кога душевноста ќе загосподари, таа управува со целината, на се му дава свој тон и на самата духовност и навлекува покров на душевност; исто така, тоа не значи дека кога човек станува телесен, неговата духовност и душевност исчезнуваат, туку дека кај него се станува телесно, вклучувајќи ги и духовноста и душевноста кои му се потчинети на телото и кое го гази телото и го држи во ропство.
Така, на кој било степен да се наоѓа човек, другите страни на животот остануваат присутни во него, и на ни еден степен тој не е толку поробен за да не може да се ослободи, туку секогаш има можност да преминува од еден степен во друг, ослабнувајќи ја едната страна на својот живот и зајакнувајќи ја другата. Така и духовниот човек може да падне во душевност и телесност, а телесниот да се искачи до духовност, кого овој првиот ќе ги засака душевното и телесното, а вториот кога ќе се удостои за духовното. Човекот е секогаш слободен. Слободата му е дадена заедно со самосвесноста и заедно со неа ја прави суштината на духот и норма на човечноста. Изгасете ја самосвеста и слободата па сте го изгаснале и духот и човекот веќе не е човек.
Но тврдејќи дека човекот има слобода да се движи нагоре и надолу по степените на својот живот јас не тврдам дека нему му е подеднакво лесно и пријатно да се движи одгоре надолу или оддолу нагоре, или тие движења во него можат да се случуваат подеднакво брзо и често како премини од една соба во друга кои се случуваат повеќепати дневно. Со тоа само сакав да кажам тоа, дека човекот, кој е свесен за себеси и слободен, самиот е причинител на својата внатрешна состојба, и дека ако доспеал во таква состојба која не може да се одобри, па останува во него, самиот за тоа е виновен и одговорен пред Бога и луѓето.
Сите споменати степени или пројави на нашиот живот природно се во нас и сходно на тоа не можат да бидат за осуда сами по себе. Не е природна, па според тоа не може да биде ни за одобрување, онаа состојба во која мислите талкаат, а желбите се колебаат возбудени од страстите – кои не ни се природни, туку се дојдени од страна – додека чувствата на срцето под дејство на истите тие страсти се заматени и збркани. Кога зборував за душевниот живот јас особено го истакнав она што не е природно во нас, како би го задржал Вашето внимание на тоа. Сега повторно потсетувам на тоа, за да Ве поттикнам да се вдлабочите во таа работа и да го сфатите нејзиното значење. Талкањето на помислите, непостојаноста на страсните желби и немирот на срцето постојано не вознемируваат, не дозволувајќи ни макар и едно дело да направиме како треба, туку скоро секогаш не одвлекуваат од патот. Тоа е скоро сеопшта слабост, но не природна, туку стекната со наша согласност. Ѓаволот знае колку таа му помага, и, кога пробува некого да доведе во искушени прво се потруди да го турне во таа јама – всушност најпрвин воведува помисли, потоа распалува страсни желби и така го вознемирува срцето.
Кој е доведен дотаму, неговото искушение е созреано. Ако не се освести – се сопнува и додека паѓа се вовлекува во вртлог на бурни движења на помислите, желбите и чувствата, понекогаш не за долго, понекогаш на подолго, неретко и засекогаш. Таквиот живот, од кој сте дел, сетете се, и самата доживеавте, сиот протекува во тој живот и станува, судејќи по своите резултати, некаде побурен, некогаш потивок, некаде поскромен, а некаде отворен во сета своја голотија и срамота. Но и освен тоа ретко кој бива слободен од тие внатрешни бури. Ништо, ништо и – провалува. Не знам дали воопшто некој е слободен од талкање на мислите и претставите. Значи, повелете да ја забележите таа наша болест (Вие делумно веќе сте ја забележале, оти се пожаливте на невоздржаноста на мислите), и откако ја забележавте потрудете се околу нејзиното излекување.
Секако не губете од вид дека во Вас постојано е присутно нешто лошо, нешто што е секогаш спремно да Ве турне од добро кон зло.
Што се однесува до душевноста и телесноста, тие се, како што горе е веќе забележано, сами по себе безгрешни, оти ни се природни; но човек кој себеси се формирал според душевноста, или уште полошо, според телесноста, не е безгрешен. Виновен е затоа што дозволил во него да загосподари она што не е предодредено да господари, туку треба да биде во потчинета положба. Излегува дека за човека е неприродно да биде душевен, иако самата душевност е природна; така и телесноста е природна, но човекот да биде телесен – е неприродно. Грешката е во тоа, што во човекот потполно преовладува она што би требало да биде потчинето.
Но кога кај некого владее духовност, тогаш, дури и кога е тоа негов исклучителен карактер и расположение, тој не греши – како прво, затоа што духовноста е норма на човечкиот живот и што сходно на тоа живеејќи духовно тој и е вистински човек, додека душевниот и телесен човек не се вистински луѓе; како второ, затоа што колку и да е некој духовен, тој не може а да не им дава на душевноста и на телесноста она што им е потребно, само треба да ги држи во потчинетост на духот. Ако неговата душевност не е преширока и ако неговата телесност е цврсто зауздана – тој е сепак вистински, потполн човек. Но, душевниот (сезнајко), а пред се телесен човек – не е вистински човек, колку и добро да изгледа однадвор. Тој е – безглав. Затоа прост човек кој се плаши од Бога стои многу над образованиот и елегантен човек, кој меѓу своите цели и стремежи го нема угодувањето на Бога. По тоа судете и за литературните и другите уметнички дела. Оние дела кај кои е се телесно – подалеку од себе; но ни таа кај кои владее душевното не и одговараат на својата намена, иако се над телесните. Таков е судот само за оние дела на кои им се туѓи духовните елементи – оние кои директно непријателски се однесуваат кон се духовно, односно кон Бога и божествените нешта. Тие дела се плод на ѓаволскиот наговор и не треба да се трпат.
Од ова гледате дека по своето природно назначение човекот треба да живее во духот, да му се потчинува на духот и со духот да го проникнува се она што е душевно, а со тоа и телесно – за после тоа и се околу себе, т.е. својот семеен и општествен живот. Тоа е – правило!
Јас не Ве убедувам да живеете во духот и да му се потчинувате, оти сметам дека ако добро сте го разбрале сето она што е кажано, тогаш одлуката да живеете така е веќе присутна во Вас. Вие веќе сте ја изразиле својата одлучна желба: да живеете со човечки живот, онаков каков што тој треба да биде.
Сега гледате како тој живот треба да изгледа и секако сакате да живеете така. Всушност, Вие во своето семејство и во кругот на сродникот и до сега сте живееле онака како е покажано, то ест по духот, иако сте изучувале и науки, упатени сте и во домашни работи, а во музиката и пеењето сте мајстор. Вам ви претстои не потполно да и се предадете на духовноста, туку да ја подржувате и чувате, држејќи се понастрана од влијанието и привлечноста на душевно-телесниот живот во чиј вртлог сте почнале да паѓате. Тоа и се договоривме и да протолкуваме. Вие секако чекате што поскор одговор на прашањето: како тоа да се изведе?
ВИСТИНСКА ЧОВЕКОВА СРЕЌА – ЖИВОТ ПО ДУХОТ. НАЈФИНА ОБВИВКА КОЈА СЛУЖИ КАКО ПОСРЕДНИК ПОМЕЃУ НЕА И ТЕЛОТО И СРЕТСТВО ЗА ОПУШТАЊЕ НА ДУШИТЕ ПОМЕЃУ СЕБЕ, КАКО И СО СВЕТОТ НА СВЕТИТЕЛИТЕ И АНГЕЛИТЕ. СВЕТЛАТА И МРАЧНАТА СОСТОЈБА НА ОБВИВКАТА НА ДУШАТА.
Сакав да одговорам на прашањето кое се наоѓа на крајот на минатото писмо, но се приближи Вашиот именден, па ми падна на памет по тој повод да Ви ги изразам моите најубави желби.
Пред се Ви посакувам здравје, оти во него е условот за стекнување на се она што човек го смета за добро и за уживање во него. Оти каква му е утехата на болниот и раслабениот кога сите сетила му се во ненормална состојба. Исклучок се само духовните утехи. Тие не зависат така од состојбите на здравјето и можат да бидат присутни без оглед на телесните страдања. Мачениците за време на самите страдања навистина се радувале, а не зборувале само дека се радуваат.
А после ова, што да се посака? Обично посакуваат среќа. И јас Ви посакувам среќа. Но што всушност тука се посакува?! Оти до сега уште никој не одредил што е среќа или кој навистина е среќен. Јас сфаќам дека е среќен оној кој се чувствува среќен. Затоа тоа и Ви го посакувам. Ви посакувам секогаш да се чувствувате среќна. Како и зошто? За ова луѓето имаат толку различни мислења што е тешко да се снајдеш. Јас едноставно ќе Ви кажам дека, додека не живеето во духот, не очекувајте среќа. Кога душевниот и телесниот живот течат како треба, даваат нешто налик на среќа, но тоа е само моментална сенка на среќа која бргу исчезнува. Со тоа тие ја имаат онаа вознемирена средина која се образува меѓу душата и телото, и која поттикнувана од страсните помисли, желби и чувства секогаш има сила, а покрај неа, заради отровот на страста, можно е опивање со помош на кое страданието се заборава, како од опиум, но не и отсуство на страдањето и болките на срцето. Болките на срцето претставуваат неодвоива содржина на таквиот живот. Духот пак стои над границите на секоја вознемиреност и таму го вознесува секого кој во него живее и, давајќи му да вкуси од духовните богатства кои се постојани, го прави вистински и постојано среќен. И што сега? Добрите желби да се завршат на тоа? Не, мислам дека тоа е малку. Ако нашиот живот би се завршувал со овој живот, тогаш секако би било доволно да се каже: бидете здрави и среќни. Но, бидејќи тој не се завршува така, туку продолжува и по гробот и дури таму се појавува неоспорно како живот, тогаш добрите желби не можат да бидат потполни ако не Ви посакам да се удостоите и таму да бидете блажена. Бидете блажена и таму. Јас тоа од сето срце и пред се Ви го посакува, и срдечно Го молам Господа безбедно да Ве преведе по патот на правиот живот и после него да Ве всели во Своето себлажено Царство.
Вам сигурно Ви се чини дека за тоа е потребно да се исполнат многу сурови претпоставки. Постојат секако одлучувачки претпоставки, но дали се тие сурови? На тоа макар воопштено ќе одговорам: и да и не, зависи од тоа како кој е поставен од детство. Судејќи по тоа мислам дека тие за Вас не се сурови. Вие веќе и ги исполнувате. Само чувајте се и не отстапувајте.
Ми падна на памет за Вашата прослава да Ви испратам колач, но не знам дали би знаел да го направам. Ќе пробам.
Ако не сте заборавиле, своевремено со Вас разговарав за една многу фина стихија, која е пофина од светлоста и која ја нарекуваат етер. Но не е работата во името, туку во признавањето дека таа постои. Јас признавам дека таква најфина стихија постои, дека секаде проникнува и поминува, служејќи како последна граница на битието. Сметам покрај тоа дека во оваа стихија пребиваат сите блажени духови – ангели и светители божји – бидејќи и самите се облечени во некаква облека од истата таа стихија. Од таа стихија се состои и обвивката на нашата душа (под тоа подразберете го и духот, кој е душата на нашата човечка душа). Самата душа е – дух, нематеријална, но нејзината обвивка е од таа тенка нематеријална стихија. Нашето тело е грубо а таа обвивка на душата е најтенка и служи како посредник помеѓу душата и телото. Низ него душата делува на телото и телото на душата. Но за тоа зборувам само попат. Запомнете само дека душата има најтенка облога и дека таа облога на нашата душа е иста како и кај сите духови. Врз основа на тоа Вам веќе не Ви е тешко да изведете заклучок, дека таа најфина светска (космичка) стихија, од која се состојат споменатите обвивки и во која пребиваат сите духови, е посредничка и за меѓусобно општење на нашите души и на тие духови.
Сега одвојте го вниманието од таа претстава и насочете ја на за нас вообичаени нешта. Вие сега живеете во Москва, седите помеѓу ѕидовите на својот стан, окружена од сите страни со згради и каде и да погледнете, секаде наидувате на препреки: многу предмети се испречени пред Вашиот остар и далекувид поглед. Но ако би Ви било можно да се издигнете над Москва во некаков балон, би ја виделе без проблем не само неа цела, туку и нејзината околина. Ако се кренете уште повисоко, би виделе и подалеку во круг. Подобрувајќи го својот вид и подигајќи се се повисоко и повисоко можете да ги видите Санкт-Петербург, Париз, Лондон итн. Се ова е заради тоа што Вашиот поглед се изострил и нема никакви препреки.
А сега пак за Божјите светии. Стихијата за која зборувавме поминува секаде и не наидува на никакви препреки. Сончевиот зрак минува низ стакло, а таа стихија и низ стакло, и низ ѕидови, и низ земја и низ се. Но, како што поминува низ се, така и оние кои пребиваат во неа можат кога е потребно да поминат низ се (како што Спасителот помина низ затворените врати во горната одаја, каде што беа апостолите). Тие пребиваат на одредено место, но кога ќе им се заповеда или кога ќе им биде дозволено истиот час се пренесуваат каде и да е потребно со истата таа стихија и не само да не наидуваат на никакви препреки, туку и не ги видат. Кога е потребно се пренесуваат, а кога нема таква потреба, пребивајќи на своето место во сите правци видат што е каде и што се случува. И кога своите очи ќе ги насочат кон земјата, то ест на нас грешните, јасно не видат и нас… Само, не ова наше грубо тело, кои не се однесуваат на нив, туку на нашата душа, онаква каква е, не непосредно, туку преку нејзината обвивка која е сродна со нивната обвивка и со онаа стихија во која живеат – оти состојбата на душата точно се одразува на нејзината обвивка.
Повелете сега замислете: седат двајца и разговараат, и при тоа расположенијата на нивните души се разликуваат. Ни еден од нив не види што е на душата на другиот, заради грубата завеса на телото зад кое се наоѓа душата, а ако ги погледнат ангелите и светиите ќе ја видат нивната душа таква каква е што е во неа – оти каква е таа и што е во неа, тоа се одразува и на нејзината обвивка. Ако во неа се свети мисли и чувства, нејзината обвивка е светла, и при секое нејзино свето чувство е светла на посебен начин. А ако нејзинити мисли и чувства не се сосема чисти, тогаш ни обвивката не е светла, и од секое нечисто чувство се помрачува, па станува час како магла, а час како ноќен мрак. Кога би се вознеле на небо и кога би погледнале со погледот на ангелите, секако соблекувајќи го од себе ова тело, тогаш, погледнувајќи на оваа земја, наместо разноликата маса на луѓе, би здогледале некакви сенки – светли, полусветли, магловити, мрачни. Е, така не гледаат жителите на небото, и судејќи по она што го гледаат, се радуваат или тагуваат.
Дозволете ми да Ве прашам: како Ве гледа светителката чие што име го носите, особено сега, кога Ве гледа повнимателно заради тоа што и Вие на неа посрдечно и се обраќате? Како Ве гледа Вашиот ангел чувар, кој секогаш се наоѓа покрај Вас, и Сам Господ, Кој со тело седи оддесно на Отецот, но и Кој вети дека ќе биде со нас во сите денови? Како Ве гледаат, таква сте всушност. Ве предупредувам дека со вакво прашање не сакам да Ве вознемирам и со тоа да го поматам Вашиот празник; напротив, очекувам да Ви пружам духовна утеха и радост. Оти не можам да очекувам да Ве гледаат од небото како мрачна или магловите. Вие уште не сте стигнале да се помрачите, затоа Ве гледаат како светла. Во крајна линија моја искрена желба кон Вас за Вашиот именден е: секогаш да останете таква и небеските жители секогаш да Ве видат како светла. Така од овој живот ќе преминете право кај нив. Тоа Ви го посакувам од сета душа.
ОБВИВКАТА НА ДУШАТА СТАНУВА СВЕТЛА ИЛИ ТЕМНА ВО ЗАВИСНОСТ ОД ВНАТРЕШНОТО РАСПОЛОЖЕНИЕ. ПРИМЕРИ. ПОМРАЧЕНАТА ДУША ЈА ГЛЕДААТ ДЕМОНИТЕ.
Би сакал како дополнение на она што претходно беше напишано да Ви кажам уште нешто за истата работа. Ќе Ви пренесам некои искуства за тоа како душата во својата обвивка го прима точно оној облик кој и одговата на нејзината внатрешна состојба. За време на животот на свети Андреј, јуродивот Христа ради, живеел во Константинопол некој (неженет) свештеник кој бил испосник, осаменик и молитвеник. Сите го почитувале. Но, го сретнал и свети Андреј и видел дека е облечен во некаква магла, а околу вратот му се обвила змија на која пишувало „змија на среброљубието“. Ете каква била неговата душа. Меѓутоа, тоа никој не го видел. Го виделе само просветените духовни очи на свети Андреј. Свети Андреј поразговарал насамо со тој свештеник, го привел кон покајание, и тој се поправил. Но кај небесните жители тие се уште попросветени. Значи, и кога ни се чини дека никој не види какви сме, не гледа големо мноштво на очи. Види колку ѕвезди има на небото! Очи кои не гледаат има уште повеќе.
Всушност, и сами можеме, ако не да видиме, тогаш барем да одредиме какви сме. Тоа ни зборува и совеста – непоткупливиот судија. Можно е неа привремено да ја пригушиме, но таа секогаш успева да се ослободи од јаремот и да го подигне својот глас, дури и кај оние кои не се баш совесни. Кај оние пак кои не паднале во пороци, нејзиниот глас е секогаш чист и ѕвонлив. Таа е и се нарекува гласот Божји во човековиот дух. Во неа се одразува и тоа какво мислење за нас имаат или како на нас гледаат жителите на небото. Така, кога совеста вели дека пред се сме чисти пред Бога и пред луѓето, тогаш тоа сведоштво на совеста во вид на светлост се одразува околу нашата душа, и од небото сите не гледаат како светли. А ако совеста не прекорува дека сме нечисти, тогаш не гледаат како темни. Но подобро од сите секогаш не гледаат ангелите чувари – некого како мрачен, некого како светол, судејќи според постојаното или случајното внатрешно расположение.
Освен ангелите и светите, невидливо за нас, не гледаат и мрачните сили. Само што тие не можат да ја видат душата кога е светла, оти како лилјаци се плашат од светлоста, а гледаат само тогаш кога ќе почне да се замрачува. Тие насекаде се движат во јата и штом некаде ќе забележат помрачена душа, истиот час сите ја напаѓаат и почнуваат да ја фрлаат натаму-наваму со помош на помислите, на страсните желби и на вознемирените сетила. Таа област за која што зборував, која беззаконо настанува помеѓу душата и телото, претставува место од каде што демоните и се приближуваат на душата и почнуваат да ја вознемирувват како што ветерот подига прашина. Тие пробуваат да се прикрадат во светлите души, но биваат одбиени и како со стрела погодени од зраците на светлоста. Во Антиохија живеел волшебникот Кипријан. Еден младич го замолил со своите магии да ја придобие за него Јустина, убава христијанка која сакал да ја ожени, а таа не сакала ниту да го погледне. Кипријан неколку пати и праќал демони кои му служеле на нивен начин да ја поттикнат во неа љубовта кон младичот, и тие доаѓале до нејзината куќа но внатре не можеле да влезат и на враќање зборувале дека оттаму, од куќата, излегува светлост која ги одбива и гори, оти таа Јустина е како во некој облак облечена во светлост, така што не можеле ниту да ја погледнат. Што понатаму се случило за нас овде не е ни битно, но на крај младичот и волшебникот Му се обратиле на Христа.
Е, тоа е најдобар пример како душата станува светла кога христијанката е чиста во својата совест и предана на Бога. При чиста совест стравот Божји ја исполнува душата и ја чува недопирлива. Тогаш и Господ, Кој е секаде присутен и се исполнува, ја посетува таа душа и таа станува светла, сјаејќи како ѕвезда.
Зачувувајќи се чиста, по исходот од телото душата и во оној свет преминува толку светла. Свети Антониј еднаш беседел со своите ученици и здогледал пруга на светлост како се искачува кон небото. Загледувајќи се во неа и сфаќајќи што се случува рекол: “Ова свети Амон на небото се воздига во придружба на ангелите“.
Значи, треба да се потрудите околу тоа. Не се потпирајте на она што го гледате однадвор, оти е можно да е едно она што се види на нас, а друго она што всушност сме. Ве потсетувам на зборовите на свети Василиј Велики, кој вели: телото е наше; она што го имаме освен телото, почнувајќи од облеката, тоа е она што не окружува. А што сме ние? Ние сме душата (со духот). Е тука треба да се собереме, одвојувајќи се од се што постои надвор од нас и од самото тело – треба да влеземе во себе и тука се добро да разгледаме.
Тоа не навраќа на она од што малку се оддалечивме – на прашањето: како да се постигне да се живее во духот, со него да се одухотвори душата и се надворешно? Но за тоа друг пат.
КАКО СВЕТИТЕЛИТЕ ГИ СЛУШААТ НАШИТЕ МОЛИТВИ. ДОДАТОК ЗА МОЛИТВАТА.
Многу ми е драго што Ви се допаднало моето излагање за таа стихија. Запомнете го тоа добро и секогаш имајте го во мислите. Ќе видите колку ќе Ви користи. Колку работи тоа објаснува и колку утеха ни носи! Веројатно сте биле во прилика да го чуете прашањето – како светите ги слушаат нашите молитви, или можеби и сами на себе сте си го поставувале тоа прашање. Барајќи одговор сите нешто објаснуваат и објаснуваат, а прашањето и понатаму останува отворено. По мене, ако постои таква стихија, како светителите би можеле да ги чујат нашите молитви? Вие знаете како работи електричниот телеграф? Во Петербург, на пример, ќе го употребат тој одреден апарат и во истиот момент тоа се одразува на сличен апарат во Москва, така што стигнува порака со исто значење со какво е испратена. Како се случува тоа? Така што во прашање се апарати од ист вид и што ги соединува тенка жица која е поставена меѓу нив. Работата на таквиот телеграф е како наша молитва. Ние и светите сме како два апарати од ист вид; средината во која пребиваат светите и која ги окружува нашите души – тоа е проводник. Кога вистинската молитва – срдечната – ќе се придвижи во душата, таа по стихијата, делувајќи врз неа, како зрак светлост прелетува до светите и им кажува што сакаме и за што се молиме. Помеѓу нашата молитва и нејзиното услишување не постои меѓупростор – потребно е само молитвата да оди од срце. Тоа е нашиот телеграфски апарат за небото. А оние молитви кои не доаѓаат од срце, туку само од главата и јазикот, не даваат светлост која се искачува на небото и не се слушаат таму. Тоа всушност и не е молитва, туку само нејзин привид.
Можеби тоа не сте го забележале, но опишавте опитна потврда на она за што зборуваме. Пишувате дека ревносно сте се помолиле и дека истиот час сте се смириле, оти сте добиле внатрешно уверување дека ќе бидете поштедена од она што Ве притискало; а потоа тоа и навистина се случило. Ете, гледате дека мојата споредба на телеграфот со срдечната молитва е точна, која по таа стихија невидливо се спроведува кон небото. Од Вашето срце тргнало биење на срцето или зрак кон небото, а по истата таа линија или истиот таков зрак од небото до Вашето срце стигнал одговор на она што Ви било потребно. Така бива секогаш со сите молитви кои исходат од срцето. Исполнувањето на таквата молитва не следи истиот миг, но веднаш бива услишено.

