СОЛЖЕНИЦИН И ЕВРЕЈСКИОТ ПРОБЛЕМ ИСТОРИЈАТА ЗА ЕВРЕИТЕ ВО РУСИЈА ОД СТРАНА НА СОЛЖЕНИЦИН-ПРЕГЛЕД

800px-Western_wall_jerusalem_night
Текст објавен од јеромонах Енох по повод книгата „200 години заедно“ од познатиот руски писател Александар Солженицин.
„Евреите собрале богатство соработувајќи едни со други“ (стр. 31)
“Тие остварувале профит со тоа што го земале житото на селаните до степен на нивно осиромашување (предизвикувајќи глад), а потоа го претворале во ракија и со тоа поттикнувале пијанство меѓу нив.“ (стр. 21, 24)
„Евреите ги ставале селаните во состојба на доживотни долгови и предизвикувале сиромаштија кај нив со тоа што ги наплатувале своите долгови преку одземање на стоката и алатите, а за возврат им давале алкохол“. (стр.31)
Се чини дека преводот на книгата на Солженицин бил направен без дозвола на неговото семејство, а ова можеби е причината што овој долг и детален преглед повеќе не се наоѓа на страната за книги на Amazon.com, каде се појави за првпат.
Преведувачот, Колумбус Фалко, вака ја опиша цензурата на оваа книга кога се појави во 2002 година:
„Објавена во оригиналниот руски јазик во 2002 година, книгата беше примена со огнена бура на бес и осуди од книжевниот и медиумскиот свет, од Евреите и од речиси целата интелегенција на воспоставениот поредок на Запад …
Руските власти, како и западната либерална демократска структура на моќта, направија огромни напори да ја игнорираат книгата „200 години заедно“, да ја потиснат колку што е можно повеќе, а пред сè да го спречат и забранат преводот на книгата на странски јазици, особено на англиски, кој во суштина стана светски јазик на нашата епоха.
КАРАКТЕРИСТИКИТЕ НА РЕМЕКДЕЛОТО НА СОЛЖЕНИЦИН
Значи, што е толку лошо и грубо во оваа книга?
Поголемиот дел од книгата содржи информации кои не се невообичаени и кои може да се најдат во стандардни, нецензурирани текстови.
Без разлика дали се согласувате со Солженицин или не, сепак признајте го фактот дека тој не е лесен. Солженицин оди во значителни детали за многу различни историски епохи и јасно има длабоко познавање на прашањата што ги покренува. Неговиот пристап е балансиран. Тој чувствува сочувство кон Евреите, но е и критичен кон нив.
Второво очигледно не се поклопува со мислењето на многумина, бидејќи не е во согласност со стандардниот јудеоцентричен наратив, во кој Евреите се само жртви и не можат да сторат ништо погрешно. Уште повеќе, еден познат писател изнесува непријатни информации за Евреите на светлина, и тоа се смета за закана. Оттука и е наметната цензурата.
ЕВРЕИТЕ ВО ЦАРСКА РУСИЈА ОД ДЕВЕТНАЕСЕТИОТ ВЕК
Руските Евреи воопшто не живееле во угнетување, туку тие не само што имале поголема слобода отколку кметовите, туку и повеќе од руските трговци. (стр. 16-17), а тоа важи и за поново време. (стр.45). Набргу по партиционирањето на Полска, Державин ја посетил областа и известил за Евреите во тогашното општество. Полското благородништво го предало управувањето со своите имоти на Евреите (стр. 21), а Евреите се занимавале со нивното управивање кое им донело брзи профити и долгорочни антагонизми.
Евреите собирале богатство со тоа што соработувале едни со други. (стр. 31). Тие направиле профит земајќи го житото на селаните до степен на осиромашување (и предизвикување глад), претворајќи го долгот во ракија, а потоа поттикнувале пијанство. (стр 21, 24). Евреите ги принудувале селаните во доживотно задолжување и ја уништувале сиромаштијата, барајќи исплата на долгот во облик на земање на нивниот добиток и алати, за алкохол. (стр. 31).
Покрај тоа, системот на поткуп ја штител оваа шема. Така, полските магнати „земале“ дел од богатството што го цеделе Евреите од селаните, и без Евреите и нивната инвентивност, овој систем на експлоатација не можел да функционира и би завршил завршил. (стр. 22). Солженицин додава дека “… еврејската бизнис класа доби огромна корист од беспомошноста, непотребноста и непрактичноста на земјопоседниците …” (стр. 54).
Евреите постојано се селеле за да спречат точен преглед на нивниот број – за да избегнат данок. (стр 25). Делегација на Евреи отпатувале во Санкт Петербург за да се обиде да ги поткупи руските власти за да го потисне извештајот на Державин. (стр 28). Во 1824 година, цар Александар I забележал дека Евреите ги корумпирале локалните жители на штета на државната каса и приватните инвеститори. (стр. 32).
Евреите не беа принудени на “паразитски” занимања: тие ги избраа. (стр. 31). Кон крајот на 19-тиот век рускиот гнев почнал да врие поради фактот што Евреите не го заработувале својот леб, поради масовното зголемување на цените и профитирањето, збогатувајќи се додека го осиромашувале рускиот селанец и поради преземањето на контролата над шумите, земјиштето и пивниците. (стр. 78-80).
Ниту, пак, е вистина дека Евреите биле држени надвор од “продуктивните” занимања. Напротив. Педесетгодишните царски напори да ги претвори Евреите во земјоделци привлече неколку учесници (стр. 33) и заврши со неуспех. (стр. 58). Ниту една од рационализацијата за нејзиниот неуспех не е валидна: другите новодојденци во руското земјоделство (менонитскии, бугарски и германски колонисти и сл.), кои се соочувале со истите предизвици како и Евреите, добро се снашле. (стр. 36).Еврејските земјоделци ја занемариле работата на фармата (стр. 34-35), и постојано се враќале назад во продажба на стоки и изнајмување на нивниот имот на други земјоделци. (стр. 56-57). Напорите од страна на комунистите по сто години, да се вратат Евреито во земјоделство, не поминале подобро. (стр. 208, 251).
Еврејскиот отпор кон асимилација обично се става во рамките на ГОЈ (прим.прев.: еврејски збор за не-Евреин, или нација) исклучувајќи го Евреинот. Всушност се случуваше обратното. Во првата половина на 19-тиот век, рабините и каластите напорно се спротивставија на просветителството, вклучувајќи го и понуденото руско образование на Евреите. (стр.38).
Евреите секогаш настојувале да ги преувеличуваат грешките што ги доживеале од другите. (стр. 42). Ова се однесува на нешта како што се двојно оданочување, присилна воена служба, протерување од села итн. (Стр 42, 46, 50).
Евреите од Вилнус (Вилново), Каунас и Гродно, застанале на страната на Русите за време на неуспешното востание на Полјаците во јануари 1863 година. (стр. 69). Ова го потврдуваат полските извори.
Доминантниот дел од јудаизмот не извршил ритуално убиство. Сепак, можно е некои еврејски култови да го направиле тоа. (стр. 40). [За повеќе информации, погледнете го мојот преглед на КРВАВАТА ПАСХА]. Што се однесува до Протоколите, нивната автентичност беше рано отфрлена од страна на царската влада. Сепак, ова не ги избриша оправданите поплаки во врска со еврејското влијание. (стр. 174).
ЕВРЕИТЕ ВО КОМУНИЗМОТ: ВООБИЧАЕНИТЕ ОПРАВДУВАЊА
Често слушаме дека комунистичките Евреи не биле “вистински Евреи”. Оваа бесмислица е еквивалентна на изјавата дека Ленин и другите руски комунисти не биле “вистински Руси” – измислена разлика која Солженицин одбива да ја направи. (стр. 117).
Едно заедничко самооправдување за Евреите што ги поддржувале револуционерните движења, а потоа и комунизмот,било она на царскиот систем кој ги спречувал Евреите да го подобрат својот имот. Ова е глупост. Откако Евреите го прифатиле рускиот образовен систем, нивниот број се зголемил до толку висок степен (до околу 1870: стр. 63, 71), во високото образование во Русија, што морало да им се наметнат квоти. Оваа денешна-позната афирмативна акција станала неопходна, бидејќи Евреите биле побогати и со тоа неправедно ги искористиле предностите поврзани со образованието. (стр. 88).
Од Унгарија треба да се земе поука. Таму, еврејските поплаки биле најмалку валидни. Унгарските Евреи уживале невообичаена слобода и висок стандард на живеење, и немало никакви погроми (масовни убиства на Евреи). Сепак, во унгарскиот комунизам од 1919 година особено доминирале Евреите и бил одвратно суров. (стр. 153-154).
Друга оправдување за учеството на Евреите во комунизмот била наводната потреба за одбрана од погромите што ги воделе белогардејците. Не било така. Масивниот прилив на Евреи во советскиот апарат се појави кон крајот на 1917 и 1918 година, но погромите од страна не белогардејците не започнаа сѐ до 1919 година (стр. 121).
КЛУЧНАТА УЛОГА НА ЕВРЕИТЕ ВО КОМУНИЗМОТ
Лесно може да се направат списоци на Евреи на високи позиции во Советскиот Сојуз. Влијателни Евреи најчесто се случиле со брзина од 10 или повеќе пати од изобилието на Евреите во СССР. (на пр., 143-на, 225-на). [За повеќе, видете ги коментарите]. Без разлика дали или не мотивирани од “етничка солидарност”, Евреите во власта се стремеле да ги промовираат другите Евреи на високи позиции. (стр.138).
Сепак, еврејската улога во комунизмот била многу поголема од она што било прикажано. Да го земеме во предвид терминот кои некои го нарекуваат Јудаизација на академијата и неговото влијание врз крвавите настани од 1917 година. Солженицин коментира: “Февруарската револуција беше извршена од руски раце и руска глупост. Сепак, во исто време, нејзината идеологија беше проникната и доминирана од непромисленото непријателство кон историската руска држава кога обичните Руси немале ништо, но Евреите имале се. Така и руската интелигенција го прифатила ова гледиште “(стр. 98).
Сега размислете за Октомвриската револуција. Ленин тврдел дека болшевичкиот успех во револуцијата бил овозможен од улогата на големата еврејска интелигенција во неколку руски градови. (стр.119). Освен тоа, според Ленин, Октомвриската револуција била сочувана со дејствата на Евреите против обидот за саботажа од страна на владини претставници. (стр 128).
Енергијата и високата интелигенција на Евреите ги направија неопходни и потребни. (стр. 129, 189). Всушност, Солженицин забележува дека советскиот комунизам го изгубил својот идеолошки жар и почнал полека да умрира од “руската мрзеливост”, веќе во доцните шеесети години од 20 век, сето тоа поради фактот што Евреите во голема мера си заминале. (стр. 317).
НЕКОИ ИНТЕРЕСНИ ФАКТИ
Декулактизацијата не биле само економска мерка (прим. прев. кулак: независен и богат земјоделец-селанец). Тоа била алатка за искоренување на народите и уништување на нивните традиции и култура. Поради оваа причина, диктатурата на Сталин во никој случај не може да се прифати како националистички (руски) феномен. (стр 221).
Религиозниот јудаизм никогаш не бил прогонуван толку интензивно од страна на комунистите, во 20-тите и 30-тите години на 20-от век, како што било прогонувано Руското православно христијанство. (стр. 306). Евреинот на високо ниво, Лазар Каганович, раководел со уништувањето на Црквата на Искупителот. Тој, исто така, сакал да ја уништи Катедралата Свети Василиј. (стр 223).
Познатите подвижни гасни комори не биле измислени од нацистите. Тие биле развиени, во 1937 година, од Исаи Давидович Берг, водечки Евреин во НКВД. (стр. 237).
КОМУНИЗМОТ Е ВО РЕД – СЕ ДОДЕКА БИЛ ВО СЛУЖБА НА ЕВРЕЈСКИТЕ ИНТЕРЕСИ
Солженицин ја забележува иронијата дека, на Запад, имало мала загриженост за жртвите од комунизмот се додека не биле вклучени Евреите. Тој потсетува:
“Петнаесет милиони селани беа уништени во „декулактизацијата”, 6 милиони селани беа изгладнети до смрт во 1932 година, без да ги спомнеме масовните егзекуции и милионите лица кои загинаа во логорите, а во исто време се сметаше добро потпишувањето на договори со Советските лидери, за да им се позајмуваат пари, да се поздравите со нивните “чесни раце”, да барате поддршка од нив и да го фалите сето ова пред вашите парламенти.
Но, откако Евреите станаа цел, тогаш искра на сочувство се појави на Запад и стана јасно каков вид на режим беше тоа”, истакнува Солженицин. (стр 346).
ДЕНЕС ЕВРЕИТЕ ЈА ИЗБЕГНУВААТ СВОЈАТА ОДГОВОРНОСТ И ГИ ОБВИНУВААТ РУСИТЕ
Александар Солженицин двојниот стандард (оној со кој Полјаците се добро запознати) кога ги опишува сегашните еврејски ставови:
“Има толку многу такви уверени гласови кои се подготвени да ги судат многубројните злосторства и неуспеси на Русија, нејзината неисцрпна вина кон Евреите – и тие толку искрено веруваат во таа вина! Во меѓувреме, нивните сопствени луѓе се ослободени од било каква одговорност за нивното учество во престрелките во Чека, за тонење на бродови со човечки товар во Белото и Каспиското Море, за нивната улога во колективизацијата, украинскиот глад и во сите гнасотии на Советската администрација, за нивната талентирана ревност во перење на мозокот на ‚староседелците‘. Ова не е каење”. (стр. 335).
Се разбира, Солженицин не инсинуира дека Евреите се колективно виновни за комунизмот. Сепак, Евреите треба да ја прифатат колективната одговорност за комунизмот и за нејзините злосторства на ист начин како што Германците ја прифаќаат колективната одговорност за нацизмот и нејзините злосторства. (стр. 141, 321). Додека не го сторат тоа, прашањето околу Жидокомуната (јудео-болшевизмот) нема да исчезне.
ЕВРЕЈСКОТО ВЛИЈАНИЕ ВО КОМУНИЗМОТ БИЛ МНОГУ ПОГОЛЕМ ОД БИЛО КОЈ СПИСОК НА ЕВРЕЈСКИ КОМУНИСТИ
Постојано слушаме дека Евреите во ниеден момент не го сочинувале мнозинство на раководството во комунизмот. Ова е технички точно, но тоа не ја кажува целата приказна.
За почеток, еврејските комунисти биле забележани поради нивната висока интелигенција, вербалните вештини, адекватноста, идеолошката страст итн. (Стр. 429).
Не е изненадувачки што само неколкумина не-еврејски комунистички лидери се приближиле кон калибарот на еврејските комунистички водачи. На пример, Линдеман нè потсетува дека, “како евреин, Троцки бил човек со необични таленти” (стр. 447). Покрај тоа, “главната улога на Троцки во револуцијата не може да се негира …” (стр. 448). Ова може да се срочи во една реченица: “Може да се споменат и други кои не биле Евреи, но речиси сигурно неможе да се мерат со Троцки, Зиновјев, Каменев, Јоф, Свердлов, Урицки или Радек внатре во Русија и во странство, особено не во клучните години од 1917-1921″.(стр 432).
Конечно, влијателните Евреи не мораа да дејствуваат сами. Всушност, Евреите имале вештина да влијаат на не-Евреите да размислуваат на еврејски начин. Ленин со право може да се сфати како “евреизиран не- Евреин” (стр. 432-433). Истото може да се каже и за отпадникот Пол Џержински (стр 442, 446), како и за Русинот Калинин, кој еврејските болшевици рекле дека бил “повеќе Евреин отколку самите Евреите”. (стр 433).
ЕВРЕИСКИТЕ КОМУНИСТИ ВЛИЈАЕЛЕ ВРЗ НЕ-ЕВРЕИТЕ ДА ДЕЈСТВУВААТ СПОРЕД СВОЕТО РАЗМИСЛУВАЊЕ
Сега ќе се осврнеме и на Феликс Џержински и на Чека: Политичката полиција на Ленин.
Авторот Легет опишува како Џержински израснал во Вилна (Вилно, Вилнус), кој тој го опишува како космополитски град со силен еврејски елемент и фокусна точка на социјалистичкиот фермент во царската Русија. (стр 34). Тој додава дека “Џержински беше под влијание на Мартов, иден лидер на партијата Меншевик, со кого беше воведен во еврејските кругови, пролетеријатот и интелегенцијата; тој склопил многу еврејски пријатели и ревносно научил јидиш. Бунд-еврејската социјалдемократска работничка организација во Литванија, Полска и Русија, основана во 1897 година, му помогнала на Џержински во својата политичка активност, кон крајот на 1899 година. Близок пријател и колега на Џержински во Вилна бил Михаил Голдман … “(стр. -25).
Силното еврејско влијание многу се проширило и на личниот живот на Џержински. Легет продолжува: “Сестрата на Голдман, Џулија, била неколку години романтична љубов на Џержински … потоа изградил длабока романтична приврзаност, која траела од 1905 до почетокот на 1910 година, со уште една еврејка, Сабина Фајнстајн, сестра на истакнат член на СДКПиЛ (прим.прев: политичка партија: Социјална Демократија на Кралството Полска и Литванија). Многу брзо потоа, во ноември 1910 година, Џержински се оженил со Софија Сигизмудновна, роднина на Мушкат, која исто така била Еврејка … “(стр.25).
За да го нагласи фактот дека еврејското влијание во комунизмот било многу поголемо отколку дека постоел одреден број на еврејски комунисти, Легет пишува за “Роза Луксембург, прославена порди нејзиниот интелектуална брилијантност и нејзината политичка страст”. (стр. 24). Толку бил затруен “Крвавиот Феликс” Џержински со идеите на Луксембург што тој всушност се судрил со Ленин за повторното обновување на полската држава. Ленин, кој немал полско потекло, го поддржувал враќањето на полската нација, а отпаднатиот Полјак Џержински бил против тоа, во согласност со Луксембург. (стр. 23-24).
Александар Солженицин коментира:
Февруарската револуција била извршена од руски раце и руска глупост. Сепак, во исто време, нејзината идеологија беше проникната и беше доминантна од непромисленото непријателство кон историската руска држава кое обичните Руси го немаа, но Евреите го имаа. Така и руската интелигенција го прифати ова гледиште”.(стр. 98).
(Руски инсајдер)