Не можам доволно да се изнарадувам што така било и со Вас. Дај Боже и почесто да Ви биде така. Сетете се како се молевте и секогаш трудете се да се молите така, за да молитвата тече од срце и за да не биде произнесена (изговорена) само со јазикот или умот.
Ако така ја наредите, тоа воедно и ќе Ви биде и практично решение на прашањето како да постапите како би живееле во духот. Оти таквата молитва е живот на духот. Духот пребива во Бога и е соединет со Него, и во тоа е сета сила на неговиот живот. Знајте дека духот живее само тогаш кога човек се моли онака како што Вие сте се помолиле. Кога нема таква молитва, тоа значи дека тој замрел, ако не е и сосема загушен.
Нема да кријам од Вас дека, иако сте се помолиле така, тешко дека ќе можете секогаш така да се молите. Таквата молитва ја дава Бог или ја поттикнува ангелот-чувар. И таа доаѓа и си оди. Од тоа пак не следи дека ни е дозволено да ја оставаме молитвата. Таа доаѓа кога некој се труди, а кој не се труди, кај него не доаѓа. Гледаме дека светите отци многу се труделе на молитва и дека со тој дух го загревале молитвениот дух во себе. Во своите дела ни оставиле забележано како стигале дотаму. Се она што на таа тема тие имаат кажано ја сочинува науката за молитвата која претставува наука над науките. Ќе дојде време па ќе ја поминам со Вас таа наука, а сега само ја допрев на поминување. И уште да додадам: нема ништо поважно од молитвата. Сходно на тоа, над неа треба да се потрудиме поревносно отколку над било што друго. Дарувај ни Господи ревност во таквиот труд.
Вашите смирени мисли за себеси и чувствата се ангелски. Но, како ангелите се совршени и светли! Тие се потполно смирени, посмирени од било кој човек. Смирената душа секогаш е светла. Помрачувањето на душата секогаш започнува кога таа ќе почне многу да мисли за себеси, оти тоа е дело на мрачните сили. Нека Господ Ви дарува никогаш да не изгубите такви чувства, за секогаш да бидете во светлост.
Ете пак скршнавме од нашето прашање. Стрпете се уште.
ВИСТИНСКАТА ЦЕЛ НА ЖИВОТОТ. НАЧИН НА ЖИВОТОТ КОЈ И ОДГОВАРА НА ЦЕЛТА.
Што се случило со Вас? И што значат прашањата: “Не знам што да направам со својот живот. Нешто треба да се работи. Треба ли да си одредам цел за себеси?“ Читам и не можам да верувам – како сте дошле до така несфатливи помисли? Па Вие сето тоа сте го решиле кога изразивте желба да стоите на рамниште со вистинското човечко достоинство, онака како што Бог Му одредил на човека. За што ние и разговараме, ако не за тоа! Од каде Ви се таквите прашања?! Претпоставувам дека меѓу Вашите познаници има “напредни“, или сте биле во друштво каде што имало такви, па ги ширеле своите мудрувања. Тие обично така брборат. Ним постојано на врв на јазик им е доброто на човештвото, доброто на народот. И Вие веројатно сте се наслушале такви високопарни идеи, Ве опчиниле, и погледнувајќи на својот сегашен живот со жалење сте констатирале дека животарите во кругот на семејството и роднините без никаква корист или цел. Леле! Како тоа до сега никој да не Ви ги отворил очите?
Ако мојата претпоставка е на место, тогаш Ви следува да чините метании, оти за тоа не зборувавте, а дадовте збор дека за се отворено ќе пишувате. Но, било тоа така или не, не можам Вашето прашање да го оставам без одговор. Како потполно решение секогаш ќе послужи целокупниот наш разговор; сега накратко ќе ја изнесам само општата мисла, како би виделе дека овој живот, кој до сега сте го воделе или го водите, е вистинскиот живот и во него нема што да менувате.
Треба сосема одредено да се знае точната цел на животот. Зар не е тој веќе одреден? Општото правило е такво, што ако постои задгробен живот, тогаш целиот, без исклучок, треба да биде таму, а не тука. Тоа правило им е познато на сите и не треба посебно да се толкува, иако луѓето најмалку се држат за него во пракса. Но поставете си себеси како закон во животот со сите сили да одите кон таа цел, па ќе видите и самата каква светлост ќе разлие тоа по Вашето минливо пребивање на земјата и по сите Ваши дела. Прво што ќе се покаже ќе биде уверението дека се овдешно е само средство за другиот живот. Што се однесува до средствата постои еден закон: нив треба да ги употребуваме и да ги користиме така, да водат кон целта а не да отклонуваат од неа или да претставуваат препрека на патот кон неа. Ете Ви го и одговорот на Вашата недоумица: “Не знам што да направам со својот живот“. Гледајте кон небото и секој чекор на Вашиот живот одмерувајте го така да Ве води таму. Мене ми се чини дека тоа е така просто, а воедно така универзално.
Велите: “Нешто треба да се работи“. Секако дека треба. И работете што ќе Ви дојде под рака, во Вашето опкружување и во околностите во кои се наоѓате, и верувајте дека тоа ќе биде вистинско дело за Вас – ништо повеќе од Вас не се бара. Голема заблуда е кога луѓето мислат, особено “напредните“, дека можат да му придонесат на човештвото само ако превземат големи и бучни дела. Воопшто не е така. Потребно е само се да се прави по Господовите заповеди. Што всушност? Ништо особено, само она што од секого го бараат околностите на неговиот живот, што бараат конкретни случаи на кои наидува секој од нас. Ете така. Бог ја уредува судбината на секој од нас, и се што ни се случува во животот исто така е дел од Неговата седобра промисла. Сходно на тоа, и секој момент и секоја средба. Да земеме на пример: Ви доаѓа сиромав – Бог го донел. Што треба да направите? Да му помогнете. Бог, Кој Ви го донел сиромавиот, секако со желба Вие да му помогнете на тој сиромав, гледа како ќе постапите на дело. Нему Му е угодно да му помогнете на сиромавиот. Ќе помогнете? Направете го она што Му е угодно на Бога и сте направиле чекор кон крајната цел: да го наследите небото. Воопштете го овој случај и ќе го добиете следново: во секој нареден случај и при секоја средба треба да се прави онака како што сака Бог, што и да правиме. А што Он сака, тоа точно ни е познато и од заповедите кои ни се дадени. Некој бара помош? Помогни. Некој те навредил? Прости му. Самиот некого си навредил? Побрзај да го замолиш за прошка и да се помирите. Некој те пофалил? Не горди се. Те искудил? Не лути се. Дошло време за молитва? Моли се. За работа? Работи – и така натаму. Ако, откако ова ќе го разгледате, одлучите во сите случаи да делувате така што Вашите дела да Му бидат угодни на Бога, да се совршуваат точно според Неговите заповеди, тогаш на тој начин сите задачи во Вашиот живот ќе се решаваат во потполност и како треба. Целта е – блажен живот после гробот; средство – однесување според заповедите Божји во секоја ситуација во животот во која ќе се најдеме. Ми се чини дека тука се е јасно и дека нема причини да се замарате со комплицирани прашања. Треба да ги исфрлите од глава сите планови за општекорисна, сеопфатна, општочовечка дејност за каква зборуваат “напредните“, па Вашиот живот ќе биде спокоен и тивко ќе Ве води кон главната цел. Запомнете дека Господ ни чашата со студена вода дадена да се напои жедниот не ја заборава.
Ќе кажете: “Па како, но начинот на живот сепак треба да се избере и одреди?“ Но, како јас тоа да Ви го одредам? Ќе размислуваме, размислуваме, и – ќе ни настане метеж во главата. Подобро е и покорисно да се прими со покорност, благодарност и љубов она што Бог ќе ни го одреди во животот. Еве што е тоа кога сте Вие во прашање. Вие сега живеете под родителски кров. Што подобро да посакате? Топло, безбедно, пријатно. Живејте и не залетувајте се далеку во мислите. Извршувајте ревносно се што од Вас се бара. “Но сепак, размислете, не може така да остане засекогаш, треба конечно да започнам со својот живот – личниот. Што со тоа? Како да не размислувам за тоа?“ Еве Ви го најисправното размислување околу тоа: предајте се во Божји раце и молете се Он да Ви уреди се како наоѓа дека е најдобро за судбината да не Ви пречи, туку да Ви помогне да добиете блажен живот по гробот, не мечтаејќи за бласкава иднина. Откако ќе стекнете такво расположение, трпеливо чекајте да видите што Бог на крај ќе изрече за Вас. А ќе го изрече преку стек на околности и преку волјата на родителите.
Утврдувајќи се во таквите мисли и смирувајќи се во Бога, живејте не правејќи празни планови, туку правете се она што е до Вас во однос кон родителите, браќата и сестрите, кон другите сродници и сите луѓе. И никако да не мислите дека животот Ви е испразен. Се што и да направите во таа насока – со свесноста дека, според Божјите заповеди, така треба и така сака Бог – ќе претставува дело угодно на Бога. Тоа се однесува и на најмалото нешто.
Изгледа дека Ви објаснив се. Ја додавам само уште желбата добро да го сфатите она што го напишав, тоа да го прифатите и тогаш така да се владеете. Ви претскажувам дека ќе најдете потполн мир и дека нема да се вознемирувате со мисли како што е: “Мојот живот никаде не води, не правам ништо корисно“, и слично. Само уште срцето треба да го држиме на узда, инаку може да направи многу глупости. Навистина, и без срце е лошо: оти кај нема срце – каков е животот – но сепак, не треба да му се пушта по волја. Тоа е слепо и без строго раководење за час паѓа во јама.
Господ нека Ве благослови!
ВЛОЖУВАЊЕ ВО НЕБЕСНАТА РИЗНИЦА. БОГОУГОДЕН ЖИВОТ. МЕЧТАЕЊАТА НА „ПРОГРЕСИВНИТЕ“ ЗА СЕОПШТОТО ДОБРО НА ЧОВЕШТВОТО И НИВНАТА ЛАЖЛИВОСТ.
Многу ми е драго што сте го примиле при срце она што го напишав во минатото писмо и што се сложувате. Треба да се држите токму така. Господ нека Ви помогне!
Бог ни го дал овој живот за да имаме време да се подготвиме за оној. Овој е краток, а оној бескраен. Но иако е краток, во неговиот тек човек може да се опскрби за цела вечност. Секое добро дело тука се похранува како еден мал влог; од сите тие влогови настанува општ капитал чии проценти ќе ја одредат платата на вложувачот за цела вечност. Кој повеќе ќе вложи, тој и поголема плата ќе добие; кој вложи помалку – нему и платата ќе му биде помала. Господ секому му дава според неговите дела.
Ете, тоа сега треба да биде сета наша грижа – да испратиме таму што повеќе влогови. И таа грижа не е тешка, како не уверува Самиот Господ кога вели: Јаремот Мој е благ, и бремето мое е лесно (Мт: 11,30). Ви го објаснував тоа кога стануваше збор за помислите кои Ве вознемириле, да не тагувате оти божем живеете бескорисно ако продолжите така. Целокупното устројство на христијанскиот живот е вакво: верувај во Бога Кому во Троица Му се поклонуваме и Кој не спасува во Господ Исус Христос, со благодатта на Светиот Дух, и примајќи благодатни сили низ Божествените Тајни на светата Црква живеј по заповедите на Евангелието, исполнувајќи се со надеж во душата дека нас Бог, заради тој мал напор, кој и одговара на нашата сила, и заради верата во Господ Спасителот и послушанието кон Него, нема да не лиши од Царството Небесно. Тоа особено го додавам, за да видите во каков дух ние христијаните треба да ги твориме своите дела. Оти некои велат; дејствувај, дејствувај, а други: верувај, верувај. Треба и едното и другото: верата да ја соединуваме со дела и делата со верата.
Но сепак, вниманието сега треба да го восредоточиме на исполнувањето на заповедите. Веќе веруваме – и што уште? Извршувај ги заповедите – оти верата без дела е мртва. И фала Му на Бога што Нему Му било угодно вредноста на нашите дела да не ја одредува со нивната широчина и големина, туку со нашето внатрешно расположение во текот на извршувањето на тие дела, и што нас не опкружил со мноштво прилики да делуваме по Неговата волја, така што, ако внимаваме на себе, можеме секој час да совршуваме богоугодни дела. Нема потреба заради тоа да одиме преку морето како “напредни“; доволно е во било кој момент да се свртиме околу себе; ако на нешто го видиш печатот на заповедта изврши ја веднаш во уверение дека во тој момент токму тоа дело, а не некое друго, Самиот Бог го бара од тебе.
Потрудете се уште поцврсто да се утврдите во таквата мисла. Штом се утврдите, спокојство почнува да се влива во вашето срце заради убедувањето дека во секој момент Му служите на Господ. Тоа начело е сеопфатно. Дури и кога ќе Ви наредат да ги закрпите чорапите на помладиот брат и Вие тоа го направите заради Господовите заповеди, тоа ќе биде придодадено на збирот на богоугодни дела. Така е со секој чекор, со секој збор, дури и со движење и поглед – се може да се претвори во средство да се чекори според Божјата волја, и сходно на тоа, веднаш да приближи кон крајната цел.
Напреднатите го имаат во вид целото човештво и во нешто помала мерка својот народ. Но човештвото или народот не постојат како едно лице, за да може за нив сега да се направи нешто конкретно. Тоа се состои од поединечни луѓе: правејќи нешто за едниот, правиме и за целото човештво Ако секој прави што може за оној кој му е пред очи, тогаш сите луѓе во целина во секој момент би го правеле она што е потребно на сите неволници, и, задоволувајќи ги нивните потреби, би постигнале добро за целото човештво, кое е составено од оние кои имаат и оние кои немаат, од слаби и јаки. А тие во мислите го држат доброто на целото човештво, додека го занемаруваат она што им е пред очите – па излегува дека тие за тоа општо дело немаат можности, а ова поединечно го пропуштаат, ништо не правејќи за главната цел во животот.
Во Санкт-Петербург ми опишаа ваков случај. Еден џентлмен на собир на млади активисти на полето на сеопшто добро – тоа било во време на врвот на прогресивниот занос – одржал силна беседа за љубовта кон човештвото и народот. Сите биле одушевени. И се вратил тој дома. Човекот кој служел кај него не ја отворил вратата доволно брзо – тоа веќе не му се допаднало, потоа доволно брзо не ја додал свеќата, потоа печката нешто не била во ред па во собата било студено… На крај, нашиот филантроп не издржал па го искарал својот слуга. Овој нешто одговорил, а нашиот чичко го удрил. Таму се распламтувал со љубов кон човештвото, а тука со еден човек не постапува како треба. Во тој прв прогресивен занос кај нас убавици брзаа да работат во книговрзни работилници мечтаејќи за тоа да одат напред и да работат за доброто на човештвото, а неретко кај куќите ги оставаа своите мајки без кришка леб. Сета несреќа доаѓа од прешироките погледи на свет. Подобро смирено да ги спуштиме очите, да гледаме пред нозете и да разбираме каде кој чекор треба да се направи. Тоа е најисправниот пат.
По втор пат Ви го објаснувам истото за да запомните подобро и за тоа да Ве чува од помрачувања на кои прогресивните мечтаења ја наведуваат душата.
Свети потреби се задоволуваат, тие човекот го учат во склад со нив да ги задоволува и другите потреби, така што ни она со што се задоволува душата, ни она со што се задоволува телото, не му противречат на духовниот живот, туку му погодуваат – и во човекот настанува потполна хармонија на сите движења и пројава на неговиот живот: хармонија на мислите, чувствата, сетилата, желбите, потфатите, односите, насладите. Тоа е – рај. Напротив, кога духот не се задоволува и кога ова единствено што е потребно е заборавено, тогаш и останатите потреби се разидуваат на сите страни и секоја си го бара своето а нивните гласови како врева на пазарот го заглушуваат јадниот човек и тој брза час таму час ваму како луд за да ги задоволи. Но никаде нема мир, затоа што кога една ќе биде задоволена, другите не сакаат да се сметаат за пониски од неа и упорно си го бараат своето, како кога мајката ќе нахрани едно дете, а останатите пет плачат. Оттаму внатре таков немир, врева, брзање на сите страни и потполн неред. Тука се зачнува таа бура за која што стануваше збор, и уште повеќе го вознемирува и разнебитува се она што е внатрешно. Таквиот човек со ништо не е задоволен, постојано тагува, или стои уморен и не знае што би започнал, само кружи и кружи. Тоа е суета и крах на духот.
Ете од каде се раѓа прашањето: што да се работи? Што да се направи за духовната страна да преовладува во нас и, управувајќи со сите други страни, да внесува ред во нашиот живот? Ќе кажам на почеток дека за тоа прашање не би имало место кога нашиот живот би се развивал како треба. Оти и телесните и душевните потреби еднакво ни се природни како и духовните, и задоволувањето на тие потреби само по себе не може да внесува неред и метеж во нашиот живот, како ни задоволувањето на духовните потреби. Кога тие би се развивале во ред и во природна меѓусебна потчинетост, човечкиот живот би течел неверојатно добро. Посадете семе, поливајте, држете на одговарачка топлина и тоа ќе даде никулец, стебло, лист и конечно прекрасен цвет. Така би било и со човекот. Ако се развива во природен поредок, секогаш од тоа ќе израсне прекрасен човек. Зошто ние ни себеси ни другите не ги гледаме како убави? След што се деформира нашиот живот?
Присетете се само што се случи со Вас откако само малку се нурнавте во тој вртлог, односно во тој разбрануван живот. Па во Вас настана силен метеж. Ако тоа се случи неколку пати, Вие, ако не бидете внимателни, ќе паднете во оној вир и ќе Теофан Затворник
Значењето на духовните потреби меѓу другите страни на човечкиот живот. Единственото што е потребно. Владеење на духот, како природна хармонија на сите потреби, може да донесе мир и спокој. Отсуството на тој спокој кај луѓето. Сеопштата суета и духовна збрка. Зачетокот на тој немир се добива веќе при раѓање.
Сега веќе ништо не не спречува да се посветиме на решавањето на прашањето кое ни преостана. Но, за да го повториме, потрудете се да се присетите на она за што зборувавме.
Протолкувавме дека човекот има три нивоа на живот: духовен, душевен и телесен; дека секој од нив има свои потреби, природни и својствени на човекот; дека тие потреби немаат сите иста вредност, туку едни се повисоки а други пониски, и дека нивното одговарачко задоволување му носи мир на човекот. Духовните потреби се над сите други, и кога тие биваат задоволени, тогаш, дури и кога другите потреби останале незадоволени, човекот има мир. А кога духовните потреби не се задоволени, тогаш, колку и обилно да се задоволени сите други потреби, човекот нема мир. Затоа за задоволувањето на духовните потреби се вели дека тоа е единственото што е потребно.
Кога духовните започнете живот кој ја претставува суетата и крах на духот. Зарем нашиот неред не може да се објасни со тоа што постојат луѓе кои сеат неред: тие не привлекуваат и ние го прифаќаме нивниот неред? Вие токму сега сте почнале да потпаѓате под влијание на тој неред, оти вашето воспитание поминало под среденото влијание на Вашето благочестиво семејство и Вашите роднини. А другите, на кои и семејството и сродниците живеат во немир и метеж, од детството го усвојуваат тој метеж и раснат во него.
Можеби тоа е причината што нашиот живот се деформира по природен тек и во него влегува неприроден неред?
Не, работата со тоа не се објаснува, оти останува уште и следното прашање: како метежот дошол во тој круг на луѓе? Од каде метеж во семејствата и во општеството? Човек однадвор станува таков каков што е внатре. Нередот во семејството и општеството дошол од човекот. Да го нема внатре, не би го имало ни надвор. Сега надворешното му го враќа на внатрешното она што го добило од него. И пак прашање: а внатре, од каде се појавил? Ќе го кажам уште и ова: надворешната бура делува и внатре, и таму се репродуцира, оти нејзиниот зачеток и се наоѓа внатре. Вие сте биле вознемирена и не сте наоѓале мир. Зошто? Молчевте, а јас не Ви реков оти не беше време. Сега ќе Ви кажам. Во тие два дена, препуштајќи му се на разбрануваниот живот, Вие потполно сте се предале, Вашето срце покажало склоност ако не кон се, тогаш барем кон многу нешта. Заради тоа во Вас поникнале немир и метеж. Кога сте се повратиле, сте ја забележале новината кај себе. Совеста Ве известила дека таа новина – е Ваше недолично дело, и почнала да Ве казнува заради тоа. Покорувајќи му се на тој глас Вие тогаш се добро сте просудиле и точно сте го процениле таквиот живот. Ако после тоа, како што повеќе пати Ви зборував, повторно бидете во прилика да паднете во тој метеж и ако го држите далеку своето срце, не пуштајќи му на волја кога ќе почне да се кине – тогаш веќе нема да ја доживувате мачнината која сте ја доживеале. Но тоа Ви го кажувам само попат. Она што всушност сакав да кажам е од каде кај Вас, бидејќи до сега сте живееле во поинакви околности, таа склоност кон неуреден живот? Повелете, погледнете, па ќе видите дека и порано сте ја имале во себе, но била сокриена, а сега само се покажала. Надворешните влијанија не даваат ништо ново, само го поттикнуваат она што веќе постои внатре. Ќе Ви дадам пример. Ги видов лепрозните. Нивните деца се раѓаат и раснат сосема здрави. Но ќе дојде време и лепрата се појавува и кај нив, стануваат како нивните родители и како сите други лепрозни. Од каде лепрата? Излегла одвнатре. А како дошла тука? Ја добиле со раѓање.
Од ова нема да Ви биде тешко да изведете заклучок дека, ако во себе видиме неред и метеж – мисли, чувства, желби, потфати и дела – и не можеме од нив да се одвоиме, тоа е затоа што никулецот на сето тоа е внесен во нашата природа и што тој никулец на нередот, која се покажува заедно со откривањето на нашите сили и потреби, внесува и метеж и така целиот наш живот го прави немирен и неуреден.
Повелете сега размислете од каде тој никулец. Велам повелете размислете за тоа, оти инаку нема да можеме да пронајдеме задоволителен одговор на веќе неколкупати повтореното прашање: како да се однесуваме? Кој сака успешно да ја лечи болеста, треба да ги пронајде нејзините причинители. Без тоа лечењето не може да има правилен тек и успех. Ете значи што сега треба да објасниме.
ПРВОРОДЕНИОТ ГРЕВ КАКО ИЗВОР НА ВНАТРЕШНИОТ НЕМИР И НЕРЕД. МОЖНОСТ ЗА ЛЕЧЕЊЕ НА ЧОВЕЧКАТА СОСТОЈБА ПОВРЕДЕНА ОД ГРЕВОТ.
Ви пишав да размислите и ветив дека ќе објаснам од каде во нас семе на внатрешен немир и неред, но Вам тоа веќе Ви е познато. Изгледа дека тука нема што да се размислува, туку само да се потсетиме во што веруваме. Веруваме дека тоа семе во нашата природа не го положил Творецот кога го создавал човекот, туку е внесено по создавањето – по сила на падот на нашите прародители, кои, престапувајќи ја заповедта, ја повредиле и расипале нашата природа, и така повредена и растроена ја предале на своето потомство, то ест на целиот човечки род. Така тоа семе преминало и во нас, и претставува причина на пометеност и неред во нас, од кои потекнуваат сите нереди и однадвор, и во секој поединечен човек, и во семејна и во општествена смисла. Оти тој неред, кој го добиваме во семе при раѓање но не ни е природен, не и припаѓа на човечката природа, суштински не е нејзин за човек да не може да живи без него, туку напротив, дури без него човекот е вистински човек. Тоа е наша болест и само кога ќе ја отстраниме можеме да бидеме здрави онака како што би требало да бидеме по природа, како што таа излегла од раката на Творецот. Ве потсетувам на Вашата желба да останете на рамништето на човечкото достоинство. Лечете ја во себе споменатата болест и ќе станете такви.
Запомнете дека нашиот внатрешен метеж и неред ни се здобиени при раѓање, но не ни се природни, и не го чинат битниот дел на нашата природа, туку се вметнале меѓу вистинските делови на нашата природа како би ги расипале и кога е во прашање дејствувањето на секој од нив поединечно, и кога се во прашање нивните меѓусебни односи. Кога тоа би било природно, тогаш со своето присуство не би донеле страдања и маки какви што ние доживуваме. Она што е природно носи радост во животот, она што не е притиска и мачи. Од друга страна, ако тоа би било природно, тогаш би се покажало дека некој е слободен и чист од тоа, а тоа веќе не би бил човек. Знаеме исто така дека сите кои во Него се облекуваат добиваат надеж да се очистат, како што е Он чист (1. Јн. 3,3) и да Му бидат слични.
Запомнете, велам, дека тој неред ни е здобиен при раѓање, но не ни е природен – запомнете и држете се цврсто до тоа уверување. Тоа уверување во Вас ќе ја поддржува ревноста за лекување на оваа болест. Ако не е природна тоа значи дека постои можност таа да биде излечена. Кој не би се одушевил со можноста да се излекува кога има таква надеж? Нашата природа во чист вид е вредна за почит. Кога е таква, тогаш и самите ангели ја гледаат со љубот и восхит. Зар не би сакале и ние да ја видиме таква, и тоа не кај други, туку во нас самите? Напротив, ако таа болест е природна, нема да ја излекуваш. Таа тогаш ќе остане занавек, колку и да се трудиш да ја изгониш. Тогаш ја прифаќаш таа мисла, се предаваш и си велиш во себе: така сигурно и треба да биде. А тоа и е онаа погубна затапеност, во која кога некој ќе падне се предава на разузданост, па чини секакви нечистотии (Еф. 4,19)
Пак повторувам: држете се до уверувањето дека нашиот неред не ни е природен, и не слушајте ги оние што велат: што има тука да се толкува – па ние сме така создадени, тука ништо не може да се направи. Ние не сме така создадени и ако се потрудиме како треба ќе направиме нешто со себе.
Сето ова Ви го објаснувам за да се потрудите околу себе и да не ги преживувате повторно оние маки кои што ги имате проживеано, туку напротив, да ја пресечете во себе и самата таква можност. Треба да размислите како тоа да се достигне.
Објаснување на растројството кое низ прародителскиот грев влегло во човечката природа. Општењето со Бога служело како извор за господарење на духот над душата и телото. Преку нарушување на заповедите човек се одвоил од Бога и ја изгубил власта над душата и телото, потчинувајќи му се на владението на страстите. Слика на човекот кого после падот го растргнуваат страстите.
Продолжувам. Што ни се има случено заради прародителскиот престап? Нашата природа останала иста, делови и сили на нашата природа останале исти, со исти закони и потреби; но нашата слободна свест веќе го нема истото насочување; тоа го пореметило меѓусебниот однос на делови и сили на нашата природа и го нарушило нивното првобитно устројство, што донело неред во човечкиот живот и во делувањето на човекот, и изродило посебен вид на разорни сили – страсти, кои не ни се природни, но кои задобиле таква власт, што сите наши сили можат да ги вртат како им е драго. Ете како сето тоа се има случено.
Бог го створил човека заради блаженств, и тоа блаженство токму во Него, преку живо општење со Него. Затоа во неговото лице вдахнал здив од Својот живот, а тоа е, како што веќе кажавме – дух. Суштински својства на духот се – свест и слобода, а неговите главни движења – исповедање на Бога како Творец, Промислител и Давател, со чувство на полна зависност од Него, што се изразува низ гледање на Бога со љубов, преку непрестајно внимание кон Него и побожен страв пред Него, со желба секогаш да се твори она што Нему Му е угодно, според барањето на чуварот на законот – совеста, и со одрекување од се друго, за човек да биде сам со Бога, за да живее со Него Единиот и се слободно и свесно да го насочува кон таа единствена цел. Кога човек е така настроен, тогаш пребива во Бога и Бог пребива во него. Бог, Кој пребива во човекот, на неговиот дух му дава сила да владее над душата и телото, и подалеку и над се што е надвор од него. Таква била првобитната состојба на човекот. Бог им се јавил на прародителите и им го потврдил сево ова со Своето Божествено Слово, заповедајќи им да Го признаат Него Единиот, Нему Единиот да Му служат, да чекорат по волјата на Него Единиот. За да не погрешат во размислувањата како сето тоа да го исполнат, Он им дал мала заповед: да не јадат од плодовите на едно дрво, нарекувајќи го дрвото на познанието на доброто и злото. Така нашите прародители почнале да живеат во рајско блаженство.
Духот кој пред тоа заради својата гордост паднал и скренал од патот им позавидел на тоа, па ги наговорил да ја престапат таа мала заповед која им е дадена, така што лажно им претставил дека, ако го вкусат забранетиот плод, ќе добијат благо кое без тоа не можат ни да го замислат – ќе станат како богови. Тие поверувале и вкусиле. Тој чин можеби и не е голем, но е лош, оти поверувале на знаејќи кому. Можеби тоа не би било толку важно, да ги немало тие страшни престапни мисли и чувства кон Бога кои лошиот дух како отров ги влеал во нивната душа. Им кажал како Бог им брани да го вкусат плодот од тоа дрво за и тие да не станат богови. Поверувале во тоа. А бидејќи поверувале, не било можно да не примат и хулни помисли за Бога, дека Он божем им завиди и дека кон нив се однесува недобронамерно; а кога ги примиле таквите помисли, не можеле да ги разминат ни некои лоши чувства кон Него и самоволни одлуки: значи, сами ќе го земеме она што Ти не сакаш да ни го дадеш. Ете каков е Он – помислиле во своето срце за Бога – а ние мислевме дека е добар. Е сега самите себе ќе се промениме, за инает Нему. Тоа биле тие страшни и престапни мисли и чувства! Тие означуваат отворено отстапување од Бога и непријателска побуна против Него. Во прародителите се случило она што се припишува на злиот дух: над облаците ќе го поставам престолот свој и ќе бидам еднаков со Вишниот – и тоа не како минлива мисла, туку како непријателска одлука. Така совеста се вообразила и слободата станала своеволна, земајќи самата да ја одредува својата судбина. Отпаднувањето од Бога било потполно, со некакво гнасење, како непријателска побуна. Заради тоа Бог отстапил од таквите престапници – и живиот сојуз е прекинат. Бог секаде е и се држи, но во слободни суштества влегува само кога самите ќе Му се предадат. Кога пак се затвораат во себе, Он не ја нарушува нивната самостојност, туку ги чува и држи, но во нив не влегува. Така и нашите прародители биле оставени сами. Да се покајале брзо Бог можеби би им се вратил, но тие останале упорни и покрај јавното разобличување, ни Адам ни Ева не станале свесни за својата вина. Уследил и судот и казнувањето со изгонување од рајот. Тогаш се освестиле, но било доцна. Морале да ја понесат заслужената казна, а по нив ја понел и целиот човечки род. Благодарност кон Семилостивиот Бог, оти иако отстапи од нас, не не отфрли, туку устрои прекрасен начин повторно да не соедини со Себе.
Но отидов малку предалеку. Вниманието треба да го задржиме на она што се има случено внатре во човекот. Еве што: духот имал власт над душата и телото бидејќи бил во живо општење со Бога и од Него добивал Божествена сила. Кога се пресекло живото општење со Бога, се пресекол и дотокот на Божествената сила. Духот, препуштен на себе, веќе не можел да владее со душата и телото, туку тие ја земале превласта. Со човекот завладеала душевност, а низ душевноста – телесност, и тој станал душевен и телесен. Духот бил без власт. Тој своето постоење го покажува час со стравот Божји, час со немир на совеста, час со незадоволство со се материјално, но на неговите истапи не се обрнува внимание, туку сета грижа е свртена кон уредување на својот овдешен, материјален живот, што е и функција на душата, материјалното – затоа што овдешниот живот е поврзан со телото затоа што се што е телесно е опипливо и изгледа неопходно.
Кога дошло до такво нарушување на поредокот во меѓусебните односи на деловите на нашата природа, човекот веќе не можел да ги гледа работите во вистинско светло, не можел своите потреби, желби и сетила да ги држи во потребен ред. За нив карактеристична станала состојбата на нередот. Но таа лоша состојба некако и би била поднослива да не се страстите, но се појавиле страстите кои го угнетуваат човекот. Гледајте како гневливиот го мачи гневот, како грозница. Гледајте како од завидливиот тече завист, јадникот помодрел. Како страдалникот го исцрпело страданието, станал – коска и кожа. Такви се страстите. Влегле во човека заедно со неговата самостојност (во однос на Бога). Штом прататкото рекол: значи, сам сум, во него се вовлекла самостојност – тој отров и сатанско семе. Од неа потоа се развило мноштво страсти: гордост, завист, омраза, страдание, униние, алчност и сетилност – со сите свои многубројни и различни породи. Размножувајќи се внатре тие уште повеќе го вознемируваат човекот, но и без нив таму владее метеж.
Значи, ете во што се состои болеста. Заради тоа (духот) ја изгубил власта и потпаднал под владение на душата и телото и се надворешно. Оттаму неред во душевнотелесните потреби и желби, а особено нивната неумереност. Тоа, дека се неумерени, им го соопштува духот кого го поробиле. Сами по себе тие не се така будни, туку се умерени. Тоа, дека немаат мерка и дека биваат разбранувани доаѓа оттаму што духот е поробен и повикува на помош во нив, оти тој по природа има безгранична енергија. Оттаму прејадување, пијанство, трупање на пари… и се друго, на што човек не знае да ја одреди мерката. Но главна болест претставуваат страстите – тирани дојдени од страна.
Немојте сега веднаш да прашате: што е потребно за во нас се да се врати во првобитен ред? За тоа ќе ви пишувам следниот пат, а Вие дотогаш размислете.
НЕОПХОДНОСТ ОД ПОВТОРНОТО СОЕДИНУВАЊЕ СО БОГА ЗАРАДИ СПАСЕНИЕ. САМИОТ ЧОВЕК НЕ Е ВО СОСТОЈБА ТОА ДА ГО НАПРАВИ. ДУХОТ БОЖЈИ ГО ПРАВИ ОВА ВО НАС ЗАРАДИ ИСКУПУВАЊЕТО КОЕ ГО ДОНЕЛ СИНОТ БОЖЈИ.
Значи, до кој резултат дојдовте барајќи одговор на прашањето што е потребно за да се врати се во претходниот, првобитен поредок? Што и да смисливте, јас го продолжувам своето.
Како и што се спуштивме од гората, сега спротивно на тоа треба повторно таму да се искачиме. Како што се појавила таа болест, така со спротивно делување може и да се истера. Отпаднавме од Бога – потребно е повторно да се соединиме со Него. Отпаднавме и заради сомнежот во Божјите зборови – треба да ја обновиме потполната вера во тие зборови. Губејќи ја верата во Бога, сме ја прифатиле погубната одлука, значи сам сум – треба да го уништиме тоа сам сум. Кога настанало тоа погубно сам сум, нашиот дух ја изгубил својата сила да владее со душата и телото, и напротив, самиот паднал под нивен јарем. Тоа владеење на духот треба да се обнови. Кога била пресечено, потребите на душата и телото се разишле на разни страни и во нашите желби дошло до метеж – сите тие потреби треба пак да бидат доведени во единство и да се востанови во нивниот поредок меѓусебна потчинетост. Заедно со погубното сам сум во нашиот живот влегло и мноштво страсти, како диви ѕверки кои не напаѓаат. Треба да ги истераме тие страсти.
Гледате што е потребно. Веќе и заради мноштвото и важноста на она што е потребно можеме да дојдеме до заклучок дека сами нема да можеме да излеземе на крај со тоа дело кое за нас е единствено потребно. Особено не треба да се надеваме дека сами ќе го совршиме нашето најважно дело, оти првата точка на тоа дело, без која подалеку не вреди да се оди, е токму повторното соединување со Бога, а тоа никако не може да биде во наша власт. Ние можеме тоа да го сакаме и да го бараме, но да го направиме – тоа не може да биде дело на нашите раце. Кој може да влезе во Божја област или сам да прокрчи пат кон Него? Кој е во состојба да земе од Бога она што го посакува, уште и да Го принуди Бога да биде во нас, за и ние да бидеме во Него, особено откако сето тоа веќе ни било дадено, но сме го презреле, сме Го навредиле Бога со недоверба во Него и Неговата власт сме ја згазиле со своето самоволие? Велиш – ќе се покајам, се кајам. Но не е до тебе да поставуваш услови. Покајанието е во ред, но кога Сам Бог ќе прифати да го пими. А само по себе што е тоа?! Се повредив, ме боли – па што?!
Значи, повторното соединување со Бога не е во наша власт; и условите за тоа и начинот на остварување и се што се однесува на тоа не е во наши раце. Но еве колку е тоа важно, што кога ќе дојде до повторно соединување, се друго ќе тргне само од себе. Истиот час духот ќе добие сила, ќе ги потчини на себе душата и телото, ќе ги доведе во ред потребите и желбите и ќе ги истера страстите. Но како да го постигне тоа? Јас сакам да Ви објаснам дека нема заради што да удираме глава врз тоа како повторно да се соединиме со Бога. Колку и да се мачиш, ништо нема да постигнеш; туку ако на Бога Му е угодно да востанови поредок на такво повторно соединување тогаш побрзај да го прифатиш со потполна вера, и тоа да го искористиш со топла благодарност. И фала Му на човекољубивиот Бог, се во тој поглед е веќе направено, востановено и објаснето! Прифати и искористи.
Нема да ви изложувам како сето тоа е направено; ќе го кажам само она главното: за обновување на нашиот дух и за повторно соединување со Бога, неопходно е Духот Божји да се спушти на него и да го оживее. За да го покаже патот за спуштање на Божјиот Дух, Единородниот Син Божји се спуштил, се воплотил, пострадал, умрел на Крстот, воскреснал и се вознел на небесата. Вака односот на Своето дело кон Светиот Дух го одредил и Самиот Син Божји, кога на Своите ученици им објавил дека ќе си оди кај Отецот, а тогаш, откако тоа ги разжалостило, за утеха им рекол: подобро е за вас Јас да отидам, оти ако Јас не отидам, Утешителот нема да дојде кај вас (Јн: 16, 7). Уште порано, пренесувајќи ги Господовите зборови, светиот евангелист Јован Богослов пишува: кој во Мене верува… од утробата негова ќе потечат реки од жива вода; а потоа додава: ова го кажа за Духот кога требаше да го примат оние кои веруваат во Неговото име, оти Духот Свет уште не беше даден, затоа што Исус уште не беше прославен (Јн. 38-39). Требало да се прослави Синот Божји Кој се смирил Себеси во воплотувањето и страдањата, за да дојде Светиот Дух и да пребива во оние кои веруваат во Него. Тој навистина дошол и пребива во верните, и тоа така што другиот апостол восхитено прашува: не знаете ли дека сте храм Божји и дека Духот Божји живее во вас (1. Кор. 3, 16).
Тоа Ви е значи се. Синот Божји се воплотил, пострадал со телото, умрел на Крстот, воскреснал, се вознел на небесата и Го испратил од Отецот Светиот Дух, Кој, примен од оние кои веруваат во Синот, го исполнил во нив она за што Синот се молел: сите да бидат едно, како Ти, Отец, што си во Мене и Јас во Тебе (Јн. 17,21).
Како Он тоа ќе го соврши? Соединувајќи се со духот на оние кои веруваат во Синот Божји и оживувајќи го, повторно го соединува со Бога. Ова се нарекува ново раѓање од Бога, кои верните ги чини чеда Божји по благодат, како што вели светиот евангелист Јован: а на оние кои примија власт им даде да бидат чеда Божји, оние кои веруваат во името Негово, кои не се родија од крв… туку од Бога (Јн. 1, 12-13). Закон на духовниот живот во Христа Исуса стана: ако некој не се роди од вода и Дух, не може да влезе во Царството Божје… оти само она што е родено од Духот дух е (Јн. 3, 56).
Немојте да прашувате зошто сето ова е неопходно за обновување на вистинскиот живот во нас, туку тоа што се го чуле прифатете го верувајќи едноставно и искрено како дете. Ако почнете да поставувате прашања, ќе дојде ѓаволот и како некогаш на Ева, ќе Ви дошепне соблазна и ќе ја поколеба Вашата вера, а низ тоа ќе Ве лиши и од нејзините плодови. Како што тогаш било несфатливо дека од пробување на забранетиот плод можат да произлезат такви последици, кои сепак произлегле, така е сега несфатливо зошто било потребно Синот Божји да се воплоти, да пострада и потоа да го испрати Духот за да не обнови, па сепак, токму од искрената вера во таков поредок на случувањата зависи нашето обновување и сите кои тоа го прифатиле и прифаќаат со вера се обновуваат.
Значи, не прашувајте као Бог сето тоа го уредил, а ни јас ништо за тоа нема да Ви зборувам. Ќе кажам само неколку збора за она што во нас го прави Светиот Дух кога го обновува нашиот дух. Но, стрпете се до следното писмо.
Администација на МВПЦ

Posted in Почетна | Leave a comment

ПОУЧЕНИЈА

887391_485092805004152_5328625123954370155_o

905708_485085591671540_3931170118295533270_o

1275044_500439586802807_5376495075816378768_o

1933654_501343536712412_8263756439459876245_o

1979196_433248626855237_7047554472999482478_o

10648532_395766700603430_2116874703735672153_o

10923770_400179190162181_3689872175273498599_o

10943711_396411117205655_7539686251097901719_o

10984592_411234595723307_4429909520736462542_o

10988913_486079284905504_6092048605997802476_o

10994271_395934513919982_297029660526682170_o

11004584_400450483468385_5278647159859733251_o

11023810_444172945762805_885164202432241253_o

11024201_402330026613764_5987360862044572998_o

11025261_396569453856488_1664045262562388473_o

11025888_398418773671556_9186999265620983588_o

11034382_396962517150515_3569567143249032896_o

11046695_418450511668382_7742661649045755040_n

11056547_473118536201579_1847950771582857059_o

11141754_447914678721965_980998309744801353_o

11174380_442489629264470_4760274249965378156_o

11224075_474420769404689_8199335851346216227_o

11231752_494052104108222_3234210988313854891_o

11258905_486078051572294_6743545633491509022_o

11270670_443627972483969_4723258945830690215_o

11731779_448151465364953_7025652145862093878_o

11872201_475913922588707_3989858516216103380_o

11886150_462984493881650_1262425510472434983_o

12027317_473489566164476_5205479702404394201_o

12028802_474146319432134_7584356060876333323_o

12029837_473794536133979_7402558867948245280_o

12183968_485094111670688_7724712443529539044_o

12185113_486068138239952_1033166707082013031_o

12185465_485087328338033_241397769532674492_o

12186672_484916285021804_2309396742123880223_o

12187997_486070454906387_4216244800057624087_o

12189387_486074098239356_6044133796299457260_o

12191380_484917181688381_1337017654745212407_o

12194501_486078361572263_4436515452008396881_o

12194613_485081071671992_5156111910707187085_o

12194720_486076161572483_5600420798040335767_o

12247679_491493187697447_4463690860372549029_o

12247942_491503891029710_4119630834283073901_o

12291791_491499881030111_4568971067720339902_o

12304260_491502261029873_6650056745362361552_o

12304383_494054420774657_5775745220627411197_o

12339504_497965797050186_6212838552482258733_o

12356764_497077120472387_7645345745214562622_o

12363180_497080920472007_1964965314955184552_o

12469466_507411406105625_8377571354376689262_o

12471312_507149132798519_3343573300290968835_o

12592599_541049292741836_6914510116614193838_n

12615338_511425885704177_3556448115980763358_o

12628608_513523605494405_4344574023019137395_o

12697486_517897411723691_2921738091112470491_o

12716345_519754528204646_7559095134924351333_o

12719137_539270896253009_1042267431432281604_o

12747960_519751181538314_6364577592755519588_o

12748104_520712298108869_8879771053396779932_o

12802979_528257537354345_6999372255185807756_n

12841269_527082994138466_4901954638369774373_o

12885786_539280269585405_8689851681065707175_o

12885895_539278102918955_8016640101790573103_o

12891765_539268949586537_3600764934634718413_o

12898143_539263369587095_8250540590597384412_o

12901009_539265116253587_5888652571158929514_o

12916776_541043859409046_5078810390486907196_o

12916974_541786606001438_8518157676338466849_o

12967398_541784586001640_4789153407370351054_o

12977092_541789182667847_8687444386325851529_o

14500748_618036208376477_4934273038252971953_o

14524373_618036405043124_9142645783820733753_o

14524460_618036415043123_6278357092059294747_o

14525026_618036205043144_7943985894551660126_o

14556512_618035931709838_7177535598435391432_o

22829647_811755795671183_8526895487019318632_o

Posted in Почетна | Leave a comment

МОНАШКА РЕПУБЛИКА ПРЕКУ ИЛЈАДА ГОДИНИ

ОСТАВИ СЕ ЗАД ТЕБЕ И ПОЈДИ СО МЕНЕ
ОСТАВИГИ УПОКОЕНИТЕ ДА СЕ ГРИЖАТ ЗА УПОКОЕНИТЕ

Овде на ова Свето место е животот за еден монах,одвојувајќи се од светот влегува во дворот на вистината која Господ ја прикажа за време на својот триесет и тригодишниот живот меѓу народот.
+++Јован-Хаџи

Posted in Почетна | Leave a comment

ЖИТИЕ НА СВЕТИ ТЕОФАН ЗАТВОРЕНИК

d181d0b2-d182d0b5d0bed184d0b0d0bd-d0b7d0b0d182d0b2d0bed180d0bdd0b8d0ba
Со својот живот епископ Теофан потсетува на многу големи отци и учители на древната Христијанска Црква. Таквото окарактеризирање на неговата личност го наметнува неговиот морален и скетски живот, неговата длабока и силна богословска мисла искажана во пишани и објавени дела.
Роден е во 1825 година во село Чарновское (Орловска Губернија) во света Русија, од татко Василиј Тимотијевич Говоров, свештеник, и мајка Татјана Ивановна која била од свешетеничко семејство. На крштевање го добил името Георгиј, така да за време на школувањето, т.е. додека не положил монашки завет, познат е под световното име Георгиј Васиљевич Говоров.
Големата благочестивост на родителите на Георгиј било првото и најважното „училиште“ за неговото основно христијанско образование и усмерување. Во осмата година од животот (1823 година) тргнал во Ливенското духовно училиште. Шест години подоцна (1829 година) ја посетувал Орловската семинарија на чие чело стоел архимандрит Исидор, подоцна познат како јерарх на Руската Црква. Семинаријата ја завршил во 1837 година со одличен успех. Потоа се запишал на Киевската духовна академија, која ја завршил во 1841 година со научен степен магистер и тоа веќе со јеромонашко име Теофан. Монашкиот завет го положил истата година, значи пред да ја заврши Духовната академија.
Веќе во август 1841 година јеромонах Теофан бил поставен за ректор на Киевско-софиската духовна школа. Набрзо, во 1842 година бил одреден за инспектор на Новгородската семинарија во која се истакнал како врвен предавач на психологија и логика. Благодарејќи на умните и духовните способности кои го краселе, Теофан во 1844 година во Петербуршката духовна академија бил поставен за предавач на моралното и пастирското богословие. Своите предавања ги темелел на психологија (облагородена со личен аскетски живот и осмисленото учење на Светото Писмо) и житијата на великите богоугодници.
Богат со богословие, отец Теофан во 1845 година бил заслужено одреден за помошник инспектор на академијата, а во 1846 година ја вршел должноста инспектор. Следната година, по сопствена желба, станува член на Духовната мислија во Ерусалим која ја предводел архимандрит Порфириј (Успенски), голем познавач на Истокот и истакнат црковен археолог. За време на шестгодишниот боравок на Исток, јеромонах Теофан посетувал древни монашки семејства и читал стари ракописи во кои биле содржени житијата на светотелите и уставите на монашкото живеење. Покрај тоа, непосредно разговарал со подвижници, особено на Света Гора. Се тоа ја подгревал неговата љубов и склоност кон пустинското подвизување.
Заради Кримската војна во 1853 година, Руската духовна мисија била повлечена во 1854 година од Ерусалим во Русија. Трудот на јеромонахот Теофан во мисијата неможел да остане незапазен. Тоа бил еден од причините што во 1855 година добил достоинство на архимандрит и да биде поставен во Петербуршката духовна академија на катедрата за канонско право, а набрзо и на должност ректор на Олонецката духовна семинарија. Истата година архимандрит Теофан станал член на Олонецката духовна конзисторија. Во тоа време тој посебно се истакнува со проповеди и мерки кои ги презел на сузбивање на расколништвото.
Познавњето на приликите на Истокот како и познавањето на грчкиот јазик пресудно влијаеле Руската Црква во 1856 година да го постави архимандрит Теофан за старешина на црквата при Руската амбасада во Цариград. Од тоа место одблизу следел и го обавестувал Синодот на Руската Православна Црква за расправиите меѓу Цариградската и Бугарската Црква во врска со расколот на Бугарите, но и љубовта кон Цариградската Црква, нагласувајќи дека „великодушната Русија не треба да ја остава својата мајка по вера во така беспомошна состојба“.
Кога наскоро во 1857 година, се покажала потреба архимандрит Теофан своето служење и искуство на Руската Православна Црква да и пружи нови услуги, Светиот Синод со указ го поставил за ректор на Петербуршката духовна академија. Од тоа место ги објавувал своите дела воглавно во списанието „Христијанско четиво“ кое излегувало под негов надзор. Основната задача, сепак, му била да бдее над духовниот, воспитниот и образовниот лик на студентите, па во таа цел присуствувал на многу предавања на професори и на испити на богослови. За време на неговото ректорување на Академијата во 1859 година ја одбележи 50. годишнина од своето основање. За трудот и преданата служба во Академијата, Синодот на Руската Црква го наградила со орден на светиот кнез Владимир од трет степен. Истата година бил избран за епископ тамбовски и шацки, каде четири години неуморно го поучувал стадото со необично едноставни исклучително силни проповеди кои се објавени во два тома. За тоа време, епископ Теофан отворил многу црковно-парохијски и други училишта и покренал излегување на епархиско списание. Од особено значење е неговата богословска работа „Писма за христијанскиот живот“. Од себе го излевал токму она со што бил исполнет: духовност, благост, татковска љубов кон сите, особено кон ожалостените.
Кога во една прилика ги обиколувал црквите и манастирите во својата епархија, епископот Теофан ја посетил и Вишинската пустина, која необично му се допаднала по својата положба и монашки устав. Испраќајќи го за настоител во пустината игуманот Аркадиј, пророчки изговорил: „Одете таму отец игумане, а Бог ќе даде и јас да дојдам кај вас“.
Кога во 1863 година се упокои владимирскиот епископ Јустин, Синодот на Руската Црква одлучил на неговата епископија да го постави тамбовскиот епископ Теофан со образложение дека е способен да управува „со поголемо стадо“. Како и во претходната, епископ Теофан и во новата, Владимирската епархија, постојано одел на мисии, отворал училишта, покренал епархијско списание и друго.
После 25-годишно служење на Црквата, епископ Теофан решил да го оствари својот монашки идеал така што се повлекол во пустина и целосно се одрекол од овој свет и обврските во него. Таа највозвишена монашка одлука е круна на духовните доживувања и небески призиви кои епископ Теофан ги складирал во срцето додека како дете ги набљудувал подвижниците по руските манастири, по Светата Земја и на Атонската Гора; додека ги читал делата на Светите Отци и додека постојано се приближувал на Бога, а особено додека во 1861 година присуствувал на духовното славење по повод откривањето на моштите на светиот Тихон Задонски.
Бидејќи се посоветувал со својот духовен водач, митрополитот Исидор, епископот Теофан одлучил да упати молба до Светиот Синод, барајќи да го разреши од епископските обврски во тамбовската епархија и да му дозволи постојано да живее во Вишинската пустина. Одобрувањето го добил 1866 година кога е поставен за настоител на Вишинската пустина во која останал до крајот на овоземниот живот иако не како настоител. Набрзо повторно испратил писмо до Светиот синод, барајќи да го разреши од обврските на настител, со цел да оди подлабоко во пустината, каде уште попредано, во спокој, да му служи на Бога. Сакал нешто повозвишено од општожителниот пустински манастир и неговиот строг устав. Се повлекол во тихување и постојано општење со Бога, онакво какво само пустината може да овозможи на прав и вистински духовник.
Врвот на целоста на духовното задоволство подвижникот Теофан го претстави вака: „Ме нарекувате среќен. Јас себеси таков не се чувствувам…Вишинската пустина можно е да се замени само со Царството Небесно“. Затоа е разбирливо што не се одповикал на понудите на Светиот Синод да, на пример, повторно управува со епархија, па дури ни со Московската или пак да оди во Јапонија каде имал мисија отец Касаткин.
Задлабочувајќи се се повеќе во смислата на пустинското подвижништво, епископ Теофан во 1872 година почнал да живее затворски живот. Ги прекинал контактите со луѓето и престанал да оди во манастирскиот храм на богослужби, затворајќи се во посебно место во пустинските престојувалишта, за што и бил наречен Затвореник. Од тогаш го примал само настоителот на пустината, духовникот игуман Тихон и ќелејникот Евлампиј.
Во своето живеалиште направил мала црква, посветена на Господовото Крштевање, во која последните 11 години секојдневно служел света литургија. Така тој својот затворски живот го поминал воглавно во општење со Бога преку молитви, читање и пишување. Таму напишал многу писма и одговори на оние кои му пишувале барајќи духовна помош, во што видел посебен начин на служење на Црквата Божја. Дневно му пристигнувале од 20 до 40 писма од разни краеви на Русија. Затоа и со право еден биограф го нарекол „Голем мудрец на христијанската философија кој е плодотворен до степен кој го достигнале светите отци од четвтриот век“. Не е без основа запишано дека „учењето на епископ Теофан во многу е во сродство со учењето на старец Пајсие Величковски, што е забележано особено во откривањето на темата за старешинството, умната работа и молитвата“.
Богословската наука многу е збогатена со делата на епископ Теофан, бидејќи своите мисли ги излагал преку поуки и толкувања едноставно и јасно, така да на сите им бидат поимливи основните вистини на Христијанската вера. Најдобар доказ за тоа е неговиот превод на Добротољубје – книга која содржи учења за духовниот живот на основачите и големите учители на христијанскиот аскетизам.
Искреноста, скромноста, љубовта кон човекот претставуваат основни карактеристики на светата душа на Теофан Затвореник. „Еве„ зборувал тој,“ јас книгите ги читам и пишувам, а во мене нема ништо слично на она што го правеле угодниците Божји*. Таквиот негов внатрешен свет го правел благ пред сите. Тој бил склон сите луѓе да ги смета за свети.
Големиот праведник Бог го пренел на оној свет во 1894 година, на денот на Крштевањето Господово – ден празник на храмот кој го основал во својата ќелија. Се преселил, но не престана да живее на земјата, во свеста на живите членови на Црквата Христова. Во едно од многуте напишани дела на овој светител може да се прочита: „Умрените продолжуваат и на земјата да живеат во помнењето на живите со своите добри дела“.
+++Јован-Хаџи

Posted in Почетна | Leave a comment

НАД КРСТОВАТА ГОРА СЕ НАДВИ НОЌ, НО НЕ ПАДНА МРАК

unnamed
„Ќе соѕидам Црква Своја и вратата на пеколот нема да ја надвладее…“ (Мт.16,18)
Пред крајот на денот, пред самото зајдисонце, патувајќи со коњска запрега по калливиот планински пат, тука и таму посеан со камен, едно момче пристигна во родното Борово. Се искачи на ридот над селото од каде што се ширеше поглед на височините на Родоп и на десетина километри оддалечената Крстова Гора.
-Зарем не е ова Божји благослов? – рече на глас.
-Ти благодарам Господи што ме доведе дома за да ја нахранам својата душа. Да се одушевувам на Твоето прекрасно Создание и Твојата Гора која и душите го оживува и телата ги лечи. Твојата добрина е преголема кон мене, најгрешниот во целото Твое Царство, Господи, и бескрајна е мојата благодарност кон добрината Твоја.
Потоа тој се симна до родната камена и приземна куќа, доградувана како што се раѓале и растеле децата.
Откако се поздрави со браќата и снаите, отиде до шталата да ги види коњите, кравите и овците. Потоа се врати во својата соба и без вечера отиде да се одмори.
Тој стана в зори и во шарена платнена торба спакува десетина восочни свеќи, поголемо парче леб, малку сирење, кромид и едно грубо волнено ќебе.
Се упати кон Крстовата Гора, изворот на неговите сознанија за Троединиот Бог и Неговото Создание, детските размислувања за чудесната добрина и убавина на Духовното Царство и нежните спомени на многубројни и поучни скитања по Гората со неговиот добар, во Господа, упокоен татко.
По два часа брзо одење и откако совлада долго и многу стрмно искачување, пристигна на планинскиот превој на пространата висорамнина, под самиот врв Крстогора. Тргна кон западната страна на висорамнината и од камен изграденото засолниште користено за палење свеќи и кандила, седна и се навалии на неговиот источен ѕид.
Засолништето беше изградено на рид, над шумскиот превој, на место каде некогаш имало манастир со црквата „Света Троица“, од камењата на манастирот, одамна запален и урнат од гневни и силни освојувачи од Исток; тогаш биле обезглавени многубројни монаси кои на тоа свето место во мирно општежителство, се до маченичкиот земен крај, верно Му служеле на Спасителот. Сите до еден одбиле да ја променат својата света Православна вера…
Со восхит и трепет во душата го набљудуваше металниот Крст на блискиот врв на Гората, кој, осветлен од утринското сонце, гореше со златен оган.
Со ненаситни погледи скиташе низ густата вековна шума со високи дрвја на северната и источната падина на Гората и низ длабоките планински карпи, со кои оваа висорамнина, обрасната со густа зелена трева, е опколена од јужната и западната страна. Шетајќи низ источната падина на Гората се одушевуваше на погледот кон тракиската рамнина и многубројните езерца во нејзината оддалечена и длабока удолнина.
На западната страна на висорамнината, лежејќи на еден раб на израмнета карпа, уживаше во погледот кон кањонот длабок стотина метри на рекичката која, како тенка сребрена линија, искривено како змија патуваше кон север.
Со силниот духовен отсјај на Крстот и волшебната убавина на природата се насладуваше се до пред самрак и испрати прекрасен залез на сонцето зад многубројните врвови на престариот Родоп. Потоа повторно се упати кон врвот на Гората и Крстот, даруван и поставен заради чудесното излекување од долга и тешка болест на една жена од благороден род. Таа, како што прават и други болни лица на Крстогора, поминала повеќе ноќи лежејќи врз оваа света земја: на местото каде некогаш се наоѓала црквата Света Троица и врз тревниците на висорамнината, гледајќи кон ѕвезденото небо и молејќи се за своето спасение и за духовно, како и телесно, здравје. Како вистинско Христово чедо, таа знаела дека од Господа мудар и вразумен дух, го прави и телото здраво.
Кога дојде до Крстот го бакна три пати и Го замоли Господа за спасение и секое добро за сите ближни свои, своите пријатели и оние кои не се тоа.
Потоа легна под постаментот на Крстот и го упери својот поглед кон небото. Одлучи, првпат во својот живот, сам да ја помине ноќта на Крстовата Гора.
† † †
Мракот се спушташе над Крстовата Гора. Се појасни и погусти стануваа ѕвездите на толку блискиот, бистриот и длабок небесен свод, како што е невозможно било каде да се види.
Воодушевен од впечатокот за бесконечниот простор над себе, се присети на приказните на татко му за чудата кои се случувале на Крстовата Гора во кои нејзините, тогаш ретки, посетители верувале безрезервно и насекаде ја сведочеле нивната вистинитост.
Го набљудуваше небесното отворено море и, сеќавајќи се на поуките на Отците, се обидуваше со духовно согледување да ја истражи величенствената сила и мудрост на Богосозданието: зошто Бог ја создал вселената и битијата; како од небитие во битие привел се што постои; како и од каде произлегла разумната и духовната природа на ангелите и луѓето; од каде се елементите од кои настанале телата кога никаква материја не постоела пред нивното создавање…?
Веќе тонеше во сон кога одеднаш се разбуди поради она што виде пред засолништето: ѕвездички создадени од светлина и не поголеми од десет сантиметри во пречник, весело танцуваа. Тоа беше нешто нестварно, но откако се штипна силно, се увери дека не сонува. Танцуваа по неколку минути, а потоа исчезнуваа, за потоа, од пребогатата ризница на Богосозданието, да се случи нешто почудесно.
На небото се појавија силуети од градби, создадени од светлината, кои стануваа се појасни. Во средината на небесниот град, опколен со кули и ѕидини, здогледа огромен тркалезен храм, кој сјаеше со златна светлина. Во светлосниот град се видоа голем број на различни куќи, со големи тераси, градини и фонтани, а правите улици како ладало се протегаа од тркалезниот плоштад околу храмот. Од капијата на градот се спуштаа скали кон Гората чиј крај беше под постаментот на Крстот. Момчето стана, без чувство на страв згазна на скалите и тргна нагоре…
По околу два земни часа, се врати на истото место. Трлајќи ги очите полека се привикна на темнината, легна врз тревата и продолжи да гледа кон небесниот свод исполнет со ѕвезди. Во неговата душа владееше неискажлив спокој исполнет со чувство на бескрајна благодарност кон предобриот Владика на небото и земјата за Благодатта со која беше даруван.
Потоа сјајните ѕвездички повторно се појавија. Овој пат го играа околу него највеселиот танц за кој тој никогаш не веруваше дека е возможен. Бескрајно уживаше во Господовото човекољубие, постојано заблагодарувајќи Му на Неговата милост и добрина, а потоа почувствува дека не го допира тлото под себе. Лебдеше во воздухот, најмалку еден метар високо и, нишан од веселата игра на Ангелите, се чувствуваше како дете кого мајката го заспива во своите прегратки. Тие танцуваа околу него и го галеа, недозволувајќи му да им возврати, иако тој, воден од внатрешнта милост која ја чувствуваше, се обиде да ги допре и погали. Пред да исчезнат, тие полека го спуштија на тревата. Со напор се крена зашеметен од чувствата на блаженство и бескрајна љубов кон Единиот Вистински Човекољубец, кој него грешниот го удостои со вакво внимание.
Од торбата извади свеќи за да ги запали на дното од Крстот. Тогаш на северната страна на висорамнината, на самиот раб на шумата забележа колона од монаси со покриени глави, кои без никаков глас и шум, исчезнуваа во густата шума од дрвја под засолништето. Прекрстувајќи се тој Му се заблагодаруваше на Господ за науката со која го даруваше.
Застана пред Крстот и запали свеќа на благодарност за најчудесната, неизмерна и огромна ширина на Добрина. Се заблагодари за сите блага кои му беа дарувани нему грешниот и во се недостојниот. Се заблагодари и за сите искушенија кои со Своето човекољубие и премудрост Отецот ги дозволува, а заради постигнување на Неговите Божествени и возвишени цели: зацврстување на верата, просветлување на умот и стекнување на кроткост и смирение.
Се помоли и за Благодатта на спокојното, долготрпеливото и благодарното поднесување на сите несреќи, храброста да оди по Неговиот пат и за духовните очи отворени за Неговата наука, единствено вистинита и праведна. Запали свеќи за спасение, здравје и благосостојба на сите нему познати луѓе, пријатели и оние кои не се тоа.
Откако се помоли и се крстеше постојано заблагодарувајќи Му на Господа за укажаната милост, почека да согорат свеќите и по северната падина на Гората се упати кон блискиот параклис. Бил изграден во спомен на подвижник и богоносен брат, во слава Христова, во чија пештера престојувал една седмица. Се одлучи да преспие до изгрејсонце на подот на параклисот.
Симнувајќи се по црната темина низ густата шума од стогодишни букови стебла, воден од Раката на Севишниот, без тешкотии дојде до параклисот. Запали свеќа на благодарност кон Богоносниот Отец и откако се помоли, го простре ќебето на земја, легна и со мирен сон на праведник, потоплно заштитен од Отецот Небесен, тој веднаш заспа.
Пред зори, во полусон, слушна чудна бучава. Се редеа слики и настани кои засекогаш му останаа во сеќавање.
† † †
Се слушна силна бучава. Некој стругаше метал, кој како да цивкаше, а цивкањето како да премина во плачење. Тој полека се приближуваше кон работ на шумата. Патеката осветлена од Месечината полека стануваше се појасна, а бучавата се слушаше се посилно. Легна на тревата и незабележливо набљудуваше што се случува.
На врвот на Гората виде еден човек како со некое орудие рамномерно влече по Крстот, кое се слушаше како со жица да струга по виолина. По голем труд човекот успеа да го собори Крстот. Од издигнатиот постамент тој тресна на земјата и силно лелекна како мајка на која некој туѓинец и го одзема детето. Потоа човекот продолжи со работата. Го сечеше Крстот на два дела. Кога и тоа го заврши, го стави едниот дел од Крстот на грбот и го однесе. Го немаше долго време, а потоа се врати по вториот дел и веќе не се појави.
Гледајќи кон ужасот што се случуваше, плачеше и Го молеше Бога да му прости на човекот зошто не знаел што прави. Беше сфесен дека тој конечно Го истерал Бога од себе. Плачеше се погласно, оплакувајќи го неговиот пад и уништениот живот.
Потоа Го здогледа Возвишениот Свет Лик како и Он плаче на висините, гледајќи во постаментот без Крстот на Крстовата Гора.
Потоа го виде човекот како горко плаче, со своите раце прави три дрвени крста, по нив нешто пишува и како некаде ги носи, но не виде каде. Потоа виде како човекот повторно го состави металниот Крст, го стави на својот грб и, мачејќи се, го изнесе на врвот на Гората и го остави тука.
Тогаш престана да плаче и со љубопитливи очи погледна кон Небото. На небесните висини го здогледа бројот 2001.
† † †
Откако се разбуди, легна на грб, се загледа во кристално чистото синило на небото и долго размислуваше за необичното доживување. Потоа стана и се упати кон патот за селото, уживајќи во топлиот и сончев ден.
Од левата страна на патот се ширеше поглед кон засенчената и се уште темната, длабока долина и каљонот на реката, а над неа, далеку кон запад, исто се ширеше поглед кон бескрајните височини на разиграниот Родоп; кон целиот тој чудесен букет на високи ридови густо обраснати со дрвја; кон една вистинска зелена бајка исполнета со чуруликањето на птиците и бујниот весел живот.
„Слава на Троицата поради овој празник за душата и очите и благодарност за Неговата добрина“ – си помисли и забрзано чекореше по патот кон селото.
† † †
КРСТОВА ГОРА 2001 ГОДИНА

Во малото превозно сретство кое полека се искачуваше по тесниот и асфалтиран пат кон Крстовата Гора, покрај младиот возач седеше еден старец со достоинствен изглед и скромна облека. На благото и продуховено лице на старецот светеа весели и љубопитливи очи кои препознаваа и впиваа се она што здогледуваа по патот. На самрак стасаа на врвот на Гората.
Но, на старецот Гората му се чинеше многу различна. Виде илјадници луѓе и многу мали, поголеми, па и големи возила за повеќе патници, наредени низ стрмнината на патот, се до оддалечената долина во подножјето на Гората.
Од веќе засенчениот премин, завртен кон запад, на местото каде некогаш се наоѓаше каменото засолниште, стариот господин здогледа убава од камен соѕидана црква која го попречуваше погледот кон зажареното сонце кое зајдуваше и целата беше осветлена со светлина црвена како крв. Дозна дека црквата е посветена на Света Троица, нешто што во неговата душа предизвика силна радост.
Потоа се заврте кон исток и на врвот на Гората здогледа златен одблесок на Крстот, толку блескав што беше тешко да се гледа во него. Крстот беше двапати поголем од оној што го знаеше; оној што беше исечен и однесен, составен и донесен.
На источниот крај на преминот и на почетокот на искачувањето кон врвот на Гората и Крстот, стоеше чудесно убава, бела и нова црква, со крената и широка тераса пред широките врати поставени од едниот до другиот крај на предниот дел на црквата. Нејзината внатрешност блескаше од светлината на многубројните кандила и илјадници свеќи кои ја осветлуваа чудесната убавина на дрвениот врежан портал, иконите и бројните реликвии на тоа свето место.
Од темелите на новата црква кон врвот на Гората и Крстот, со благо искачување нагоре, беше изградена тесна поплочена патека. Од нејзината лева и десна страна стоеја дванаесет исти, бели и неизмерно убави параклиси посветени на дванаесетте Господови Апостоли.
На врвот на Гората, над издигнат постамент, блескаше металниот Крс до кој странично воделе камени скали. Во подножјето на постаментот на Крстот и од двете негови страни стоеја голем број на свеќници со стотина запалени свеќи.
По висорамнините и падините на Гората се шетаа илјадници луѓе, а некои седеа на земја спремајќи се да преспијат на неа. Двете цркви беа преполни со народ. Голем број луѓе одеа нагоре или се враќаа од посетата на Крстот и врвот на Гората.
По патчето кој од северната падина на Гората, под црквата, води кон запад и изворот на света вода, се движеа долги колони на луѓе со садови во рацете. Насекаде наоколу луѓе: млади и стари, мажи и жени, деца и старци, здрави и болни, а некои на патерици или носилки.
Стариот господин ги набљудуваше овие живи слики седнат на клупа, навален на полукружниот олтарски ѕид на црквата. Од тоа место го виде целиот планински превој и благото искачување до Крстот на врвот на Гората. Со ненаситни очи гледаш де во новата црква, де во ниските лампиони крај патот кои беа осветлени од Патеката на Светлината и параклисите посветени на светите Апостоли. Од двете страни на патеката, како две колони на бели лебеди, параклисите го означуваат патот кој води до Крстот. Гледаше нетрепнувајќи и со своите очи неверувајќи дека го гледа она што тие гледаат.
Полека над Гората се надви ноќта, но не падна мрак. Луѓето непрестајно палеа свеќи, држејќи ги во рацете додека не изгорат; полноќната Гора блескаше искапана со светлината на илјадници свеќи. До стариот господин на клупата седна едно момче. Во раката држеше мала кутија и разговараше со некој кој, судејќи според разговорот, се наоѓаше далеку:
„-Еј, дојди тука! – говореше момчето. – Дојди да видиш нешто што никаде го нема.
Толку сум опуштен и смирен и толку добро се чувствувам како никогаш до сега. Тука владее некој чуден дух. Како сите да се сакаат. Како сам Господ да е меѓу нив. Се спремаат да спијат на земја иако ноќе е многу студено. Велат дека тука никој не настинал, туку лежењето на земја дури и ги излекува! Ова тука е навистина нереално, како некаков друг свет, а сепак се е така реално. Животот го чувствувам многу посилно отколу било кога.
Дојди пријателе, ова мораш да го доживееш! Верувај ми, ова е нешто вистинско! Има многу хендикепирани и болни луѓе, а сите се со среќни лица, исполнети со надеж и радост! Чудо едно! Чудо! Толку радосни луѓе на едно место!“
Старецот го слушаше разговорот на момчето и се смешкаше. Тогаш, гледајќи ја и понатаму со широко отворени очи оваа „нереална слика“ на реалниот живот, шепотејќи почна да се моли на својот најдобар Пријател:
-Господи, знам дека мојот земен живот полека истекува, дека доаѓа време конечно да дојдам при Тебе и да се одморам од моите земни задачи. Чувствувам, Господи, дека за тоа ме подготвуваш. Стар сум, се понемоќен и веќе е време да се преселам при Тебе, да се загреам на Твојата добрина и да се утешам со Твојата Татковска љубов. За се Ти благодарам Господи. Беше предобар татко на својот грешен син. Уште многу млад ми даде благодат на сознание што е овој земен живот и како треба да се живее; како и на ова злобно место може да се живее во среќа и спокојство. Затоа нека Ти е вечна слава и благодарност Господи! Нека Сесветата Волја Твоја биде за секогаш, семудар Отецу мој.
Но, сега Те молам: дај ми уште малку време да ги смирам моите синови, да ги смирам моите браќа, Оче. Преку едниот од нив, напаѓајќи го моето семејство, завладеа мрачниот демон на омразата. Таа омраза, со Твојата Татковска помош, мора да ја искорнам од него, а потоа може да тргнам на пат: пред Твоите предобри скутови и кај својот земен ангел, Оче, кај својата добра жена, со која преживеав повеќе од пола век во слога и љубов, за што вечно сум Ти благодарен Седобар.
Неа, Оче, и ветив дека ќе се грижам за децата. И како сега можам да ги напуштам кога еден од нив живее во омраза и во злобен свет на вечните непријатели на Твојата единствена Вистина, Правдата Твоја совршена, Бобрината Твоја бескрајна и Љубовта Твоја секогаш верна и вечна. Смилувај се Милосрден на немоќта на овој земен татко и услиши ја мојата молитва. Знам дека преземам претешка задача Оче. Но, со помош на Твојата бескрајна, Сетатковска љубов и милост искажана кон мојот син и мене, ништожен негов телесен татко, уште една душа ќе биде спасена. Услиши ја Оче мојата молитва – но не како јас сакам, туку нека е света волјата Твоја.
Тебе чест и слава и благодарност Оче од мене, во се недостоен роб Твој и од сите созданија Твои, во вечните векови. Амин!
Откако ја заврши молитвата старецот ја навали главата на ѕид и полека потона во сон. Лицето му блескаше осветлено од радост. Толку блескаше што луѓето подзастануваа и го гледаа знаејќи дека светлото и радосно лице на еден човек додека спие потекнува од очистената душа од гревови, од внатрешната духовна блескавост настаната од благодатното согледување на Бога. Некои од луѓето му приоѓаа на заспаниот старец и му ја љубеа раката и го милуваа по лицето.
images
Момчето што седеше до него го разбуди точно на полноќ кога еден истакнат старец во одора на Божји пастир, со долга и целосно седа коса и брада, проповедувајќи му на народот, ја започна службата Божја. И самиот со лице осветлено со благодатна радост, од терасата на новата црква, се обрати на илјадниците луѓе:
-Народе Божји и народе мој!
Да се заблагодариме на Бога што се собравме во толку голем број и да се помолиме да благослови и со Својата света волја да не управува и води сите ние што вечерва сме тука, на Крстовата Гора во нашите дела! Нека е во се и во сите векови светата волја Твоја Господи! – рече стариот Господов пастир, кревајќи го погледот и двете раце кон Небото.
-На почетокот на проповедта, на светото место на нашата славна Крстогора на кусо да се потсетиме зошто Крстот, на кој е распнат нашиот Господ Исус Христос, Симболот на спасението. Без сомнение неговата смисла доаѓа уште од Предвечноста, но како Симбол на спасението на нашиот свет тој постои од времето на Исусовата Голгота. Заради тоа треба да се вратиме во тие времиња и да ги слушнеме толкувањата на нашите Богоносни Учители:
„Не е случајна природата на овој прекрасен и широк свет кој нема друг рамен на себе, ниту пак неговата неколку илјадугодишна историја е дело на некои самосоздадени и случајни закони„ – пишува Свети Григориј Богослов. „Вселената е создадена и управувана од страна на голем и бескраен разум кој стои над се и уште од првиот момент управува со се и придвижува со мудри и непроменливи закони…Светот немаше да преживее толку многу време доколку беше лишен од принципи и закони.“ Во своето дело „Учење за душата“, Свети Григориј Богослов вели: „Постоело време кога врховното Слово на Духот, следејќи го великиот разум на Својот Отец, го создал до тогаш непостоечкиот свет. Но, кога сето тоа – земјата, небото и морето – ја образува Вселената, стана потребен и сведок на оваа Премудрост, стана благословен цар на земјата“.
index
До тој монет еден од световите бил создаден пред сите – друго небо, каде живеат богоносците. Затоа Словото вели: „Пространото небо го населуваат добри ангели – непорочни духови, чисти службеници, а земјата е украсена само со неразумни животни; ете зошто ми е угодно да создадам еден таков род на твар во која може да се смести и едно и друго – да биде во средина меѓу бесмртните ангели и смртните животни; ќе создадам разумен човек кој ќе се радува на Моите дела; кој ќе биде мудар службеник на небото, велик владател на земјата, нов ангел во тело, песнопеец на Силата Моја и Духот Мој.
Голема саможртва требаше да поднесе Исус Христос за Царот на новиот свет, за луѓето да можат да го спознаат своето Божествено потекло и со тоа предизвиканата своја бесмртност. Крстот на Неговата Гоглота постави граница меѓу два света-стариот и новиот-и истовремено ги соедини. Поради тоа Крстот е единствениот знак во вселената кој ни покажува дека нема друга алтернатива освен храброто качување кон небото, нагоре кон Бога. Откако ќе ги очисти својот дух и тело, човекот треба да стане сличен на Бога, бого-човек. Блажен е оној чие единствено богатство е Крстот, оној кој го носи високо и преку него се стреми кон совршенство. Крстот го помири човекот со Бога. Тој ни го отвори Рајот. Преку него земјата конечно постанува небо. Крстот не прави сограѓани на духовниот свет. Тој е најуниверзалниот знак кој ни ја овозможува нашата комуникација со Вселената. Тој е патот на нашето спасение; тој е оној кој ни сведочи дека по смртта повторно има живот – тој навистина е сведок на нашата бесмртност.
Исус му рече на Симон: „Остави го езерото и улови ја Вселената, скрши го веслото и врзи се за Крстот; скини ја мрежата и проповедај несебична љубов; фрли ја јадицата и исцелувај болести; одвои се од мрежата и побарај ги небесните клучеви; симни се од чамецот и влези во црквата“.
Ние Христијаните немаме поскапоцен надворешен знак од Светиот Крст. Тој е знак на нашата вера, нашата љубов кон Исус Христос, нашата Православна Црква. Тој е наш знак – Знак на Синот човечки (Мт. 24, 30). Тој е украс на црквата. Крстот го ставаме на богослужбената одежда, го поставуваме на куполите на нашите храмови и параклиси, кревајќи го на највисоки места за добро да се види и насекаде да ја шири својата боествена сила. Го ставаме и над христијанските гробови со уверување и како залог за нашето идно воскресение.
Кога дрводелецот го правел Крстот на нашиот Господ Исус Христос, тешко и да помислил дека неговото дело – тие две вкрстено заковани греди- ќе стане знак на една нова вера и Симбол на Спасението на милиони луѓе ширум светот.
Христовиот Крст, знакот на Синот човечки, е и посебен знак на Неговата Света Црква која во себе ја обединува целата Евангелска проповед. Тој е највисоката точка на оствареното спасение на Христос. Зошто се поколуваме пред Светиот Крст Христов? Се поклонуваме бидејќи на него беше закован и распнат Божјиот Син Исус Христос. Крстот стана симбол на безграничната Христова љубов. Ние го прославуваме Христовиот Крст зошто преку него се извршува нашето спасение и повторно ни се отворија вратите на Рајот.
Го воздигнуваме зошто на него беше убиена омразата – милоста и вистината се сретнаа, правдата и мирот се целиваа (Пс. 84, 10). Симболот на мирот е Крстот Христов! Неизмерлива е и неискажлива величината, силата и светоста – духовата превозвишеност на Крстот Христов.
Кресту Твојему поклонјаемсја, Владико, и Свјато Возкресение Твое славим! – со силен глас и со кренати раце изговори стариот Божји пастир. Со насолзени очи, загледан во блескавата светлина од илјадниците свеќи во рацете на луѓето, кои беа духовно длабоко допрени и во совршен мир го впиваа секој негов збор, тој продолжи:
-Народе Божји и народе мој!
-Од вашите пари кои ги оставате кога купувате свеќи и реликвии го изградивме, со благодарност и во слава на милостивиот Бог, сето ова што го гледате на Крстовата Гора. Свеќите ги купуваме и палиме во слава Божја, за спасение, здравје, слога и љубов меѓу нас во тело и за покој на душите на оние кои се преселија при Отецот наш небесен.
Затоа ова место, додека сум жив, ќе остане она што е, а Го молам Господ и откако ќе се преселам при Него, и засекогаш – да биде свето Божје место! Место на кое е закопан дел од Крстот, за среќа и спасение на нас луѓето, кој еден ден ќе биде пронајден.
На Бога непрестајно се молам народе, да ова свето место не биде осквернавено и испогането, како што денес се многу други места. Наместо да Му служат на нашиот Господ Исус Христос, во нив се населиле трговци со се и сешто, а со нив и сите болни страсти на самобожниот паднат човек, кои од ужасот на среброљубието и страшната себичност, на луѓето им донесуваат се повеќе болести, несреќи и страдања.
Ја гледаш ли, народе, таму долу каде живееме, целата гнасотија на опустошувањето?! Сиот тој јад, горчина и болка – насекаде околу нас! Го гледаш ли сиот тој терор, таа темнина и сето тоа ропство на тешко заболениот дух на овој свет! Гледаш ли дека светот лежи во зло и дека се се потопува во смрт и ништовност! Гледаш ли дека паднатиот човек стана орудие на добромрзителот за преправање на од Бога создадениот поредок! Гледаш ли дека на рогатиот човекомрзец му станавме валкани раце кои го валкаат и крадат Творештвото Божје!
Качете се луѓе на Крстовата Гора и летајте високо, како орли Божји кои не можат да се уловат со мрежи за врапчиња! (Св. Јован Лествичник). Зошто човек кој живее на висините на Крстова Гора, во Духот Свети, е образ и подобие на нашиот Небесен Владика и суштинската добрина. Таквиот човек „го воздржува јазикот свој од зла и устата своја од лаги, се клони од зло и прави добро, бара мир и врви по него“ (Пс. 33). Тој не може да пострада од човечкото зло, а да не стане воскресен победник, како нашиот Господ Исус Христос.
Тоа нам нашиот човекољубив Отец небесен ни го подари, а ние безумните бегаме од тоа:
-Не сакаме да сме богови, туку да сме стаорци!
-Не сакаме да бидеме во светлина, туку одиме кон темнина!
-Не сакаме вечен живот во Царството Божјо, туку смрт во вечен оган и во најкрајната темнина!
-Не сакаме да Му служиме на Творецот, туку на црната и отпадната творевина и своите грешни души од искон им ги даруваме на човекоубијците!
-Не сакаме дар Божји, Неговата седобра природа, туку градиме некоја своја, за која велат: што поцрна – тоа подобро!
-Не сакаме да и служиме на љубовта – туку на омразата!
-Не сакаме да Му служиме на Господа и ближните – туку на сатаната и на својата проколната себичност!
-Не сакаме да му служиме на духот на љубовта, слогата и пријателството – туку на црниот дух на студенилото, раздорот и непријателството!
Сите заедно нема да дозволиме тоа и тука да се случи, на Крстовата Гора. Сите заедно ќе се бориме на ова место до крај да се почитува премудрото слово на Евангелието на нашиот Господ Исус Христос, во слава Божја, единствената вистина и правда, во слава на љубовта и мирот, слогата и помагањата меѓу луѓето, зошто „по тоа сите ќе ве познат дека сте Мои ученици, ако имате љубов меѓу себе“ и „брат помаган од братот е како утврден град“ – не учи нашиот Семудар Небесен Владика.
Народе Божји и мој народе!

Оправданиот гнев Божји до сега го преживеавме благодарение на повеќемината од вас кои добро знаете дека Светите Отци не учат, дека Светото Писмо не ни забранува ништо од она што Бог ни дал на употреба, туку дека Бог казнува неумереност, неразумност и неприродни движења од Отецот дарувани; Отецот наш небесен не забранува да се јаде, ниту деца да се раѓаат, ниту да се има пари и правилно да се употребува, Он ја забранува злоупотребата од тоа: егоизам, лага и измама, суета, гордост и празно човеково славољубие, алчност, блудност и страст, раздор, омраза, непријателство, властољубие, војна и се друго што води кон пад на нашата вистинска, богочовечка природа и умирање на нашите души од канџите на црните сили.
Бог забранува се она што доведува до тоа да со овој свет владее духот на егоизмот, раздорот, алчноста и гонењето на се свето, наместо меѓусобното помагање во се, мирот, слогата и љубовта меѓу луѓето, побожен однос кон ближните и почитување на сите заповеди и волји Божји. Без сето ова тешко нам во овој свет „кој лежи во зло“.
Господ рече: „Без Мене не можете да правите ништо!“ Апостолот на народите не учи да не војуваме против крвта и телото, туку против поглаварствата и власитите, како и властите на темнината од овој свет, против духовите на злобата во поднебесјето! А како ќе војуваме без оружје, браќа и сестри? И тоа против толку силен и немилосрден нерпијател кој по својата природа е најцрното зло и во себе нема ниту трошка милост!
Отецот наш Небесен е наше Сеоружје, браќа и сестри! Он е Источник на секое добро и наша Сила Која го победува злото! Со Неговата непобедлива Сесила ние го победуваме злото и во себе и околу нас! Без Него и Неговата помош ние сме ништо и се добро што правиме без Господа постојано завршува како зло!
„Во светот ќе имате неволји, но небојте се – Јас го победив светот!“ – ги учи своите грешни деца Оној Кој е единствено човекољубив и секогаш верен: затоа е неопходно и крајно потребно секогаш и во се да се потпреме на Него, на Неговата Сесила и бескрајна добрина за злото во нас и насекаде околу нас да биде победено! А ние браќа и сестри – ние робови на црни сили на блокирани умови, што ние правиме? Ние редовно ги забораваме овие Свети Зборови на Љубов од нашиот Отец Небесен и во име на некаква си наша слобода и божем здрава и приземна памет, сами од себе правиме добри дела. Сами го уредуваме и градиме нашиот кус земен живот! Колку само материјални сретства, напори и суети вложуваме во своите, божем, добри дела! Ја ограбивме целата планета за да ја задоволиме својата тапа суета, своите бескрајни похоти на телото и страсти на очите, а за таква неразумна потрошувачка би ни требало барем уште неколку вакви планети! И сега, под товарот на таа и таква наша добрина лелекаме не само ние, паднатите словесни Божји созданија, туку и целата планета и се што живее на неа! Се лелека, се разболува и пропаѓа од нашето безумие, лудост и глупост! Создадовме само „рај на будали во кој живееме и кој само што не се урна!“ (Св. Серафим Роуз).
Целта на Божествената Промисла, браќа и сестри, не е ние луѓето, со својата лудост и бескрајна глупост, – што е кај луѓето кои живеат во паднатиот дух на овој свет и единствено што нема граница – се чудесно убаво Богосоздадено околу себе да го потрошиме, урнеме и уништиме и Творецот на се видливо и невидливо и нас самите не е наш должник, Кој е обврзан, откако оваа до крај ја ограбиме, да ни создаде и подари резервна планета!
Целта на Божествената Промисла е, со вистинска вера и духовна љубов, да ги соедини оние кои на разни начини се разделени со зло. Заради тоа и пострада нашиот Соасител „за расеаните Божји деца да ги собере во едно“. (Јн. 11, 52) Во љубов народе! Во љубов, зошто Бог и Отец на сите нас е Љубовта! Само љубовта е таа која мудро и разумно гради за среќа и радост на луѓето, а не за зло!
Затоа народе Божји и мој народе!
Задоволи ги своите земни потреби со добрата кои Бог ни ги даде да ги употребуваме, но добро знај: тоа мора да се направи според Божјите закони – без страсти кон парите, славата, власта и уживањата земни и без идолопоклонства кон било што земно, распадливо и минливо. Зошто „таму каде што е твоето богатство е и твоето срце“, рече нашиот Господ. А тоа значи следново: ако богатството и срцето, а тоа значи вредностите кон кои тежнееме и нашата љубов, се кон земни предмети, ние ја примаме нивната земна природа и самите стануваме немилосрдна, бездушна и распадлива твар. Така се што ќе изградиме ќе биде урнато и запалено! Така градејќи ги градиме Содома и Гомора!
Робувајќи на безумната глупост која вели дека човекот е во средиштето на вселената – всушност робувајќи на егоизмот и суетата, минливата и лажна величина и слава човечка, угодување на стомакот, блуд и страст, во насладување на телесните сетила и органи – ниту можеме да примиме, ниту од себе да подариме несебична Божја љубов. А таа, мој народе, е единствена животодавна сила и единствена гаранција за нашето духовно и телесно здравје, здрав разум и опстанок на човечкото, а со тоа и најскапоцениот дар за човекот од човекољубивиот Бог.
Размисли Божји народе зошто во Евангелието пишува дека се што е човечка мудрост е за Бога лудост! Затоа да живееме во обновата на своите животи! Да го отфрлиме од себе стариот човек исполнет со страсти и гревови и да станеме нов човек. Да се поврземе со љубовта кон Бога и меѓу себе, како за цврсто закопан столб и ќе имаме среќен живот на земјата и спасение и вечен живот при нашиот Отец Небесен.
Да ги примиме скапоцените духовни дарови од живиот Бог и да се обожиме во нашиот Господ Христос зошто тоа зависи и од напорот на нашата волја. Со помош на Господа, да ја изградиме нашата возвишена богочовечка природа, бидејќи таа е како таква изворна и е единствено вистинска, од Отецот промислено дадена, наша природа!
Внимателно да го чуваме целото видливо Создание што ни го даде нашиот дарежлив и човекољубив Отец. Да живееме скромно и разумно зошто „човекот не живее само од леб, туку и од секој Божји збор“. Она што сме го добиле не е подарок со кој ќе правиме се што ќе посакаме. Сите земни добра се милост Божја укажана кон Неговите возљубени деца. Ни се дадени само за употреба и чување за идните генерации. Никогаш не смееме да заборавиме дека не сме сопственици и секогаш да имаме на ум дека единствен сопственик на се видливо и невидливо во Созданието е неговиот Творец – нашиот човекољубив Отец, Кој постојано го обновува живототи управува со сите небесни сили, а за наше добро.
Значи, мој народе, се што поседувате од земните добра користете во слава на љубовта и слогата меѓу вас, во слава на верата и надежта во подобро утре. А ако меѓу луѓето има љубов, вера и надеж, сигурно ќе дојде и подобро утре. Зошто нашиот Господ е верен и Он на Своите возљубени деца во се добро им помага.
Народе, чувај се од секоја себичност и алчност! Безумно е да го потпирате својот живот врз лажната сигурност на материјалните добра. Вистинската сигурност човекот ја гради само врз верата во Бога, а не врз она што мисли дека поседува. Богатете се во Бога, со нераспадливи и вечни добра, а не со безумно трупање на распадливи земни предмети зошто ќе бидете со сичџири оковани и затворени од нивната бездушна природа.
Знај, народе, дека кога заминуваме од земниот живот, од тој момент веќе ништо не можеме да промениме. Во тој момент постои само едно прашање: колку сме богати во Бога? От тоа зависи дали од Господ ќе слушнеме: „Безумнику!“ или „Ти си добар и верен слуга, дојди…“
Затоа, Божји народе и мој народе: мудро и со страв Божји користи ја својата слобода. Дали човек ќе биде добар или лош тоа единствено зависи од него. Злото не постои во нашата природа, туку во погрешното и неразумно движење на нашите душевни сили. (Св. Максим Исповедник)
Да бидеме народ Божји. Да се воздржуваме од неразумни желби, да ги ограничиме нашите страсти со возвишена духовна љубов кон Бога и своите ближни, а разумот и нашите мисли нека постојано се стремат кон Бога. Нека е благословен нашиот народ кој ги исполнува заповедите и во се ја почитува волјата на нашиот Творец: дека мора да живее во слава на мирот меѓу луѓето и народите и во слава на обновата на животот земен во Исуса Христа, нашиот Господ.
За се што добивме, а добивме се, на нашиот Господ постојано да Му се заблагодаруваме! Нему нека е вечна слава и благодарност во вечните векови. Амин!
† † †
По проповедта, ноќта на благодарноста кон Спасителот беше продолжена со Богослужба, со Божествена Литургија проследена со пеење на машки хор. Возвишени со Светиот Дух, одекнуваа силни и душемилни гласови во слава на Спасителот до пред зората, на висините на Гората и небесните висини.
Кога околу четири часот утрото Божјата служба беше завршена, старецот влезе во новата црква со намера на својата животна сопатничка во дух и на сите свои познати, во тело и дух, да им запали свеќи. Народот се уште беше пред црквата и во тој нејзин дел старецот беше сам.
Кон составениот метален Крст, поставен лево од олтарот во предниот дел на црквата, старецот му пријде како на свој стар познаник. Со блага насмевка на лицето и прекрстувајќи се, го бакна три пати и гласно рече: „Слава на Семудроста Твоја, возљубен мој Оче! Еден Крст однесоа, а сега тој и уште еден се тука. И секој е на свое место: еден на врвот на Крстовата Гора, а друг во Црквата Твоја, спасителката наша со љубовта Твоја дарувана. Слава Тебе, Господи, слава Тебе!
Потоа ги запали свеќите и тргна кон олтарот со намера да се поклони пред иконата на мајка Богородица и да ја бакне рамката. Кога се заврти виде дека ги нема свеќите каде што ги запали. Преку лицето на старецот заигра насмевка, ја бакна иконата на Пресветата Мајка, се заврте и повторно ги виде свеќите на своето место! Повторно на сувото и издолжено лице и околу благите очи заигра широка насмевка.
Потоа во болното тело почувствува необична топлина и, смешкајќи се понатаму, во себе си рече: „Ти благодарам Господи што ме слушна. Слава на Твојата бескрајна добрина што им ја укажуваш на Своите грешни деца“.
Прекрстувајќи се, старецот влезе во оларот и, покрај ѕидот, го здогледа стариот свештеник, со лице кое имаше блажен израз, како ја преоблекува својата пастирска одежда, гледајќи со молитвен поглед во витрината со реликвиите. Во витрината, заштитена со стакла и поставена на средината на ѕидот на олтарот, стоеја три реликвии: Крст, од предната страна украсен со сребро, икона на Пресветата Мајка Богородица со чудесно изрезбана дрвена рамка, на краевите со сребрени листови, и Книга со сребрени корици.
Му пријде на свештеникот и му целива рака. „Од Бога се најдобро“, си посакаа еден на друг и старецот, со лесни чекори, излезе од црквата, откако претходно повторно нежно го бакна и помилува составениот Крст.
unnamed2
На предната тераса на црквата, меѓу многуте луѓе, го здогледа својот млад придружник, кој воодушевено ја набљудуваше божествената слика пред себе: од црвеното небо на исток, осветлувајќи го Крстот на врвот на Гората, пристигнуваше се посилна светлина на новиот ден, а Гората и понатаму блескаше од светлината на свеќите. Осветлени од едната и другата благословена светлина, лицата на верниците блескаа со божествен и свет сјај.
Старецот му се обрати на момчето со зборовите: „Доста е синко. Да тргнеме полека, не чека долг пат.“
администрација на МВПЦ
сестра Ана

Posted in Почетна | Leave a comment

МАКЕДОНСКА ВИСТИНСКА ПРАВОСЛАВНА ЦРКВА,СОЗДАВАЊЕ

Bogorodica 1
Канонските основи на Македонска Вистинска Православна Црква се дефинициите и одредбите на Светиот Совет на Ерусалимската Православна Црква од 2002-2005 година во врмето на Патријархот Иринеј 1.
Врз основа на историското искуство од 1937-1999 година. Македонска Вистинска Православна Црква е маченичка црква, измиена од крвта на бескомпромисни борци за чистотата на Православието. Сеќавањето за тоа им наметнува на нејзините свештеници да ја поседуваат посебна морална и морална одговорност.

СОЗДАВАЊЕ
Македонска Вистинска Православна Црква се смета за неразделен дел од Ерусалимската Православна Црква и за нејзин канонски наследник откако архиереите на Ерусалимската Православна Црква отпаднаа од православната христијанска вера преку соработката со безбожната еврејска власт, влегувајќи во општење со новокалендарските расколници (и новопасхалци) и со органското членсво во Светскиот совет на цркви, што подразбира активно учество во екуменистички активности со еретици и други нехристијански религии, прекршувајќи ги, на таков начин, правилата на Светите Апостоли, Вселенските и Помесните Собори и Светите Отци. Во такви вондредни услови во Ерусалимската Православна Црква е обновен канонскиот епископат со ракоположување на ерусалимски епископ од страна на епископатот и архиепископатот на Палестинската Вистинска Православна Црква ( Архиерејскиот Синод со кого претседава Неговото високопреосвештенство, архиепископ Абдул Витлеемски и Назаретски), кои имаат апостолско преемство и духовно наследство на Ерусалимската Православна Црква и Назаретската Православна Катакомбна Црква, а овие од Ерусалимската Православна Црква пред Палестинската Еврејска револуцијa.

Македонска Истински Православна Црква сматра се неодвојивим делом Јерусалимске Православне Цркве и њеним канонским наследником након што су архијереји Јерусалимске Православне Цркве отпали од православне хришћанске вере, сарадњом са безбожном јеврејском влашћу, уласком у општење са новокалендарским расколницима (и новопасхалцима), и органским чланством у Светском савету цркава, које подразумева активно учешће у екуменистичким активностима са јеретицима и другим нехришћанским религијама, огрешујући се на такав начин о Правила светих Апостола, Васељенских и Помесних Сабора и Светих Отаца. У таквим ванредним условима Јерусалимској Православној Цркви је обновљен канонски епископат рукоположењем јерусалимског епископа од стране епископата и архиепископата Палестинске Истините Православне Цркве (Архијерејски Синод којим председава Његово високопреосвештенство архиепископ Абдул Витлејемски и Назаретски), који имају Апостолско прејемство и Духовно наслеђе Јерусалмске Православне Цркве и Назаретске Православне Катакомбне Цркве, а ове од Јерусалимске Православне Цркве пре Палестинске Јевресјеске револуције.
Μακεδονική Γνήσια Ορθόδοξη Εκκλησία Θεωρείται ως αναπόσπαστο μέρος της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ιερουσαλήμ και του κανονικού κληρονόμου της, αφού οι ιεράρχες της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ιερουσαλήμ έπεσαν μακριά από την ορθόδοξη χριστιανική πίστη μέσω συνεργασίας με τις ασεβείς εβραϊκές αρχές, εισερχόμενοι στην κοινωνία με τους νέους ημερολογιακούς σχισματικούς και με τα οργανικά μέλη στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, που συνεπάγεται ενεργό συμμετοχή σε οικουμενικές δραστηριότητες με αιρετικούς και άλλες μη χριστιανικές θρησκείες, παραβιάζοντας έτσι τους κανόνες των Αγίων Αποστόλων, των Οικουμενικών και Τοπικών Συμβουλίων και των Αγίων Πατέρων. Σε τέτοιες έκτακτες συνθήκες, η κανονική επισκοπή αποκαταστάθηκε στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ιερουσαλήμ με την χειροτονία ενός επισκόπου της Ιερουσαλήμ από την επισκοπή και την αρχιεπισκοπή της Παλαιστινιακής Ορθόδοξης Εκκλησίας (η Σύνοδος των Αρχιεπισκόπου με την οποία προεδρεύει ο Σεβασμιότατος Αρχιεπίσκοπος Αμπντούλ Βηθλεέμ και Ναζαρέτ ), οι οποίοι έχουν αποστολική διαδοχή και πνευματική κληρονομιά της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ιερουσαλήμ και την Εκκλησία της Ορθόδοξης Κατακόμβης της Ναζαρέτ και αυτές της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ιερουσαλήμ πριν από την Παλαιστινιακή Εβραϊκή Επανάσταση.

The Macedonian Genuine Orthodox Church is considered as an inseparable part of the Jerusalem Orthodox Church and its canonical heir after the hierarchs of the Jerusalem Orthodox Church fell away from the Orthodox Christian faith through co-operation with the ungodly Jewish authorities, entering into communion with the new calendar schismatics and with the organic members in the World Council of Churches, which implies active participation in ecumenical activities with heretics and other non-Christian religions, thus violating the canons of the Holy Apostles, the Ecumenical and Local Councils and the Holy Fathers. In such extraordinary conditions, the canonical episcopate was restored in the Jerusalem Orthodox Church by the ordination of a Jerusalem bishop by the episcopate and the archbishoprics of the Palestinian Genuine Orthodox Church (the Archbishop Synod with which presides His Eminence, Archbishop Abdul of Bethlehem and Nazareth), who have apostolic succession and spiritual Heritage of the Jerusalem Orthodox Church and the Nazareth Orthodox Catacomb Church, and those of the Jerusalem Orthodox Church before the Palestinian Jewish Revolution.

++Јован-Хаџи
Иже Херувими тајно образујушче,
и животворјашчеј Тројице трисвјатују пјесн припјевајушче,
всјакое ниње житејское отложим попечение.
Јако да Царја всјех подимем,
ангелскими невидимо дориносима чинми.
Аллилуиа, аллилуиа, аллилуиа.

Ние кои Херувимите таинствено ги изобразуваме
и на Животворната Троица Трисвета песна му пееме,
сега секоја животна грижа да ја оставиме.
Како оние кои ќе Го примиме Царот на сите,
со Ангелски Сили невидливо следениот.
Алилуја, алилуја, алилуја

Покајничка молитва. Надеж во помошта од Господа
1. Господи, не ме карај во јароста Своја и не казнувај ме во гневот Свој.
2. Смилуј се на мене, Господи, оти сум немоќен; исцели ме, Господи, бидејќи коските мои се потресени;
3. и душата моја е возбудена. А Ти, Господи до кога?
4. Обрни се, Господи, избави ја душата моја, спаси ме поради милоста Своја,
5. бидејќи мртвите не Те спомнуваат Тебе; во пеколот кој ќе Те слави Тебе?
6. Се уморив воздивнувајќи; секоја ноќ го навлажнувам леглото мое, со солзи свои ја натопувам постелата моја.
7. Од скрб ми се помрачи окото мое, остарев поради сите мои непријатели.
8. Отстапете од мене вие сите, кои вршите неправда, оти Господ го чу гласот на мојот плач.
9. Господ ја чу молбата моја, Господ ќе ја прими молитвата моја.
10. Нека се посрамат и уплашат сите мои непријатели; да се повратат и веднаш да се засрамат.