Администрација на МВПЦ, Витлеем

800px-Western_wall_jerusalem_night

SOLZHENITSYN AND THE JEWISH PROBLEM
SOLZHENITSYN’S DAMNING HISTORY OF THE JEWS IN RUSSIA – REVIEW

“The Jews accumulated wealth by cooperating with each other. (p. 31).”
“They made profits by taking the peasants’ grain to the point of impoverishing them (and causing famine), turning it into brandy, and then encouraging drunkenness. (p. 21, 24).”
“Jews forced peasants into lifelong debt and crushing poverty by requiring payment, in cattle and tools, for liquor. (p. 31).”
The translation of Solzhenitsyn’s book appears to have been done without permission from his family, and this might be why this lengthy and detailed review is no longer available on the page of the book on Amazon.com, where it originally appeared.
The book might disappear altogether from Amazon, so if you want to get your Kindle copy, act now. Otherwise you can find it on many sources on the internet.
you can find it on many sources on the internet.
The translator, Columbus Falco, describes the censorship of this book when it appeared in 2002:
“Published in the original Russian in 2002, the book was received with a firestorm of rage and denunciation from the literary and media world, from the Jews, and from almost the entire intelligentsia of the established order in the West…
Immense efforts have been made by the Russian authorities and also by the Western liberal democratic power structure to ignore 200 YEARS TOGETHER, to suppress it as much as possible, and above all to prevent and interdict the book’s translation into foreign languages, most especially into English, which has become essentially the worldwide language of our epoch…
CHARACTERISTICS OF SOLZHENITSYN’S MAGNUM OPUS
So, what is so naughty, naughty about this book?
Most of it consists of unremarkable information that can be found in standard, non-censored texts. [For details, see comments.]
Agree with author Solzhenitsyn or not but recognize the fact that he is no lightweight. Solzhenitsyn goes into considerable detail about many different historical epochs, and clearly has a deep knowledge of the issues that he raises. His approach is balanced. He is sympathetic towards Jews as well as critical of Jews.
The latter evidently does not sit well with many, because it does not comply with the standard Judeocentric narrative, in which Jews are just victims and can do no wrong. Worse yet, a famous writer is bringing sometimes-unflattering information about Jews to light, and this is threatening. Hence the censorship.
The Russian authorities have to this date refused to allow any official English translation of the book to be published”. (p. 2).
CHARACTERISTICS OF SOLZHENITSYN’S MAGNUM OPUS
So, what is so naughty, naughty about this book?
Most of it consists of unremarkable information that can be found in standard, non-censored texts. [For details, see comments.]
Agree with author Solzhenitsyn or not but recognize the fact that he is no lightweight. Solzhenitsyn goes into considerable detail about many different historical epochs, and clearly has a deep knowledge of the issues that he raises. His approach is balanced. He is sympathetic towards Jews as well as critical of Jews.
The latter evidently does not sit well with many, because it does not comply with the standard Judeocentric narrative, in which Jews are just victims and can do no wrong. Worse yet, a famous writer is bringing sometimes-unflattering information about Jews to light, and this is threatening. Hence the censorship.
JEWS IN 19TH CENTURY TSARIST RUSSIA
Far from living in oppression, Russia’s Jews not only had more freedom than the serfs, but also more than the Russian traders and merchants. (pp. 16-17), and this was also true of more recent times. (p. 45). Soon after the Partitions of Poland, Derzhavin visited the area and reported on the Jews in the then-current manorial society. The Polish nobility had turned over the management of their estates to the Jews (p. 21), and the Jews engaged in conduct that brought them short-term profits and long-term antagonisms.
Consider the PROPINACJA. The Jews accumulated wealth by cooperating with each other. (p. 31). They made profits by taking the peasants’ grain to the point of impoverishing them (and causing famine), turning it into brandy, and then encouraging drunkenness. (p. 21, 24). Jews forced peasants into lifelong debt and crushing poverty by requiring payment, in cattle and tools, for liquor. (p. 31).
In addition, a system of bribery protected this arrangement. Thus, the Polish magnates were on the “take” of part of the wealth squeezed by Jews out of the peasantry, and, without the Jews and their inventiveness, this system of exploitation could not have functioned, and would have ended. (p. 22). Solzhenitsyn adds that, “…the Jewish business class derived enormous benefit from the helplessness, wastefulness, and impracticality of landowners…” (p. 54).
The Jews kept moving around in order to prevent an accurate count of their numbers—in order to evade taxes. (p. 25). A delegation of Jews travelled to St. Petersburg to try to bribe Russian officials to suppress Derzhavin’s report. (p. 28). In 1824, Tsar Alexander I noticed that Jews were corrupting local inhabitants to the detriment of the treasury and private investors. (p. 32).
Jews were not forced into “parasitic” occupations: They chose them. (p. 31). By the late 19th century (the time of the pogroms), Russian anger had boiled over, focusing on such things as Jews not making their own bread, massive overpricing and profiteering, enriching themselves while impoverishing the muzhik, and taking control of forests, lands, and taverns. (pp. 78-80).
Nor is it true that the Jews were kept out of “productive” occupations. To the contrary. A concerted 50-year tsarist effort to turn Jews into farmers attracted few participants (p. 33) and ended in failure. (p. 58). None of the rationalizations for its failure are valid: Other newcomers to Russian agriculture (Mennonites, Bulgarian and German colonists, etc.), facing the same challenges as the Jews, did quite well. (p. 36). Jewish farmers neglected farm work (pp. 34-35) and kept drifting back into selling goods and leasing of their property to others to farm. (pp. 56-57). The century-later efforts by the Communists, to get Jews into farming, fared no better. (p. 208, 251).
Jewish resistance to assimilation is usually framed in terms of the GOY excluding the Jew. It was the other way around. For the first half of the 19th century, rabbis and kahals strenuously resisted enlightenment, including the proffered Russian education to Jews. (p. 38).
Jews have always tended to exaggerate the wrongs they have experienced from others. (p. 42). This applies to such things as double taxation, forced military service, expulsion from villages, etc. (p. 42, 46, 50).
The Jews of the Vilnius (Wilno), Kaunas, and Grodno regions sided with the Russians during the Poles’ ill-fated January 1863 Insurrection. (p. 69). This confirms Polish sources.
Mainstream Judaism did not conduct ritual murder. However, it is possible that some Jewish cults did so. (p. 40). [For more, see my review of BLOOD PASSOVER]. As for the PROTOCOLS, their authenticity was rejected early-on by the tsarist government. However, this did not erase legitimate grievances about Jewish influence. (p. 174).
JEWS IN COMMUNISM: THE USUAL EXCUSES
We often hear that Communist Jews were “not real Jews”. This nonsense is equivalent to saying that Lenin and other Russian Communists were “not real Russians”—a contrived distinction that Solzhenitsyn refuses to make. (p. 117). [For more, see comments].
One common exculpation for Jews supporting revolutionary movements, and then Communism, is that of the tsarist system preventing Jews from improving their lot. This is nonsense. Once the Jews accepted the Russian education system, their numbers increased, to such a spectacular extent (by about 1870: p. 63, 71), in Russian higher education, that quotas had to be imposed upon them. This nowadays-called affirmative action became necessary because Jews were wealthier and thus unfairly advantaged in schooling-related matters. (p. 88).
Hungary is instructive. There, Jewish grievances were the least valid. Hungarian Jews had enjoyed atypical freedoms and a high standard of living, and there had been no pogroms. Yet the 1919 Hungarian Communism was especially dominated by Jews and was odiously cruel. (pp. 153-154).
Another exculpation for Jews in Communism was the alleged need for defense against pogroms conducted by the Whites. Not so. The massive influx of Jews into the Soviet apparatus occurred in late 1917 and 1918, but the White pogroms did not begin until 1919. (p. 121).
THE CRUCIAL ROLE OF JEWS IN COMMUNISM
One can easily make lists of Jews in high positions in the Soviet Union. Influential Jews commonly occurred at a rate 10 or more times the abundance of Jews in the USSR. (e. g, pp. 143-on, 225-on). [For more, see comments]. Whether or not motivated by “ethnic solidarity”, Jews in authority tended to promote other Jews to high positions. (p. 138).
However, the Jewish role in Communism goes far beyond what is apparent in any such “grocery list”. For instance, consider what some call the Judaization of academia, and its impact on the bloody events of 1917. Solzhenitsyn comments, “The February Revolution was carried out by Russian hands and Russian foolishness. Yet at the same time, its ideology was permeated and dominated by the intransigent hostility to the historical Russian state that ordinary Russians didn’t have, but the Jews had. So, the Russian intelligentsia too had adopted this view.” (p. 98).
Now consider the October Revolution. Lenin contended that the Bolshevik success in the revolution had been made possible by the role of the large Jewish intelligentsia in several Russian cities. (p. 119). Furthermore, according to Lenin, the October Revolution was preserved by the actions of Jews against the attempted sabotage by government officials. (p. 128).
The energy and high intelligence of the Jews made them indispensable. (p. 129, 189). In fact, Solzhenitsyn suggests that Soviet Communism lost its ideological fervor, and began slowly to die of “Russian laziness”, already in the late 1960s, all because the Jews were largely gone. (p. 317).
SOME INTERESTING FACTS
Dekulakization was not just an economic measure. It was a tool to uproot peoples and destroy their traditions and culture. For this reason, Stalin’s dictatorship can in no sense be accepted as a nationalist (Russian) phenomenon. (p. 221).
Religious Judaism was never persecuted as intensely by the Communists, in the 1920s and 1930s, as was Russian Orthodox Christianity. (p. 306). High-level Jew Lazar Kaganovich directed the destruction of the Church of the Redeemer. He also wanted to destroy St. Basil’s Cathedral. (p. 223).
The famous mobile gas chambers were not invented by the Nazis. They were developed, in 1937, by Isai Davidovich Berg, a leading Jew in the NKVD. (p. 237).
COMMUNISM IS OK—UNTIL IT NO LONGER SERVES JEWISH INTERESTS
Solzhenitsyn notes the irony that, in the West, there was little effective concern about the victims of Communism until it turned on the Jews. He quips,
“15 million peasants were destroyed in the ‘dekulakisation’, 6 million peasants were starved to death in 1932, not even to mention the mass executions and millions who died in the camps, and at the same time it was fine to politely sign agreements with Soviet leaders, to lend them money, to shake their ‘honest hands’, to seek their support, and to boast of all this in front of your parliaments.
But once it was specifically JEWS that became the target, then a spark of sympathy ran through the West and it became clear what sort of regime this was.” (p. 346; Emphasis is Solzhenitsyn’s).
NOWADAYS JEWS DODGE THEIR RESPONSIBILITY AND BLAME THE RUSSIANS
Alexander Solzhenitsyn describes the standard double-standard (one which Poles are all too familiar with), as he describes current Jewish attitudes,
“There are so many such confident voices ready to judge Russia’s many crimes and failings, her inexhaustible guilt towards the Jews—and they so sincerely believe this guilt to be inexhaustible almost all of them believe it! Meanwhile, their own people are coyly cleared of any responsibility for their participation in Cheka shootings, for sinking the barges and their doomed human cargo in the White and Caspian seas, for their role in collectivization, the Ukrainian famine and in all the abominations of the Soviet administration, for their talented zeal in brainwashing the ‘natives’. This is not contrition.” (p. 335).
Of course, Solzhenitsyn is not insinuating that Jews are collectively guilty for Communism. However, Jews should accept collective liability for Communism and its crimes in much the same way that Germans accept collective liability for Nazism and its crimes. (p. 141, 321). Until they do so, this issue of the Zydokomuna (Judeo-Bolshevism) will not go away.
JEWISH INFLUENCE IN COMMUNISM WAS FAR GREATER THAN ANY “GROCERY LIST” OF JEWISH COMMUNISTS