Молитва на нашиот † Господ Исус Христос
Оче, дојде часот. Прослави го својот Син за да те прослави Синот твој. Како што си му дал власт над секое тело и преку се што си му дал да им даде живот вечен. А животот вечен е тоа да те познаат тебе, единиот вистински Бог и испратениот од тебе Исуса Христа. Јас те прославив на земјата, го извршив делото што си ми го дал да го извршам, и сега прослави ме ти Татко во тебе самиот со славата што ја имав во тебе уште светот пред да настане. Го јавив името твое на луѓето што си ми ги дал од светот. Тие беа твој и ти ми ги даде и го запазија твоето Слово. Сега разбраа дека се што си ми дал е од тебе, зошто зборовите што си ми ги дал им ги предадов и тие ги примија и разбраа навистина оти од тебе сум излегол и поверуваа дека ти си ме пратил. Јас за нив се молам, не се молам за сиот свет, туку за оние што си ми ги дал зашто се твои. И се мое е твое, и твоето мое, и се прославив во нив. Веќе не сум во светот но тие се во светот а јас идам при тебе. Татко Свети, запазиги во твоето име оние што си ми ги дал за да бидат едно како што сме и ние. Додека бев со нив во светот јас ги пазев во твоето име оние што си ми ги дал, ги зачував и никој од нив не погина освен погибелниот син за да се исполни писмото. А сега одам при тебе и ова му го кажувам на светот за да ја имаат во себе мојата радост полна. Јас им го предадов твоето слово и светот ги замрази зошто тие не се од светот како и јас што не сум од него. Не се молам да ги земеш од светот, туку да ги запазиш од злото. Тие не се од светот како и јас што не сум од него. Освети ги со својата вистина. Твоето слово е вистина. Како ти мене што ме прати во светот и јас ги пратив во светот. И за нив јас се посветувам така и тие да бидат осветени преку вистината. Но не се молам само за нив туку и за оние што по нивните зборови ќе поверуваат во мене, за да бидат сите едно како што си ти Татко во мене и јас во тебе. Па така и тие да бидат во нас едно и да поверува светот дека Ти си ме пратил. И славата што си ми ја дал, ним им ја дадов за да бидат едно како што сме ние. Јас сум во нив и тие се во мене, за да бидат во се едно и да узнае светот дека ти си ме пратил и нив си ги возљубил како мене што ме возљуби. Татко сакам и оние што си ми ги дал да бидат со мене каде што сум јас за да ја гледаат мојата слава што си ми ја дал оти ме возљуби уште пред да се создаде светот. Татко праведен, светот не те позна, јас те познав, и овие познаа дека ти си ме пратил и им го објавив името твое и ќе го известувам и љубовта со која ме возљуби ти, да биде во нив и јас во нив.
Молитвата на Исуса како првосвештеник за Себеси, за Своите ученици и за Својата заедница.
(Евангелие според Јован, глава 17)

ПОКАЈНИОТ КАНОН КОН НАШИОТ ГОСПОД ИСУС ХРИСТОС
index
ПЕСНА 1, ГЛАС 6
Ирмос: Како по суво газеше Израил по дното на морето и гледајќи го фараонот – гонител како се дави, извикуваше: победна песна да Му пееме на Бога!
Помилуј ме, Боже, помилуј ме!
Јас грешниот и преоптоварен излегувам сега пред Тебе, мојот Владика и Бог. Но не смеам да погледнам кон небото, туку само се молам говорејќи: Господи, дај ми расположение горко да плачам за своите гревови!
Помилуј ме Боже, помилуј ме!
Тешко на мене грешниот, моето срце е потешко од сите луѓе, зошто во мене нема покајание! Господи, дај ми солзи горко да ги оплакувам своите гревови.
Слава на Отецот и Синот и Светиот Дух!
Безумен беден човеку, го губиш своето време во мрзливост! Помисли на својот изминат живот и обрни се кон Господа Бога и горко оплакувај ги своите грешни дела.
И сега и секогаш и во вечни векови, Амин!
Пречиста Мајко Божја, погледни кон мене, грешниот, и од замката на ѓаволот избави ме и на патот на покајанието упати ме, горко да ги опплакувам своите грешни дела.
ПЕСНА 3
Ирмос: Нема свет како што си Ти, Господи Боже мој, Кој си ги прославил своите верници, Благи, и ги утврдуваш врз каменот на Твојата вера.
Помилуј ме Боже, помилуј ме!
Кога ќе бидат поставени престолите на Страшниот суд, тогаш ќе се испитаат делата на сите луѓе: тогаш тешко ќе биде на грешниците кога ќе бидат испратени на вечни маки. И знаејќи го ова, душо моја, покај се за своите зли дела.
Помилуј ме Боже, помилуј ме!
Праведниците ќе се зарадуваат, а грешниците горко ќе заплакаат. Тогаш никој нема да може да ни помогне, туку нашите дела ќе не осудат. Затоа пред смртта покај се за своите зли дела.
Слава на Отецот и Синот и Светиот Дух!
Тешко на мене, многугрешниот, кој се извалкав со дела и мисли, ни капка солза немам поради душевната скаменетост. Отргни се од земните мисли, о душо моја, и покај се за своите зли дела.
И сега и секогаш и во вечни векови. Амин!
Ете не повикува, Пресвета Богородице, Синот Твој и не поучува на добро. А јас грешниот, секогаш бегам од доброто, но Ти, Милостива, смилувај ми се и помогни ми за злите дела мои да се покајам.
ПЕСНА 4
Ирмос: Христос е моја сила, Бог и Господ, чесната Црква свечено пее и ликува; со чист ум, во Господа празнувајќи.
Помилуј ме Боже, помилуј ме!
По широк пат тука на земјата одат сите зошто е угодно во сласти да се живее, но горко ќе биде во последниот ден кога душата ќе се одвојува од телото. Чувај се од сето тоа, о грешен човеку, заради Царството Божјо.
Помилуј ме Боже, помилуј ме!
Зошто сиромашниот го презираш, платата на наемникот ја задржуваш, својот ближен не го љубиш, со блуд и гордост себе се валкаш? Престани со сето тоа, о душо моја, и покај се заради Царството Божјо.
Слава на Отецот и Синот и Светиот Дух.
О, безумен човеку, до кога ќе собираш како пчела богатство земно; наскоро сето тоа ќе пропадне како прав и пепел; туку со солзи барај го Царството Небесно.
И сега и секогаш и во вечни векови.Амин!
Пресвета Богородице, смилувај се на мене грешниот и во добри дела укрепи ме и сочувај ме ненадејната смрт да не ме зграби неподготвен, но одведи ме, Дево, во Царството Божјо.
ПЕСНА 5
Ирмос: Ти се молам, Благи, со Својата Божја светлина озари ги душите на оние кои со љубов Ти порануваат, за да Те познаат, Слове Божји, Тебе вистинскиот Бог, Кој ги повикува од мракот на гревот.
Помилуј ме Боже, помилуј ме!
Сети се, беден човеку, како заради гревовите си потчинет на лагите, клеветите и лутиот блуден грев; душо моја грешна, како на сето тоа во ропство си се предала.
Помилуј ме Боже, помилуј ме!
Треперат моите сетила, зошто со помош на сите согрешив: со очите гледајќи, со ушите слушајќи, со јазикот зло говорејќи, целиот себеси на пеколот се предадов. Душо моја грешна, тоа ли го сакаше?
Слава на Отецот и Синот и Светиот Дух.
Блудникот и рабојникот, кои се покајаа, Спасителе мој, ги прими, а единствено јас натежнав од гревовната мрзливост и постанав роб на злите дела. Душо моја грешна, колку на сето тоа се предаде.
И сега и секогаш и во вечни векови. Амин!
Мајко Божја, прекрасна и брза помошничке на сите луѓе, помогни и на мене недостојниот, зошто мојата грешна душа кон Тебе за милост повикува.
ПЕСНА 6
Ирмос: Гледајќи го морето на животот, разбранувано од бурни опасности, доаѓам до Твоето тивко пристаниште и извикувам: Многумилостив Боже, избави ја од напаст мојата душа!
Помилуј ме Боже, помилуј ме!
Животот на земјата блудно го поминав и душата во темнината ја предадов, а сега Те молам, Милостив Владико, ослободи ме од ова ѓаволско ропство и дај ми разум да ја творам волјата Твоја.
Помилуј ме Боже, помилуј ме!
Кој прави вакви зла како мене? Како што свињата лежи во кал, така и јас му служам на гревот. Но, Ти, Господи, извлечи ме од оваа кал и дај ми срце да ја творам волјата Твоја.
Слава на Отецот и Синот и Светиот Дух.
Обрни се кон Бога, беден човеку, сеќавајќи се на своите согрешенија, плачејќи и воздивнувајќи кон својот Творец, а Он, како милосрден, ќе ти даде ум за да ја знаеш волјата Негова.
И сега и секогаш и во вечни векови. Амин!
Богородице Дево, сочувај ме од видливото и невидливото зло; и прими ја молитвата моја и принеси ја на Синот Твој да ми дарува вразумување да ја творам волјата Негова.
КОНДАК
Душо моја, зошто ја твориш волјата на ѓаволот и се збогатуваш со гревови. Во што ја полагаш надежта кога ќе настапи крајот твој; прекрати со твоите зли дела и обрати се кон Бога со плач: милосрден Господи, смилувај се на мене грешниот.
ИКОС
Помисли душо моја, на горкиот смртен час и на страшниот суд на твојот Творец и Бог: страшните ангели ќе те земат и ќе те фрлат во вечен оган. Затоа, душо моја, покај се пред смртта извикувајќи: Господи, смилувај се на мене грешниот.
ПЕСНА 7
Ирмос: Ангелот ја ороси вжештената печка на преподобните момчиња, а мачителите ги натера да запеат: Благословен си Боже, на нашите татковци.
Помилуј ме Боже, помилуј ме!
Не се надевај душо моја на трулежното богатство и на имотот со неправда собран: сето тоа не знаеш на кого ќе го оставиш, туку со покајание повикај кон Бога: смилувај се, Христе Боже, на мене недостојниот.
Помилуј ме Боже, помилуј ме!
Не се надевај душо моја на телесното здравје и на брзоминливата убавина гледајќи како ненадејно умираат и млади и здрави, туку во покајание повикај кон Христа Бога: Боже смилувај се на мене недостојниот.
Слава на Отецот и Синот и Светиот Дух.
Сети се , душо моја, на вечниот живот, на Царството Небесно што е подготвено за светите; но помисли и на мрачната темнина на адот и гневот Божји подготвени за грешниците и обрати се на Бога со покајание: смилувај се на мене Христе Боже, недостојниот.
И сега и секогаш и во вечни векови. Амин!
Припадни, душо моја, кон Божјата Мајка и измоли ја како брза помошничка, да Го измоли Синот свој, Христа Бога, да се смилува на мене недостојниот.
ПЕСНА 8
Ирмос: Со роса си ги оросил преподобните во пламенот и жртвата на праведникот со вода си ја запалил. Христе, се правиш што сакаш. Тебе Те прославувам во сите векови.
Помилуј ме Боже, помилуј ме!
Како да не плачам кога ќе помислам на смртта и го гледам во гроб мојот брат каде лежи изобличен; што тогаш да чекам и на што да се надевам? Само дај ми Господи покајание пред смртта (двапати).
Слава на Отецот и Синот и Светиот Дух.
Верувам, Господи, дека ќе дојдеш да им судиш на живите и мртвите, и сите ќе застанат во својот ред пред Тебе: старите и младите, владиците и владетелите, девиците и свештениците; а каде ли ќе биде моето место тогаш? Затоа Господи, Ти извикувам: дај ми, Господи, покајание пред смртта!
И сега и секогаш и во вечни векови. Амин!
Пречиста Богородице, прими ја мојата недостојна молитва и заштити ме од ненадејна смрт и дарувај ми покајание пред крајот на животот мој.
ПЕСНА 9
Ирмос: Луѓето не можат да Го видат Бога, а и чиновите ангелски не смеат да Го гледаат. Преку тебе Пречиста, им се јави на луѓето. Него величајќи Го, со небесните војски, Тебе Те славиме како блажена.
Помилуј ме Боже, помилуј ме!
Сега прибегнувам кон вас ангели, архангели и сите небесни сили кои стоите крај престолот на Божјата слава, молете се на својот Творец и Бог да ја избави душата моја од вечните маки.
Помилуј ме Боже, помилуј ме!
Сега со плач ви се обраќам свети патријарси, цареви и пророци, апостоли и светители и сите Христови избраници, помогнете ми на Страшниот Божји суд да биде спасена мојата душа од демонската сила.
Слава на Отецот и Синот и Светиот Дух.
Ги кревам моите раце кон вас, свети маченици, пустиножители, девственици, праведници и сите светии кои се молите на Господа за целиот свет, молете Го да ме помилува во часот на мојата смрт.
И сега и секогаш и во вечни векови. Амин!
Мајко Божја, помогни ми, на Тебе се надева мојата душа, помоли Го Синот свој, Христос нашиот Бог, да ме постави и мене недостојниот од Својата десна страна кога ќе седне да им суди на живите и на мртвите. Амин!
МОЛИТВА
Владико, Христе Боже, Кој со своите страдања ги исцели страстите на мојата душа и со раните Свои ги исцели моите рани, подари ми, мене многугрешниот, солзи на покајание и умиление и укрепи го телото мое со дејството на животворната сила на Пречистото Тело Твое и наслади ја душата моја со Твојата Света Крв и исцели ме од смртоносниот јад, отровот гревовен со кој ме напои сатаната. Возвиши го мојот помрачен ум кој постојано е во земните мисли, кон Тебе Творецу и Спасителе мој, зошто во мене нема покајание, нема умиление, нема во мене утешителни солзи кои ги приведуваат грешните души преку покајание кон небесното наследство. Ми се помрачи умот и душата од земните грижи и не можам да го возвишам срцето свое кон Тебе, ниту да се загреам со синовска љубов кон Тебе од многуте невидливи врски гревовни. Но Владико, Господи Исусе Христе, извору на секое добро, дарувај ми и мене покајание вистинско и срце трудољубиво, за ревносно да се трудам да ја познам пресветата волја Твоја. Дарувај ми благодат Твоја и со неа обнови го во мене подобието Твое. Многупати Те оставив, Господи, вртејќи го срцето кон ништожноста земна, но Ти не ме оставај, многунилостив Господи. Обрати ме на покајание и придружи ме кон овците на Твоето избрано стадо, воспитај ме со нив и нахрани ме со сладоста на боженствените тајни Твои, по молитвите на Пресветата и Пречиста Мајка Твоја и сите светии Твои. Амин.
МОЛИТВЕНО РАЗМИСЛУВАЊЕ
На светиот отец Димитриј Ростовски
ЗА СТРАДАЊАТА НА НАШИОТ ГОСПОД ИСУС ХРИСТОС

(мошне полезно и од многуте молитвени правила поважно кое треба да се чита секој петок и во време на подготвување за Светото причестување)
Почеток: Цару небесен, Трисвето, Оче наш, Пријдете да се поклониме (трипати) и Псалм 50. Потоа читај ги стихирите и на крај на секоја стихира се прави земен поклон.
1. О колку се мили и прекрасни патиштата Твои, Сине Божји: слезе од небото и благоизволи да ја земеш врз Себе понижената човекова природа, со Пречистото раѓање Твое од Пресветата Дева Марија, за да го избавиш родот човечки од областите со грев и смрт. За сето тоа благодарност Ти принесувам, Создателу мој, слава Тебе.
2. За престапите на првиот човек – Адам, направени во рајската градина, се предаде Себеси во рацете на своите противници да Те фатат во Гетсиманската градина и силно да те врзат, о нов Адаме, Господи Исусе Христе, Сине Божји, слава Тебе. Завиткај го моето отежнато срце со пресветата љубов Твоја толку силно за јас, немоќниот, повеќе да сакам да умрам отколку на Тебе, со било каков грев, да Ти направам непријатност.
3. Од Гетсиманската градина, кога беше воден, преку Кедронскиот поток, под дрското тегнење на војниците, се сопна и падна на земјата, о милостив Избавителу наш, Господи Исусе Христе , Сине Божји, слава Тебе. И јас отежнат припаѓам пред пречистите стапки Твои и Ти се молам: од секој пад во грев сочувај ја душата моја.
4. Од отежнатиот архиереј Ана, па до Кајафа, кога Те водеа Твоите противници, си трпел од нив многу удари по Пречистата глава Твоја, о многумилостив Спасителе наш, Господи Исусе Христе, Сине Божји, слава Тебе.
5. Стоејќи пред Кајафа, беше удиран со железна рака од неблагодарниот Малах, на кого од Петар отсеченото уво во Гетсиманската градина го исцели. Ударот беше толку силен што сите прсти на неговата проклета рака оставија длабока трага на Пречистото лице Твое. Звукот на тој удар се слушна низ целата просторија на Кајафа и од неговата силина сите Твои заби се разместија и Крвта Твоја Пречиста преизобилно течеше од Пречистата уста Твоја и нос Твој на земјата врз која падна од силината на неговиот свиреп удар. Извору на нашиот живот, Господи Исусе Христе, Сине Божји, слава Тебе.
6. Пред Кајафа, лажниот архиереј, додека стоеше, слушаше многу лажни клевети против Себе, како јагне безгласно, не ја отвори устата Своја, туку молчејќи се трпеше, Господи Исусе Христе, Сине Божји слава Тебе. Дарувај ми и на мене, немоќниот слуга твој, да можам да ги претрпам сите напасти и искушенија од непријателите мои видливи и невидливи и да не се најде во устата моја лаги и фрлање на вината на друг, Те молам добар Спасителу мој.
7. Кога со покриено лице ги трпеше ударите од своите противници, кои иронично Ти говореа: „претскажи кој те удри“, за сите претрпени страдања Твои за нас, Сине Божји, Господи Исусе Христе, слава Тебе. Покриј ги Господи сите гревови мои со конечно простување; да не го покрие срамот вечен лицето мое кога ќе застанам пред Твојот Страшен суд, Те молам благ Спасеителе мој.
8. Од избезумениот собор архиерејски, беше прогласен за хулник и законопрестапник, а како таков и достоен за смртна казна, заради што беше малтретиран во ноќта, а потоа во темница беше затворен до утро: слава Тебе, Сине Божји, Господи Исусе Христе, светлино која не заоѓа, смилувај се на мене слугата Твој, по заминувањето мое од овој свет ослободи ја душата моја од темнината на адот, Те молам благи Спасителе мој.
9. Утрото беше одведен, врзан од Евреите, при судијата Понтиј Пилат кој иако незнабожец, ниедна вина не најде кај Тебе за што можел да Те осуди; о виновнику на нашето спасение, Господи Исусе Христе, Сине Божји, слава Тебе. Сочувај ме во сите денови на мојот земен живот од секаков грев, за во часот на смртта моја да не најде ниту една вина на мене противникот мој, сатаната. Те молам благи, Спасителе мој.
10. Од Пилат беше одведен кај безумниот Ирод кој иако одамна сакал Тебе да Те види, но со гордоста помрачен, Тебе, вечната премудрост не Те позна, туку Те исмеваше и Те облече во бела одежда. Слава Тебе, Сине Божји, Господи Исусе Христе: избави ме, Владетелу мој од власта сатанска и облечи ме во облека на спасенито после мојата смрт, Те молам благи Спасителе мој.
11. И Ирод, после многу понижувања направени на Тебе, Те врати повторно Тебе на малодушниот Пилат; и во тој пат многу удари и понижувања претрпе за избавувањето наше: слава Тебе Господи Исусе Христе, Сине Божји, слава Тебе. Исправи ги стапките на нашите срца на патеката на заповедите Твои; Те молам благи Спасителе мој.
12. Од Пилата судијата, беше предаден на камшикување, о, неискажан во милоста, каде самиот го соблече своето одело и со раширени раце се предаде себе на своите мачители да Те врзат за камен столб, о чист во срцето и невин во рацете; тогаш свирепите војници силно Те удираа со глогови стапови така да отпаѓаше светото тело Твое од коските Твои и Твојата света крв преобилно течеше по земјата, а кога Те одврзаа од столбот, ужасно измачен падна на земјата. Тогаш смртта можела веднаш да настапи, но боженствената Твоја сила го оддржуваше Твоето тело во живот, додека не се заврши сето страдање Твое. Слава Тебе, Сине Божји, Господи Исусе Христе, заради толкуте бесценети рани Твои кои ги претрпе за нас, прости ми ги мене, слугата Твој, сите гревови мои и сочувај ме од сите стрели ѓаволски до смртта моја, Те молам, благи Спасителе мој.
13. После таквото страшно страдање, остана како од мајка роден, покриен само со страшни рани од кои непрестајно течеше Пречистата Твоја Крв. Со срам ги собираше расфрлените облеки свои тресејќи се од болките и студот. О, Себлаги Создателу наш, кој го создаде сонцето и огнот, за во време на зима да се греат човечките синови, си трпел од нив такво мачење. Слава Тебе, Сине Божји, Господи Исусе Христе загреј го моето скаменето срце со топлината на Духот Твој Пресвет и оспособиме за секое добро дело угодно пред Тебе; Те молам благи Спасителе мој.
14. На камениот столб беше силно удиран и по камшикувањето силно тресна врз земјата. Слава Тебе, Сине Божји, Господи Исусе Христе, биди ми столб на крепоста против секој напад ѓаволски, Те молам, благи Спасителе мој.
15. Со нозе удиран, за коса и брада кубан и по земјата влечен си трпел не пуштајќи глас од себе, Господи Исусе Христе, Сине Божји, слава Тебе; сочувај ме мене од челуста на адската змија за да не биде фатена од неа душата моја; Те молам, благи Спасителе мој.
16. Со нечисти раце, од богоубиствениот народ еврејски беше удиран со разни орудија кога Те одведоа од Гетсиманската градина и за косата и ушите на пресветата глава Твоја беше многу влечен; о превозвишен цару на небото и земјата, Господи Исусе Христе, Сине Божји слава Тебе; возвиши го умот мој кон небесната убавина и во тоа направи ме непоколеблив, Те молам, благи Спасителе мој.
17. Од венецот од трња илјадници убоди претрпе кога тој повеќе пати беше ставен на Пречистата глава Твоја. Тогаш многу капки од боженствената и бесценета Крв Твоја паднаа врз земјата. О, прекрасна главо на Црквата Твоја, Господи Исусе Христе, Сине Божји, слава Тебе.
18. Преку трновитиот венец удиран беше со стапови по пресветата глава Твоја по што трњето длабоко се забодуваше по неа, о, неискажан во милоста, Сине Божји, Господи Исусе Христе, исцели ја мојата душа од сите убоди гревовни, Те молам благи Спасителе мој.
19. За потсмев и омаловажување во десницата Ти ставија голем стап за да претставува царско жезло; о, Сине Божји, Кој седиш од десната страна на Бога Отецот, Господи Исусе Христе, слава Тебе; уништи ја книгата на гревовите мои и удостој ме да застанам од десната страна во славата Твоја, Те молам, благи Спасителе мој.
20. Со дланките на мачителите беше удиран по пресветото лице Твое, по устата и очите, о Сине Божји, чии очи се како пламен огнен. Господи Исусе Христе, слава Тебе. Не ме лишувај и мене од славата Твоја, Те молам, благи Спасителе мој.
21. Господи, Кој заради нашето спасение, прими толку удари по пресветата глава Твоја и по целотот тело Твое, прими го и сега од мојата глава поклонувањето пред Тебе, како што некогаш го прими покајанието на цариникот, и дарувај ми укрепување за да можам благодарно да ги поднесувам сите удари од разните искушенија на овој земен живот, верувајќи непоколебливо дека сето тоа доаѓа по Твојата света промисла, за спасението наше. Те молам, благи Спасителе мој, удостој ме со славата Твоја.
22. Под трновиот венец и во црвената облека, Те водеа со потсмев Твоите мачители и по вторпат кај судијата Пилат, а тој се зачуди на толку големата еврејска злоба и им рече: „Овој човек е достоен за помилување, барем сега после толку страдања“, а тие викаа гласно: „Распни Го, распни“. И јас Господи викам кон Тебе: истреби ги трњата од гревовите мои, Те молам благи Спасителе мој.
23. О, неискажан во трпењето, Господи Исусе Христе, Сине Божји, Кој вадиш вода од камен и ветришта од нивните живеалишта, кога беше приведен пред неразумниот судија Пилат, тој седна на суд и те осуди на смрт, Тебе Кој ќе им судиш на живите и мртвите. Дарувај, Господи, на мене малиот слуга Твој постојано сеќавање на смртта и подготвен да се најдам кога ќе застанам пред Тебе на судот Твој Страшен, Те молам, благи Спасителе мој.
24. Кога Пилат ја изрече смртната пресуда, о себлаг дарителу на вечниот живот, тогаш Евреите, обземени со злоба, ги врзаа Твоите раце на Твојот врат и Твојот грб, Ти натоварија тежок крст на кого требаше да Те распнат, да го носиш до Голгота и Те поставија да одиш меѓу двајца разбојници, кои исто така ги водеа на смрт; о недостижен во милоста, Господи Исусе Христе, Сине Божји слава Тебе. Избави ме Господи од невидливиот ѓавол кој непрестајно ја поткопува чистотата на мојата душа со разновидни искушенија, Те молам, благи Спасителе мој.
25. И уште, о Бездо на милоста, немилосрдниот род еврејски, Те тераше брзо да одиш под тешкиот товар на Твојот крст кој го носеше на грбот, а кога се сопнуваше и паѓаше на земја, тогаш немилосрдно Те удираа војниците кои те спроведуваа, о Сине Божји, Господи Исусе Христе, слава Тебе: сочувај ме мене од секој пад во грев Те молам, благи Спасителе мој.
26. Кога беше одведен на Голготската гора, о неискажлив Господаре на горните сили и власти, и кога сакаа да Те заковаат на крст, тогаш самиот ја соблече облеката своја и се подговтуваше за распнување; но кога требаше да се соблече и кошулата Твоја, залепена за телото Твое прекриено со рани, тогаш злобните Твои противници насилно ја тргна од Тебе и сите лути рани повторно беа повредени и Ти причинуваа ужасни болки. Обнови ја, Господи, душата моја од гревови ранета и прими ја мојата молитва: Слава Тебе, Сине Божји, Господи Исусе Христе, долготрпелив Владико мој.
27. Со Својата плунка го исцели слепородениот човек, а пред распетието свое трпеше од Евреите ужасно плукање по пречистото лице Твое. О, превозвишен Сине Божји, Кој си над сите чинови англески, Господи Исусе Христе, слава Тебе; укрепи ме мене немоќниот слуга Твој, Господи, душата моја насекаде да се гнаси од секој грев, Те молам, благи Спасителе мој.
28. Кога Тебе, Господи, луѓето еврејски на Голгота Те изведоа и крстот Твој на земја го положија за на него да Те распнат, самоволно легна на крстот и ги рашири рацете Свои да ги заковаат, но со злоба помрачените луѓе еврејски не го разбраа Твоето доброволно страдање, туку немилосрдно ги растегнаа Твоите свети раце и нозе и со дебело железо за крстот Те заковаа, така да прскаа жилите Твои и зглобовите, од што поголеми беа болките од сите претходни страдања Твои. О, милостив Искупителе на човечкиот род, Сине Божји, слава Тебе. Избави ме и мене од областа на противниците мои видливи и невидливи, Те молам, благи Спасителе мој.
29. О, недостижен во чистотата и неискажан во убавината, над сите синови човечки, Кој лепрозните ги чистеше, Самиот благоизволи да претрпиш пресветото лице Твое да биде осакатено од гнасното плукање човечко, зошто се додека лежеше на крстот положен на земјата, тие не престануваа да плукаат врз пресветото лице Твое, противниците Твои. Слава Тебе Сине Божји, Господи Исусе Христе. Исчисти ја мојата душа осакатена од многуте гревови, Те молам благи Спасителе мој.
30. Воздишки срдечни и топли солзи пролеа пред страдањето свое за човечкиот род; излеј Господи, и врз мене милосрдие свое и дарувај ми секојдневно покајание и непрестајни солзи за со нив да ги исчистам своите гревови. Господи Исусе Христе, Сине Божји, неискажан во милоста Владико мој, слава Тебе.
31. На крстот висеше, а само пречистите Твои бедра беа покриени, меѓу двајца разбојници, напоен со жолчка и оцет. О пресладок Спасителе мој, избави ме и мене, слугата Твој, од секоја горчина гревовна, Те молам, благи Владико мој.
32. О недостижен Творецу на душата и телото мое, Кој претрпе страдање во целокупно битие на душа и тело за спасението наше, уште си морал да ја трпиш на Голгота и смрдеата од распаднатите тела на незакопаните осуденици кои таму лежеа. А покрај тоа уште си ги гледал горките и болни солзи на Пречистата Мајка Твоја, која стоеше покрај Твојот Крст и го гледаше страдањето Твое. Слава Тебе, Сине Божји, Господи Исусе Христе, Создателу мој, прости ги сите мои согрешенија направени во дела, зборови и помисли, Те молам, Спасителе мој.
33. Извору на нашиот живот, Господи Исусе Христе, Кој благоволи да ги претрпиш сите опишани страдања за нашето искупување од областа на гревот и да умреш во деветиот час во денот, дарувај ми Господи, мене немоќниот слуга Твој после смртта моја да ги наследам вечните блага Твои, таму каде Тебе Те прославуваат девет чинови ангелски. Те молам, Владико мој, Кој благоволи да поживееш на земјата 33 години, прими ја оваа мала жртва составена од 33 стиха, на Твојот крстен олтар, на кого самиот Себе се принесе на жртва пред Бога и Отецот Свој за искупување на човечкиот род. Прими ги и молитвите на Пречистата Мајка Твоја, која Ти се моли за нас како и светите Твои Апостоли и Пророци и сите Светии Твои, кои со својот живот тебе Ти угодуваа и најдоа вечна милост пред Тебе и спаси ги сите луѓе Твои кои Ти се молат ден и ноќ. Амин.
Слава на долготрпението Твое, Господи!
Слава на страдањата Твои, Господи!
МОЛИТВЕНО ПОКЛОНУВАЊЕ НА ПРЕСВЕТАТА ВЛАДИЧИЦА БОГОРОДИЦА
Свети отец Димитриј Ростовски
Дојдете да се поклониме пред Царицата наша, Богородица.
Дојдете да се поклониме пред Дева Марија, Царицата наша, Богородица.
Дојдете да се поклониме и да припаднеме кон самата Владичица наша, Богородица и Присно-Дева (секогаш Дева) Марија.
1. Се поклонувам, Пресвета Владичице моја, Богородице, пред Твоето Свето зачнување, од Светите Твои родители Јоаким и Ана и Те молам, светлино моја, раководи ме по патеката на Господовите заповеди, за да можам секогаш да водам непорочен живот и така да го наследам царството Божје.
2. Се поклонувам на Твоето Свето раѓање, кое, како што пее Светата Црква, било радосно претскажување за доаѓањето на Спасителот на светот на земјата, нашиот Господ Исус Христос. Надеж на безнадежните, Помошничке на беспомошните и Застапничке на сите грешници, кои Тебе со топла вера и љубов Ти се обраќаат; и те молам, светлино моја, биди мое секогашно радување во овој и идниот – бесконечен – век.
3. Се поклонувам на Твоето свето Воведение, о, Пресвета Мајко Божја, кога на три годишна возраст беше одведена во храмот Божји, каде си растела под раководство на ангелите и Ти се молам, светлино моја, направи ме и мене храм на Светиот Дух со Твоето раководство.
4. Се поклонувам на Твоето свето Благовештение, о Пречиста Дево, кога по архангелскиот глас и осветувањето на Пресветиот Дух Божји, Го зачна Синот и Словото Божје и Ти се молам, светлино моја, благовести го и на мене немоќниот радосното спасение.
5. Се поклонувам пред светото Твое Раѓање, о Пресвета Мајко Божја, кога го овоплоти и роди Спасителот на светот, нашиот Господ Христос и така стана Мајка на Бога и над секоја твар прославена и превознесена, како Владетелка на целиот свет; и Ти се молам светлино моја, биди кон мене милосрдна Мајка во овој и идниот – бесконечниот – век.
6. Се поклонувам пред светата понизност Твоја, заради кое си стоела со другите обични жени, кои од храмот Божји очекувале очистување. О, почесна од херувимите и неизмерно пославна од серафимите, Мајко на мојот Господ, Ти се молам, светлино моја, очисти ме од секоја нечистотија на телото и духот со светите Твои молитви.
7. Се поклонувам со стравопочитување пред Твоите душевни страдања кои ги претрпе во времето на страдањето на Синот Твој и нашиот Господ Исус Христос, кога врз Тебе се исполни пророштвото на праведниот Симеон: „И на Тебе нож ќе ја прободе душата за да се откријат мислите на многу срца“ и Ти се молам, светлино моја, избави ме и мене од сите напасти душевни и телесни кои од сите страни ме опколуваат.
8. Се поклонувам пред Тебе, Пресвета Владичице моја, Богородице, сеќавајќи се на радоста Твоја која ја чувствуваше во времето на Воскресението на Твојот Син и Спасител наш, Исус Христос и Ти се молам светлино моја: не ме лишувај од вечната радост во Царството небесно.
9. Се поклонувам на чесното и славното Твое Успение кога по примерот на Твојот Син и Бог наш, со смртта и тридневното погребување, се пресели во вечното царство на Твојот Син, нашиот Господ Исус Христос и Ти се молам, светлино моја, умртви ги сите страсти на мојата душа и моето тело.
МОЛИТВА
Пресвета Владичице моја Богородице, прими го ова мое мало молење, составено од девет стихови и принеси го пред Твојот Син и Бог наш и моли Му се да ги просветли, заради Тебе, нашите души. Гледајќи во светата икона Твоја како и на Твојот лик, се поклонувам со срдечна вера и љубов пред Тебе и Твојот Боженствен Младенец, Кого Го држиш во рацете свои и Ти се молам со солзи: заштити ме со Твојот свет покров од сите непријатели мои, видливи и невидливи, зошто Ти го воведуваш човечкиот род во Царството небесно. Амин.
После ова: Достојно јест…
МОЛИТВА НА СВЕТИОТ ЕФРЕМ СИРИН
За смирување на совеста од внатрешен немир
Владико Господи, Боже на небото и земјата, смилувај се на мене кој Ти се моли со измачена душа, отвори ми ја вратата на покајанието.
Погледни кон мене по Твојата добрина, обрати го увото Твое кон молитвите мои и прости ми ги сите мои вини кои ги направив многупати пред Тебе, победен од злобната волја своја. Барам олеснување на душата своја и не наоѓам, затоа што мојата свест е извалкана; и нема во мене мир заради многубројните безаконија мои.
Услиши го, Господи, срцето мое кое вика кон Тебе со болка. Не гледај на моите дела, но слушај ги моите болни воздишки и побрзај да ме излечиш мене изобличениот од многуте гревови. Дарувај ми да дојдам при Тебе по благодатта на човекољубието Твое.
Повикај ме, Владетелу, мене заробениот во ланци на моите зли дела, зошто Ти единствен знаеш да ги разврзиш врските мои и да ги исцелиш невидливите рани мои зошто сето тоа е познато на Тебе единствен Кој гледаш и тајни.
Подади ја кон мене раката своја, Господи, и извади ме од калта на безаконијата мои, Ти, Кој не се радуваш на погибелта на човекот, не го завртуваш лицето свое од оние кои Те повикуваат со солзи. Услиши го Господи, гласот на слугата свој, кој извикува кон Тебе, осветли ме мене помрачениот со светлината на Твоето лице, просветли ме со доаѓањето на Твојот Свет Дух.
Дарувај ми Господи, ревност за се она што е угодно пред Тебе и обрати ги моите маки во моја радост.
Симни го од мене товарот и препаши ме со веселие. Отвори ја и за мене вратата на царството Твое и влегувајќи во него да го прославам пресветото име Твое – на Отецот и Синот и Светиот Дух. Амин.
Благ човекољубец, примајќи две лепти и фалејќи ја ревноста на онаа вдовица, прими ја молбата на слугата Твој, зголеми ја молитвата моја и дарувај ми она за што те молам: да се направам храм на благодатта Твоја, таа да се всели во мене и самата да ме научи како да Ти угодувам. Како со узда да го врзе мојот ум за да не погрешам пред Тебе заскитувајќи за да не бидат истиснат од Твојата светлина.
Слушни Господи, слушни ја молбата моја и дарувај ми јас нечистиот, безумниот, да станам мудар, непотребниот да станам потребен во избраното стадо. Твоите подвижници и сите светии кои Ти угодија и беа примени во царството Твое, веселејќи се во рајот, сами ме застапуваат мене, се молат на Тебе, единствениот човекољубец и Ти слушни ја молитвата нивна. А јас преку нив ќе Те славам затоа што си ја услишил нивната молитва и си се смилувал на мене – не ја презре молбата моја.
Господи, Ти си кажал преку Твојот пророк: „Отвори ја устата твоја и јас ќе ја исполнам“. Еве, отворени се и срцето и устата на слугата Твој, исполни ги со благодатта Твоја за непрестајно да Те благословувам, Христе Боже, Спасителе мој.
Мојата молитва не е силна, а моите безаконија се големи. Гревовите ме притискаат и совеста моја ме осудува; а Ти си богат и благ, милосрден и добар.
Ти Кој на морињата им постави меѓа со зборот на Твојата заповед, постави меѓа во срцето мое со благодатта Твоја, за тоа да не се заврти ни лево ни десно од убавината Твоја. Ти, кој им даде вода во пустината на народот непокорен и нетрпелив, дарувај ми каење, а во очите мои солзи за да плачам ден и ноќ, низ целиот мој живот во понизност со љубов и чисто срце. Слушни ја Господи молитвата на слугата Твој по застапништвото на сите Твои светии.
Господи Боже мој! Ја фалам и славословам неискажливата слава Твоја и Твоето неизмерно величество, Ти благодарам што по Твојата благост ми даде битие и ме удостои да бидам учесник на спасоносните добра на воплотениот Твој домострој. Повеќе пати ме избавуваше, дури и мене самиот од непознати беди кои ми се закануваа и од рацете на невидливи непријатели мои. Признавам пред Тебе дека безброј пати ја газев својата совест и без страв ги престапував светите Твои заповеди, покажувајќи се неблагодарен кон толкуте добродетелства Твои. Но Боже мој, многумилостив, нека оваа моја неблагодарност не ја победи благоста Твоја. Презри ги моите гревови, погледни на солзите на жалостите мои и по Твојата голема милост сега помогни ми, дај ми што е потребно за спасението мое и целиот живот мој исправи го на угодување кон Тебе за и јас недостојниот да Го славам светото име Твое.
Ти Господи Исусе Христе, Боже мој, Кој погледнуваш на тварта Твоја, Ти на Кого се познати страстите мои и немоќта на природата наша и моќта на непријателот наш, Ти самиот заштити ме од неговата злоба зошто неговата сила е моќна, а нашата природа е бедна; затоа Ти благи, Кој ја знаеш немоќта наша и Кој го зема товарот наш, сочувај ме од лоши помисли и од страсти, направи ме достоен за оваа света служба, за со своите страсти да не ја уништам нејзината сладост и пред Тебе да не се покажам без срам и дрзок.
1364900617
МОЛИТВА НА СВЕТИ ЕФРЕМ СИРИН
Против ѓаволските лукавства и тајните мрежи на гревот
Повторно одам по стапките на Владиката мој, просејќи, молејќи, поклонувајќи се и со страв повикувајќи: послушај ги Владико, воздивнувањата мои и прими ги зборовите од молитвата моја која ја принесувам пред Тебе јас засрамениот грешник. Излиј врз мене, клетникот, по Твојата милост, барем мала капка од благодатта на вразумувањето и покајанието за во мене да се роди малку ревност за исправување на самиот себе.
Зошто ако благодатта Твоја не ја просвети душата моја, нема да бидам во состојба да ги увидам во својата душа повредите и пустошот произведени од страстите заради мојата небрежност и духовна мрзеливост.
Тешко мене, гревот господари над мене, наоѓајќи во мене плодна нива и од ден во ден ме влече во мрачната длабочина на злото. А јас отежнатиот во срцето, не престанувам да Го гневам својот Бог, не чувствувајќи страв од вечниот оган, ниту тресејќи се од вечните маки. Гревот, претворајќи се во навика, ме влече во потполна погибел. Иако себе често се избобличувам и не престанувам да принесувам каење и признавање на својата грешност, сепак постојано паѓам во грев. Се обидувам да стражарам над себе, но сепак не забележувам како паѓам во грев зошто и во самото покајание грешам, не внесувајќи се доволно во разликувањето на се она што се случува околу мојата душа. Како слуга на гревот и против својата волја правам она што не треба, како војник војувам под власта на гревот, му се потчинувам иако би сакал да бегам и плаќам данок царувајќи во мене со гревовната навика. Секогаш наклонет кон страстите го исплаќам долгот на телото, јасно знам од што се разбранува смрдеата гревовна во мене, но сепак слепо му помагам, влечен со некоја тајна сила, би сакал некаде да побегнам, но како куче на ланец, повторно таму се враќам. Некогаш чувствувам омраза кон гревот и одвратност кон безаконието, но и понатаму останувам роб на страстите. Владеејќи над мене несреќниот тие со сласта гревовна ме влечат во јамата на гревот. Страста ја потчинила мојата слободна волја и постојано ме тера на грев, во мене вријат страстите, спротивно на мојот ум: тие сраснале со телото мое и не сакаат да се одвојат, ја напрегнувам својата слободна волја за да се спротивставам на гревовната сласт, но таа цврсто се вкоренила во мене, а јас чувствувам дека немам сила да ја искоренам. Се трудам да ја ослободам својата душа од гревовниот долг, но лошиот заемодавец одеднаш ме вовлекува во уште подлабок долг. Ако преземам напори себеси некако да се присилам на спротивставување на страстите, непријателот одеднаш во мене сее нови страсти убедувајчи ме со тоа да се помирам и дека не можам да бидам подобар и брзо во мене сее нови и нови гревовни мисли и сласти, а од нив да не можам со исповест да се избавам, прави да заборавам и ги крие од мене моите гревовни рани.
Сите страсти повторно се појавуваат во мене и обземен од нив брзо ги заборавам претходните, брзо се здружувам со новите и потпаѓам под нивна власт – јас кој пред малку се трудев да се ослободам од нечистите страсти и во еден миг, во ужасна самоизмама, повторно сам трчам по нив.
О, каква власт имаат над човекот гревовните страсти, о како е сокриена власта на лукавиот. Убедливо ми шепнува дека треба да му угодувам на телото, под изговор дека тоа ќе биде поспособно за служба на душата и јас, послушувајќи го сластољубив совет, во тој момент се предавам на сонот, оддалечувајќи се од службата на душата; кога се молам со мислите, ми спомнува за било каква ништожност, задоволство и со него, како некој оков, го држи мојот слаб ум и не ја попушта таа врска иако мојот ум настојува да се отргне. Амин.
МОЛИТВА ЗА СИТЕ ЧАСОВИ И ПОТРЕБИ
Господи Седржителе, Создателу на се, Оче на милоста и непресушен Извору на секое добро. Од земја го создаде човекот и го удостои со својот образ и подобие за и со него да се прославува величенственото Име Твое на земјата и паднатиот во престапувањата на заповедите Твои повторно во уште поголема слава го обновуваш и го подигаш на небото со Твојот Христос.
Ти благодарам Господи, што врз мене го зголеми милосрдието Твое и не ме предаде на волјата на непријателите мои кои се бореа да ме одвлечат во адската пропаст, ниту дозволи да загинам со безаконијата мои. И сега многумилостив Господи, Кој не ја сакаш смртта на грешникот, туку очекуваш обраќање и примаш покајување, паднатите ги подигнуваш и скрушените ги исцелуваш, обрати ме и мене на покајание и од падот мој подигни ме. Сети се, Господи, на Твојата секогашна добрина и откако е светот, на Твојата неискажана благост, и заборави ги моите безмерни безаконија кои ги направив во знаење и незнаење, во дела, зборови и помисли; прекрати ја ослепеноста на срцето мое и дарувај ми солзи на умиление за очистување од нечитите мои помисли.
Услиши ме, Господи Човекољупче, и избави ја душата моја од страстите кои царуваат во мене; да не владее повеќе над мене гревот, ниту над мене да има власт демонот противник и да ме влече кон својата волја; но Ти, Семоќен со Својата десница, избави ме од неговата област и царувај Ти во мене, благ и човекољубив Госпиди; направи со сето свое битие кон Тебе да припаѓам и во иднина да живеам според волјата Твоја. Дарувај ми, Господи, по Твојата неискажлива милост и благост, очистување на срцето, стражарење во зборовите, правда во делата, смирено размислување, мир во помислите, душевна тишина, духовна радост, вистинска љубов, долготрпение, благост, кроткост, нелицемерна вера, истрајна воздржливост. Исполниме со сите благи плодови на даровите на Твојот Свет Дух и не ја земај мојата душа неподготвена, туку усовршиме со Твоето совршенство и тогаш земи ме од овој свет, за да можам без пречки да ги поминам кнежевствата и властите на темнината и да достигнам во Твоето неискажливо царство и со сите Светии да Го славам пресветото име Твое: Отецот и Синот и Светиот Дух. Амин.
ПОКАЈНА МОЛИТВА
Владико, Христе Боже, Ти Кој со своето страдање ги исцели страстите на душата моја и со раните свои ги исцели раните мои: дарувај ми на мене, многугрешниот, солзи на покајание и умиление и закрепи го телото мое со дејството на животворната сила на Пречистото тело Твое и наслади ја душата моја со светата Крв Твоја и исцели ме од смртоносниот јад, гревовниот отров со кој ме напои сатаната. Возвиши го помрачениот ум мој кон Тебе, Создателу и Спасителе мој, зошто умот мој е секогаш во земните помисли и нема во мене покајание, нема умиление, нема во мене ниту утешителни солзи кои ги приведуваат грешните души преку покајание кон небесното насладување и всиновување. Помрачени ми се и душата и умот со земните грижи и не можам да го возвишам срцето свое кон Тебе, ниту да се загреам со синовска љубов кон Тебе од многуте невидливи гревовни врски. Но, Владико Господи, Исусе Христе, извору на секое добро, дарувај ми и мене вистинско покајание и срце трудољубиво, за усрдно да се трудам за да ја познам Пресветата волја Твоја. Јас многупати Те оставив Тебе, Господи, вртејќи се со срцето кон земната ништожност, но Ти не ме оставај, многумилостив Господи: обрати ме на покајание и приклучи ме кон овците на избраното стадо Твое, воспитај ме за средба со нив и нахрани ме со сладоста на боженствените тајни Твои, по молитвите на Пресветата и Пречиста Мајка Твоја и на сите светии Твои. Амин.
МОЛИТВА 3. час
Владико Боже, Оче Седржителу, Господи, Сине Единороден, Исусе Христе и Свети Духу; едниствено божество, единствена сила, помилуј ме грешниот и со начинот кој Ти го знаеш, спаси ме, недостојниот слуга Твој, зошто Ти си благословен во сите векови. Амин.
МОЛИТВА 6. час
Боже и Господи на силите и на сите твари Создателу, Ти, заради милосрдието на неискажливата милост Твоја, Го испрати Единородниот Твој Син, нашиот Господ Исус Христос за спасение на нашиот род и со Неговиот чесен Крст го поништи списокот на гревовите наши и со него ги поведе кнежевствата и властите на темнината; сам Владико, Човекољупче, прими ги и од нас грешните овие благодарни и прозбени молитви, и избави не од сите видливи и невидливи неоријатели наши кои се борат да ни наштетат. Прибери ги кон стравот кон Тебе телата наши и не му дозволувај на нашето срце да се приклучи на лукавиот со зборовите и помислите, туку со Твојата љубов заплени ги нашите души секогаш за Тебе да бидеме приврзани и од Тебе со светлина осветлени. Тебе Те гледаме како непристапна и секаде присутна светлина, непрестајно Ти испраќаме благодарења и исповедувања Тебе – Беспочетниот Отец, со Единородниот Твој Син и Пресветиот и благиот и животворниот Твој Дух – сега и секогаш и во сите векови. Амин.
МОЛИТВА 9. час
Владико Господи, Исусе Христе, Боже наш, долготрпелив кон нашите согрешенија, Ти Кој не доведе до овој час во кој висеше на Животворниот Крст и на благоразумниот разбојник во рај му го отвори патот и со Својата смрт нашата смрт ја разурна; очисти не нас, грешните и недостојните слуги Твои. Согрешивме, Господи, во безакони дела и не сме достојни да ги подигнеме очите наши и да погледнеме кон небесната висина зошто го занемаривме патот на правдата Твоја и одевме по волјата на срцата наши; но ја молам Твојата неизмерна благост, поштеди не и нас Господи, по големата милост Твоја и спаси не заради Твоето име зошто во суета поминаа нашите денови. Избави не, Господи, од рацете на нашиот противник и прости ни ги сите наши гревови, умртви го нашето телесно мудрување, да го соблечеме од себе стариот човек и во новиот да се облечеме, целиот наш живот да го посветиме на Тебе, нашиот Владика и давател на секое добро; и така, живеејќи по Твоите заповеди, да стасаме во вечниот спокој каде живеат во вечна радост сите праведници; зошто Ти си навистина веселие и радост на сите кои Тебе Те љубат, Христе, Боже наш и Тебе слава Ти вознесуваме со Беспочетниот Твој Отец и Пресветиот и Животворен Твој Дух, сега и во сите векови. Амин.
МОЛИТВА КОН ПРЕСВЕТА БОГОРОДИЦА
Бранови на страста ме збунуваат, и голема тага и тешкотија ја исполнуваат мојата душа; о Пречиста, смири ја душата моја со мирот на Синот Твој и душевната збунетост отргни ја со Неговата благодат; бурата на моите гревови, кои како огнен црв ме печат, смири ја и нивниот пламен угаси го, исполни го со радост, Пречиста, срцето мое и отргни ја маглата на грешките мои од мене, зошто тие ме збунуваат. Просветли ме со светлината на Синот Твој; изнемошти душата моја, се ми е тешко, па дури и молитвата, еве студена сум како карпа, усните ми шепотат молитва, но срцето мое се здрвило, го притиснала тешкотија; растопи го мразот околу душата моја и загреј го срцето мое со љубовта Твоја. Ненадевајќи се на човечката заштита, Ти приоѓам Тебе, Пресвета Владичице, не ја отфрлај, туку прими ја молитвата на слугинката Твоја; ме обзема тага и не можам веќе да го трпам нападот демонски, немам никаде заштита, ниту имам каде да се сокријам, а секогаш во таа борба сум победена, а утеха никаде немам освен Тебе, Владетелко света; о надеж и заштито на сите кои веруваат, не ја отфрлај молитвата моја. Амин.
МОЛИТВА КОН ПРЕСВЕТА БОГОРОДИЦА
Преблажена Царице, надеж моја и заштитничке, Која ги штитиш немоќните и ги тешиш тажните; смилувај се и на мене грешната и извалканата со безбројни гревови; излиј ја врз мојата помрачена душа милоста и благодатта на Синот Твој и Бог наш и со неа отргни ги сите мрачни страсти од душата моја: малодушноста, заборавеноста и мрачната неразумност, закрепни ја мојата вера и направи срцето мое да се плаши од Пресветото Име Божје и со вистинска љубов и бодро срце да принесувам секогаш благодарност кон Господа и кон Тебе, Пресвета мајко Божја; Богородице Дево, радувај се, Благодатна Марие Господ е со Тебе, благословена си Ти меѓу жените и благословен е плодот на утробата Твоја, Господ наш Исус Христос, кого Го роди за спасение на нашите души. Амин.
МВПЦ ++јован-хаџи

Posted in Почетна | Leave a comment

ЖИВЕЕМЕ ДАЛЕКУ ОД ВЕРАТА, ЖИВЕЕМЕ ВО И МЕЃУ ИЗОПАЧЕН СВЕТ

20160429_102850(1)
Во време Господ го создаде светот, го создаде Рајот и го намени за својот народ кој ќе се продолжува од Адама зошто Тој гледајќи го Адама како е тажен и немоќен меѓу сите останати созданија, одлучи да ја создаде жената од неговото ребро за со неа да го дели својот живот и среќа и со која ќе го размножува овој свет создаден во убавина. Иако Адам заедно со својата жена Ева беа истерани од Рајот по нивниот пад неслушајќи ја заповедта Божја, Бог сепак им дозволи да се множат, се создаде народ, поминаа години, а народот се изроди, и добри и лоши, а со тоа Господ сакаше да не научи како да го делиме доброто од лошото и како на еден едноставен и убав начин да го поминеме нашиот живот. Гледајќи го својот народ како оди во бездна, Тој реши да го испрати Својот Син на земјата и да го спаси Својот народ учејќи го преку својот Син, Кој, познавајќи ја целата замисла на Својот Татко, се овоплоти преку Светиот Дух и Дева Марија и ја исполни целата замисла. Оставајќи ни ги сите Благодати, Господ не учи тука на земјава што е од Господ, а што од ѓаволот, кој на почетокот од Господ беше создаден како ангел и многу близок до Него. Покажувајќи ни го патот со своите раскажувања, а подоцна преку Своите Апостоли, Господ ни ја покажува убавината на животот меѓу мажот и жената со вера во Бога. Во тој дел ја спознаваме и самата желба и замисла на Господ дека светот Негов ќе се создава и размножува помеѓу мажот и жената, спротивни два пола создадени од Господа. Тука никаде не ја гледаме опакоста на животот помеѓу два исти пола, за кој и сам Бог рече дека е одвратно, кој, за жал, се повеќе и повеќе јавно се прикажува меѓу народите и ја искажува својата изопаченост која некои ја третираат како болест, а всушност нема никакви симптоми на болест, туку тие немајќи ја својата личност во секојдневниот живот, на таков начин ја покажуваат и докажуваат својата безвредност во живеењето со Бога. Ние како народ на овие појави не треба да обрнуваме особено внимание на тие безвредници, туку како прво за нив сите да се молиме на Господа и да ги молиме Светите Оци прво ним да им помогнат за нивно умствено здравје и враќање во еден нормален живот во Бога. Затоа треба да се започне еден нормален почеток на создавање на семејство и деца, а потоа децата да ги воспитуваме во Господа и да ги учиме од рани години да осознаваат за Господа и за Неговата вредност и значење во нашиот дом. Така нашето домаќинство ќе ја доживее Болагодатта Божја, ќе го доживее сето она што Бог ни го вети, она што нашите духовници ни кажаа и она што свештениците ни проповедаат при нашето присуство во Црквата. На таков начин ќе можеме нашите деца да ги отстраниме и заштитиме од сите злоби во светот, од сите настраности кои се појавуваат кај нивните врсници кои тргнале по лош пат. Не треба од самиот почеток децата да ги одвојуваме, туку треба децата да се обидат да ги усмерат кон правиот пат, но ако тие не ја прифатат нивната добра намера и рака на пријателство, тогаш нашите деца треба да се одвојат од нив, но да се молат за нив на Господа за нивно спасение.
Главна причина за овие појави е екуменизмот во Православието, црковната ерес, во која има појава на хомосексуализам. Одвојте се од нив и цврсто застанете на своите нозе пред сето тоа, но не со насилство, туку со Крстот Кој секогаш не чува од сите зла.
Најчест изговор на поддршката на појавата на хомосексуализам од страна на екуменистите е дека треба да живееме во демократско општество и дека секој човек има свои права. Но треба да сфатиме дека демократија не е одобрување на зло за човекот, демократија не е пат на кој се предаваме на ѓаволот за вечна погибел, демократија не е да го признаеме ѓаволот, ДЕМОКРАТИЈА Е ГОСПОД.
Господ нека ве благослови,
Господ нека е секогаш меѓу нас
+++ Хаџи Јован

Posted in Почетна | Leave a comment

МАКЕДОНСКА ВИСТИНСКА ПРАВОСЛАВНА ЦРКВА

the-holy-sepulchre-church-which-is-built-over-the-site-of-jesus_-execution-burial-and-resurrection
Ерусалим,влез во гробот на Исус Христос

БЕЗТАРИФНА ПРАВОСЛАВНА ЦРКВА
GRBOTNAMVPC
Македонска Вистинска Православна Црква, следејќи ја заповеста на нашиот Господ и Спасител, Исус Христос, Кој на Своите Апостоли им рече: „бесплатно добивте, бесплатно и давајте“ (Мт. 10, 8) кога ги испрати да ја проповедаат добрата вест, не објавуваа „Тарифи“ за исполнување на Светите Тајни на Црквата Христова како и други услуги.
Затоа ви објавуваме дека Погребното опело е бесплатно; Крштевањето е бесплатно; Венчавањето е бесплатно, осветувањето на домот е бесплатно, светењето на вода е бесплатно, сечењето на славскиот колач е бесплатно. Во Македонска Вистинска Православна Црква дури и свеќите се бесплатни и се забранува оставање пари покрај икони.
Господ нека ве благослови
Архиепископ Јован-Хаџи †††
MVPCZNAME6
135. Благодарност на Бога за Неговата непрестајна милост.
1. Славете Го Господа, зашто е добар, зашто е вечна милоста Негова.
2. Славете Го Бога на боговите, зашто е вечна милоста Негова.
3. Славете Го Господа над господарите, зашто е вечна милоста Негова,
4. Единиот Кој прави големи чудеса, зашто е вечна милоста Негова;
5. Кој премудро го создаде небото, зашто е вечна милоста Негова;
6. Кој ја утврди земјата врз водите, зашто е вечна милоста Негова;
7. Единиот Кој ги создаде големите светила, зашто е вечна милоста негова;
8. сонцето – да управува со денот, зашто е вечна милоста Негова;
9. месечината и ѕвездите – да управуваат со ноќта, зашто е вечна милоста Негова.
10. Кој го порази Египет и провородените негови, зашто е вечна милоста Негова;
11. Кој го изведе Израилот од средината нивна, зашто е вечна милоста Негова;
12. со цврста рака и подигната мишка, зашто е вечна милоста Негова;
13. Кој го раздвои Црвеното Море, зашто е вечна милоста Негова;
14. и го преведе Израилот среде него, зашто е вечна милоста Негова;
15. а Фараонот и војската негова ги фрли во Црвеното Море, зашто е вечна милоста Негова.
16. Кој го преведе својот народ преку пустињата, зашто е вечна милоста Негова; Кој пушти вода од шилчеста крапа, зашто е вечна милоста Негова;
17. Кој ги порази големите цареви, зашто е вечна милоста Негова;
18. и ги погуби силните цаерви, зашто е вечна милоста Негова;
19. Сион, царот аморејски, зашто е вечна милоста Негова;
20. и Ог, царот васански, зашто е вечна милоста Негова;
21. и му ја даде земјата во наследство, зашто е вечна милоста Негова.
22. во наследство на Својот слуга, Израилот, зашто е вечна милоста Негова;
23. Кој се сеќава на нас во нашата смиреност, зашто е вечна милоста Негова;
24. и нè избавува од непријателите наши, зашто е вечна милоста Негова;
25. и Кој дава храна на секое тело, зашто е вечна милоста Негова.
26. Славете Го небесниот Бог, зашто е вечна милоста Негова. Хвалете Го Господарот на господарите, зашто е вечна милоста Негова.

ГОСПОДОВАТА НАУКА ДО НАРОДИТЕ ПРЕКУ ДВАНАЕСЕТТЕ АПОСТОЛИ
I
1.Постојат два пата: едниот пат води кон животот, а другиот пат води кон смртта и разликата меѓу нив е голема. (Јерем. 21, 8); (5.Мојс. 30, 15-20); (Мат. 7, 13-14).
2.Патот кон животот е овој: прво „сакај Го Бога Кој те создал“, а второ „сакај го ближниот свој како самиот себе“.И „сè она што сакате да ви прават луѓето, правете им го и вие“ (Мат. 22, 37-39; 7, 12).
3. Но, учењето на овие зборови лежи во ова: „Благословувајте ги оние што ве колнат и молете се за своите непријатели“, а постете за оние што ве гонат. Зошто „каква е ползата ако ги љубите оние кои вас ве љубат? Зарем така не прават незнабошците ? Туку вие треба да ги сакате оние што ве мразат“, и нема да имате непријатели (Мат. 5, 44-46).
4. Воздржувај се од телесни и световни желби. Ако некој „те удри по десниот образ, сврти му го другиот“ и ќе бидеш совршен. „Ако некој те потера една милја, оди со него две“. Ако некој „сака да ти ја земе горната облека, дај му ја и кошулата“. Ако некој земе од твоето, не барај го назад, бидејќи не ќе можеш да го вратиш (1. Петр. 2, 11); (Мат. 5, 39-41).
5. „на секој што ќе побара нешто од тебе, дај му и не барај назад. Зошто Отецот сака на сите да им дадеш од своите дарови. Блажен е оној кој дава, според заповедите, зошто тој е невин. Тешко на оној кој ќе земе. Ако некој зема затоа што има потреба, таквиот ќе биде невин; а ако зема оној што нема потреба, ќе биде суден зошто земал. Кога ќе биде притиснат, ќе биде испитуван за тоа што направил и „нема да излезе од таму додека не го врати и последната пара“ (Лук. 6, 20); (Дела 20, 35); (Мат. 5, 26).
6. Но и за ова давање е речено: „Нека се испоти милостината во твоите раце, додека не познаеш кому ќе ја дадеш“ (Мудр. Сир. 12, 1).
II
1. Втората запвед од оваа наука е:
2. „Не убивај, не прави прељуба“, децата не ги расипувај, не прави блуд, не кради, не гатај, не употребувај магии, не убивај дете кога ќе зачне, ниту,пак, не го погубувај кога ќе се роди (2. Мој. 20, 13-16).
3. „Не посакувај ништо што е на твојот ближен„, „не се заколнувај, не сведочи лажно“, не клевети, не биди злопамтив (3.Мој. 19, 12); (Мат. 5, 33).
4. Не биди двосмислен, ниту, пак, двојазичен, затоа што двојазичноста е стапиза на смртта (јак. 1, 8); (Изрек. 21, 6).
5.Твојот збор да не биде лажен, ниту празен, туку исполнет со дела.
6. Не биди лаком, ниту пак граблив, ниту лицемер, ниту злобен, ниту пак горд. Не смислувај лош совет на твојот ближен.
7. Не мрази ниеден човек, туку едни укорувај, за други моли се, а некои сакај ги повеќе од душата своја.
III
1. Сине мој, бегај од секое зло и од се слично.
2. Не биди гневлив, зошто гневот наведува на убиство; ниту завидлив, ниту избувлив, зошто од сето тоа се раѓаат убиства.
3. Сине мој, не биди похотлив, зошто похотата води кон блуд; ниту пак бесрамен во зборувањето и со очите, зошто од сето тоа се раѓаатпрељуби.
4. Сине мој, не претскажувај според летот на птиците, зошто тоа води кон идолопоклонство , ниту гаталец, ниту астролог, ниту лажен очистувач и немој тоа да го гледаш, зошто од сето тоа се раѓа идолопоклонство (5.Мојс. 18, 10); (Иса. 8, 7).
5. Сине мој, не биди лажливец, зошто лагата води кон кражба, ниту среброљубец, ниту славољубив, зошто од тоа се раѓаат кражби (2.Петр. 2, 10).
6. Сине мој, не биди незадоволник зошто тоа води кон хулење; ниту самонаметлив, ниту злоумен зошто од сето тоа се раѓаат хулења.
7. Туку биди кроток, зошто „кротките ќе ја наследат земјата“ (Мат. 5, 4).
8. Биди долготрпелив и милостив и незлобив и мирен и добар и секогаш имај страв зборовите Божји што си ги чул (Иса. 66, 2).
9. Не се превознесувај, ниту и давај на својата душа да биде дрска. Нека твојата душа не се дружи со високите на положба, туку нека се дружи со праведните и смирените.
10. Се што ќе ти се случи примај го како добро, знаејќи дека без Бога ништо не бива (Мат. 10, 29).
IV
1.Сине мој, спомнувај си и дење и ноќе за оној „што ти го говори Словото Божјо“ и почитувај го како Господ, зошто таму каде што се проповеда за Господа, таму е и Господ (Евр. 13, 7); (2. Петр. 2, 10).
2.Секојдневно барај ги лицата на светите за да најдеш спокојство во нивните зборови.
3. Не создавај раздор, туку скараните смири ги. Суди праведно и не гледај кој е кој кога некого треба да искараш поради престапи (5. Мојс. 1, 17).
4. Не двоуми се дали нешто ќе биде или не.
5. Немој да ги подаваш своите рацекога се прима, а за давање да ги стискаш (Мудр. Сир. 4, 31).
6. Ако имаш нешто да дадеш што со твои раце е заработено, дај за откуп на своите гревови (Изрек. 3, 27).
7. не се колебај да ддадеш, ниту кога ќе дадеш да жалиш, зошто ќе познаеш Кој е Добиот Наградувач.
8. Не го избегнувај оној кој е во немаштија; се што имаш подели со својот брат и немој да кажеш дека нешто е твоја сопственост. Зошто ако сте заедничари во бесмртното, колку ли повеќе сте во смртното (Мудр. Сир. 4, 5).
9. Не ја кревај раката своја од синот свој или од ќерќата своја, туку од младоста учи ги на страв Божји (Мудр. Сир. 18, 6).
10. Во лутина не заповедај им на својот слуга или слугинка, кои се надеваат на истиот Бог, за да не престанат да се плашат од вашиот заеднички Бог, зошто Он не доаѓа да повика гледајќи во лицата, туку во оние кои Светиот Дух ги подготвил (Ефес. 6, 9).
11. А вие, пак, слугите, потчинете се на своите господари како на слика Божја, со почитување и со страв (Ефес. 6, 5).
12. мрази го секое лицемерство и се што не Му годи на Господа (5. Мојс. 4, 2; 13, 1).
13. Не ги напуштај заповедите Господови, туку држи се до тоа што си го примил, де додавај, ниту пак одземај.
14. Во Црквата исповедај ги своите гревови и не пристапувај кон молитвата своја со нечиста совест (Јак. 5, 16).
Тоа е патот на животот.
V
V. 1. А патот кон смртта е овој:
Пред сe тој пат е зол и исполнет со проклетство. Зошто на него се: убиства, прељуби, похоти, блуд, кражби, идолопоклонства, магии, гатање, лажни сведоштва, лицемерија, дводушност, лукавства, гордост, злоба, самоволие, дрскост, срамотни зборови, завист, пркос, надменост, фалбаџиство, небогобојазливост (Мат. 15, 19).
2. По тој пат одат: гонителите на добрите, кои ја мразат вистината, љубители на лагата, оние кои не ја знаат платата за праведноста, неприврзаници на добриот, ниту, пак, на праведниот суд, кои не бдеат над доброто, туку над злото, од кои кротоста и трпеливоста се далеку, кои не ги сакаат сиромашните, кои не сочувствуваат со паталецот, кои не го познаваат својот Создател; убијци на деца свои, уништувачи на Божјото создание; кои го вртат лицето од сиромавиот, кои го навредуваат веќе навредениот; застапници на богатите, неправедни судии на сиромашните; преполни со секаков грев.
Деца, спасете се од сите такви.
VI.
1. Пази се некој да не те заведе од овој вистински пат на науката Господова, затоа што таквиот те учи без Бога.
2. Ако пак можеш да го носиш целиот јарем Господов, тогаш ќе бидеш совршен; а ако не можеш, колку можеш, толку и прави (Мат. 11, 19-30).
3. Што се однесува до употреба храната, поднеси што можеш, но посебно внимавај да не јадеш од жртвата идолска, зашто тоа е служење на мртвите богови (Дела 15, 29).
VII.
1. Што се однесува до Крштението, вака крштевајте:
Откако претходно сето ова го кажете поучите, „крштевајте во името на Отецот и Синот и Светиот Дух“ во протечна вода (Мат. 28, 19).
2. Ако немаш протечна вода, крштевај во друга вода. Ако не можеш во ладна, тогаш во топла.
3. А ако пак, немаш доволно ни една ниту, пак, друга, тогаш излиј вода врз главата на крстениот три пати: во името на Отецот, и Синот, и Светиот Дух. 4. А пред Крштевањето да постат оној што крштева и оној што се крштева, и ако можат и некои други. На оној што се крштева ќе му наредиш да пости однапред еден или два дена.
VIII.
1. А вашите пости да не бидат со лицемери (Мат. 6, 16).
2. Зашто тие постат во понеделник и четврток во седмицата, а вие постете во среда и петок.
3. И не молете се како лицемери (Мат. 6, 5), туку како што Господ заповедал во Евангелието, вака молете се (Мат. 6, 9-13); (Лука 11, 2-4): „Отец наш Кој си на небото, да се свети името Твое, да дојде царството Твое, да биде волјата Твоја, како на небото, така и на земјата. Лебот наш насушен дај ни го денес, и прости ни ги нашите долгови, како што и ние им ги простуваме на нашите должници, и не воведи не во искушение, но избави не од лукавиот. Зашто е Твоја силата и славата за вечни векови!
4. Три пати на ден вака молете се. (Дан. 6, 10)
IX.
1. Што се однесува до Евхаристијата (Литургијата), благодарете вака:
2. Прво за чашата говорете: Ти благодариме, Оче наш, за светата лоза Давидова, слугата Твој, што си ни ја објавил преку Исуса Синот Твој. Слава Ти во вечни векови! (Псал. 80, 1-20); (Лука 1, 69).
3. А за лебот што се прекршува (говорете):
Ти благодариме Оче наш, за животот и спознанието, што ни го објави преку Исуса Синот Твој. Слава Ти во вечни векови!
4. Како што овој леб што го прекршуваме, кој бил растурен по горите и собран (Јован 11, 52), станал едно, така нека се собере Црквата Твоја од сите краишта на земјата во Царството Твое. Зашто Твоја е славата и силата преку Исуса Христа во вечни векови!
5.А од вашата Евхаристија никој да не јаде и да не пие, освен крстените во името Господово; зашто и за тоа Господ рекол: „Не давајте ја светињата на кучињата“. (Мат. 7, 6)
x
1. По причестувањето, пак, вака благодарете:
2. Ти благодариме Отче Свети, за Твоето свето Име (Јован 17, 11, 26), кое си го вселил во нашите срца, и за спознанието и верата и бесмртноста, што ни ги објави преку Исуса Синот Твој. Слава Ти во вечни векови!
3. Владико Седржителу, Ти, се си создал заради Твоето Име, и си дал храна и пијалак на луѓето за уживање, за да Ти благодарат; нам, пак, си ни подарил духовна храна и пијалак и вечен живот преку Твојот Син.
4. Пред се, Ти благодариме што си Моќен (Откр. 11, 17). Слава Ти во вечни векови!
5. Господи, спомни си за Црквата Твоја, та да ја избавиш од секое зло и да ја усовршиш во љубовта Твоја (1. Јов. 2,5); и собери ја од четирите ветрови, неа – осветена, во Твоето Царство, што си го подготвил (Мат. 24, 13). Зашто Твоја е силата и славата во вечни векови!
6. Нека дојде Благодатта Твоја, и нека помине овој свет. Осана на Бога Давидов (Мат. 21, 9, 15)! Ако некој е свет, нека пристапи, а кој не е, нека се покае. Маран ата! (Дојди Господи!) Амин! (1. Кор. 16, 22)
7. А на пророците дозволете им да благодарат, колку што сакаат.
XI
1. Ако некој ви дојде и ве учи на сè ова што напред е речено, примете го.
2. А ако тој кој учи, застрани, и почне да ве учи друга наука за да ја расипе оваа наука, тогаш не слушајте го (2. Јов. 10); а ако за да ја умножи правдата и спознанието на Господа, примете го како Господа.
3. Што се однесува до апостолите и пророците, работете како што е запишано во заповедите во Евангелието (Мат. 10, 5-12).
4. Секој апостол кој доаѓа кај вас, да биде примен како Господ.
5. Но нека не останува повеќе од еден ден; ако, пак, има потреба, тогаш и вториот ден. А ако остане три дена, тогаш е лажен пророк.
6. А апостолот кога заминува од кај вас ништо да не зема освен леб, колку до идното преноќиште (Мат. 10, 9-10); ако, пак, бара и пари, тогаш е лажен пророк.
7. И секој пророк кој говори во Духот не искушувајте го и не судете го, „Зашто секој грев ќе биде простен“, а овој грев нема „да се прости“ (Мат. 12, 31).
8. Но секој кој говори во Духот, не е пророк, освен ако се однесува како Господ. Значи, според начинот на однесување се препознава лажниот пророк од вистинскиот пророк (Мат. 7, 16).
9. И секој пророк кој во Духот одредува трпеза ја поставува за сиромашни, нема да јаде од неа, инаку е лажен пророк.
10. А секој пророк кој поучува во вистината, ако не го исполнува тоа што го зборува, лажен пророк е.
11. Секој, пак, пророк испробан, вистински, кој ја изградува тајната на Црквата во светот кој работи за светската тајна на Црквата, а не поучува да се прави сè она што тој го прави, нека не биде осудуван од вас, зашто тој кај Бога има суд; зашто исто така правеле и старите пророци.
12. А ако некој во Духот рече: дај ми пари или нешто друго, таков да не слушате. Ако, пак, за да се даде за други кои немаат, никој да не го осудува за тоа.
XII
1. Секој „што доаѓа во името Господово“ (Мат. 21, 9), нека биде примен; а потоа откако ќе го испробате, ќе дознаете каков е, зошто ќе имате толку расудување да разликувате десно и лево.
2. Ако оној што доаѓа е минувач, помогнете му колку што можете, но тој да не останува кај вас повеќе од два или три дена, ако е тоа потребно.
3. Ако пак сака да се насели кај вас, а знае некаков занает, нека работи, па нека јаде (2. Сол. 3, 10).
4. А ако не знае занает, вие погрижете се според потребата, меѓу вас да не живее христијанин во безработица (1. Тим. 6, 5).
5. Ако тој не сака да работи, таквиот тргува со Христа. Чувајте се од таквите.
ΧΙΙΙ
1. Секој вистински пророк што сака да се насели кај вас, „достоен е за својата храна“ (Мат. 10, 10).
2. Исто така и вистинскиот учител како работник е достоен за својата храна. 3. Секоја првина од плодовите од пивницата и од гумното, од стоката и овците (2. Мој. 22, 29); (5. Мој. 18, 3-4), земи ја и дај ја на пророците, затоа што тие се ваши прво свештеници, епископи.
4. А ако немате пророк, дајте на бедните.
5. Ако подготвуваш лебови, земи и дај ја првината од нив, според заповедта.
6. Исто така, кога ќе отвориш сад со вино или масло, земи ја првината и дај на пророците.
7. И од парите, и од облеката, и од сè што имаш, земи првина според својата волја и дај според заповедта (4. Мој. 15, 20-21).
XIV
1. А во Господовата недела, откако ќе се соберете заедно, кршете леб и извршувајте Евхаристија (Литургија), претходно исповедувајќи ги своите гревови, за да биде чиста вашата жртва (Дела 20, 7); ( 1. Кор. 16, 2).
2. Секој, пак, оној, што има спор со другарот свој нека не доаѓа на собрание со вас, додека не се измират, та со тоа да не се извалка вашата жртва (Мат. 5, 23-24).
3. Бидејќи тоа е онаа жртва за која Господ рекол: „На секое место и во секое време ќе Ми принесувате чиста жртва, зашто Јас Сум Цар голем, зборува Господ, и Името Мое е чудесно меѓу народите“(Малах. 1, 11).
XV
1. Изберете си епископи и ѓакони достојни на Господа, (1. Тим. 3, 3, 8) луѓе кротки и несреброљубиви и вистински и проверени, зашто тие ви служат служба на пророк и учител (Филип. 1, 1).
2. Значи, немојте да ги презирате, зашто тие се ваши достоинственици и учителите.
3. Исправувајте се еден со друг, не во гнев, туку во мир, како што стои во Евангелието (Мат. 5, 22-26); (Мат. 18, 15); а со секој оној што ќе му згреши на друг, никој да не зборува, ниту да го слушате, додека не се покае.
4. А вашите молитви и милостини и сите ваши дела правете ги како што имате во Евангелието на нашиот Господ.
XVI
1.Стражарете на вашиот живот; „вашите светилници да не изгаснат, и бедрата ваши да не ослабнат, туку бидете подготвени; зашто не го знаете часот во кој вашиот Господ ќе дојде“(Мат. 24, 42. 44); (Лука 12, 35).
2. А собирајте се заедно почесто, барајќи го она што им одговара приличи на вашите души. Зашто залудна ви е досегашната ваша вера, ако во последно време не бидете совршени.
3. Зашто во последните денови ќе се намножат лажните пророци и расипници, и овците ќе се претворат во волци, (Мат. 7, 15); (Мат. 24, 12) и љубовта ќе се претвори во омраза.
4. Зашто кога беззаконието ќе порасне (Мат. 24, 8-9), луѓето ќе се мразат и прогонуваат и клеветат меѓу себе. И тогаш ќе се појави измамникот на светот како син Божји, и ќе прави знаци и чудеса, и земјата ќе се предаде во рацете негови, и ќе прави беззаконија какви што никогаш на векот немало (Откр. 12, 9); (2. Сол. 2, 4); (Мат. 24, 24).
5. Тогаш родот човечки ќе падне во огнот на искушенијата, и „мнозина ќе се соблазнат и ќе пропаднат, а оние кои ќе претрпат во верата своја, ќе се спасат“(Мат. 24, 10-13) од проклетството (υπο του καταθεματος – на Оној (Христос) Кој (другите) го проколнуваат).
6. И тогаш ќе се појават знаците на Вистината: најнапред знакот на отворање знак на појавата (Господова – Крстот) на небото (Мат. 24, 31), потоа знакот на трубниот глас (1. Сол. 4, 14-17), и третиот знак воскресението на мртвите.
7. Но не сите (заедно), туку како што е речено: „Ќе дојде Господ и сите свети со Него“(Зах. 14, 5).
8. Тогаш светот ќе „Го види Господа како доаѓа на облаците небески“(Мат. 24, 30).
СВЕТА ПРИЧЕСТ
Ако правилно го устројуваме нашиот духовен живот, односно ако ја познаваме нашата вера, и ако водиме правилен духовен живот – редовно постиме (секоја среда и петок, и четирите големи пости), редовно, т.е. секојдневно се молиме, се исповедаме кај својот духовник – тогаш нема никаков проблем околу причестувањето. Согласно нашиот духовен раст и зрелост, духовникот ни одредува кога и колку да се причестуваме. И во тој случај, не е задолжителна исповед пред Причест. Но, во црква доаѓаат и многу традиционални христијани, кои се крстени, но кои немаат правилен духовен живот, односно, немаат редовност во постот, молитвата, исповедта, и затоа кон нив треба поинаков пастирски пристап, отколку кон оние кои живеат правилен духовен живот. За таквите традиционалисти, задолжително е да се исповедаат пред секоја причест, но што поскоро да се научат и тие да живеат правилен духовен живот, без недостаток.
Исто така помеѓу овие традиционалисти постои и една голема заблуда, дека доволно е да постиме 7 дена без масло, и со тоа „заслужуваме“ света Причест. Поради оваа заблуда се отфрлаат постот во среда и петок, и четирите големи пости, се отфрла молитвениот подвиг и покајничката исповед, и светата Причест се сведува на нешто магиско, издвоено од севкупниот христијански живот. Причестувањето станува ритуал „за здравје“ (но не и за спасение), и кај тие луѓе нема желба за промена, за подобрување, за преобразување и христијанизирање на личноста, за добивање спасение и светост. Светата Причест не смее да се прима од адет, несвесно, без да знаеме што примаме, туку треба да биде круна на нашиот севкупен духовен живот и познавање на нашата вера, и да нè води кон богопознание и спасение.
Потребно е воздржување од секој грев, од лоши помисли, од кавги, расправии, непријателство, како и воздржување од брачни телесни односи во денот пред и во денот кога ќе се причестиме. Вечерта пред причест најдобро е и да не јадеме обилно и да не пиеме многу течности, ниту алкохол, и на Литургија да отидеме „на гладно срце“, без да јадеме или да пиеме било што, ниту да џвакаме мастики за џвакање, ниту кафе да пиеме, ниту вода, ниту цигари. Исто така жените треба да внимаваат да не одат на Причест украсени со козметички препарати, шминки, кармини, ѓердани, туку украсени со добродетели.
Секако, како дел од подготовката за света Причест не смееме да ги заборавиме и молитвите пред Причест кои ги има во секој молитвеник.
Господ нека Благослови
СООПШТЕНИЕ ДО ПРАВОСЛАВНИТЕ
a7ad9ea70976080b-0
a7ad9ea70976080b-1
Славете го Господа зашто е добар,
Зашто е вечна милоста Негова,
Славете го Богот на боговите,
Зашто е вечна милоста Негова,
Славете го Господарот над господарите,
Зашто е вечна милоста Негова,
Единиот кој прави големи чудеса,
Зашто е вечна милоста Негова,
Тој премудро го создаде небото,
Зашто е вечна милоста Негова,
Тој ја утврди земјата врз водите,
Зашто е вечна милоста Негова,
Единиот кој ги создаде големите светила,
Зашто е вечна милоста Негова,


На 7 јануари 2010 година беше формирана Македонска Вистинска Православна Црква на состанокот што се одржа на истата дата. Сите принципи на Македонска Вистинска Православна Црква се древното христијанско учење на нашиот Господ Исус Христос и Неговите Апостоли, Светите Православни Епископи од Исток кои го пренесуваа учењето на Господ и Неговите ученици, и седумте Вселенски Собори и Свети Синоди, според Јулијанскиот календар. Нека Господ Благослови, спаси и помогне на сите нас во остварување и градба на оваа Црква во Република Македонија.
Ако си православен или љубопитен, ти си добредојден во Македонска Вистинска Православна Црква и нашите Светонеделни и празнични Литургии. Нашата слава е на 7 јануари, според стариот Јулијански календар, на празникот Собор на Свети Јован Крстител.Ќе се изгради манастир кој ќе биде посветен на најголемиот пророк и Предвесник на доаѓањето на нашиот Господ Исус Христос. Црковните служби, Светата Литургија е за сите кои веруваат во Господ, но само православните, крстени во Господа, можат да примат и бидат дел од Тајната на Причестувањето. Манастирот е посветен на Свети Јован Крстител и со неговиот глас, преку неговите монаси и монахињи, сакаме да ги информираме сите мирјани во нашата околина и нашата земја Македонија, кои сакаат да ја користат манастирската обврска, дека нашите манастирски обврски и услуги кон вас верниците се бесплатни како на пример:венчавки, крштевки, миропомазување, погреби и останто . Секој кој самиот ќе добие желба од своето срце и посака да дарува на манастирот е добредојден со дар на вино црвено за Причестување, маслиново масло за кандилата во храмот и Манастирот, бело брашно за насушен леб и просфора, сите вакви дарови за нас се од големо значење, а на овој начин сметаме дека е и од Господ ако е дојдено од вашите срца. Затоа дојдете, повелете во манастирот и манастирската црква со љубов кон Господа затоа што тука се лекува, излекува и се благословува, тука не е судница и тука не се суди никому. Ние сме во изградба, но секако дека сме тука секогаш за вас, да бидеме секогаш со вас и Господ да е секојпат помеѓу нас.
ЗОШТО ДА БИДЕТЕ ДЕЛ ОД МАКЕДОНСКА ВИСТИНСКА ПРАВОСЛАВНА ЦРКВА
Бидејки линијата која не разделува од расколната црква на мпц е молитвеното општење. Покрај тоа не го прифаќаме модернизирањето во црквата, преземање и преаѓање на новиот календар, исфрлање на постот, изменување и нарушување на црковните канони и заедничка молитва со неправославните, неприфаќање на екуменизмот и антихристите, атеистите и не прифаќање на ересите кои се појавуваат во самата Православна црква. Затоа бидете дел од Македоската Вистинска Православна Црква, каде што ќе пoстите, исповедувате и Причестувате. Од самиот почеток Господ Исус Христос ни кажува како да живееме, како да се молиме и во кого да веруваме! Јасна е сликата дека сите тие кои поверуваа во Него и ден денес веруваат.
Затова и ние, МАКЕДОНСКА ВИСТИНСКА ПРАВОСЛАВНА ЦРКВА, веруваме во Него како Господ Бог наш во Неговата вистина, во Неговата Црква и дека ние како народ Македонски, верници Негови, веруваме дека сме еден дел од Неговата Црква. Кога Господ Исус Христос почнал во своето време да оди и да го учи својот народ Тој никаде не ги споменува Црквите,туку вели да веруваме во еден Господ во Една Црква ,а не во Неговите Цркви и Патријаршии кој денес ги има по целиот свет. Еден Господ Исус Христос и Една Света Апостолска Православна Вселенска Вистинска Црква, таму за сите има место.Во таа Црква сите сме Православни и сите веруваме сега и во век и векови само еден Господ Исус Христос, кој Воскресе, ја победи смртта и спас ни донесе денес сите сложно да живееме православно. Нека на сите Православни цркви се вее само едно знаме, знаме на Едната Света Апостолска Православна Вистинска Црква на Господа Исуса Христа. Верувајте во Господ Исус Христос, молете се само на Него, na Светите Отци, Мајка Света Дева Марија, Богородица наша, нека Господ Благослови и нека не спаси.Амин.
МИЛИ БРАЌА И СЕСТРИ ВО ХРИСТА САКАМЕ ДА ОБЈАСНИМЕ,А НЕ ДА СЕ ДОКАЖУВАМЕ
Би сакале да ви обрнеме внимание со тоа што ќе ви кажеме неколку зборови повеќе за нас, иако веќе претходно сме кажале, но како едно надополнување за тоа кои сме ние како Црква. Од самиот почеток наидовме на бурни реакции од одредени луѓе кои не нарекоа со секакви имиња и не класифицираа во секакви секти, но тоа го направиле затоа што се постојано погрешно упатувани од големата пропаганда која ја врши мпц. (мпц е напишано со мали букви зошто е непризната црква).Остануваме тука на нашата веб страна. Како што веќе рековме, ние не сме под јурисдикција на СПЦ, ниту пак сме ПОА, туку припаѓаме на Вистинската Единствена Апостолска Православна Црква. Но пред сето тоа, ние сметаме дека треба да ви ја кажеме вистинската состојба во мпц, едноставно не можеме да ве држиме во лага. Треба да се каже вистината, иако тоа повлекува ваши прашања, но за се можете да прашате во линкот за Прашања и Одгвори каде ќе ви се дадат адекватни и реални одгвори. Да ви напоменеме дека оваа Црква е строго одредена ВО СВОИТЕ СТАВОВИ ДА БИДЕ И Е ПРОТИВ ЕКУМЕНИЗМОТ, ЕРЕСОТ И СИТЕ ОНИЕ КОИ СЕ НА ПАТОТ ДА СЕ СОЕДИНАТ СО РИМОКАТОЛИЧКАТА ЦРКВА КОЈА САМАТА СЕ ОДВОИ И ЈА ОГРАБИ ЦРКВАТА НА ГОСПОДА, ПРОТИВ ОНИЕ КОИ ВОВЕДУВААТ НОВИ ЦРКОВНИ ОДРЕДБИ КОИ ВЕЌЕ ОД САМИОТ ПОЧЕТОК СЕ ВО ЦРКВАТА ОД 33-та ГОДИНА..Каква е ползата, браќа и сестри мои, ако некој рече дека има вера, а нема дела? Може ли таквата вера да го спаси? Ако некој брат или сестра се без облека и имаат потреба од секојдневна храна, па некој од вас им рече: “Одете си во мир, стоплете се и наситете се!”, а не им го даде она што им е потребно за телото, каква е ползата од тоа? Така е и со верата, ако нема дела, мртва е сама по себе.