We keep hearing that Jews at no time constituted a majority of the leadership in Communism. This is technically true, but it does not tell the whole story.
To begin with, Jewish Communists were noted for their high intelligence, verbal skills, assertiveness, ideological fervor, etc. (p. 429).

Not surprisingly, few non-Jewish Communist leaders approached the caliber of the Jewish Communist leaders. For example, Lindemann reminds us that, “Jewish or gentilized, Trotsky was a man of unusual talents.” (p. 447). In addition, “Trotsky’s paramount role in the revolution cannot be denied…” (p. 448). This can be generalized, “Other non-Jews might be mentioned but almost certainly do not quite measure up to Trotsky, Zinoviev, Kamenev, Yoffe, Sverdlov, Uritsky, or Radek in visibility inside Russia and abroad, especially not in the crucial years from 1917 to 1921.” (p. 432).
Finally, influential Jews did not have to act alone. In fact, Jews had the skill of influencing non-Jews to think in Jewish ways. Lenin can validly be understood as a “Jewified gentile” (pp. 432-433). The same can be said for the renegade-Pole Dzerzhinsky (p. 442, 446), as well as the Russian Kalinin, who was called by Jewish Bolsheviks “more Jewish than the Jews”. (p. 433).

JEWISH COMMUNISTS INFLUENCED NON-JEWS TO GO ALONG WITH THEIR THINKING
Let us elaborate on Feliks Dzerzhinsky. Refer to: The Cheka: Lenin’s Political Police:

Author Leggett describes how Dzerzhinsky grew up in Vilna [Wilno, Vilnius], which he describes as a cosmopolitan city with a strong Jewish element and a focal point of socialist ferment in Tsarist Russia. (p. 34). He adds that, “Dzerzhinsky came under the influence of Martov, future leader of the Menshevik Party, by whom he was introduced into Jewish circles, both proletarian and of the intelligentsia; he made many Jewish friends and zealously learned Yiddish. The Bund—Jewish social democratic workers’ organization in Lithuania, Poland, and Russia, founded in 1897—helped Dzerzhinsky in his political activity, for instance in late 1899. Dzerzhinsky’s close friend and schoolmate in Vilna was Mikhail Goldman…” (pp. 24-25).
The strong Jewish influence very much extended to Dzerzhinsky’s personal life. Leggett continues, “Goldman’s sister, Julia, was for several years Dzerzhinsky’s romantic love…formed a deeply romantic attachment, lasting from 1905 to early 1910, for another Jewish woman, Sabina Feinstein, sister of a prominent SDKPiL member. Very soon afterwards, in November 1910, Dzerzhinsky married Sofia Sigizmundovna nee Mushkat, who was likewise Jewish…” (p. 25).