ДРАГИ БРАЌА И СЕСТРИ ВО ГОСПОДA
Вие кои сте крстени и верници во Господ Исус Христос кои ја применувате Неговата молитва сакаме уште повеќе да ја отвориме вратата кон патот кој води кон Господ и сите ние заедно во манастирот да ја почуствуваме големата љубов од Господ, Неговата милост и човекољубивост. Само така е можно да живееме во една Црква, во една заедничка душа и заедно дa ја славиме Неговата Слава, да бидеме се поблиску до Него и на секое наше Неделно среќавање дa Гo величаеме сето она кој Tој ни го сoздаде и даде на сите нас. Да веруваш не е да се срамиш, но и не да се гордееш, да веруваш е дар од Господа и затоа и ние тука во манастирот „СВЕТИ ЈОВАН КРСТИТЕЛ„сакаме да ви подариме и да ви даруваме се што е и што води кон Господ. Затоа мили браќа и сестри во Господа да нe дозволиме да си сoздаваме искушенија туку да си имаме убави зборови и бесрамно да се гледаме сите на Неделната Света Литургија. Многу пати ќе имате многу нешта да прашате но многумина се срамат, многумина ете можеби и незнаат како да прашаат за нешто што им треба. Не срамете се , туку прашајте го секој од нас кој е близу до вас, а тој кој не знае ќе ве испрати кај оној кој ќе може убаво да ви објасни. Да,за палење на свеќи?Тоа е посебно прашање,а еве од некое си манастирско и црковно познавање сме гледале дека мирјаните кога палат свеќи палат многу повеќе oтколку што има потреба или значње. Палењето на свеќи е од големо значење во Православието,но ако палиме свеќа за една наша роднина, а тие се неколку членови, палиме една свеќа но на свеќата ги именуваме сите членови од неговата куќа по име, значи за секоја куќа по една свеќа е доволно, за секој еден поединец една свеќа, но за едно семејство по една свеќа е доволно. Кога доаѓате да не посетите и сакате нешто ете да донесете ,тоа е за нас од Господа, и сите тие дарови нека се во вино, кое ќе се служи за во Службата на Причестување и слично, брашно за просфора и насушниот леб, маслинов зејтин за кандилата но многумина им е најлесно да остават пари кое не носи добро. Зошто тоа го велам? Се сеќавате во Евангелието кога Господ ги истера сите оние кои во храмот продаваа и парите ги броеја, заради тоа што тоа не е од Господа, парите секојпат се само кавга во куќата, а ние тоа не го сакаме да биде помеѓу нас туку секојпат Господ да е со нас и помегу нас сите. Затоа мили наши браќа и сестри во Господа, запалете свеќа, помолете се на Господа, постете, исповедувајте се и причестете се што повеќе зошто тоа е подобро за вашето тело и душа, а парите нека бидат за вашето домаќинство.Пари на иконите не ставајте затоа што со тоа вие Господа не го купувате или помагате, туку тешкотии создавате. Дојдете, помогнете ни кога е берба на житото, пченката, компирите да ги извадимe од земја, зелката да jа собереме, токму тогаш на Господ сте му помогнале и благости добиле.Така сте ни сите добродојдени и за добро и за лошо со Господ се заедно ќe решиме.
Македонска Вистинска Православна Црква, неeкуменистичка, неeреска, не е во состав на расколната самонаречена македонска патријаршија на т.н. мпц-оа од многу причини од кои најголема и најсериозната е сеересот на екуменизмот кој во расколната мпц активно се спроведува со децении сосема јавно и во зборови и во дела.Црквата јавно ги осудува срамните постапки на гробиштата во Кавадрци,каде самонаречената мпц си зема за право да го стопира погребот на еден наш сограѓанин кој се упокои во Господа и требаше да биде испратен со сета почит и сите Православни обреди како му припаѓаат на секој еден Православен жител.Оваа МАКЕДОНСКА ВИСТИНСКА ПРАВОСЛАВНА ЦРКВА не е во состав во ниту една ЕКУМЕНИСТИЧКА НОВОПОЧНАТА ПАТРИЈАРШИЈА И ПАТРИЈАРСИ КОИ СЕ ВО СОСТАВ СО ПАПАТА И ВАТИКАН. Светската историја воопшто е непрестана борба – битка меѓу два непомирливи религиозно-политички принципи: теократија и сатанократија. Таа немилосрдна борба на двата табори кулминира во 1917 година со доаѓањето на власт на сатанократијата која се встоличи на урнатините на руската теократија. Отстранет е оној кој ја спречуваше експанзијата на Тајната на безаконијата – последниот богољубив помазаник Божји, православниот цар. Тајната на безаконијата, за која уште зборуваше апостол Павле дека уште во тоа апостолско време таа почнала да дејствува и незапирливо да се шири. Додека пред 1917г правилата само делумно се прекршувале во животот на православните цркви, во наредните 10 години тајната на безаконијата се вовлекла во самото срце на нејзината надворешна организација отстранувајќи ги последните побожни владици и водејќи ги помесните автокефални Цркви кон отпаѓање од вистината. Тоа довело до појава на движење на отпор против официјалните паднати Цркви, кое станало познато како „Вистинска Православна“, односно „Старокалендарска“ или „Катакомбна“ Православна Црква, спротивно на нивните псевдо-православни или новокалендарски или „надземни“ официјални пандами. Најважните меѓу нив биле Вистинската Православна или катакомбна Црква на Русија, Вистинска Православна или Старокалендарска Црква на Грција и Романија и Руската Загранична Црква. Така за разлика од надворешното единство, богатство и бројност на Црква на православното христијанство од 1914 година, денес пред нас, имаме слика на нивните мали и однадвор прогонети остатоци. Во почетокот на XX век се појави поделба за која веќе сега може да се каже дека до крај е остварена: од Православната Црква се одвоило т.н. „светско“ или „екуменистичко праволавие“ – изгубена е врската со Црквата на Светите Отци, Светите Собори и Светото Предание, а во псевдо-црковната структура се протегаат ереси на екуменизам, модернизам и сергијанство кои водат во пропаст. Основата на „светското православие“ во суштина е хиерархија која отпаднала од Христа и која по себе повлекува луѓе кои се сметаат за православни, но не знаат што е всушност Православието. За тие луѓе, кои светоотечкото учење за Црквата го замениле со римски папизам или протестантизам, значењето на епископот се сведува пред се на функција на црковен администратор или на улога на некаков авторитет кој е недопирлив за било каков човечки суд и во кој – само во него!- е содржана Црквата. По светоотечкото, пак, учење, изразено кај Свети Максим Исповедник, Црквата се состои „во правото и спасоносното исповедување на верата“ и согласно на тоа, во секој човек – носител на таа вера. Сепак, без епископ нема Црква и затоа додека постои Црква на земјата, ќе постојат и православни епископи. Како да се постапи ако Црквата, заради некои причини (смрт или отпаѓање од Црквата) останала без свој епископ, а православни епископи нема во близина, или не е воспоставено општење со нив? Во тој случај Црквата може привремено, до присоединување на конкретен православен епископ, да го спомнува „целото епископство на православните“. Така на пример, во XIII век, при смената на Константинаполскиот патријарх, се до изборот на новиот, монасите и клирот на патријаршијата го спомнувале „целото епископство на православните“, а во грчката Италија од X до XVI век Црквата исто така го спомнувала епископството во целост. Вистинската Православна Црква која се одвоила од отстапниците, цврсто го чува православното учење за Епископот и Црквата која е дел од Светото Предание. Ние сакаме да бидеме верни чеда на нашите Свети Отци, учителите на Православието и да живееме токму во онаа Црква во која живеат светите Апостоли, светите Пророци и Маченици и сите Светители и затоа не сакаме да одиме со отстапниците на православието од овој свет кои дрско го газат црковното учење и им се исмеваат на светите. Не сакаме да одиме со т.н. „патријарси“, со нивната хиерархија и „духовни старци“ кои ги поддржуваат, со заблудени пастири и народ, зошто сме научени од светите дека постојат две патеки – патеката на животот и патеката на смртта, патот на светлината и патот на темнината, патот на Светите Отци и патот на отстапниците и еретиците, „прогонителите на добрите, мразителите на вистината и љубителите на лагите“. Нека Светите Отци ни бидат патеводци на царскиот пат на Вистинското Православие! Меѓу современите православни христијани колку има такви кои имаат храброст да побегнат од екуменистите и да се одвојат од општењето со нив? Многу малку. Навистина, стадото Христово секогаш било мало! Мало стадо. Сите кои останале верни сведоци на Вистината во светот се непросветена толпа, непознавачи на Законот, со своите страсти и разногласини, со својата умствена ограниченост. Дали некој од првенците или од фарисеите поверувал во Него? Туку, проклет е овој народ што не го знае Законот (Јн. 7, 48-49). Кој богослов, кажете ми, станал вистински православен? Кој професор на факултет станал вистински православен? Кој од денешните современи беспрекорни епископи станал вистински православен? Ниту еден мудрец, ни некој силен од овој свет не ја следел толапата непросветени вистински православци, тој „мал број“ на Галилејци, кои удираат во клепалото, како што тоа некогаш го правел Ное, за да ги повика животните во арката. Оваа мала толпа извикува: Македонската патријаршија се наоѓа во целосна согласност со екуменистичките еретици, во раскол и создавање на омраза меѓу својот народ со најодвратни синкретисти. Погледнете наоколу како луѓето мирно пребиваат на своите места, како „благоразумно“ се причестуваат , венчаваат и крштеваат во големи и прекрасни храмови. И погледнете колку многу се – познати лица, интелектуалци, свештеници, учени епископи, старешини, книжевници, фарисеи, законици. Што да се каже, зарем сите тие луѓе се наоѓаат во незнаење и зарем само вистинските православни знаат се? Вистинските правослвни може и да не знаат се, но едно знаат-дека тие се наоѓаат во согласност со Исповедниците, Отците, Пустиниците, древните Маченици, Новомачениците и Апостолите. Што се однесува до нив, тие се малку, но ете, вистинските христијани секогаш биле во мал број. Тие не се моќни, но и Апостолите биле немоќни. Нив не ги загрижува тоа што се неуки, зошто ете и самиот Христос бил неук. Тие водат борба само за едно-како да ја сочуваат верноста на Православието, како да останат во Црквата и како да влезат во арката. А што се однесува до екуменистичките и новотарските учења, кои произведуваат толку длабок впечаток на своите ученици и на целата таа маса на парохјани и монаштво кои се наоѓаат во официјалната „црква“ која е распространета по целиот свет и призната од светот, на тоа вистинските православни одговараат заедно со Свети Теодор Студит: „Оној кој се потруди да му угоди на Бога има предност над илјадниците кои се фалат со својата саможивост. Кој пак, од оние кои здраво мислат, не сака попрво да биде во бројот на неколкумината кои тежнеат да стекнат спасение одејќи по тесниот пат, отколку да биде во бројот на многумината кои по широкиот пат одат кон пропаста? Ти, пак, ако ти е по волја, дај му предност на големиот број на давеници наспроти Ное кој се спасува, а мене дозволи ми со малобројните да влезам во арката“.

Светиот Синод, Mитрополитот на Црквата со Советот на Македонска Вистинска Православна Црква на состанокот што се оджа на 3, 4 и 5 јануар 2011 го донесе следново:

ПРАВИЛА КОИ ТРЕБА ДА СЕ ПОЧИТУВААТ ВО НАШАТА СВЕТА ЦРКВА
1.Строго е забрането за свештството (епископи, свештеници, ѓакони) како и за мирјани, читатели, монаси, кои се стремат кон свештенството и монашкиот живот: да пушат, прекумерно да пијат, да посетуваат клубови, кина и други места каде што може да се навреди моралноста и религијата воопшто.
2.Свештените лица и монаси, надвор од граѓанските работа (освен на настава кога треба да носат расо) мора да носат свештеничка облека која се состои од туника и појас за епархиски свештеници, појас за јеромонаси и јероѓакони монаси, горна мантија старо словенски стил, риза кога е можно, задолжително со официјалните акти.
Од 1 мај до 30 септември, поради топлина може да се земе само качулка (или појас), од 1 Октомври-30 април се бара: расо, појас, капа, риза. Во случај на настинка може да се користат под јакна риза или друга облека соодветна на црковна одежда.
3.Секуларното свештенството и монасите мора да носат бради, а косата долга и може да се третира умерено.
4.Животот на монахот, како и на јеромонахот и јероѓаконот е составен од молитвата, учење и рачна работа. Во нашата црква не е дозволено монахот да живее во надворешниот свет, оти во надворешниот свет се случуваат големни тешкотии ,опасности и стапици и тешкотиите тешко може еден монах сам да ги совлада.
5.Во однос на интелектуалната подготовка на идните свештеници задолжително е четиригодишно теолошко, литургиско и духовно школување.
6.За оние кои веќе ги имаат завршено студиите во Римокатоличката теологија или за оние кои доаѓаат како свештеници од Римокатоличката Црква, потребен е соодветен подготовителен период (1-2 години) пред да биде ракоположени.
7.Свештениците и монасите, додека работат во светот, имаат моменти на молитва и размислување најмалку три пати на ден.
8.Секој свештеник или монах, што ќе го изберете како духовен водач и исповедник, и се придржувате на неговите насоки во внатрешниот и надворешен духовен живот, е секогаш послушен на директивите и предлозите на Митрополитот.
9.Секој член на Црквата,свештенсвото или мирјаните,треба да почека за канцеларија која му припаѓа нему и на сите што им е доверена од страна на поглаварот или некој во негово име.
10.Се препорачува за секого (свештенството и народот) смиреност, својствата на говорот и однесување како што имал Господ и неговите ученици.
11.Свештеник или монах кој ја остава нашата јурисдикција (или е отпуштен), не може да биде повратен, освен во некои исклучоци доколку се чини дека тоа е соодветно на Поглаварот.
12.Документите на оние кои заминуваат или се истерани, остануваат во базата на податоци и не може да бидат вратени.
13.Оној кој се стреми кон ѓаконство или свештенството, и е во брак, станува ракоположен. Добро е неговата сопруга да е со православна вероисповест. Ако сопругата на ѓаконот или свештеникот се упокои, тие не смеат да се преженат.
14.Датумот на годишниот Синод се одредува во првата недела од септември за три последователни дена: петок, сабота и недела.
15.Нашата еклисиологија не ги признава тајните на Римокатоличката црква.
16.Светиот Синод одлучи дека поглаварот на Македонска Вистинска Православна Црква секогаш мора да биде Македонец,роден во македонија.
17.Црковните служби се отворени за сите, но само православни верници учествуваат во Евхаристијата. Ако сакате да земете учество во Евхаристијата, мора да бидете на време на црквата.
Православен христијанин може да земе учество во Евхаристијата само во православна црква. Треба да пости во среда и петок,да ги чита неговите молитви наутро и навечер од молитвеник,да има запалено кандило или свеќа и темјан (во неделите и на празници) пред икона, читање на дневниот текст од Библијата и да учествува во црковни служби толку често колку што е можно повеќе.
Овие правила треба да се исполнат за да помогнат на патот на нашиот духовен живот.
Неговaта Светост Архиепископ и Патријарх Јован-Хаџи
07.01.2011 Година Господова


Неговата Светост Архиепископ и Патријарх на Македонска Вистинска Православна Црква на Македонија и македонскиот народ во дијаспора,Палестина и цела Скандинавија, +++Јован-Хаџи
со Светиот Архиерејски Синод на Македонска Вистинска Православна Црква претседава Неговатан Светост, Архиепископот и Патријарх Јован-Хадји.

СИНОД НА МВПЦ
◦Епископ Скандинавски Димитрие (хиротонија: 21. 06. 2009)
episkopdimitrie@mvpcsvjk.org
◦Епископ Европски Митракис
episkopmitrakis@mvpcsvjk.org
Архимандрит Aдминистратор Палестински – Мелитиус
arhimandritmiletius@mvpcsvjk.org
◦Епископ Полошко-кумановски Јеремие
episkopjeremie@mvpcsvjk.org
◦Епископ Преспанско-пелагониски- Серафим
episkopserafim@mvpcsvjk.org
◦Епископ Струмички Јосиф- (хиротонија: 6.08.2010)
episkopjosif@mvpcsvjk.org
◦Епископ Повардарски – Јован II
episkoppovjovan@mvpcsvjk.org
◦Епископ Хераклејски Симеон (хиротонија: 12. 07. 20010)
episkopsimeon@mvpcsvjk.org
◦Епископ Велички г.Јаков (хиротонија: 7. 10. 2012)
episkopjakov@mvpcsvjk.org
◦Епископ Лешочки г. Јосиф (хиротонија: 21. 10. 2012)
episkopljosif@mvpcsvjk.org

images
СВЕШТЕНСТВО И МОНАШТВО
Ѓакон –Тодор
gakontodor@mvpcsvjk.org
Ѓакон – Доротеј
gakondorotej@mvpcsvjk.org
Јеромонах – Серафим
jeromonahserafim@mvpcsvjk.org
Игуманиа на манастир СВЈК- Емилија
majkaemilija@mvpcsvjk.org
Манастирот СВЈК има 18 монаси и 12 монахинњи
Искушеничка Кристина,Елена,Вера,Бисера,Борка,Дафина,Елена,Зора,
Василка,Дамјанка,Верица,Бојана,Македонка,Милка,Нада,Павлина,
Костадинка,Софија,Горица
Искушеници
Атанас,Серафим,Андон,Спасе,Герасим,Гоце,Лазар,Кирил,Наум,Ристе,
Стојче,Ристо,Љупчо,Методиј,Митре,Никола,Стефан,Трајан,Тихомир,Јане,

Добредојдени се сите оние кои сакаат да ја спасат Христовата Црква и Македонското Вистинско Православие.
Вие кој што сте во состојба и сакате да дарувате на Црквата користете ги овие податоци:
Makedonska Vistinska Pravoslavna Crkva
BIC: DNBANOKKXXX
IBAN:NO9115032839085
KONTO-SMETKA:15032839085
КОНТАКТ:
Емаил:tvojotglas@mvpcsvjk.org
Тел: +47/94053739
Зачленување во Македонска Вистинска Православна Црква испратете на:

Емаил:administracija@mvpcsvjk.org

РЕГИСТРАЦИЈА НА ЦРКВАТА
Brønnøysundregistrene:Директорат за Регистрација
Број на Регистрацијата: 998401747
Црквена Организација: МАКЕДОНСКА ВИСТИНСКА ПРАВОСЛАВНА ЦРКВА
Адреса: PostBoks 6678,Rodeløkka,0502 Oslo Norway
Форма на Организацијата: Религија,Црква
Општина: Осло
Држава: Норвешка
Eмаил:tvojotglas@mvpcsvjk.org
Internettadresse: www.mvpcsvjk.org

МОЛИТВА КОН ГОСПОДА
Пости и молитвословја и секогаш сите заедно да јадеме од едниот Леб и да пиеме од едната Чаша, и да ни бидат Трпезата Господова и словото Божје сета утеха од сега и до века, од Господа молиме. Подај, Господи!
Нашиот благоверен народ и учителите да се сочуваат и избават од нецрковното и неблагодатното и неподвижното богословје, од Господа молиме. Подај, Господи!
Нашата биднина да поминува во состојба на присуството Божје, и во неуморната борба по Бога со срце смирено да го запленуваме Спасителот наш – Исуса Христа, од Господа молиме! Подај, Господи!
Уште се молиме секадеприсутниот Дух на Вистината и Ризница на добрата да ги запре нечистите мисли во нашите умови и да нѐ просветли со богоугодна мисла, да ја отклони оградата на нашата себичност и себељубје и да ја всели во нас Својата благодат, та жедта наша за знаење во жед за славословје да се претвори, од Утешителот просиме! Подај, Господи!
За непоколебливост на богоспасителните свети Божји Цркви, за достојно претставување и пројава на Католичната Црква во нашите епархии, парохии и манастири, за свест на нашите лаици за нивното царско и свештеничко достоинство и служење, и за победа на Народот Божји над духот сектин, на Господа да се помолиме. Господи помилуј.
Уште се молиме Господарот на изоблините жетви да изнесе на својата нива доволно работници на Духот Свет, и на Својот посветен народ Тој да ги праќа посакуваните пастири претстојатели. Подај, Господи!
Господ да нѐ избави од духот себедопадлив, себељублив и себеобожлив, кој и на надворешно украсување и бојадисување и маскирање нѐ нагонува, па да ни подари ревност за соборно живеење и себеукрасување со добродетели, од Господа молиме.Подај, Господи!
Господ да не заштити, спаси, помилува и сочува од духот на сите страсти што владеат во светот, од секаквовидно обессветување на телото и душата, и од кремации на телата кои се храмови на Духот Негов Свет, на Господа да се помолиме. Господи помилуј.
За покаен дух и за одрекнување од телеснопохотниот дух, измами и пустошења на децата Божји, и за утврденост во дарот и во призивот со кои сме призвани, на Господа да се помолиме. Господи, помилуј.
Уште се молиме праведниот гнев Божји да ги скроти сите оние кои загушени од демонот измислуваат богохулни игри и сладосртастја, па и тие да се покајат. Подај, Господи!
За заштита на сите деца во светот од телесни злоупотреби, и од смртоносниот бел прав, од секаквовидни безвредни и лоши ствари и разорна музика, од суета и распустна забава и спиритизам, виртуелна магија и разорна фантазија, од помодарска и ревијална суета и расипништво во време на глад и беда и болести на нашите ближни, и од секакво нечесно работништво и добивање, на Господа да се помолиме. Господи помилуј.
Човекољубивиот дух на вистина, правда и покајание да проникне низ сите неправедно обогатени поединци и во нивните работништва, та и тие да им помагаат на сите сиромашни и невработени ближни свои во слава на Бога, од Господа молиме. Подај, Господи!
Просветени со Духот Свет, Духот Вистинит, да не оддаваме слава на суетни и страстни луѓе и на лажни пророци и „ѕвезди“ – паѓачки, туку да се уподобуваме во Христа како сите Свети Негови, од Господа молиме. Подај, Господи!
Добриот Утешител и секадепрустутниот Вдахновител да нѐ заштити од разорната моќ на индустријата на сните, и Тој да ни биде ризница на добрините, од Господа молиме. Подај, Господи!
Да се вразумат и покајат сите заслепени продавачи на тела и души кои ги продават на прозлобни луѓе и демони, и да се покајат сите истополни блудници – мажи, жени, деца, магови и магиси, на Господа да се помолиме. Господи помилуј.
Својата животворна сила за творење и раѓање сите сопружници да ја свртуваат од белата чума кон детската радост, а многубројните меѓу нив, своите страсти кон домашните миленичиња да ги насочат во љубов кон сопствените деца, од Господа молиме. Подај, Господи!
Уште се молиме сосема да престане уништувањето и злоупотребата на зачнатите деца Божји во македонскиот народ, и во сите христијански народи, и во целиот свет, а да се врши заповедта Божја за раѓање и множење и населување на целата Земја. Подај, Господи!
Заштита од секаков спиритизам и магија и вештерство и коцка на јуноста наша од Господа молиме. Подај, Господи.
Заштита и избавување од сите бели и црни магови, вештици и вештери, гуруа, погодувачи и хазардери, и за нивно покајание, повторно и пак од Господа молиме. Подај, Господи!
Да ги распнуваме своите страсти и желби и да не ја чиниме волјата на телото и помислите, туку сѐ да правиме во љубовта Христова, од Господа молиме. Подај, Господи!
Уште се молиме што поскоро да се скрши дланката на козмократоторот и козмотиранинот што во потајност го крои и прекројува Божјиот свет, и веќе да не онесреќува и уништува неизбројно мноштво луѓе, и за нивното покајание, да се помолиме на Господа. Подај, Господи!
Да се истреби лихварството и нечесната заработка, и веќе да престане трговијата со белото робје и новороденчињата и фетусите и телесните органи на живите и упокоените луѓе, повторно и пак на Господа да се помолиме. Подај, Господи!
Да се спасиме од прекумерието на мамонските емисари што со валкани пари ги потиснуваат малите народи, и за нивно покајание, од Господа молиме. Подај, Господи!
Од самиот почеток Господ Исус Христос ни кажува како да живееме,како да се молиме и во кого да веруваме! Јасна е сликата дека сите тие кои поверуваа во него и ден денес веруваат.

ТОЈ НЕ ОПРЕДЕЛИ
Да биде благословен Бог и Таткото на нашиот Господ Исус Христос, Кој не благослови, во Христа, со секаков духовен благослов во небесните места,зашто не избра во Него, пред создавањето на светот, за да бидеме свети и непорочни пред Него во љубов. Како што не и определи однапред за да не посини преку Исуса Христа, по благоволение на Својата волја, за да биде фалена славата на Неговата благодат, со која не дарува во Возљубениот, во Кого имаме откуп преку Неговата крв, прошка на гревовите, според богатството на Неговата благодат, која ја излеа изобилно на нас во секоја мудрост и разумност, соопштувајќи ни ја тајната на Својата волја, според Своето благоволение, што го одреди во Него, за да ја спроведе кога ќе се исполнат времињата, за да соедини повторно во Христа, се што е на небесата и што е на земјата во Него,во Кого и ние бевме избрани за наследници, зашто бевме определени однапред со одлуката на Оној, Кој прави се по советот на Својата волја, за да бидеме за пофалба на Неговата слава, ние, кои веќе од порано се надевавме во Христа. Во Него и вие, откако го чувте словото на вистината, Евангелието на вашето спасение и откако и вие поверувавте, станавте запечатени со Светиот Дух на ветувањето. Кој е залог за нашето наследство, за откупување на оние кои станаа Божја сопственост за пофалба на Неговата слава. Затоа и јас, откако чув за вашата вера во Господа Исуса и за вашата љубов кон сите свети,не прекратувам да заблагодарувам за вас, спомнувајќи ве во своите молитви, та Бог на нашиот Господ Исус Христос, Таткото на славата, да ви даде дух на мудрост и откровение во вистинското познавање на Него,и да ги избистри очите на вашето срце, за да знаете каква е надежта на Неговото повикување, колкаво е богатството на Неговото славно наследство во светите, и колку е преголема Неговата сила кон нас, кои веруваме според дејствувањето на Неговата моќна сила,чие дејство го покажа во Христа, кога Го воскресна од мртвите и Го постави оддесно на Себеси во небесните места, далеку над секое началство, и власт, и сила, и господство и над секое име, кое се спомнува не само во овој свет, туку и во идниот. И се Му покори под Неговите нозе, а Него Го постави за Глава над се на Црквата, која е Негово Тело полнота на Оној, Кој исполнува се во се. Никoгаш нe нарушувај гo пoстoт вo срeда и вo пeтoк. Тoј пoст e запoвeдан oд Црквата и e дoбрo oбразлoжeн. Акo нeкoгаш вo живoтoт си гo нарушил oвoј пoст, мoли сe на Бoга да ти прoсти и пoвeќe нe грeши. Благoчeстивитe луѓe нe сe смeтаат сeбe си за разрeшeни oд тoј пoст,ни на пат, па дури ни вo бoлeст. Свeти Пахoмиј eднаш срeтнал луѓe кадe штo нoсат мртoвeц и видeл двајца ангeли вo пoвoрката. Тoј пoчнал да сe мoли на Бoга да му ја oткриe тајната за присуствoтo на ангeлитe при закoпoт на тoј чoвeк. Каквo дoбрo направил тoј чoвeк за да гo придружуваат свeти ангeли Бoжји вo спрoвoдoт дo грoбoт? Тoгаш, пo Бoжја прoмисла, сe приближилe свeтитe ангeли дo Пахoмиј и вака му oбјаснилe: “Eдeн oд нас e ангeл на срeдата, а втoриoт e ангeл на пeтoкoт. Па какo штo oвoј чoвeк сeкoгаш, дури и дo самата смрт, пoстeл вo срeда и вo пeтoк, затoа и ниe сo чeст гo спрoвeдувамe нeгoвoтo тeлo. Какo штo тoј дo смртта гo сoчувал пoстoт, затoа и ниe гo прoславувамe”.
Нека Господ Бог не Спаси и Благослви!

ВО МАНАСТРИОТ НА МАКЕДОНСКА ВИСТИНСКА ПРАВОСЛАВНА ЦРКВА

ЖИВОТОТ ВО МАНАСТИР БЕЗ ВОДА И ХРАНА ДО 13 ЧАСОТ
Во манастирот на МАКЕДОНСКА ВИСТИНСКА ПРАВОСЛАВНА ЦРКВА живееме според Атонскиот Типикон.
Карактеристично е тоа што во среда и петок имаме предходно освештени литургии кои се поврзани со вечерната служба.
Најважната работа во животот на монахот е дневната програма (распоред). Таа се заснова на молитви, но од друга страна и на дневни обврски, учење и одморање. Нашиот манастир го следи Типиконот на Света Гора со некои потребни промени. Поконкретно, ние стануваме во 03:00 часот и имаме лични молитви (канона) во секоја монашка ќелија. Заедничката служба почнува во 04:00 часот (часови, Божествена Литургија) се до 08:00 часот. Потоа појадуваме (освен кога постиме) и малку се одмораме. Потоа секој монах ја извршува својата работа: готвење, хранење животни, работење во градината, столарија, чистење, сликање икони и т.н. Овие работи се чинат како да немаат ништо духовно, но во манастирот сите овие работи имаат посебно значење. Монасите не работат за да заработат, туку на ваков начин тие ја нудат својата работа за да му служат на Бога. Во 13:30 часот тие имаат параклис пред иконата на Богородица и во 14:00 часот ручаат. Вечерната молитва е во 17:00 часот преку лето, и во 16:30 часот преку зима. По вечерната, во 18:00 часот монасите се слободни да се сконцентрираат на себе, на било каква работа или учење или молитва. Околу 21:00 часот монасите се собираат и имаат лесна вечера (освен во пост) пред последната служба, вечерната богослужба. На крајот од оваа служба монасите си простуваат еден на друг за се што тие си сториле во текот на денот „и прости ни ги нашите гревови, зошто ние им простуваме на сите наши должници“. Многу често има бдеење од 22:00 до 05:00 часот. Овој типикон почнува од почетокот на манастирскиот живот. Монасите ги жртвуваат часовите за одмор поради нивната љубов кон Бога. Ние обично имаме ноќни служби за празници кои се посветени на нашиот Господ и Мајка Богородица, како и во чест на некои големи светители.
За време на Велигденските пости типикот е изменет.Во тоа време ништо не јадеме и ништо не пиеме додека не заврши вечерната служба.
Кога после тоа ке ја примиме Светата Причест, таа благодат не се опишува, таа мора само да се доживее.
Во овој период многу малку спиеме,затоа што во тоа време е благодатта најголема.

СООПШТЕНИЕ ДО ВЕРНИОТ НАРОД:
Секој еден православен верник може да се Исповеда и Причести само во една Православна Вистинска Црква,.
Секој еден може да присуствува на една Света Неделна Литургија но не може да биде
Исповедан и Причестен.
Свештениците на Македонска Вистинска Православна Црква не наплатуваат за ниедна црковна услуга која ја извршуваат во името на МВПЦ.


ДО СИТЕ ВЕРНИЦИ И ПОСЕТИТЕЛИ НА НАШАТА ВЕБ СТРАНА
Иако до сега објавивме голем број текстови на објаснување и прикажување на постоењето на Вистинската Православна Црква, сепак не е јасно за голем број од луѓето и потикнати од денешното објавување на написот во дневниот весник „Вечер“, би сакале повторно да додадеме уште едно објаснување за состојбата воопшто во Православието.
Постои Всленеска Православна Црква, со седиште во Константинопол (Цариград)- Истанбул, под која припаѓаат канонските Православни Цркви и тоа: Руската Правослвна Црква, Романската Православна Црква, Бугарската Православна Црква, Српската Православна Црква, Грчката Православна Црква и други кои имаат Патријарси како примати и се автокефални и под нив припаѓаат автономни Православни Цркви кои се под раководство на Архиепископи, Митрополити. Сите оние кои не се во единство со овие какнонски цркви се расколни и не се признати од никого, ниту пак може да сослужуваат со свештени лица од други православни цркви. Таков е случајот со МПЦ.
Од друга страна пак, Вселенската Црква, значи сите сегашни канонски цркви, незапирливо и многу отворено итаат кон екуменизмот-прифаќање и сослужување со клирици на сите отпадници на догматите и каноните на Православната Црква: Римокатолиците, Протестантите, и сите оние секти кои произлегоа од Протестантизмот, и други вери. Тие многу отворено го покажуваат ова движење на чело со Вселенскиот Патријарх Вартоломеј. Има веќе високи клирици кои не се согласувале со ваквото водење на црковната политика и се затворени, како што е примерот со Ерусалимскиот Патријарх Иринеј II, кој е веќе неколку години во куќен притвор, а на негово место е поставен ТеофилI.
Заради оваа состојба во канонската Православна Црква, која трае со децении и се повеќе се влошува, се појавува Вистинско Православие, кое со големо право, дадено од црковните канони, не сакаат да бидат во заедница со овие екуменисти и еретици и затоа се основаат Вистински Православни Цркви. Тие сите го исполнуваат догматот на една света соборна и апостолска црква, клириците заедно сожлужуваат и сите оние манастири кои сакаат да бидат во заедница со Вистинските цркви, стануваат егзархати. Со цел да се одржи Христовата вера во својот оригинал, онака како е предадено од страна на Неговите ученици, Светите Апостоли, без примеси на современиот живот, туку древна како што ја исповедале ранохристијаните, затоа е основана Вистинската Православна Црква.
Доколку клириците на МПЦ сакаат да се соединат со МВПЦ и да си го задржиме нашето древно наследтсво, но под правите изворни канони, секогаш ќе бидат добродојдени. Ние сме за Христова Црква во која ќе владее скромноста како доблест зошто Господ на себе имал само две облеки и не се кител со ништо, како што и самиот покажа во Евангелието во беседата на гората за тоа колку треба да се грижиме што ќе облечеме или јадеме или пиеме, зошто за тоа се грижи нашиот Небесен Татко, а исто така кога ги преврте масите на трговците полни со пари во храмот во Ерусалим.
Мислам дека успеавме да ви ја приближиме сликата на нашата вера во се што е до правата Вистина. Повторно ви предложуваме и советуваме прво да убаво да ги разгледате и прочитате нашите текстови пред да донесете било каков избрзан заклучок. Православната вера во својата вистинска смисла е пред се, а потоа се останато, зошто правиот пат не води кон небесата и вечниот живот. Господ рече: „Јас го победив светот“. Значи земните работи се споредни во однос на Христовата вера и Неговите закони. Најмудрите се оние кои се плашат од Судот Божји, а сите тие кои земските мудрости и премудрувања му се пред верата, тој не оди по вистинскиот пат. Но, Господ никој никого на сила не го тера, Тој ни остави слобода да избираме како ќе го живееме овој живот. Слава на Господа.
Господ нека ве Благослови
+++Јован-Хаџи
19.09.2012 света година
Осло Норвешка


11856264_472872219558018_5806300067408962274_o

11173359_414238535421387_5240663890716145512_n

11168181_414238452088062_4473470714754115083_n

11125251_414238835421357_5892457959387795244_n

11114067_414238488754725_8728636132359584720_n

11059203_414238698754704_7216584715734953835_n

10985926_414238625421378_5318865013492724496_n

19620_414238595421381_2512747958882500079_n
ЕДИНСТВЕНА КНИГА
christ-bible
Светото Писмо или Библијата (Библија, од грч. βιβλια, „книга“) е збир на свештени списи, книги кои се вдахновени од Светиот Дух, чувани во Црквата и толкувани низ вековите во периодот од 13 век пред Христа, до последните новозаветни списи од крајот на 1 век после Христа. Во Библијата е собрана Божјата објава запишана во збирка на книги пишувани преку вековите од избрани, праведни луѓе, свети пророци и апостоли, вдахновени од Светиот Дух. Таа е дар од Севишниот со цел да ни го открие Својот вечен план за спасението на човечкиот род преку верата во Неговиот Син, Исуса Христа. Токму затоа Библијата е најважната книга што ја поседува човештвото. Во Стариот Завет книгите со божествено потекло, дадени на човекот преку Мојсеј и другите пророци се сметаат за толку скапоцени, што луѓето ги нарекуваат само Книга на Заветот (1 Мак 1,57; Сир 24,25; Дан 9,2).
Светото Писмо претставува историја на нашето спасение или постапен развој на Божјиот план за искупувањето и спасението на човекот преку два завета. Ни кажува сѐ што треба да знаеме за Бога, за човекот и за неговото обожување. Писмото е збор Божји упатен до секој човек.
СТАР ЗАВЕТ
Канонот на Стариот Завет претставува корпус на канонски книги што го сочинуваат првиот и поголем дел од Светото Писмо, а во кои е пренесена подготовката за доаѓањето на втората Ипостас на Света Троица, Господ Исус Христос во светот. Изразот „Стар Завет“ е христијански термин што потекнува од Посланието на светиот апостол Павле до Коринтјаните: „Но умовите нивни заслепеа, бидејќи и до ден денес, кога се чита Стариот Завет, покривалото стои несимнато, зашто Христос го симнува“ (2 Кор. 3,14). Еврејскиот израз за завет е „b’rith“, што во Септуагинтата е преведен на διαθήκη, со значење: сојуз, завет, и го означува сојузот склопен меѓу Бога и човекот, Израилот, чијашто врвна цел била да го подготви човештвото за доаѓањето Христово.
НОВ ЗАВЕТ
Канонот на Новиот Завет претставува збирка на 27 боговдахновени книги напишани од светите апостоли, во која се открива и исполнува Божјата икономија и домострој на спасението на човекот. Новиот Завет е уште и основна содржина и критериум на апостолската Црковна традиција, со што се потврдува дека изворот на нејзиното богословско учење и литургиска пракса е ист; тој е исполнување на Стариот Завет, како договор меѓу Бога и избраниот Божји народ, кој бил со временски ограничен карактер (Мт 5,17). Новиот Завет, како нов сојуз, ги открива Божјите заповеди на потполно ново ниво (суштината е дадена преку проповедта за блаженствата), но со иста цел како и оние од Стариот Завет – а тоа е водење на човекот кон спасението и неговото обожување.
МВПЦ мироносница сестра Ана

ПАЗЕТЕ СЕ ОД ЛАЖНИ ПРОРОЦИ НА МОДЕРНОТО ВРЕМЕ
ЛАЖНИ ПРОРОЦИ, ЈАСНОВИДЦИ И БИОЕНЕРГЕТИЧАРИ
Лажните пророци денес се масовна појава меѓу нашиот народ. Токму поради нивната масовност, нивното влијание е многу негативно. Нивните „откритија“ ги објавуваат телевизиите, радиото и печатот. Дека таа појава може да има пошироки размери покажува случајот на „главата на кнезот Лазар“. Заради тврдењата дека Србите се под проклетство затоа што главата на св. Кнез Лазар е одвоена од неговото тло, морал да делува и српскиот патријарх. Лажните пророци влијаат на формирањето на јавното мнение на просечните верски необразовани лица, а со своето толкување на „вистината на верата“ ги мамат дури и делумно оцрковените верници.
КЛЕО ПАТРА, ВАВА, БУБА…
Сите тие се медиумски „ѕвезди“. Се појавуваат на телевизија и други јавни гласила. Се занимаваат со „прорекување“ на судбината на поединци, но тие исто „предвидуваат“ и политички настани. Заради постојаните реклами во средставата за јавно информирање нивното влијание е забележливо. Немаат врска со православието, но се трудат, според приликите, така да се прикажат.
АСТРОЛОЗИ
Астрологијата, денес е многу популарна на Запад, како и на овие простори. Верувањето во хороскоп е најмасовна појава меѓу луѓето, особено младите, а разните хороскопи (кинески, индијански, индиски) се омилена литература. Астролошката пракса потекнува од асиро-вавилонската магија и кај оние кои веруваат во астролошките прорекувања може да развие нездрав фатализам. Пропратните појави се други гатачки вештини: геомантија, хиромантија, гатање по „ји џинг“. Една од најактивната писателка на хороскоп е Оља Бакиќ која се претставува како православна. На своето име ја додала титулата „хаџи“ за да го зајакне тој впечаток. Тука е и Миља Вујановиќ, наречена Регулус, некогашна актерка и ТВ водителка, а денес учител на астрологија и една од клучните личности во центарот на Саи Баба во Белград. Има емисија на ТВ Политика, рубрика во ТВ Ревија, а повремено се појавува во популарни женски и семејни списанија.
БИОЕНЕРГЕТИЧАРИ
Учењето за биоенергијата се заснова на неколку теории: живот и магнетизам, учење за аурата, постоење на парапсихолошки феномени, телекинеза и телепатија. Иако навидум „научно втемелена“, учењето за биоенергијата е една од многубројните трансформации на источните окултни ментални техники. За пошироко запознавање на се што е негативно во оваа област може да послужи книгата на презвитерот Родион од Санкт – Петерсбург: „Луѓе и демони – начин на кој лошите духови го искусуваат модерниот човек“. Биоенергетичарите ветуваат „чудотворни“ исцелувања од најтешки болести и имаат широка популарност. Карактеристичен е случајот на рускиот „исцелител“ Алан Чумака, чија пластифицирана фотографија со „чудотворн“ моќи повеќе пати била објавена на телевизија и во најтиражните списанија. Се тврдело дека таа сликичка може да „осветува„ вода и да отстранува болки.
Како и секогаш кога е во прашање неправославната духовност мора да се обрне внимание на горе опишаните појави затоа што оние кои, иако не се насочени против црквата и нејзините верници, сепак го ослабнуваат и онака обезбожениот организам.
ОПШТИ НАПОМЕНИ
Нашиот извештај, како што веќе напоменавме, е нецелосен заради тоа што сектите и групациите за кои зборувавме, се во голем број, а нивното влијание заради медиумските пропаганди е огромно.
Верското воспитување на народот го презема сомнителниот печат кој не само што го израмнува Православието со останатите религии, туку и погрешно го толкува. За жал многу православни верници лесноверно се поведуваат за привлечната надворешност на она што е далечно на светоотечките преданија. За тоа придонесуваат некои поединци, но и некои институции блиски на Црквата (имаше случаи во некои продавници на свештенски задруги да се продаваат „Пророштвата на Нострадамус“ и Вечни календари.
Очигледно е дека нашите православни простори се на директен удар на секти и движења кои се во директна спротивност со нашиот Символ на верата. Земајќи се во предвид, покрај фактот дека сите тие се добро снабдени и финансирани од странство, како нивен прилог е целокупната општествена ситуација на овие простори. Длабокото навлегување на окултизмот е погубен за младите души. Едно мало истражување во едно основно училиште покажало дека ученици од седмо одделение на големо се занимаваат со спиритизам не сфаќајќи го неговото вистинско значење. Во многу книжарници може да се најдат и сатански книги.
Магиските култови и источните религии кои доаѓаат меѓу нас, припаѓаат на примитивна религиска свест и по својата „длабочина“ далеку се од полнотијата на православното исповедување на Богочовечката вистина. Но, бидејќи се прилагодени на начинот на мислењето на денешниот човек (обезбожен и нецрковен) и можат да се пропагираат, тие имаат успех и во нашата средина. Затоа оваа појава воопшто не е безопасна како што изгледа на прв поглед. Потребна е голема внатрешна и надворешна мисија за нашите верници да се заштитат од влијанието на овие секти.
ЗА МАЈКИТЕ
Си легна многу уморна, но никако не можеш да заспиеш. Те загрижува необичниот изглед и однесување на твоето дете веќе подолго време. Се сеќаваш дека редовно му купуваш многу работи кое тоа ги бара. Секогаш кога поминуваш покрај пазар купуваш овошје и зеленчук; често застануваш покрај продавници и купуваш некоја убава играчка и ја носиш дома за да го израдуваш своето дете. Но, тоа и понатаму е необично. Не изгледа онака како што би сакала.
Си заборавила, мајко, дека неговата душа е порасната за практикување на духовен живот. Дали си се прашала дали твоето дете го забележува сиромаштвото на твојот духовен живот. Дали те гледа дека во молитви разговараш со Бога?
Немој да доцниш, почни да го воведуваш во вистината на верата; твојата должност е да му ја вратиш веселоста – заради твојата и неговата иднина; врати му ја радоста зошто Бог така сака. Ти, мајко, си златната нишка меѓу небото и твоето дете.
ЗА ТАТКОВЦИТЕ
„Синко мој, не ги отфрлај Господовите науки“ (Пр. 3, 11)
Татковци, знаеме дека сте горди на улогата која ви ја дал Бог, но ги разбираме и вашите грижи кои светот ви ги наменува. Вие сте хранители, старатели, бранители, домаќини…Оние кои милуваат и оние кои караат; оние кои во сигурните и несигурните времиња разумно проценуваат за светот и живото и бдеат над телесното и духовното растење на своите деца.
Вие сте внимателни. Не ги пуштате децата во животните проблеми без да им дадете совет и поуки. Се трудите да ги изберете најмудрите и најпостојаните.
Не заборавете: сите мудрости и целата наука на човекот е привремена. Само Господовата наука е вечна.
Вие не треба на своите деца да го замените Бога, туку со својот живот да го откриете и посведочите. Ако сте пропуштиле на своите деца да им го оставите во наследство дарот на верата, со ништо не ќе може да ја надокнадат. Ќе бидете одговорен за новното духовно сиромаштво.
Нека вашите деца, за време на вашиот живот, на време ја препознат и засакаат Господовата наука.
Дали се плашите од сиромаштво на душата без Бога? Дали ве плаши иднината на безгрижните деца? Ги гледате ли патиштата на безбожниците?
Заради вас и вашите деца, советувајте ги со мудроста Соломонова: „Синко мој, не ги отфрлај науките Господови!“
МВПЦ +++јован-хаџи

СВЕТИ НИКОЛАЈ ЖИЧКИ
Detail_of_the_fresco,_the_Monastery_of_Saint_Jovan_Bigorski,_Macedonia
АЗБУКА НА ПОБЕДАТА
А
Ако победиш, се ќе ти се даде според Божјето ветување: „Кој победи, ќе добие се“. Ева беше измамена и победена од таткото на секоја лага, поради што лагата царуваше над нејзиното потомство се до Христа. А преку Христа се понуди победа на сите синови човечки кои повеќе ја сакаат победата од поразот.
Б
Бог е извор и гаранција за твојата победа на секое зло. „Со Бога сме силни“. На секого му е познат оној духовит збор кој го изрекол некој Црногорец како одговор на потбивното прашање на еден Австриец: Колку Црногорци ве има? Нас и Русите – сто милиони! Слично на тоа можеш и ти победоносно да му викнеш на секое зло кое те напаѓа: Бог и јас сме посилни од тебе!
В
Врати се при Бога секогаш кога ќе ослабнеш во борбата со злото. Он е твојата неисцрпна резерва. „На непријателот ќе му недостасува оружје на крај“. А тебе нема да ти недостасува бидејќи твојот Творец е пребогат во оружје, сила и војска. „Јас сум Господ над војските“. Неговите војски не се од месо и крв, туку од огнени духови на серафими и херувими. Каде е Бог – тука е и мнозинството. Ако бидеш и само со Бога, ќе бидеш во мнозинство не само над човечките војски, туку и над вселената.
Г
Гедеон беше прост, тежок и вршеше пченицата на своето гумно кога ангелот му јави дека Господ го избрал да го поведе народот против злите Мадијанци. Во страв Гедеон рече: „О Господи, со што јас ќе го избавам народот? Ете, јас сум најмал во народот и во домот на мојот татко!“ На тоа Господ му одговори: „Јас ќе бидам со тебе и ќе ги победиш Мадијанците.“ Така и се случило, како што рече Господ. Мадијанците биле носители на злото и сатански слуги. Така и ти ќе ги победиш сите сатански слуги. Ако твоето срце некогаш се уплаши од мноштвото на безбожните сатански слуги, слушни и ќе го слушнеш гласот на Господа: „Јас ќе бидам со тебе“.
Д
Диши со Бога и Бог ќе владее со целото твое битие. Како што со белите дробови го вдишуваш и издишуваш воздухот, така со мислите и срцето издиши се себе од себе и вдиши го живиот Бог. Така Он ќе се всели во тебе, Победоносен, Непобедлив и ќе те употреби за орудие на својата победа над злото во тебе и надвор од тебе. „Бидете во Мене и Јас ќе бидам во вас.“ Како? Слично како што ние сме во воздухот и воздухот е во нас. Бог е дух, а духот може да влезе во човекот кога човекот ќе се отвори кон Бога.
Ѓ
Ѓон за чевлите, а разум за човекот. Ако го очистиш својот разум од предрасудите на светските и лоши навики и страсти, ќе видиш јасно како Божјата рака управува со сите работи и настани и ти радосно ќе застанеш покрај својот Бог. И ќе гледаш чуда со своите очи, како семето на Божјата победа расте и по сите полиња на порази, болести и немоќи. „Зошто лудоста Божја е помудра од луѓето и слабоста Божја е посилна од луѓето“ (Кор. 1, 25).
Е
Еве јас сум со вас во сите денови до свршетокот на векот, им рече Господ на апостолите, а ни рече и нам. Он вели: до свршетокот на векот, што значи дека ни рече и нам и на оние по нас и на сите до крајот на времето, на оние кои веруваат во Него. А во Него веруваат оние кои Го знаат како убиен и воскреснат, т.е. како Победник на злобата, природата и смртта. Кога Он се нуди да биде со тебе, зарем ти ќе бегаш од големиот Победник и најсигурниот сојузник и најверниот пријател? А каде би побегнал од Него ако не во вечна пропаст и смрт?
Ж
(Жури) Побрзај да победиш, зошто денот на излегувањето од овој свет е близу. Побрзај да ги победиш сите струи на смртта во тебе и околу тебе. Созреваш како слива. Здравата слива ја прифаќа домаќинот во раката, а расипаната ја пушта да падне кај свињите. Победата значи здравје. „Кој ќе победи, ќе му дадам да седи со мене на мојот престол“, вети Вистинскиот и Семоќниот.
З
Здрав дух е Божјиот дух. Тој е како здрав разум од кого гинат сите микроби. Од здрав дух се создава здрава душа, од здрава душа и здраво тело. Да се здобиеш со здрав дух, дух Божји, значи да се здобиеш со најголема победа. „Духот е она што оживува, телото не може ништо“. Многу свети мажи и жени живееле спротивно на сите правила на хигиена, но сепак телото им било здраво и силно до најдлабоката старост.
И
Исусе Сине Божји, помилуј ме! Нека оваа молитва не ти излегува од срцето. Изговарај Го името на Победникот на смррта и животот ќе се одомаќини во тебе. Ова искуство е на сите свети подвижници. Со Исусовото име тие ја победиле смртта и го наследиле вечниот живот. „Зошто нема друго име под сонцето кое спасува“.
Ј
(Још) „Уште малку, многу малку и ќе дојде Оној кој треба да дојде и нема да задоцни“ (Евр. 10, 37). А кога Он ќе дојде како Страшен Судија, ќе ги раздели венците на победниците. Ќе примиш и ти венец, ако во овој кус век се определиш за Него, а не против Него. „Еве ќе дојдам брзо, држи што имаш, за никој да не го земе твојот венец“. Тоа ти го порачува Он.
К
„Кој ќе победи, ќе го направам столб во црквата на својот Бог и повеќе нема да изелезе надвор“. Тоа го ветува Оној кој победи и кој ги повикува сите луѓе во Својата победа. Надвор се наоѓа секој човек кој е верен на светот, а кој е завртен кон Бога и е верен на Бога, тој не е веќе надвор туку внатре во Црквата Божја, со умот и срцето. И после смртта таквиот човек ќе се водо во небесната Црква како прекрасен столб во Црквата. И нема повеќе да излезе надвор како Адам, кој заради гревот излезе надвор од Рајот и се заврте од Бога кон светот и природата.
Л
Ласкањето и лакомството мора да го победат оние кои сакаат да се наречат синови Божји. А таа победа е лесно да ја здобие секој кој повеќе ја цени пофалбата од вечниот Бог отколку од смртните луѓе и кој повеќе ги сака неминливите сласти на Рајот од минливите и штетни земни сласти. Апостолот Павле им вели на Солунјаните: „Никогаш не сме ви зборувале со ласкање, ниту од лакомство, Бог ни е сведок“. Така зборува победникот.
Љ
Љубовта е посилна од се, иако секогаш не изгледа дека е така. Љубовта е посилна од злобата и од се и од смртта. Љубовта Божја е послатка од медот. Кој неа ја вкуси се опива од неа засекогаш и победува се. Со љубовта кон Бога апостолите ја победиле секоја еврејска злоба и римски меч и оган и ѕверови и моќта на природата и смртта. Победувај и ти со таа непобедливо оружје.
М
Мислената победа и претходи на секоја друга победа. Ако ги победиш сите твои зли помисли, нема ниту да дојдеш до зли дела. Мисли добро и Бог ќе ти даде добро, вели народната поговорка. Тоа е сосема според Евангелието. „Од срцето излегуваат злите помисли и тие го гнасат човекот“, рече Спасителот. Ако и никакво зло дело не правиш со своето тело, а имаш зли помисли, ќе бидеш нечист и гнасен пред Бога. За бобата против злите помисли, кои сатаната ги сее според разумот човечки, говори целата православна аскетска наука. Очисти ја душата од злите помисли и ќе бидеш голем победник и ќе примиш венец на слава од Христос Победникот.
Н
„Со надевање веселете се“ (Рим. 12, 12) вели апостолот. Кој се надева, тој и се бори. Кој има надеж, тој и победува. Надежта е одобрение во страдање, искра во темнината на маките. Надевај се на добро и само на добро и доброто нема да изостане. Надежта е скалило која ја врзува душата со небесата; низ тоа скалило ќе ти дојде победата и спасението.
Њ
Нивата донесува плод, ако се изора, посее, наводни и сочува. И твојата душа мора да се изора, посее, наводни и сочува за да донесе плод. Со орањето се искоренува секој несакан плевел. И душата мора целосно да се испразни од секој светски плевел, за да може Божјото семе да биде примено од неа. Нивата со одгаен посев на жетвата личи на победоносна војска. Така и твојата душа, закитена со многу плодови на добра, ќе претставува венец од многу победи.
О
(Опомените се)„Спомнете си за Лотовата жена“, рече Господ. Излегувајќи од градот Содом таа се заврте за да се врати во Содом и се скаменила. И ти не се завртувај и не се враќај кон своите слабости кои веќе еднаш си ги победил. Спомни си за сите Божји чуда кои Бог ги направи во твојот живот од раѓање па до сега, затоа не се сомневај во моќта и милоста на твојот Бог. Доближи се до Него и со мислите за победа чекори смело напред. Бог во тебе ќе победува наместо тебе. Нему припишувај ги сите победи, а за себе задржи ја радоста.
П
Прости великодушно на човекот кој ти досадува на патот на доброто. Најдобрите коњи се земаат за трка со пречки. Што поголеми пречки, толку повеќе се разгорува духот на ревноста и желбата за победа кај тркачите. Кога цар Давид бегал пред својот бунтовен син, некој Симеј го карал царот и го нарекувал крвопиец и злобник. А кога Давидовите слуги сакале да го убијат Симеј, Давид рече: „Нека навредува, зошто Господ му рекол: карај го Давида! Кој смее да каже: зошто правиш така?“ Со простување и трпение Давид победил и се прославил.
Р
„Радувајте се и веселете се, зошто е голема платата ваша на небесата“, рече Господ. Тоа е како кога еден домаќин доаѓа во нивата и на своите работници им вели: обработете ја нивата се до крај со радост и веселба зошто дома ве чека голема плата. Спој ја радоста со верата и надежта и слободно оди кон крајот. На крајот платата е голема. Не тагувај како роб на туѓа нива, туку радувај се како син на татковата нива. Павле и Сила пееја во занданата. Победи ја тагата и замени ја со радост и ќе го примиш венецот на славата.
С
„Сето сребро ќе се расфрли по улиците и златото нивно ќе биде нечистота во денот на Господовиот гнев“, говори Господ (Езекил 7, 19). Што може да победи среброто и златото кога душата ќе излезе од телото? Среброто и каменот ќе имаат еднаква вредност, а златото и калта ќе бидат подеднакво здодевни и одвратни. Затоа победувај го среброљубието и златољубието во себе додека ти е дадено времето. На кого Бог му е Бог, тој не употребува идоли во вид на сребро и злато.
Т
„Те молам Господи, суетата и лагата оддалечи ги од мене!“ Тоа е молитвата на премудриот цар (Изреки, 30, 8). Суетата е се што не служи на Бога и лагата е се што се противи на заповедите Божји. Победи ја суетата со служба на Бога и победи ја лагата зборувајќи секогаш вистина. Господ вети: „Кој победи и ги оддржи моите дела до крај, ќе му дадам власт над незнабошците“. Незнабоштвото е всушност суета и лага. Држи се до Бога и Божјата вистина и ќе ти се даде власт над незнабошците.
Ќ
Ќелијата на твојата душа е единствен стан во кој никој не може да влезе без твоја волја. Но, многу луѓе ги чуваат своите штали подобро отколку тајната одаја на душата своја. „Влези во ќелијата и затвори ја својата врата“, вели Спасителот. Не дозволи своите мисли да прават блуд по светот. Собери ги во своето срце. Тука е средбата со твојот Бог. Победи ја расеаноста и ќе бидеш вистински победник и ќе примиш венец на слава.
У
„Упразнитесја и прославјат Господа“, вели Псалмопевецот. Испразни ја својата душа од застоените мисли и застоените желби и чувства на злоба, омраза и пакост и принеси ја таквата своја душа на Господа – Он ќе ја исполни со Светиот Дух. Тоа значи да се одречеш од себе. Тоа значи да се предадеш на Бога. Пушти Го Бог да прави она што Он сака и Он ќе го постави Својот престол во твојата душа. И ќе војува за тебе на сите полиња на борбата, ќе ги добие сите победи и ќе ги предаде на тебе. „Со Бога сме силни“.
Ф
(Финоћа) Суптилноста на мислите е непозната за материјалистите. Суптилноста на чуваствата е непозната за грубиот човек. Суптилноста на Божјите дејства во светот е сокриена од безбожниците. Најсуптилните сили во светот се најсилните сили. Затоа контролирај ги своите мисли и претвори ги во молитва. Така целата твоја душа ќе стане како божествен оган што свети и грее. Победи ја грубата сетилност. Сетилата ти доставуваат само сиров материјал од природата. Преработи го во себе во божествен оган на духот, на животот и на спасението. Зошто кој не го преработи тој сиров материјал, истиот му се претвора во распадливост и смрт.
Х
„Хвала Богу Кој ни дарува победа преку нашиот Господ Исус Христос“, говори великиот апостол Павле (1Кор. 15, 57). Христос ги извојува сите победи над злобата, над светот, над смртта. И без Него никој не може да извојува ниту една победа. Ние само може да бидеме учесници на Неговата победа или Неговите победи. И Он се радува на тоа. Он на тоа не повикува и нуди. Колку тоа е прекрасно и чудесно! Со тоа нашата животна задача е бескрајно олесната зошто да се победи значи само да се измоли од милосрдниот Христос онаа победа која во одредениот момент ни е потребна.
Ц
„Цареви и свештеници не направи пред Бога и Својот Отец“, вели за Христос светиот апостол Јован (Откр. 1, 6). Да бидеме слични на Него. Да бидеме во вечност таму каде е и Он. Да излеземе од природната состојба и да влеземе во божествена состојба; да се издвоиме од семејството на животните во кое сме вмешани со гревот на прататкото Адам и да се најдеме во Божјето семејство – тоа била мисијата на Синот Божји на земјата. Таа мисија Он ја извршил совршено. Кога тоа ќе го признаеме и примиме, ние влегуваме во Неговите победи, во Неговите триумфи, во небесното царство и свештеничкото семејство.
Ч
Чистота на срцето е она што Бог бара од нас. „Фарисеу слеп, најнапред очисти ја чашата и садот одвнатре за да бидат и однадвор чисти“, говореше Исус на еврејските старешини кои се грижеле само за надворешниот изглед, а внатре биле полни со грабеж и неправди. Он ги пофали чистите во срцето говорејќи: „Блажени се чистите во срцето зошто ќе Го видат Бога“. А да се види Бог во овој век и да се гледа во вечноста со ангелите и праведниците претставува среќа над секоја друга среќа. Тоа е најслаткиот плод на победата.
Џ
Џиновско големи изгледаат непријателите на доброто во овој свет, но лесно се разбиваат од ветерот како празни облаци. „Со Бога сме силни“. Со Божја помош Мојсеј го победи џинот Амалик, а Давид Голијат. Нека не се уплаши твоето срце од величината на злото пред твоите очи. Величината на твојот Бог стои над секоја друга величина. Ќе победиш сигурно, само верувај во Бога и љуби Го Бога.
Ш
Шумата не ја гледа од дрвјата! – вели една народна изрека. Тоа може да се каже за сите оние кои од многуте нешта во природата не Го гледаат Бога, својот Спасител. И Адам се изгуби „меѓу дрвјата во градината“ кога од гревот му се затемни душата од Бога. Нека не се затемни и твојата душа. Ти веќе не си Адамов, туку Христов. Адам се потопи себе и своето потомство во сенката на создадената природа, а Христос се вознесе на небото и ги вознесе своите следбеници над природата. Ги изведе од природата како Мојсеј Израелците од Египет. Оди по Победникот Христос и ќе бидеш учесник на Неговите победи и ќе примиш венци и ќе се радуваш. „Кој ќе победи ќе добие се“.
МВПЦ администрација

ВИЕ СТЕ ИЗБРАНИОТ НАРОД
bannerThracian_ch-3
„Гледајте каква љубов ни дал Таткото: да се наречуваме Божји деца“(1. Јован 3:1) и сме. О блаженства! О, колку голема Божја љубов кон човекот! О, колку постигнала љубовта Божја! О, колку Божјата љубов се излеала! Сиротите и отфрлените грешници се направени Божји деца! Христовиот Апостол се чуди на ова и говори: „ Гледајте каква љубов ни дал Таткото: да се наречуваме Божји деца“ и сме. Што е повеќе чудесно од тоа грешник да стане Божје дете? Божјата љубов кон човекот го направила ова. Што е пославно од тоа да се наречеш и навистина да бидеш Божје дете? Божјата благодат го подарила ова на човекот. Славно е да се биде дете на земски цар; многу е пославно да се биде дете на Небесниот Цар, на Бога. Оваа слава, чест, заслуга и благородништво и име е поскапоцено од сите титули на светот. Заради ова – слава на Бога Кој го љуби човештвото!
Ако христијаните се Божји деца, тие исто така се и наследници, значи „Божји, а наследници се Христови“ (Рим, 8:17). Ако тие се Божји деца, тогаш од кого треба да се плашат?
Зошто да се плаши човек од предавник, непријател, ѓавол, демон, пекол и смрт? Бог ќе стои за нив. „Ако е Бог за нас, кој ќе биде против нас?“ (Рим. 8:31). Го примивме овој највозвишен дар од Бога при Крштевањето зошто тогаш ние луѓето се раѓаме од Бога и ја примаме оваа најславна титула.
Мили христијани! Да се сетиме на нашето Свето Крштевање и оваа највозвишена милост која Бог ја покажал: ние тогаш станавме Божји деца. Слава на Бога за ова! Но, се бара од децата да бидат како родителите: „Што е родено од тело, тело е, што е родено од Дух, дух е“ (Јован, 3:6).
Според тоа, христијаните мора да бидат слични на Бога, бидејќи се родени од Него. Според тоа да покажеме на дело дека сме Божји деца. Бог е Свет, да бидеме и ние свети. Бог е праведен, да бидеме и ние праведни. Бог е добар: „Зошто Тој прави Неговото сонце да изгрева над злите и над добрите, и дава дожд на праведните и на неправедните“ (Матеј 5:45), да бидеме и ние добри и да правиме добро и на пријателите и на непријателите наши, на оние кои не сакаат и на оние кои не мразат. Бог е сожалив, да бидеме и ние сожаливи и да покажеме милост кон нашите несреќни браќа.
Бог го мрази гревот, да го мразиме и ние секој грев и да му завртиме грб. Бог не љуби, да се љубиме и ние еден со друг. Бог ни ги простува нашите престапи, кога ќе се покаеме, да ги простиме и ние на луѓето престапите.
Христовиот Апостол не потсетува да го правиме ова: „ И така, угледајте се на Бога, како возљубени деца“ (Еф. 5:1). Кога ќе покажеме таков карактер во нас, тогаш ќе бидеме вистински деца Божји и ќе го примиме и наследството за сите добри работи ветени на Божјите деца во Исус Христос, нашиот Господ.
ПОЧИТУВАЊЕ НА НАШИТЕ БРАЌА ХРИСТИЈАНИ
Мили христијани, не можам доволно да се изначудам на добрината Божја и Неговата сожалива љубов кон нас луѓето; а размислувајќи за ова не можам, а да не воскликнам со пророкот: „ О Господи, што е човекот, за да обрнеш внимание кон него?“ (Пс.144:3), кога согледувам каква почест Господ му дарувал на човекот!
Почеста и благородништвото кои Бог ги дарува на луѓето, кои се вистински христијани, се толку големи и толку високи што не е можно не само да се опишат со зборови, туку и да се сфатат со умот. „ А вие сте избран род, царско свештенство, свет народ, народ придобиен…“(1.Петар, 2:9), говори вистински Христовиот Апостол.
Од што можеме да ја видиме неопишливата и несфатлива добрина и сочувствителната Божја љубов кон човекот? Да ги погледнеме и поставиме почеста и благородништвото на христијаните пред нашите внатрешни очи, за да можеме да ревнуваме за нив и да ги бараме со желба. Отворете ги сетилата на вашата душа и ќе го слушнете зборот кажан за вистинските христијани.
1.Тие се наречени и навистина се Божји деца. Што е пославно за човекот од ова име? Христовиот Апостол со право се чуди и со чудење им говори на христијаните: „Гледајте каква љубов ни дал Таткото: да се наречуваме Божји деца.“ (1. Јован, 3:1) и сме. Христијаните исто се молат на Бога, како кон свој Отец и во еден глас говорат: „Отче наш, Кој си на небесата…“(Матеј, 6:9).
О, чуда! Грешниците му се обраќаат на Сесветиот Бог: „Отче наш“! О, наше големо благородништво и почест и утеха. О, мили христијани!Отецот на Единородниот Син Божји е наш Отец, Неговиот Бог е наш Бог, како што Тој сам говори за наша голема утеха: „Се враќам при Мојот Татко и вашиот Татко, при Мојот Бог и вашиот Бог“(Јован, 20:17).
2.Вистинските христијани имаат блиска заедница и пријателство со Таткото и Синот Негов, Исус Христос. Христовиот Апостол не уверува со оваа изрека: „А нашето заедништво е со Таткото и со Неговиот Син Исус Христос“ (1.Јован, 1:3). Колку е тоа големо можете и сами да видите.
За луѓето е од големо значење кога имаат пријателство и заедница со земски цар; колку е неопишлива поголема привилегијата да се има заедница и пријателство со Бога, Кој е Цар на царевите и Господар на господарите и Кој живее во непристапна светлина! О, колку донела добрината и љубовта Божја кон човекот! Погледи христијанину и ќе видиш благородништво и заслуги на христијаните. Тие имаат заедница со великиот и несфатливиот Бог.
Боже, Твојата добрина е голема и Твојата љубов кон паднатиот и бедниот човек е над секој збор и сфаќање!
3.Кај вистинските христијани, како во духовни храмови, Бог Отецот и Синот и Светиот Дух, пребива во љубов. Господ за ова говори: „„Ако некој Ме љуби, ќе го држи Моето Слово, и Мојот Татко ќе го љуби: при него ќе дојдеме и при него ќе се настаниме“ (Јован, 14:23). Што може да биде почесно и поблагородно од душа во која живее Три-Ипостасниот Бог во благодат и љубов? Од голема слава за луѓето е да примат земски цар во својот дом; колку е уште пославно да се прими Небесниот Цар во домот на својата душа и Тој да живее во неа.
Што, исто така, може да биде поблажено од таа душа во која Бог живее како во храм? Рај на сладост и радост, Царството Небесно е во неа. О, блаженство! О, достоинство! О, благородништво на христијанска душа!
Бог, Битие без почеток и без крај, врховно добро и несоздадено, сака да живее во Света христијанска душа повеќе отколку на Небесата или во било кој друг храм.
О, најдобар и сакан Боже, Создателу наш, дојди и посети ги нашите уморни души, души создадени од Тебе според Твојата слика и подобие!
4.Висинските христијани се духовни членови на најсветата Главам Христос, Царот над царевите и Господар над господарите. Апостолот во врска со ова вели: „Зашто, ние сме членови на Неговото Тело – од Неговото месо и Неговите коски“ (Ефес. 5:30).
Свети христијански души! Кренете ги вашите очи и погледнете како вашата Глава е поставена на десната страна на Бога, во слава на Отецот. Од кого е почитувана и обожавана? Од Ангелите и Архангелите и од сите војски небесни и секое создание.
„Затоа и Бог Го превозвиши и Му подари име, што е над секое име, и во Исусовото име да се поклони секое колено на оние: кои се на небото, и на земјата, и под земјата“ (Фил. 2; 9-10).
Вие сте членови на Неговата највозвишена Глава. Како што Главата е прославена, така исто и Неговите членови учествуваат во Неговата слава. Ова е слава на вистинските христијани, ова е нивното благородништво и вредност! Тие се духовни членови на највозвишената Глава, Исус Христос.
5. Душите на вистинските христијани се верени со бесмртниот Женик Исус Христос. Апостолот сведочи за ова: „Бидејќи ве свршив со еден маж, за да ве приведам како чиста девица пред Христа“ (2. Кор. 11:2). „Оваа тајна е голема“ (Еф. 5:32). Како што Женикот е славен, исто така и Неговата невеста учествува во Неговата слава. Што е почесно и пославно од Исус, Синот Божји? Што е почесно и поблагородно од душите на верените за Него?
6.Вистинските христијани се „наследници Божји“ и „Сонаследници Христови“ (Рим, 8:17). Нивно е вечното и небесно Царство и сите добри работи. „Што окото не виде, што увото не чу, што во човечкото срце не дојде, тоа Бог го приготви за оние, кои Го љубат.”(1.Кор. 2:9)
Овие и други имиња и титули Светиот Дух ги припишува на вистинските христијани. Тогаш гледајте ја славата и благородништвото на христијаните. Сета слава на светот не е ништо во споредба со нив. Исповедајте дека нема ништо пославно и поблагородно од вистинскиот христијанин.
Исус Христос, Синот Божји, го заработи ова благородништво и слава за нас со Своето страдање и смрт и тоа ни го подари Небесниот Татко. Светиот Дух ги усовршува, а вистинското покајување заедно со верата ги прима. Ова благородништво и слава или се заработува или се губи тука, на овој свет. Тие се стекнуваат преку вистинско покајување и вера; се губат со неверие и некаење.
О, вие, кои трагате по суетата на овој свет и коисте фалени и возвишувани во вашето достоинство со имиња и титули! Завртете ги вашите внатрешни очи кон славата и честа на христијаните и трагајте по нив за навистина да станете благородни и славни. Славата на вистинските христијани не се покажува сега, но може само да се здобие и познае со вера. Ќе биде откриена во откровението на децата Божји.
Мили, Апостолот говори: „Возљубени, сега сме Божји деца, и уште не се откри што ќе бидеме; но знаеме: кога ќе се открие ќе Му бидеме слични, зашто ќе Го гледаме Онаков Каков што е“ (1.Јован. 3:2). „Тогаш праведниците ќе светнат како сонце во Царството на својот Татко. Кој има уши да слуша, нека слуша!” (Матеј 13:43).
ЕВАНГЕЛИЕ НА СПАСЕНИЕТО
Мили христијани! Ништо не е попријатно, посакано и послатко за нас грешниците од Евангелието.Подраго за гладниот од лебот, за жедниот од водата, за заробениците и тие во затвор од слободата- тоа е Евангелието за грешните кои ја сфаќаат својата несреќа.
„Зашто Човечкиот Син дојде да го бара и да го спаси изгубеното“ (Лука 19:10). Ова е многу сладок глас на Евангелието. Кој е овој Син Човечки? Тој е Син Божји, Цар на Небесата испратен од Својот Татко Небесен, Оној Кој сакал заради нас да се нарече Син Човечки. Зошто дошол? Да не побара и да не спаси нас кои сме изгубени и да не приведе во Своето вечно Царство. Што моѓе да биде подраго и попосакувано за нас кои сме се изгубиле? Но, да погледнеме што е Евангелието, што тоа бара од нас и кое правилно се проповеда.
1. Евангелието означува најрадосни вести. Тоа го проповеда Христос, Спасителот на светот, Кој дошол да ги бара и спасува изгубените. Слушнете сите вие изгубени грешници, слушајте го тој најсладок глас на Евангелието! Тоа извикува кон нас сите: „Синот Човечки дојде да го најде и спаси она што е изгубено“.
Страшно е да се најдеме во грев пред Бога. Евангелието говори дека наѓите гревови простени заради Христовото Име и дека Христос е нашето оправдување пред Бога. Во Тебе, Спасителу мој, Исусе Христе, Сине Божји, јас сум оправдан. Ти си мојата вистина и моето просветлување.
Страшно е за нас да се најдеме во непријателство пред Бога. Евангелието проповеда дека Христос не помирил со Бога и откако дојде проповедаше мир и на блиските и далечните. Страшна е за нас клетвата на Законот зошто сите ние сме грешници. Евангелието проповеда дека Христос не откупил од клетвата на Законот, станувајќи Самиот клетва за нас. За нас страшна е смртта. Евангелието проповеда дека Христос е нашето воскресение и живот.
Страшни работи за нас се пеколот и геената. Евангелието проповеда дека Христос не избавил од пеколот и неговите беди. Страшно е за нас да бидеме одвоени од Бога. Евангелието проповеда дека со Господ ќе бидеме секогаш во Царството Небесно.
Ова е, благословени христијани, најслаткиот глас на Евангелието: „Испитајте, тогаш, вкусете и видете колку е добар Господ: блажен е човекот, кој се надева на Него!“(Пс. 34:8). „Зашто Бог толку го возљуби светот, што Го даде Својот Единороден Син, та секој, кој верува во Него, да не загине, туку да има вечен живот. Зашто Бог не Го испрати Својот Син во светот за да му суди на светот, туку светот да се спаси преку Него. Кој верува во Него, нему не му се суди; а кој не верува веќе е осуден, зашто не поверувал во името на Единородниот Божји Син“ (Јован, 3: 16-18). „Благословен е Господ, Израелевиот Бог, зашто го посети и го искупи Својот народ; и ни издигна рог за спасение во домот на Својот служител Давид“ (Лука, 1; 68-69).
2. Тоа бара од нас христијаните да ги примиме овие немесни и најслатки вести со благодарност како да се испратени од Небесата и од чисто срце секогаш да му благодариме на Бога, нашиот Добротвор, Кој така изобилно ја изли милоста врз нас кои сме недостојни. Да го љубиме и ние Него, Кој е достоен за сета љубов. Љубовта бара од нас никогаш да не го навредуваме љубениот. Бог е навреден со секој грев. Да се чуваме од секој грев и да ја исполнуваме Неговата света волја за да не Го навредиме нашиот сочувствителен Отец и Добротвор. „Отче наш Кој си на небесата, да се свети Името Твое, да дојде Царството Твое, дабиде волјата Твоја, како на небото така и на земјата…“ (Матеј 6; 9-10).
На кого се проповеда Евангелието? Христос ни говори: ”Господовиот Дух е на Мене, зашто Ме помаза и Ме испрати да им проповедам на бедните; да ги исцелам скрушените по срце“ (Лука, 4:18). Со други зборови, на оние луѓе кои признавајќи ги своите гревови го согледуваат своето сиромаштво, несреќа и јад и имаат скрушено срце со страв од Божјиот Суд и страдањата; ним Евангелието праведно им се проповеда како исцелувачки мелем кој се става на рането тело.
Ова е изрека на верниците, достојна на секое прифаќање дека: „Верно е словото и достојно – за полно примање: Исус Христос дојде во светот да ги спаси грешниците, од кои сум прв јас“ (1. Тим. 1:15). Светиот Дух ти зборува преку Својот слуга : „Жртва на Бога е дух скрушен, срце скрушено и смирено Бог нема да презре“ (Пс. 50:17). Оваа жртва се нуди на Бога од покајничко и смирено срце и Бог ја прифаќа повеќе од било која друга жртва. Бог гледа милостиво на таквата жртва и ја испраќа Својата благодат врз неа.
И така гледате, О, христијани, дека Евангелието не е наменето за оние христијани кои живеат немарно и во грев, кои не ги гледаат своите гревови, несреќа и сиромаштво и немаат смирено срце. Зошто од каква корист е маслото за карпата? Мелемот е ставен на раната и исцелувањето се дава на оној кој ја препознава и признава својата немоќ – на таквите луѓе им е речено: „Бидете нажалени, тагувајте, и заплачете: вашата смеа нека се претвори во тага, а радоста во жалост! Бидете понизни пред Господа, и Тој ќе ве возвиши!“(Јаков, 4; 9-10). И повторно: „Секирата веќе лежи при коренот на дрвјата; затоа секое дрво, што не дава добар плод, се сече и се фрла во оган“ (Матеј, 3:10).
Грешници! Да се плашиме од Судот Божји и да се трудиме да имаме скрушено и смирено срце, за да можеме и ние да се приближиме на Евангелието како на спасувачки суд на жива вода на освежување и утеха и да можеме да ги наводениме нашите души и така да го примиме вечниот живот во Исуса Христа, нашиот Господ на Кого нека е слава со Отецот и Светиот Дух и сега и секогаш и во вековите на вековите.
МВПЦ администрација

КРСТОТ,РАСПЕТИЕ,ВОСКРЕСЕНИЕ
ВО ВОСКРЕСЕНИЕ ВЕРУВАМ,СМРТА Е ПОБЕДЕНА НА КРСТ ИМА САМО ЕДНО ИМЕ
Во тоа време римјаните сите казнети ги разапнувале на крст каде така оставени се упокојувале.
Така и го сториле тоа кога и Господ Бог Исус Христос го осудува Попнтиус Пилатус да биде разапнат на крст кој денес го ословуваме со Чесниот Крст.
Господ Бог и Син на Господа Исус Христос во тоа време кога им раскажувал на апостолите им рекол дека на третиот ден ќе воскресне од мртвите и тоа се случило.
Тогај во тоа време кога душата на Гопод Исус Христос издивнала под Светиот Крст биле и Дева Марија,Никодимус,и го симнале телото од Светиот Крст за да го полоќат во гробницата од којуа Исус и Воскреснува.
Ова го објаснувам и во исто време веќе со години се обидувам да се осемлам да го потврдам самиот на себеси дека Господ Бог не е на Светиот Крст повеќе и дека тој на третиот ден навистина воскреснал и дека сето тоа го објансува дека денес исто така Телото на Господа кое во вид на симболика и го носиме на црквените крсчиња не е веродостојно.
Телото Христово е на Светиот Крст на денот на Распетието и се симнува од Светиот Крст за кое Македонска Вистинска Православна Црква од денес во својот манастир,параклис и црква ке има Крст на кој нема да го има телото на Исус Христа.
Телото на Христа ке биде прикажуван секој Велигден во деновите на Распетието и ке изгеда вака како го има тука на сликите прикажан.
za vreme na veligden
ЗА ВРЕМЕ НА ВЕЛИГДЕН
posle veligden
ПОСЛЕ ВЕЛИГДЕН

КАКО СЕ ОСЛОВУВААТ ПРАВОСЛАВНИТЕ БОГОСЛУЖИТЕЛИ
Sveto-Jevandjelje-i-život-po-Bibliji-Osnovi-socijalne-koncepcije-Ruske-pravoslavne-crkve

Свештените лица се од Бога избрани луѓе и на посебен начин се посветени да служат свети богослужења, свети тајни и обреди. Најчести контакти со луѓето ги имаат епархиските свештеници кои служат во црквите и ги извршуваат неопходните верски обреди на своите верници. Овој свештеник е парох, а луѓето кои одат во црквата се неговите парохијани, бидејќи одреденото црковно подрачје во кое служи свештеникот се вика парохија.

При средба со свештеникот, него го поздравуваме со: Господ (Бог) на помош, оче, благослови! “. На свештеникот му се бакнува десната рака, без оглед на годините на свештеникот и на оној кој ја бакнува. Свештеникот при разговор се ословува: Оче, на пример: оче Марко. или ако свештеникот е прота, тогаш со оче прото.

Епископот се ословува со зборовите „Твое Преосвештенство“ или „Преосвештен Владико“ или ако тоа е неформален разговор само со „Преосвештен”. На Патријархот му се обраќаме со “Твоја Светост” или “Свјатејши Владико” или само “Свјатејши“”.

Монахињите се ословуваа само со “сестра”, а игуманијата со “Мајка”. Од женското монаштвото не се бара благослов и не се бакнува рака.

Монашките лица, исто така, се ословуваат со “оче”. На младите луѓе може да се каже “Оче” и неговото име, а на игуменот на манастирот може да се каже, “Оче Игумене,” или “Оче Архимандрите”. На искушениците им се обраќаме со “брат”.
МВПЦСВЈК администрација

ВО ЦРКВАТА СМЕ СИТЕ ЕДНО И ХРИСТОС Е ГЛАВАТА НА ЦРКВАТА
bannerThracian_ch-3
Главата на Црквата е Христос и ние луѓето, христијаните, сме телото. Апостол Павле рече: „Тој е главата на телото, на Црквата (Кол. 1, 18).
Христос и Црквата се едно. Телото не може да постои без главата. Телото на Црквата хрането, осветено и живее со Христа. Тој е Господ, семоќен, сезнаен, секадеприсутен, кој се исполнува, предметите, нашите пријатели, нашите браќа: столбот и основата на Црквата. Он е Алфа и Омега, почеток и крај, основата на се. Без Христа Црквата не може да постои. Христос е Младоженецот; секоја поединечна душа е Невестата.
Христос го обединува телото на Црквата со небесата и со земјата: со ангели, луѓе и сета твар, со сето создание на Господ заедно со животните и птиците, со секој мал цвет и секој микроскопски инсект. Црквата станува Негова полнота Кој исполнува се во се (Еф. 1, 23), што е од Христа. Се е во Христа и со Христа. Ова е тајната на Црквата.
Христос е откриен во тоа единство меѓу Неговата љубов и нас: во Црквата. Самиот не ја претставувам Црквата, туку заедно со тебе. Сите заедно претставуваме Црква. Сите сме вклучени во Црквата. Сите сме едно и Христос е главата. Едно тело на Христос: Вие сте телото на Христос и поединечно членови на него (1Кор. 12, 27). Сите сме едно бидејќи Бог е нашиот Отец и е насекаде. Кога го искусуваме ова, ние сме во Црквата. Тоа е желбата на нашиот Господ за сите членови на Црквата како што е изразено во молитвата: дека тие може да се едно (Јн. 17, 11). Но, тоа е нешто што може да се разбере само со благодатта. Ја разбираме радоста на единството и стануваме едно со секого. Нема ништо повеличествено!
Важната работа за нас е да влеземе во Црквата – да се обединиме со ближните, со нивните радости и таги како тие да се наши, да направиме се за нив исто онака како што Христос направи за нас. Во Црквата ние стануваме една несреќна, страдална и грешна душа.
Никој не треба да посака да биде спасен сам, без да се спасат останатите. Тоа е грешка ако некој се моли за себе, дека само тој да биде спасен. Ние треба да ги сакаме другите и да се молиме ниту една душа да не биде исгубена, сите да може да влезат во Црквата. Тоа е она што се смета. И со оваа желба човек треба да го напушти светот и да се повлече во манастир или во пустина.
Кога се издвојуваме од другите, ние не сме христијани. Ние сме вистински христијани кога имаме длабоко чувство дека сме членови на таинственото тело Христово, на Црквата, во една непрекината врска на љубов – кога живееме обединети во Христа, тоа е кога го чувствуваме единството во Неговата Црква со чувство на единство. Затоа Христос се моли на Својот Отец велејќи дека тие може да се едно. Он ја повторува молитвата повеќепати и апостолите го нагласуваат тоа насекаде. Ова е најдлабокиот аспект, највозвишеното значење на Црквата. Таму може да се најде тајната за сите ние да бидеме обединети како едно лице во Бога. Нема ниту една религија како оваа; ниту една друга религија не вели нешто слично. Тие имаат нешто да кажат, но не ваква тајна, ваква исклучителна точка на тајна за која Христос ни вели дека тоа е она што ние треба да постанеме, дека Он сака ние да бидеме Негови.
Ние сме едно дури и со оние кои не се толку блиски на Црквата. Тие се оддалечени поради нивното незнаење. Мора да се молиме на Бога да ги просветли и да ги промени за и тие да се приближат на Христа. Ние гледаме нешта во човечка светлина, се движиме во различни авиони и замислуваме дека го сакаме Христос. Но Христос, кој испраќа дожд и за праведните и на неправедните (Мат. 5, 45) ни вели: Сакајте ги своите непријатели (Мат.5, 44). Треба да се молиме сите да бидеме обединети, обединети во Бога. Потоа, ако бидеме истрајни во оваа молитва, ќе постигнеме соодветни резултати; сите ќе бидеме соединети во љубов.
Зошто за божјите луѓе не постои оддалечување дури и кога тие може да се оддалечени еден од друг повеќе илјади километри. Колку и да се оддалечени нашите ближни, ние мора да бидеме покрај нив. Некои луѓе во Јужна Африка од место кое се наоѓа на два саати оддалеченост со автомобил од Јоханесбург носеле болен човек за Англија, но претходно отишле кај својот свештеник за тој да се помоли за болниот.
Кога Хрисотс не обединува, оддалеченоста не постои. Кога некој од нас би го оставиле овој живот, тогаш животот би бил горчлив.
ХРИСТИЈАНТВОТО ГИ МЕНУВА ЛУЃЕТО И ГИ ИСЦЕЛУВА
Нашата вера е вера над сите вери. Таа е од откривението, таа е автентична и вистинска. Другите религии се човечки и плитки. Тие не ја знаат вечинината на Троичниот Бог. Тие не знаат дека нашата цел, дека сем создадени да станеме богови со благодатта, да станеме подобие на троичниот Бог, да станеме едно со Него и меѓу нас. Ова се нешта кои другите религии не ги знаат. Крајната цел на нашата вера е дека можеме да бидеме едно (Јн. 17, 11). Тука работата на Христос се исполнува. Нашата вера е љубов, таа е ентузијазам, таа е копнеење по боѓественото. Сите овие нешта се во нас. Нашата душа бара од нас да ги постигнеме.
За многумина верата е борба, извор на агонија и загриженост. Затоа многу од „верниците“ се сметаат за несреќни затоа што другите можат да ја видат очајната состојба во која тие се наоѓаат. И навистина е така. Зошто лице кое не го разбира подлабокото значење на верата и не може да го искуси, тогаш верата заршува како болест и тоа навистина тешка болест. Толку тешка што лицето ја губи контролата на своите дејствувања и има слаба волја, исполнет е со агонија и грижи и е под контрола на лошиот дух. Тој се поклонува, плаче, извикува, верува дека е понизен и сето тоа е само дело на сатаната. Таквите луѓе ја искусуваат верата како да се во пеколна состојба. Тие се поклонуваат и крстат во црква и велат дека се недостојни грешници, но што ќе излезат од црква тие почнуваат да богохулат се свето секогаш кога некој малку ги вознемири. Тоа е многу јасен показател дека има нешто демонско во сето тоа.
Всушност, христијанската вера ги менува луѓето и ги исцелува. Најважен предуслов за некој да ја препознае и спознае вистината е смирението. Егоизмот го помрачува човечкиот ум, го збунува, го заталкува кон ерес. Важно е за човекот да ја разбере вистината.
Многу одамна, кога луѓето се уште биле примитивни, тие немале куѓи или било што друго. Тие живееле во пештери без прозорци. Тие го затворале влезот со камења и гранки за ветерот да не дува внатре. Тие не сфаќале дека надвор има живот, кислород. Кога бил затворен во пештерата, човекот станувал истоштен, се разболувал, но кога излегувал надвор, неговата сила повторно се враќала. Можете ли да ја разберете вистината? Тогаш вие сте надвор под сонцето, во светлината, можете да ги видите сите прекрасни суштества, сета творевина; ако не, тогаш вие сте во темна пештера. Светлина и темнина. Кое е подобро? Да се биде кроток, понизен, смирен и да се биде исполнет со љубов, или пак да се биде надразлив, депресивен и да се расправаш со тите.
Без сомнение повисоката состојба на умот е љубовта. Нашата вера ги има сите овие добри нешта и е вистината. Но, многу луѓе одат во друга насока.
Сите оние кои ја демантираат вистината се умствено болни. Тие се како деца кои стануваат деликвенти или несоцијални бидејќи ги загубиле своите родители или пак бидејќи нивните родители се развеле или се расправале. И сите овие збунети луѓе ги наоѓаат своите патишта во разни ереси. Збунети деца на збунети родители.
Но, сите овие збунети и несоцијални лица имаат сила и истрајност и успеваат да постигнат многу работи. Тие успеваат да доведат нормални и мирољубиви луѓе во подјармување. Тие влијаат врз други слични луѓе и преовладуваат во светот бидејќи се во мнозинство и лесно наоѓаат свои следбеници. Потоа има други кои, иако не ја демантираат вистината, сепак се збунети и умствено болни.
Гревот го прави човекот да биде прекумерно умствено збунет и ништо не ја изтерува збунетоста освен светлината Христова. Христос го прави првиот чекор: „Дојдете при Мене сите вие кои се трудите и сте обременети…(Мт. 11, 28). Тогаш ние ја прифаќаме оваа светлина со наша добра волја која ја изразуваме преку нашата љубов кон Него, преку молитви, преку нашето учество во животот на Црквата и преку причестувањето.
Често ниту трудот, ниту потиштеноста, ниту пак крстењето ја привлекуваат Божјата благодат. Постојат тајни. Најважната работа е да се надминат формалните аспекти и да се продре до срцето на суштината. Се што правиме мора да биде направено со љубов. Љубовта секогаш ја разбира потребата да се жртвуваш. Се што е направено со принуда секогаш ја предизвикува душата да реагира со одбивање. Љубовта ја привлекува Божјата благодат. Кога ќе дојде благодатта, тогаш доаѓа и дарот од Светиот Дух. Плодот на Духот е љубовта, радоста, мирот, долготрпението, љубезноста, добрината, верата, понизноста, самоконтролата (Гал. 5, 22-23). Ова се нештата кои една здрава душа во Христа треба да ги поседува.
Со Христос човекот е исполнет со благодат и така живее над злото. Злото не постои за него. Постои само доброто кое е Бог. Злото не може да постои. Се додека има светлина, неможе да има темнина, ниту пак темнината не може да го опколува бидејќи човекот ја има светлината.
МВПЦ
+++јован-хаџи

КАКО ДА ЖИВЕЕМЕ ВО ОТШЕЛНИЧКИОТ ЖИВОТ
zabesda
1. Ги предавам овие правила, кои низ мојата уста ги изрекол Господ, за оние кои сакаат да го земат тешкото иго на отшелништвото. Тие треба да се потчинат на овие заповеди. Оној, пак, кој ќе наруши барем една од нив, ќе се нарече намал во Царството небеско (Мт. 5, 19).
И. Надворешно однесување и надворешен поредок на животот
а) Оддалечување од светот и од соживотот со луѓето

2. Кој сака да се спаси (во образот на животот надвор од овој свет) нека не останува во својот до ми нека не живее во градот во кој грешел. Исто така тој не треба да ги посетува своите родители и роднини по тело, бидејќи тоа е штетно за душата и ги нарушува плодовите на животот.
3. Не се враќај во градот во кој некогаш си грешел на Бога.
4. Не оди да видиш како живеат твоите роднини, ниту им дозволувај да видат како ти живееш. Воопшто не се гледај со нив.
б) Избор на пустиножителство
5. Духовните отци наши тврдат дека пустината е најправилното место за размислување за смртта и најпогодно скривалиште од светските работи кои пружаат покој на телото.
6. Оној кој живее во пустина и безмолствува, избавен е од три борби: од борбата (која доаѓа) преку чувството за слух, од борбата (која доаѓа) преку јазикот и од борбата (која доаѓа) преку гледање на она што може да го рани срцето.
7. Чувај се да не те измами помислата дека пустината е место на ладовина (т.е. на немарност).
в) Осаменост во ќелија
8. Оддалечувајќи се од светскиот метеж, осами се и ќе станеш странец. За тебе селењето во ќелија ќе биде еднакво на патување во туѓа земја.
9. Каде ид а излезеш, погрижи се што побрзо да се вратиш во својата осаменост за да се предадеш ма своите молитви.
10. Кога ќе појдеш на жетва (т.е. на некоја работа), не се задржувај долго, туку што побрзо врати се во својата самотија.
11. При посета на својот брат, немој долго да се задржиш во неговата ќелија.