As if to underscore the fact that Jewish influence in Communism is much greater than just the “grocery list” of Jewish Communists, Leggett writes of “Rosa Luxemburg [Luksemburg], celebrated for her intellectual brilliance and her political passion.” (p. 24). So, intoxicated had “Bloody Feliks” (“KRWAWE FELEK”) Dzierzinski become of Luksemburg’s ideas that he actually clashed with Lenin on the resurrection of the Polish state. Only that it was the non-Pole Lenin supporting the restoration of the Polish nation and renegade-Pole Dzerzhinsky opposing it, in accordance with Luxemburg. (pp. 23-24).
Alexander Solzhenitsyn comments,
“The February Revolution was carried out by Russian hands and Russian foolishness. Yet at the same time, its ideology was permeated and dominated by the intransigent hostility to the historical Russian state that ordinary Russians didn’t have, but the Jews had. So, the Russian intelligentsia too had adopted this view.” (p. 98).
(Russian Insider)
Administration of MGOC, Bethlehem

Posted in Почетна | Leave a comment

ВРАЌАЊЕ НА ПАТЕКИТЕ НА ВЕРАТА НА СВЕТА ГОРА

kalafatis1_cropped-thumb-large
„Што ви се допаѓа на Света Гора? Да почнеме со луѓето. Потоа природата која, секако, е единствена. И миризбите. Како миризбата во трпезаријата за која се сеќавам од мојата прва посета како дете. Формалноста, исто така, ме фасцинира, начинот на кој се прават работите, начинот на кој монасите влегуваат во црквата и како сите заедно јадат”, вели фотографот Стратос Калафатис, редовен посетител на историската монашка заедница во северна Грција.
“Местото има енергија и може да ја почувствувате, без разлика дали верувате или не. Понекогаш мислам дека секој што оди на Света Гора ќе го најде она што му е потребно. Ако тоа што го барате е Бог, тогаш ќе Го најдете.”
Калафатис најде нешто друго: инспирација за амбициозен уметнички проект. Почнувајќи од 2008 година, пет години го фотографирал местото и нејзиниот народ за “Атос: боите на верата”, која во тоа време била презентирана во Солун од страна на Националната банка за образовна фондација и објавена како илустрирана книга од Агра.
“Не мислев дека ќе ми треба толку долго кога почнав, но чувствував дека ми треба нешто повеќе. Таму поминав 200 дена во текот на 30 патувања”, вели Калафатис. “Јас ќе направев фотографии, ќе се вратев дома, ќе ги развиев филмовите и ќе се вратев, бидејќи нешто ме повикуваше таму”.
Фотографот повторно се вратил минатата година, поминувајќи две последователни недели на Света Гора при што направил нови фотографии кои биле вклучени во ревидираното објавување на книгата, давајќи и поголема разновидност и поцелосен впечаток.
Во овој проект Калафатис го прикажува монашкиот живот на Атос преку сенки, симболи, природа и лица. Неговите портрети зрачат чудно чувство на блискост, без разлика дали се тоа млади ученици на Атонската академија, со целосна недопрена сладост, или пак слики од старците чии лица се обележани со знаци на аскетски живот. Сите биле подготвени да ги слушаат упатствата на фотографот се додека тој не ја постигнал идеалната фотографија.
“Кога се вратив минатата година видов неколку од моите фотографии залепени на ѕидовите во неколку ќелии. Бев исто така многу трогнат кога го видов првиот параграф од предговорот на книгата печатен и прикажан во костурница”, вели Калафатис.
Не можеме да се изненадиме кога го читаме овој пасус: “Монасите не се раѓаат на Света Гора. Тие се привлечени да дојат на Света Гора според својата вера, нивната потреба, нивната љубопитност или нивниот очај. Таму, иницирани во живот на подвиг, тие незапирливо го користат својот ред во трката на трње до смрт чија завршна линија е место во костурницата на манастирот. Истата трка во која диригентската палка е предавана илјада години од игуменот на старешината, и монахот на искушеникот. Зошто монаштвото се заработува, а не се наследува, во овој тест за трпеливост.”
ТОГАШ И СЕГА
На претставата што тој ја организираше на проектот на Халкидики минатата година присуствуваа 30.000 посетители, додека 16 претставувања до денес на книгата “Атос: боите на верата”, во и надвор од Грција, привлече повеќе од 200.000 посетители.”Тоа е тема која ги интригира луѓето, а се најдоа и неколку други фотографии од некои одлични фотографи во минатото”, вели Калафатис, додавајќи дека тој е пропагатор на оваа традиција, покажувајќи ја заедницата “на Света Гора од 21 век”, на посовремен начин.
Колку е тој променет од неговата прва посета во 1979 година, кога беше 13-годишен жител на Кавала? “Тогаш беше сосема различно”, вели Калафатис. “Имаа огромна суша. Повеќето од манастирите беа во состојба на опаѓање во поглед на инфраструктурата, а повеќето од монасите што ги сретнавте беа постари и на различна возраст. Сепак, го имаше својот шарм.
“Денес на Света Гора, повеќето монаси се млади и образовани – и тоа е нешто многу добро – манастирите се поправени и обновени, а има соодветни улици, па растојанијата се поминуваат многу полесно. Од друга страна, се разбира, на одредени места автентичноста е изгубена”, додава тој.
Калафатис во моментов е во процес на заокружување на еден нов проект за Филипи, археолошки локалитет во источниот грчки дел на Македонија, кој беше воведен на листата на УНЕСКО како светско наследство во 2016 година. Во последните три години тој направил повеќе фотографии на местото со цел да го поврзе минатото со сегашноста.
Минатата година, во меѓувреме, го објави “Архипелагос”, прекрасна илустрирана книга со фотографии на Егејското Море, која била нарачана од Венециското биенале.
Администрација на МВПЦ во Витлеем
29598348_1726917037353976_7978608829381047075_n
RETURNING TO THE PATHS OF THE FAITH ON THE MOUNT ATHOS
“What do I like about Mount Athos? The people, to begin with. There’s the landscape, of course, which is unique. And the smells. Like the smell of the refectory, which I remember from my first visit as a child. The formality also fascinates me, the way things are done, the way the monks enter the church, and how they eat all together,” says photographer Stratos Kalafatis, a regular visitor to the historic monastic community in northern Greece.
“The place has an energy and you can feel it whether you believe or not. I sometimes think that anyone who goes to Mount Athos will find what they’re in need of. If it’s God you’re looking for, then you’ll find Him.”