г) Работа и поредок во ќелија
12. Престојувајќи во својата ќелија, бави се со овие три работи: ракотворби, читање на Псалмите и молитвите.
13. Кога пребиваш во ќелијата, бави се со читање на Писмото, молитви кон Бога и со работа.
14. Секој ден пости до деветиот час (1), освен сабота и недела. Кога ќе дојде деветиот час, влези во својата одаја и пред јадењето кази своја молитва. По јадењето, наизменично малку читај, малку моли се.
д) Молитви и коленопреклонување
15. Врши ги молитвите во одредени часови и не пропуштај ниту една, за да не даваш одговор за тоа.
16. Врши ја својата ноќна молитва пред да тргнеш во црква.
17. Секогаш моли се во својата ќелија пред да тргнеш во црква.
18. Воопшто, пред и по молитвите со братството, секогаШ моли се во својата ќелија. Никогаш немој да бидеш мрзлив за да го направиш тоа.
19. Почесто паѓај на колена и не биди мрзлив тоад а го направиш, за да не умреш со зла смрт.
20. Кога се молиш, не биди мрзлив, зошто молитвата на мрзливиот е празнословие.
21. На молитва и на сеќавање на Бога, согласно со заветот на монаштвото и значењето на своето одело, биди како птица која лесно и високо полетува.
ѓ) Читање и богоразмислување
22. Секогаш имај желба да го читаш Писмото. Тоа ќе те истргне од нечистотијата (т.е. растер нечистите мисли).
23. Божјото милосрдие ќе биде со тебе доколку со усрдност се бавиш со читање на Писмото и исполнување на заповедите.
24. Размислувај за делата Божј ии не биди мрзлив за молитва.
25. Монахот кој седи во својата ќелија со затворена уста, а не се сеЌава на Бога, личи на разурната куќа надвор од град која е секогаш исполнета со нечистотија. Секој кој ќе помисли да го изнесе ѓубрето од својата куќа (без размислување) таму го носи. (т.е. тој молчи со устата, а со умот фантазира. Тој попуштан а лошите помисли и се занесува со срцето – што претставува гревовно ѓубре кои демоните го фрлаат во душата).

е) Рачната работа и трудот воопшто
26. Телото треба да се совладува и заморува со друг труд.
27. Одреди си себеси некој умерен труд во ќелијата и срцето Ќе ти биде смирено.
28. Принудувај се себеси на рачна работа, за да во тебе се всели стравот од Бога.
29. Сакај го трудот на рачната работа, па на тебе ќе се симне стравот Божји.
30. Седејќи во ќелија, фати се за работа, а името Господово не пуштај го од себе, туку постојано држи го во умот свој. Поучувај се во тоа име во своето срце и фали го со јазикот свој, велејќи: Господи Исусе Христе, помилувај ме, или Господе мој, Исусе Христе, помилувај ме, испрати ми ја Својата помош, или Те фала, Господи мој, Исусе Христе.
ж) Храна
31. Едно (и исто време) одреди за храна заради поткрепа на своето тело, а не заради наслада.
32. Употребувај најпроста и најефтина храна.
33. Својот леб јади го во безмолвие и со воздржување, внимавајќи твоето седење (покрај масата) да биде скромно.
34. Не јади до ситост.
35. Немој да бидеш алчен и лаком на јадењето за во тебе да не се обноват поранешните гревови.
36. Во среда и петок не го разрешувај постот
37. Месо воопшто немој да јадеш.
38. Не приоѓај на место каде се точи вино.
39. На собори и гозби (т.е. општи трпези) не се брзај.
40. Ако дојдеш на место каде е подготвена општа трпеза, јади умерено и принеси благодарност на Бога.
41. Вино немој да пиеш повеќе од три чаши, освен при тешки болести.
42. Немој веднаш да пружиш рака кон она што се ставе пред тебе.
43. Ако си млад, немој да пружаш рака пред другите, зошто тоа не е скромно.
з) Сон
44. Спиј малку и умерено и ангелите ќе те посетат.
45. Кога си здрав, не го вади појасот (за време на спињето).
46. Кога ќе легнеш, не ги ставај рацете меѓу нозете за да не грешиш и незнаејќи.
и) Облека
47. Ден и ноќ биди во својата мантија и во својата одежда како окован и затворен.
48. не облекувај облека со која би можел да се гордееш ид а се фалиш.
49. Чувај ја својата облека за на денот на судот не се најдеш гол меѓу другите.(3)
ј) Главната карактеристика на имотот треба да е – сиромаштво
50. Не стекнувај ништо преку она што ти е потребно.
51. Сиромаштвото на монахот е умереноста во се или во таква состојба во која си задоволен со малку.
52. Повеќе сакај го укорувањето отколку почитувањето, уморот на телото отколку одморот и недостатокот на (потребните) работи отколку изобилието.
к) Црковна богослужба
53. Црковните должности (т.е. грижата за црквата и богослужењето) треба да се довери на верен човек кој се плаши од Бога.
54. Не биди мрзлив да Штом го слушнеш ѕвоното, веднаш да одиш во црква.
55. Не го оставај богослужењето за да не се сопнуваш и паднеш во замка.
56. Во црква немој да зборуваш.
57. Немој во црква да бидеш како за на место каде се собира голем народ (за да во душата не ти биде помрачено и голем број на помисли).
58. Во црквата погребај го својот мртовец (т.е. не се грижи за тоа како Ќе ги уредиш своите земни работи)…
л) Меѓусебни односи
аа) Прво и главно – однос кон ава, духовниот отец, кон старците и воопшто кон искусните
59. Не почнувај никаква работа, без разлика каква е, додека не се посоветуваш со авата на манастирот.
60. Прев авата и пред поголемите од тебе не зборувај многу.
61. Постојано држив о себе дека треба да го слушаш својот отец, па во тебе ќе се всели стравот Божји.
62. Совршенството на твојот подвиг се состои во послушноста. Блазе му на човекот кој од младоста своја го носи бремето Господово, служи и се повинува.
63. Немој да бидеш непослушен, инаку ќе станеш орудије и сад на сите зла и неправди.
64. Со смирение и плач моли го отецот свој да те научи на она што се уште не знаеш, па нема да се засрамиш.
65. Секогаш сеќавај се на она копј те напојува со добро учење. Погрижи се од него да ги дознаеш
животворните заповеди, па благоуспешно ќе го поминеш животот свој по волјата Господова, како што е запишано кај блажениот апостол Павле: “Ова проучувај го, во ова стој, за твојот напредок да се покаже во се (1. Тим. 4, 15).
66. Ако искрено си го навалил вратот под бремето на послушноста, тогаш внимателно слушај што ти се зборува, а потоа свесно извршувај го она што ти е заповедано.
67. Немој да го криеш гревот што си го направил од својот духовен отец.
68. Секојдневно учи се на добра наравственост од постарите.
69. Своите духовни отци сакај ги повеќе од своите родители по тело затоа што тие се грижат за тебе заради Бога.
70. Живеј така за отците на манастирот, кои духовно те родиле, ги израдуваш заради9 својата слава во соборот на светите.
71. Погрижи се благословот на манастирските страци да е на тебе.
72. Не ги откривај на сите своите помисли, туку само на оние кои можат да ја излечат твојата душа.
73. Не ги откривај своите мисли, за да не го соблазниш својот брат.
74. Кон секого биде расположен пријателски, но секој нека не ти биде советник.
бб) Взаемен однос
75. Погрижи се да дојдеш до тоа сите луѓе да те благословуваат.
76. Биди тажен со својот брат и укажи му сочувство (во болката).
77. Ако братот те замоли да му помогнеш, работи со него целиот тој ден.
78. Оние, со кои се дружиш, прво испробај и испитај какви се. Немој на сите д аим се доверуваш зошто светот е полн со итрина. Избери си себе си еден брат кој се плаши од Господа и со него дружи се како со брат. А најдобро ќе биде ако се прилепиш покрај Господ, како син покрај таткото, бидејќи сите луѓе, со мал исклучок, се предале на итрината. Земјата е иполнета со суета, неволји и конфликти.
вв) Однос на постарите кон останатите
79. Ако си престанал да му служиш на гревот, тогаш зборувај во името Господово, поучувајќи ги оние заради кои се хули името Негово. Бидејќи тие се мртви и отсечени од живиот Бог, погрижи се да ги остават своите мртви дела ид а се удостојат да стекнат (вечна) слава.
80. несебично изобличувај и поправај ги своите духовни чеда, зошто од тебе ќе се бара одговор за нивната осуда (т.е. ако се покажат достојни за осуда пред Страшниот Суд).
81. Искарај не штедејќи, но со страв Божји. Не гледај на лицето и одлучувај со зборови на вистина.
82. Ако некој брат дојде и ти ги открие своите мисли, внимавај никому да не му ги кажуваш истите, туку моли се за себе и за него, за Господ да ве спаси и двајцата.
83. Не го отфрлај оној кој бара вера во Христа.
84. Не кажувај поуки на оној кој не ги раскажува.
85. Не поставувај на друг правило кое ти самиот на дело не си го исполнил.
86. Премногу е лошо на друг да му препорачуваш нешто што самиот не го исполнуваш. Од туѓите дела немаме никаква полза.
гг) Однос кон болните
88. Посетувај ги болните и нивните садови наполни ги со вода.
89. Се што можеш, се што ти е одвишок, дај им на болните во манастир.
90. Ако авата те одреди да им служиш на болните, потруди се од сето срце и од Бога ќе добиеш двојна награда, т.е. за послушноста која е извршена со љубов.
дд) Одност кон странците
91. Ако некој брат ти дојде во посета, дури ив о невреме, прими го радосно за тој да Му заблагодари на Бога и за да не се навреди.
92. Ако било кој брат ти дојде на посета, во се смири се пред него, покажи расположение кон него заради Господ и плаши се да не се вознесеш со гордост.
93. Изгледот на твоето лице треба да биде тажно, освен кога ќе ти дојдат браќата – патници. Тогаш на себе земи радосен изглед.
љ) Взаемно општење
94. Биди скромен во сите свои активности.
95. Во твоето однесување меѓу други луѓе однесувај се како сиромашен: не се вознесувај кога со некого разговараш, нити кога пееш химна или пофална песна на Бога. Кога Ќе се најдеш во друштво, твоите зборови нека се прости.
96. Со младо момче не разговарај, ниту пак се дружи. Таквите не ги примај во заедничкиот живот за на ѓаволот не му дадеш место.
97. Со младо момче не воопшто немој да разговараш, зошто ќе ти биде на сопнување.
98. Немој да го земаш за рака братот кој стои до тебе, ниту пак се допирај до неговите образи, без разлика дали е постар или помлад од тебе.
99. Со сите сили оддалечувај се од луѓе кои немаат разум и во совет.
100. Ако сакаш спокен живот, не влегувај во круг на луѓе кои само се грижат за суетни работи. Ако случајно се најдеш во нивно друштво, држи се себеси како д ате нема меѓу нив.
м) Разговорот и воопшто употребата на јазикот
101. Не го повисувај гласот (т.е. молчи во ќелијата), освен при молитвите кои со уставот се назначени.
102. Чувај се од расправии со јазик (воздржи го јазикот).
103. Не зборувај многу за од тебе да не се оддалечи Духот Божји.
104. Големо дело е да се биде молчалив, угледувајќи се на Господ Кој молчеше пред Ирод без разлика на неговиот повик.
105. Кога ќе се сретнеш со верници кои се слични на тебе, повеќе слушај и внимавај што зборуваат со подготвеност да го исполниш она што е спасоносно. Тоа ќе биде многу подобро, отколку и самиот да се сплеткаш во разговор.
106. Кога одиш во посета на некого, нека стравот Божји биде во твоето срце и чувај ја устата своја за да се вратиш во својата ќелија спокен.
107. Мудриот човек добро знае како со себе ќе владее. Тој не брза да зборува, туку добро мери кога треба да зборува, а кога да слуша. Неукиот човек не чува тајна, не управува со јазикот и не го зауздува.
108. Кога си меѓу браќата, не зборувај премногу. Твоите прашања нека бидат кратки и изговорени со смирение.
109. Твоите зборови нека бидат благи и поучни. Постојано сеќавај се дека од говорот доаѓа или слава или срам.
110. Не зборувај раздразливо, туку твоите зборови нека бидат облечени во мусрост и разум, како и твоето молчење. Угледај се на нашите мудри отци чии зборови беа исполнети со мудрост и разум, исто како и нивното молчење.
111. Јазик твој нека е потчинет на разумот, зошто зборовите се спротивни на разумот, исто како бодливите шилци и иглите.
112. Избегнувај ја лагата, инаку таа од тебе ќе го истера стравот Божји.
113. Устата твоја нека секогаш зборува само вистина.
114. Нека тема на твоите разговори бидат добродетелите на Севишниот Бог. Со тоа ќе станеш достоен од Него да добиеш поголеми добра.
115. Не се распрашувај за лоши дела, туку своите внимание држи го подалеку од нив.
116. Не започнувај празни разговори и оние кои ги водат избегнувај ги за душата да не ти прими зло.
117. Презри ги залудните разговори за се што е светско.
118. Воздржувај се што можеш повеќе од шеги и забавни зборови.
119. Не викај и не зборувај многу гласно и брзо, зошто е напишано:”Кој многу зборува, нема да избегне грев” (Кн. Проп. 10, 14).
120. Не биди упорен и не ги наметнувај своите зборови во тебе да не влезе зло (злоба и расправии).
121. не се колни во не сомнителна, а камоли во сомнителна работа.
н) Во случај на патување
122. Кога некоја потреба те натера да одиш во град, немој да одиш сам.
123. Кога одиш по вода или паруваш, читај (Псалмите на памет) и размислувај.
124. Одејќин со браќата, понекогаш одвојувај се од нив за да го одржиш молчењето.
125. Одејќи по патот, не се врти лево или десно, туку со внимание пребирај по своите Псалми и со ум моли се на Бога. Немој да се побратуваш со жители на места каде се наоѓаш.
126. Не оди меѓу голем број на светски луѓе, но не имитирај ни фарисеи зошто тие се правеа за да се истакнат.
127. На жена не и дозволувај да ти се приближи. Не и дозволувај да влезе во твоја соба зошто по неа оди бура на помисли.
128. Со жена немој никогаш да јадеш и со младич не се дружи.
129. Кога ќе се појави потреба некаде да ноќеваш, внимавај да не се покриеш со некој друг под еден покривач.
130. Не легнувај на една рогозина со помлад од себе.
131. Не легнувајте по двајца на една рогозина, освен во случај на крајна потреба, иако се работи за твој татко или брат и тогаш со голем страв.
132. Не седи долго во манастирските гостилници.
ИИ Устројство на внатрешниот живот
а) Почетен принцип на животот – ревност

133. Биди ревносен во стекнување на доблести.
134. Чувај се да не се оладиш во љубовта кон Бога.
135. Не отстапувај од добри дела кои си ги започнал.
136. Не излегувај од патот на својата осаменост.
137. Не ги оставај напорите заради доблестите за да не станес мрзлив и немарен и за да не згрешиш во последниот час, туку љуби го Господа до самиот крај и ќе стекнеш милост.
138. Како Што урнатините надвор од градот им служат на сите за фрлање на смрдлива нечистотија, Така и душата на оној кој мрзеливо и млитаво го поминува својот самотен живот е депонија на сите страсти и гревовна нечистотија.
б) Правило на животот – волјата Божја во заповеди
139. Ако навистина си се предал на Бога, извршувај ги сите Негови заповеди и се што ти се наредува врши го работливо, не изоставувај ништо. ЗоШто ако нешто пропуштиш, нема да ти се простат претходните гревови. Ако цврсто решиш се да извршуваш (до положувањето на животот), биди уверен дека сите твои претходни гревови веќе простени.
140. Твоите мисли треба постојано да се бават со заповедите Господови ид а се погрижиш со сите сили за да ги извршиш. Не треба да оставаш ниту една за твојата душа да не се претвори во депонија на сите нечистотии.
141. Ако си започнал некоја работа и видиш дека не е по волјата Божја, веднаш напушти ја.
в) Цел – слава Божја
142. Постојано грижи се (преку тебе) да се прославува Отецот твој кој е на небото (Мт. 5, 16).
г) Потсетници – поттикнувачи на ревноста
аа) За заветот и првобитниот жар

143. Не отстапувај од Бога заради распадливи работи, туку сеќавај се што си ветил кога во тебе гореше жарот на стремежот за богоугодување.
144. Погрижи се да не го заборавиш значењето на својата облека која ја облече на почетокот. Сети се на солзите на своето покајание кои тогаш си ги пролеал и брзо отскокни од лошите помисли кои тајно те поткрадуваат за да не бидеш вовлечен со нив во самите дела.
145. Постојани и искрено покај се и ниту на минута не се предавај на немарност и мрзливост.
дд) За примерните ревнители
146. Не се огледувај на оние кои се послаби од тебе туку на оние кои се подобри од тебе.
147. Нека ти бидат образец и пример оние кои го љубат Бога со сето срце свое и постојано прават добри дела. Немој да се срамиш да ги прашаШ за животен совет бидејќи се совршени во доблестите.
148. Стои настрана од светски луѓе кои мислат светски и зборуваат само за земски работи.
вв) За ветените добра
149. Доколку исполнуваш се (заповедено), ќе добиеш наследство кое не го видело око, за кое не слушнало уво и на кое срце човечко не помислило (1. Кор. 2, 9).
150. Употреби ја светлината на познанието за да се удостоиш со родот на праведните, додека уште има време.
гг) За смртта и Судот
151. Сети се дека твојата младост поминала (дека снагата се потрошила) и дека немоќта пораснала и дека веќе е време на твојот исход, кога ќе даваш одговор за сите свои дела. Знај дека таму ни брат нема да може да го откупи својот брат, ниту таткото да го избави синот.
152. Секогаш сеќавај се на излегувањето од телото и не ја испуштај мислата за вечната осуда. Доколку така постапиш, нема никогаш да згрешиш.
153. Мисли во себе и зборувај: Можеби овој ден ќе ми биде последен во овој свет” и никогаш нема дап огрешиш пред Бога.
154. За секој ден претпоставувај дека ти е последен во овој свет и ќе се зачуваш од гревови.
155. Својата ќелија претворија во темница, помислувајќи дека за тебе веќе се е завршено и дека веќе Ќе удри часот на твоето одрешување од овој свет.
156. Внимавај на себе за да не бидеш отфрлен во идниот век. Тешко на оние кои не се грижат, тие немаат надеж на спасение, ниту има кој д аим помогне.
д) Причинители за успех – благодатна Божја помош и лично усрдие и подвиг
аа) Помош од горе привлечена со молитва

157. Нека нашиот Господ Исус Христос ни помогне да правиме се што му е угодно.
158. Пред се излевај постојана молитва и секогаш заблагодари на Бога за се што се случува со тебе.
159. Труди се да излеваш непрестани молитви со солзи за Бог да се сожали над тебе и од тебе да го соблече стариот човек.
160. Немој да престанеш да пролеваш (молитвени) солзи и Бог Ќе се сожали на тебе, олеснувајќи ти ги неволјите (заради кои твојата душа е тажна).
161. Дали сакаш да Му угодиш на Бога, тогаш предај се на Господ Исус Христос и Тој ќе те избави и заштити.
бб) Лични подвизи и усрдност воопшто
162. Потруди се да ги исполниш подвизите кои ти ги предложувам: труд, сиромаштија, странствување, лишеност (нестекнување) и молчење. Тие ќе те направат смирен, а тоа ќе ти донесе простување на гревовите. Смирението се состои во тоа човекот себеси да се смета за голем грешник и да мисли дека ништо добро не прави пред Бога, дека сака молчење и да не смета на ништо, дека не е упорен пред никого и дека не настојува на своите зборови, дека ја одложува својата волја, дека лицето го спушта долу, дека смртта ја има пред очи, да се чува од лаги да не изговара празни зборови, да не приговара на старешината, трпеливо да ги трпи навредите и себе да се принудува на благодушно поднесување на сите тешкотии и непријатности во животот. Погрижи се брату, да ги исполниш овие правила за твојот живот да не биде неплоден.
163. Да отфрлиме се што дава одмор на телото. Овој живот не го преценуваме за да живееме во Бога кој во денот на Судот ќе не праша дали сме гладувале заради Него, дали сме биле жедни и сме трпеле соголеност, дали сме се смирувале, плачеле од длабочината на своето срце и дали самите сме се испрашувале за тоа дали сме достојни за Бога. И така да се смириме и тагуваме заради гревовите за да го најдеме Бога. Да го презреме телото за да ги спасиме своите души.
164. Избери труд и тој заедно со постот, молитвата и бдеењето ќе те избави од секое сквернување. Телесниот труд донесува чистота на срцето, а таа прави душата да принесува плод.
165. Засакај го милосрдието, облечи се во вера, не му допуштај на срцето да мисли зло, туку терај го за зло да враќа со добро, барај благост и ревнувај за сите прекрасни дела.
ѓ) Настројување на душата кое донесува успех
аа) Пребивање во Бога со страв, бодро внимание и оддалечување од гревот и светот

166. Нека твојата душа биде со Господ во секое време, а телото твое на земјата нека биде како статуа (безживотно).
167. Застани пред лицето на Господ со исправност.
168. Нека стравот Божји е секогаш пред нашите очи како и сеќавањето на смртта и одвраќањето од светот и се што е светско.
169. Умири го секој ден за да живееш, зошто кој се плаши од Бога ќе живее во векови.
170. Биди постојано работлив за да не паднеш во мрзливост и небрежност.
171. Се што е светско замрази и одвои го од себе. Во спротивно тоа тебе ќе те оддалечи од Бога.
172. Замрази се што е штетно за твојата душа.
бб) Трпење
173. Без разлика што преземаш, биди трпелив и Бог ќе ти помогне во сите твои дела, во се што се случува со тебе.
174. Внимавај да не бидеш малодушен.
175. Биди благодушен во се што правиш по волјата Божја.
176. Не тагувај поради лошите помисли кои те напаѓаат во ќелијата, зошто Господ нема да заборави никаков труд (преземан заради Него). Тоа ќе ти послужи за напредок и благодатта Божја ќе ти помогне.
177. Храброста не е ништо друго освен непоколебливост во вистината и спротивставување на непријателите. Ако не попуштиш, тие ќе се повлечат и повеќе нема да се покажат.
вв) Смиреност и плач
178. И дење и ноќе тагувај заради гревовите свои.
179. Запали го својот светилник со маслото на солзите.
180. Непрестано плчи заради своите гревови, како да имаш мртов човек во својата ќелија.
181. Нека лицето секогаш ти биде тажно за да во тебе се всели стравот Божји.
182. Не се сметај себеси за многу важен, туку предај се на плачот заради своите гревови.
гг) Смирение
183. Засакај го смирението и тоа ќе ги покрие сите твои гревови.
184. Биди смирен во сите денови од животот свој и стреми се кон се што е прекрасно.
185. Оној кој е послаб од тебе во добрите дела, сметај го рамен на себе, а оној кој е рамен на тебе, сметај го посовршен.
186. Не завидувај на оној кој напредува, туку сите луѓе сметај ги за подобри од тебе, за со тебе да биде самиот Бог.
187. Не се дружи со горди, туку со смирени.
188. Биди смирен во се: во однесување, во облекување, во седење, во стоење, во одење, во постела, во ќелија ив о целата нејзина опременост.
189. Не се радувај и не се насладувај ако почнат д ате фалат за твоите добри дела. Криј ги своите добри дела што можеш повеќе. Не си дозволувај воопшто да ги изнесуваш пред некои луѓе, потруди се луѓето да не те фалат.
190. Гледај да не се разгласи некое твое добро дело.
191. Ако некој невин те укори за некој грев, смири се и ќе добиеш венец.
192. Навикни го својот јазик да зборува: “Прости ми”. Ако постојано кажуваш: “Прости ми”, набрзо ќе достигнеш смирение.
194. Биди спремен при секој збор на навреда што Ќе го слушнеш да кажеш: “Прости ми”, затоа што таквото смирение ги урива сите замки на ѓаволот.
195. Знај дека смирението не е ништо друго туку сите луѓе да ги сметаш за подобри од себе. Цврсто во умот свој држи ја мислата дека си виновен за многу гревови. Главата нека ти е спуштена, а јазикот нека ти биде спремен на увредувачот да каже: “Прости ми, господару мој”. Нека постојаниот предмет на твоето размислување биде смртта.
196. Засакај го трудот, на сите биди покорен, устата нека ти биде заклучена – и ќе постигнеш смирение. Смирението пак ќе привлечат простување на сите твои гревови.
197. Пред се себе не се сметај за нешто важно. Тоа во тебе ќе го роди смирението. Смирението ќе ја роди науката (искуството и здравото мислење), а науката – верата. Верата ќе ја роди надежта, а надежта – љубовта, а љубовта ќе го роди согласувањето. Согласувањето ќе ја роди непроменливата постојаност (цврстината во доброто).
е) Подвигот на борбата со гревот
аа) Пред се со помислите

198. Истерај ги далеку од себе лошите помисли, предавајќи се на Бога, и Тој ќе те покрие со Својата десница.
199. Не оди по секоја своја помисла.
200. Не ги исполнувај своите помисли и желби.
201. Внимавај твојот ум да не се занимава со сеќавање на поранешните гревови, зошто може да се случи тие во тебе да се обноват.
202. Не обновувај ги во својот ум претходните гревови свои за да не се вратат во тебе. Биди уверен дека тие ти се простени во времето на твоето предавање на Бога и покајувањето и воопшто не се сомневај во тоа.
203. Престани да се сеќаваш ид а зборуваш за задоволствата и уживањата на кои си се предавал во времето на својата немарност. Дури немој да зборуваш: “Јас тоа сум правел” или : “Тоа сум нарушил”, зошто тоа може да те сплетка.
204. Немој да се сеќаваш на страстите на кои си се предавал во светот за похотата (која тие ја предизвикуваат) не се појави повторно и те соблазнува.
бб) Со разни порочни желби
205. Апостол Јован сите похотливости човечки ги сумира во три работи: се што е во светот – похотата на телото, похотата на очите и гордоста на животот (1. Јн. 2, 16). Телесната похота е полнење на стомакот со мноштво на разни јадења по што се јавува блудна нечистотија. Похотата на очите се однесува на вештачки добра. Окото човечко станува гордо и во неговото срце се вовлекуваат нечисти ликови. Гордоста на животот е љубовта кон светската слава (високо мислење за себе, самофалење и њед за пофалби од другите) која во нашиот ум се встоличнува поради суетните и минливи надворешни достоинства.
206. Чувај се од алчност и непослушност, а особено од прејадување, за да не се врзиш во замките на своите похоти. Тие, имено, од срцето го истеруваат стравот Божј ии го отстрануваат срамот од лицето, а својот љубител го предаваат на ниски и срамни дела кои оутѓуваат од Бога.
207. Соблечи го од себе гневот и облечи се во кроткост. Отфрли го од себе развратното око и земи едноставно (детско, чисто) око.
208. Биди далеку од гневот и чувај се од похоти, како всушност и од сите гревовни желби.
ВВ) Посебно – со сластољубие
209. Сластољубивиот човек (кој бара само пријатности) не е погоден за ниакво дело.
210. Немој да бидш сластољубив, затоа што Бог не слуша сластољубие.
211. Замрази го телото И неговите утехи затоа што се полни со зло.
212. Телото свое исцрпи го така да стане слично на тело кое лежИ на болничка постела.
гг) Со гневот И неговиот пород
213. Ако те нападне гнев, веднаш истерај го подалеку од себе, И ќе се радуваш низ целиот свој живот.
214. На никого не се лути И на сите простувај им.
215. Ако некој неправедно те прекори, немој да се распалуваш.
216. Биди мудар И устата на оние кои лошо зборуваат за тебе затворај ги со молчење.
217. Немој да се чудиш ако некој лошо зборува за тебе затоа што тоа е едно од лукавствата на нашите најголеми непријатели со кои тие се обидуваат да му попречат на човек да ја дознаат вистината.
218. Немој да бидеш брз на гнев и непамти го злото на оној кој те поттикнал на гнев.
219. Кога ќе доживееш увреда, немој да создадеш непријателство кон оној кој ти ја нанел, туку речи: Достоен сум целото братство да ме презре.
220. Не се жали и никого не навредувај.
221. Не враќај зло за зло, ниту увреда за увреда зошто Господ те смирува откако ќе види дека ти самиот не се смируваш.
222. Нека се молат и помладии постари да не биде попуштено и да паднат под тиранијата на гневот.
223. Оној кој го завртува другиот образ кон оној кој го удрил по едниот, веќе се израдувал на увредата. Господ Исус Христос никогаш нема да го напушти зошто е благ и им помага на душите кои трпат заради Него и кои го бараат. Тој им дава сила и крепост се додека не се утврдат во спокој (од страсти). И така, радувај се кога на тебе наидуваат неволји зошто после нив доаѓаат слатки плодови.
224. Немој да се плашиш од увреди од луѓе.
дд) Со останатите порочни движења на срцето кои го поткопуваат успехот – со осудување
225. Немој да го презираш братот кој згрешил, немој да се грозиш од него или да го осудуваш зошто самиот ќе паднеш во рацете на непријателите свои.
226. На никого не прави лошо ниту некого осудувај.
227. Не го завртувај своето уво за да слушнеш лошо за некој друг, туку биди снисходливо жалостив кон луѓето и ќе бидеш жив.
228. Никого не го осудувај зошто во тоа се состои падот.
229. Не го прекорувај својот брат дури и кога гледаш дека ги нарушува сите заповеди зошто инаку и самиот ќе паднеш во рацете на своите непријатели.
230. Никого од смртните не го осудувај за Господ да не се згрози од твоите молитви.
231. Никому не му ги изнесувај недостатоците пред очи.
232. Никого не го прекорувај заради неговата немоќ.
ѓѓ) Со суетата и воображеноста
233. Не разгласувај кога подаруваш.
234. Не се фали ако се предаваш на духовни подвизи.
235. Никому однапред не зборувај за доброто дело што намераваш да го направиш туку направи го молчејќи.
236. Кога ќе направиш некое доблесно дело, немој да се вообразуваш и не си зборувај во себе: јас тоа и тоа направив. Зошто ако вака правиш , нема да бидеш мудар.
237. Не ја сакај славата и во своето срце не задржувај самопофалување кое зборува: јас направив тоа и тоа. Во тоа и тоа напредував. Таквите помисли дишат со суета. Кој со нив е исполнет, станал престојувалиштен а нечисти духови.
ее) Со човекоугодувањето и лицемерието
238. Не ја оставај волјата Божја заради исполнување на човечка волја.
239. Не ги нарушувај заповедите од уважување на пријателството кон човек.
240. Не биди лицемер, дволичен, а уште помалку лажливец.
241. Погрижи се да бидеш праведен не само пред луѓето, туку и сам во себе биди мудар, кроток, благодушен, трпелив, ревносен и човекоњубив.
жж) Со гордост
242. Не се вознесувај со своите дела, без разлика какви се тие.
243. Немој да се вознесуваш во гордост и не се фали.
244. Гордоста далеку одгонува од себе. Сметај дека твоите ближни и сите луѓе се подобри од себе.
245. Нема поголемо безбожништво од другиот да го жалиш и да се воздигнуваш над другите.
246. Не се сметај за мудар, инаку твојата душа ќе стане горделива и ќе паднеш во рацете на своите непријатели.
247. Не се сметај себеси сезнајко и мудар (т.е. не вели: знам и сам, умеам сам да работам), инаку ќе пропадне твојот труд и твојот брод залудно ќе плови.
Заклучок
248. Кој не се држи за се што е пропишано, ќе го побуди Бога на гнев. Затоа сослушај ги овие зборови, сокри ги во срцето и знај дека со тие заповеди те предавам на Создателот. Ако ги сочуваш, ќе ликуваш со ангелите, а сите лоши духови ќе ги раниш со тага. Извршувај ги овие заповеди и Бог ќе биде со тебе, а ангелите ќе те следат. Душата ќе ти се исполни со мирисите на светите и со светлината наб лажените ќе засвети лицето твое. Ќе станеш светилиште на Бога, како и сите свети и конечно ќе го сретнеш Господа со веселба и радост. Ќе слушнеш глас кој зборува: Слуго добар и верен, во малку беше верен, над многумина ќе те поставам; влези во радоста на господарот свој (мт. 25, 21).
249. Не отстапувај ниту оде ден од овие упатства и Господ наш Исус Христот ќе те упокои и во мир ќе го доврши делото на кое си пристапил. Нашите совршени отци и оние кои ги подржуваат, станаа совршени исполнувајќи ги.
250. Доколку на кажаното сакаш да додадеш некое од добрите дела – додади, а на нашиот Господ Исус Христос постојано Му вознесувај благодарност.
251. Секоја ноќ облевај го својот кревет со солзи и натопувај ја својата постела, смирувајќи се пред Господ Исус Христос за Тој ги прости гревовите твои и те обнови, за да ти даде помош за правење на добри дела и наслетство на Своето вечно Царство. Нему нека е пофалба, чест, слава и поклонение со Себлагиот Отец и Сесветиот Дух, сега, секогаш и во вечни векови. Амин.
МВПЦ-Ветлеем

МАКЕДОНСКА ВИСТИНСКА ПРАВОСЛАВНА ЦРКВА ВО БРАТСТВО СО МАНАСТИРОТ ЕСФИГМЕНИ
Мили сестри и браќа во Господа,
Кога Господ го создал човекот од својата милост тој ги создал и неговите задачи,тие се без граници,без националности,без омрази,без лаги,без осуди,но се чесни и достојни на неговото творештво.
Од тогаш до денес православната вера е достојна кај оние кој го продолжија својот живот во Господа,оние кој секое утро му се поклонуваат во молитва на Господа и кој ги почитуваат неговите заповеди,тие се само десет.
Македонска Вистинска Православна Црква е дел од сето тоа и со години уназад е дел од ова кое можете да го видете во ова кратко вистинско видео сторено од еден исто така приврзеник лекар од Солун кој се осмели да ги лекува истоштените и болни монаси во овој таканаречен бунтовнички манастир оти тој манастир стави крај на почитот кон сите цркви и патријаршии кој почнаа да се дружат поклонуваат и служат литургија со изманиниците,расколниците,јересите кој го немилосрдно осудија Господа на смрт но која тој ја победи и ја покажа вистината која денес ние ја прикажуваме дека е тој Исус Господ Бог се сторител на сите нас на сите универзуми и земјата во која денес владеат само измамници,расколници,криминалци кои владеат над православниот народ.
Зато Македонска Вистинска Православна Црква во своите монашки редови е составена од сите кои се осмелија да се одвојат и спротивстават на васеленскиот патријарх бартоломео и сите останати кој се во неговите редови,тие сите го издадоа и предадоа православниот народ со нивните лаги и лажни проповеди во денешниот век.
Ова видео е само еден дел кој монасите го преживеале и го ден денес преживуваат

Господ нека Благослови
+++јован-хаџи

ШТО Е ЕПИТИМИЈА
Во Светото Писмо наоѓаме дека Господ Исус Христос, кога ја воспоставил Светата Тајна на покајанието и исповедувањето, им го предал на своите ученици-апостоли правото да простуваат или задржуваат гревови на луѓе кои се каат.
„Тогаш Исус пак им рече: „Мир вам! Како што Ме прати Таткото и Јас ве праќам!” Кога им го кажа ова, дувна во нив и им рече: „Примете Свети Дух! На кои ќе им ги простите гревовите – простени им се; на кои ќе им ги задржите – задржани им се!” (Јн. 20, 21-23).
Ова право од нив е пренесено на нивните наследници – епископи и свештеници.
Секој грев што го исповедуваме пред духовникот-исповедникот не е подложен на разрешување. Духовникот по благодатта на Светиот Дух го пресудува и проценува секој грев кој пред него го исповедуваме и степенот на покајувањето кое во таа прилика го покажуваме. Така тој за одредени потешки гревови не дава разрешување, одредувајќи духовен лек кој ќе ни помогне да дојдеме до покајание и се причестиме обновени и очистени. Епитимијата најчесто се однесува на додатен пост или молитви, како и забрана на Причест на одредено време, што е оддалечување од суштинската заедница со Христа. Таа не е класична казна, иако нејзиното дејство е болно, туку еден вид на благодатен лек за оној кој направил поголем морален или духовен престап (или престапи) на Божјите заповеди. Бидејќи дејството на тие престапи на човекот делуваат дури и разорно, заради чувство на осветена или неосветена вина, епитимијата на човекот му дава можност навистина да се покае, исповеда, моли, повика на милост и љубов Божја и со враќањето во спасоносната заедница со Него, како да прави добри дела со кои ќе го искупи тој престап и ќе ги зацели своите рани. Со епитимијата покајаниот се штити од духовното зло и повторување на гревот.
Духовникот-исповедникот ја дава епитимијата кога ќе процени дека духовната рана од некој грев е во толкава мерка длабока и тешка што е потребно, за нејзино исцелување, да помине одредено време со посебен духовен лек. Временското траење на епитимијата ја одредува духовникот индивидуално, според животната доба и околностите во кои покајникот се наоѓа, тежината на престапот и настојувањето на покајникот да се врати во заедницата со Господа. Од епитимија не треба човек да се плаши. Ако човекот, на кого му е изречена епитимија, предано настојува да се ослободи од гревот, да го отфрли злото, да се моли и да прави добри дела (по свое внатрешно чувство и по договор со духовникот), Господ повеќе му помага, и тогаш се достигнува до самата суштина на епитимијата, а тоа е нејзиното исцелително и очистувачко дејство за душата. Важно е да се каже дека свештеникот е само посредник меѓу нас и Бога и исповедувајќи ги гревовите и каејќи се пред свештеникот ние всушност се исповедуваме и каеме пред Бога. Секогаш кога човекот искрено се покае и непоколебливо настојува да се врати на Бога, Тој го дочекува со раширени раце, токму како што е прикажано во евангелието во приказната за покајанието на блудниот син.
„Така, ви велам, се радуваат Божјите ангели, заради еден грешник, кој се кае.” И рече: „Некој човек имаше два сина. И помладиот од нив му рече на татка си: ‘Татко, дај ми го делот од имотот, што ми припаѓа!’ И тој им го раздели имотот. А по неколку дена помладиот син собра сè свое и отиде во далечна земја и таму го потроши својот имот, живеејќи развратно. Кога потроши сè, настана голема глад во онаа земја, и тој се најде во скудност. И отиде и се прилепи при еден човек на онаа земја, тој го испрати на своите полиња, за да ги пасе свињите. И сакаше да го наполни својот желудник со лушпи, што ги јадеа свињите, но никој не му ги даваше. А кога дојде на себеси, рече: ‘Колку наемници при татка ми имаат леб во изобилство, а јас умирам од глад тука! Ќе станам и ќе отидам при татка си, и ќе му речам: ‘Татко, згрешив против небото и пред тебе; не сум веќе достоен да се наречувам твој син. Прими ме како еден од своите наемници!’ И стана и тргна кон татка си. И кога беше уште далеку, неговиот татко го виде и му се сожали, па се растрча, и му се фрли на вратот и го целиваше. А синот му рече: ‘Татко, зрешив против небото и пред тебе; не сум веќе достоен да се наречувам твој син!’ Но таткото им рече на своите слуги: ‘Бргу, донесете ја најубавата облека, и облечете го и ставете му прстен на раката, и обувки на нозете. Дотерајте го згоеното теле и заколете го, да јадеме и да се веселиме, зашто овој мој син беше мртов и оживе, беше изгубен – и се најде.’ И почнаа да се веселат. А неговиот постар син беше во полето. Кога пак доаѓаше и и се приближи на куќата, чу песна и играње; па повика еден од слугите и го праша што е тоа. А тој му рече: ‘Брат ти си дојде и твојот татко го закла згоеното теле, зашто го прими здрав.’ Тој се налути и не сакаше да влезе; а неговиот татко излезе и почна да го моли. А тој му одговори на татка си: ‘Еве, ти служам толку години и никогаш не прекршив ниедна твоја заповед, а ти никогаш не ми даде ни јаре, за да се повеселам со своите пријатели. А кога дојде овој твој син, кој го растури твојот имот со блудници, му закла згоено теле!’ Тој пак му рече: ‘Чедо, ти си секогаш со мене, и сè што е мое – е твое; но требаше да се веселиме и да се радуваме, зашто овој твој брат беше мртов и оживе; беше изгубен и се најде.“(Лука, 15, 10-32)
+++јован хаџи

Posted in Почетна | Leave a comment