Kalafatis found something different: the inspiration for an ambitious artistic project. Starting in 2008, he spent five years photographing the place and its people for “Athos: The Colors of Faith,” which was presented at the time in the northern port city of Thessaloniki by the National Bank Educational Foundation and released as a coffee-table book by Agra.
“I didn’t think it would take me so long when I started, but I kept feeling that I needed something more. I spent 200 days there over the course of 30 trips,” says Kalafatis. “I would take photographs, come home, develop the films and go back because something was calling me there.”
The photographer was drawn back again last year, spending two consecutive weeks on Mount Athos and capturing new images that have been included in a revised publication of the book, giving it more variety and a more complete feel.
In this project, Kalafatis depicts monastic life on Athos through shadows, symbols, nature and faces. His portraits exude a strange sense of familiarity, whether they be of young students at the Athonite Academy, all unaffected sweetness, or the eldest of the monks whose faces are marked by the signs of an ascetic life. All were willing subjects and went along with the photographer’s guidelines as he staged the ideal photograph.
“When I went back last year I saw some of my photographs taped to the walls of a few cells. I was also very moved to see the first paragraph of the book’s preface printed and displayed in an ossuary,” says Kalafatis.
Reading the passage, it’s hardly surprising: “Men are not born on the Holy Mountain. They are drawn to Athos by their faith, their need, their curiosity, or their desperation. There, initiated into a life of asceticism, they uncomplainingly take their turn in a relay race to death whose finishing line is a place in the ossuary of the monastery. The same race in which the baton has been passed for a thousand years from abbot to elder and monk to novice without distinctions. Because Monasticism is earned, not inherited, in this test of patience.”
THEN AND NOW
A show he organized on the project in Khalkidhiki last year was attended by 30,000 visitors, while the 16 shows to date of “Athos: The Colors of Faith” both in and outside Greece have drawn more than 200,000 in total. “It’s a subject that intrigues people and one that has been photographed by some great photographers in the past,” says Kalafatis, adding that he is a propagator of this tradition, showing the community, “the Mount Athos of the 21st century,” in a more modern way.
How much has it changed since his first visit in 1979, when he was a 13-year-old living in Kavala? “It was completely different back then,” says Kalafatis. “They had a huge drought. Most of the monasteries were in a state of decline in terms of infrastructure and most of the monks you met were elderly and stuck in a different age. Still, it had its charm.
“On Mount Athos today, most of the monks are young and educated – and that is something very good – the monasteries have been repaired and restored, and there are proper streets so distances are covered much more easily. On the other hand, of course, the authenticity has been lost in places,” he adds.
Kalafatis is currently in the process of wrapping up a new project on Philippi, an archaeological site in eastern Macedonia that was inducted into UNESCO’s list of World Heritage Sites in 2016. He has been taking photographs at the site for the past three years in an effort to link the past to the present.
Last year, meanwhile, he published “Archipelagos” (also Agra), a beautiful coffee-table book of photographs of the Aegean that had been commissioned by the Venice Biennale.
Administration of MGOC in Bethlehem

Posted in Почетна | Leave a comment

ЖИВЕЕМЕ ДАЛЕКУ ОД ВЕРАТА, ЖИВЕЕМЕ ВО И МЕЃУ ИЗОПАЧЕН СВЕТ

20160429_102850(1)
Во време Господ го создаде светот, го создаде Рајот и го намени за својот народ кој ќе се продолжува од Адама зошто Тој гледајќи го Адама како е тажен и немоќен меѓу сите останати созданија, одлучи да ја создаде жената од неговото ребро за со неа да го дели својот живот и среќа и со која ќе го размножува овој свет создаден во убавина. Иако Адам заедно со својата жена Ева беа истерани од Рајот по нивниот пад неслушајќи ја заповедта Божја, Бог сепак им дозволи да се множат, се создаде народ, поминаа години, а народот се изроди, и добри и лоши, а со тоа Господ сакаше да не научи како да го делиме доброто од лошото и како на еден едноставен и убав начин да го поминеме нашиот живот. Гледајќи го својот народ како оди во бездна, Тој реши да го испрати Својот Син на земјата и да го спаси Својот народ учејќи го преку својот Син, Кој, познавајќи ја целата замисла на Својот Татко, се овоплоти преку Светиот Дух и Дева Марија и ја исполни целата замисла. Оставајќи ни ги сите Благодати, Господ не учи тука на земјава што е од Господ, а што од ѓаволот, кој на почетокот од Господ беше создаден како ангел и многу близок до Него. Покажувајќи ни го патот со своите раскажувања, а подоцна преку Своите Апостоли, Господ ни ја покажува убавината на животот меѓу мажот и жената со вера во Бога. Во тој дел ја спознаваме и самата желба и замисла на Господ дека светот Негов ќе се создава и размножува помеѓу мажот и жената, спротивни два пола создадени од Господа. Тука никаде не ја гледаме опакоста на животот помеѓу два исти пола, за кој и сам Бог рече дека е одвратно, кој, за жал, се повеќе и повеќе јавно се прикажува меѓу народите и ја искажува својата изопаченост која некои ја третираат како болест, а всушност нема никакви симптоми на болест, туку тие немајќи ја својата личност во секојдневниот живот, на таков начин ја покажуваат и докажуваат својата безвредност во живеењето со Бога. Ние како народ на овие појави не треба да обрнуваме особено внимание на тие безвредници, туку како прво за нив сите да се молиме на Господа и да ги молиме Светите Оци прво ним да им помогнат за нивно умствено здравје и враќање во еден нормален живот во Бога. Затоа треба да се започне еден нормален почеток на создавање на семејство и деца, а потоа децата да ги воспитуваме во Господа и да ги учиме од рани години да осознаваат за Господа и за Неговата вредност и значење во нашиот дом. Така нашето домаќинство ќе ја доживее Болагодатта Божја, ќе го доживее сето она што Бог ни го вети, она што нашите духовници ни кажаа и она што свештениците ни проповедаат при нашето присуство во Црквата. На таков начин ќе можеме нашите деца да ги отстраниме и заштитиме од сите злоби во светот, од сите настраности кои се појавуваат кај нивните врсници кои тргнале по лош пат. Не треба од самиот почеток децата да ги одвојуваме, туку треба децата да се обидат да ги усмерат кон правиот пат, но ако тие не ја прифатат нивната добра намера и рака на пријателство, тогаш нашите деца треба да се одвојат од нив, но да се молат за нив на Господа за нивно спасение.
Главна причина за овие појави е екуменизмот во Православието, црковната ерес, во која има појава на хомосексуализам. Одвојте се од нив и цврсто застанете на своите нозе пред сето тоа, но не со насилство, туку со Крстот Кој секогаш не чува од сите зла.
Најчест изговор на поддршката на појавата на хомосексуализам од страна на екуменистите е дека треба да живееме во демократско општество и дека секој човек има свои права. Но треба да сфатиме дека демократија не е одобрување на зло за човекот, демократија не е пат на кој се предаваме на ѓаволот за вечна погибел, демократија не е да го признаеме ѓаволот, ДЕМОКРАТИЈА Е ГОСПОД.
Господ нека ве благослови,
Господ нека е секогаш меѓу нас
+++ Хаџи Јован

Posted in Почетна | Leave a comment

МАКЕДОНСКА ВИСТИНСКА ПРАВОСЛАВНА ЦРКВА

the-holy-sepulchre-church-which-is-built-over-the-site-of-jesus_-execution-burial-and-resurrection
Ерусалим,влез во гробот на Исус Христос

БЕЗТАРИФНА ПРАВОСЛАВНА ЦРКВА
GRBOTNAMVPC
Македонска Вистинска Православна Црква, следејќи ја заповеста на нашиот Господ и Спасител, Исус Христос, Кој на Своите Апостоли им рече: „бесплатно добивте, бесплатно и давајте“ (Мт. 10, 8) кога ги испрати да ја проповедаат добрата вест, не објавуваа „Тарифи“ за исполнување на Светите Тајни на Црквата Христова како и други услуги.
Затоа ви објавуваме дека Погребното опело е бесплатно; Крштевањето е бесплатно; Венчавањето е бесплатно, осветувањето на домот е бесплатно, светењето на вода е бесплатно, сечењето на славскиот колач е бесплатно. Во Македонска Вистинска Православна Црква дури и свеќите се бесплатни и се забранува оставање пари покрај икони.
Господ нека ве благослови
Архиепископ Јован-Хаџи †††
MVPCZNAME6
135. Благодарност на Бога за Неговата непрестајна милост.
1. Славете Го Господа, зашто е добар, зашто е вечна милоста Негова.
2. Славете Го Бога на боговите, зашто е вечна милоста Негова.
3. Славете Го Господа над господарите, зашто е вечна милоста Негова,
4. Единиот Кој прави големи чудеса, зашто е вечна милоста Негова;
5. Кој премудро го создаде небото, зашто е вечна милоста Негова;
6. Кој ја утврди земјата врз водите, зашто е вечна милоста Негова;
7. Единиот Кој ги создаде големите светила, зашто е вечна милоста негова;
8. сонцето – да управува со денот, зашто е вечна милоста Негова;
9. месечината и ѕвездите – да управуваат со ноќта, зашто е вечна милоста Негова.
10. Кој го порази Египет и провородените негови, зашто е вечна милоста Негова;
11. Кој го изведе Израилот од средината нивна, зашто е вечна милоста Негова;
12. со цврста рака и подигната мишка, зашто е вечна милоста Негова;
13. Кој го раздвои Црвеното Море, зашто е вечна милоста Негова;
14. и го преведе Израилот среде него, зашто е вечна милоста Негова;
15. а Фараонот и војската негова ги фрли во Црвеното Море, зашто е вечна милоста Негова.
16. Кој го преведе својот народ преку пустињата, зашто е вечна милоста Негова; Кој пушти вода од шилчеста крапа, зашто е вечна милоста Негова;
17. Кој ги порази големите цареви, зашто е вечна милоста Негова;
18. и ги погуби силните цаерви, зашто е вечна милоста Негова;
19. Сион, царот аморејски, зашто е вечна милоста Негова;
20. и Ог, царот васански, зашто е вечна милоста Негова;
21. и му ја даде земјата во наследство, зашто е вечна милоста Негова.
22. во наследство на Својот слуга, Израилот, зашто е вечна милоста Негова;
23. Кој се сеќава на нас во нашата смиреност, зашто е вечна милоста Негова;
24. и нè избавува од непријателите наши, зашто е вечна милоста Негова;
25. и Кој дава храна на секое тело, зашто е вечна милоста Негова.
26. Славете Го небесниот Бог, зашто е вечна милоста Негова. Хвалете Го Господарот на господарите, зашто е вечна милоста Негова.

ГОСПОДОВАТА НАУКА ДО НАРОДИТЕ ПРЕКУ ДВАНАЕСЕТТЕ АПОСТОЛИ
I
1.Постојат два пата: едниот пат води кон животот, а другиот пат води кон смртта и разликата меѓу нив е голема. (Јерем. 21, 8); (5.Мојс. 30, 15-20); (Мат. 7, 13-14).
2.Патот кон животот е овој: прво „сакај Го Бога Кој те создал“, а второ „сакај го ближниот свој како самиот себе“.И „сè она што сакате да ви прават луѓето, правете им го и вие“ (Мат. 22, 37-39; 7, 12).
3. Но, учењето на овие зборови лежи во ова: „Благословувајте ги оние што ве колнат и молете се за своите непријатели“, а постете за оние што ве гонат. Зошто „каква е ползата ако ги љубите оние кои вас ве љубат? Зарем така не прават незнабошците ? Туку вие треба да ги сакате оние што ве мразат“, и нема да имате непријатели (Мат. 5, 44-46).
4. Воздржувај се од телесни и световни желби. Ако некој „те удри по десниот образ, сврти му го другиот“ и ќе бидеш совршен. „Ако некој те потера една милја, оди со него две“. Ако некој „сака да ти ја земе горната облека, дај му ја и кошулата“. Ако некој земе од твоето, не барај го назад, бидејќи не ќе можеш да го вратиш (1. Петр. 2, 11); (Мат. 5, 39-41).
5. „на секој што ќе побара нешто од тебе, дај му и не барај назад. Зошто Отецот сака на сите да им дадеш од своите дарови. Блажен е оној кој дава, според заповедите, зошто тој е невин. Тешко на оној кој ќе земе. Ако некој зема затоа што има потреба, таквиот ќе биде невин; а ако зема оној што нема потреба, ќе биде суден зошто земал. Кога ќе биде притиснат, ќе биде испитуван за тоа што направил и „нема да излезе од таму додека не го врати и последната пара“ (Лук. 6, 20); (Дела 20, 35); (Мат. 5, 26).
6. Но и за ова давање е речено: „Нека се испоти милостината во твоите раце, додека не познаеш кому ќе ја дадеш“ (Мудр. Сир. 12, 1).
II
1. Втората запвед од оваа наука е:
2. „Не убивај, не прави прељуба“, децата не ги расипувај, не прави блуд, не кради, не гатај, не употребувај магии, не убивај дете кога ќе зачне, ниту,пак, не го погубувај кога ќе се роди (2. Мој. 20, 13-16).
3. „Не посакувај ништо што е на твојот ближен„, „не се заколнувај, не сведочи лажно“, не клевети, не биди злопамтив (3.Мој. 19, 12); (Мат. 5, 33).
4. Не биди двосмислен, ниту, пак, двојазичен, затоа што двојазичноста е стапиза на смртта (јак. 1, 8); (Изрек. 21, 6).
5.Твојот збор да не биде лажен, ниту празен, туку исполнет со дела.
6. Не биди лаком, ниту пак граблив, ниту лицемер, ниту злобен, ниту пак горд. Не смислувај лош совет на твојот ближен.
7. Не мрази ниеден човек, туку едни укорувај, за други моли се, а некои сакај ги повеќе од душата своја.
III
1. Сине мој, бегај од секое зло и од се слично.
2. Не биди гневлив, зошто гневот наведува на убиство; ниту завидлив, ниту избувлив, зошто од сето тоа се раѓаат убиства.
3. Сине мој, не биди похотлив, зошто похотата води кон блуд; ниту пак бесрамен во зборувањето и со очите, зошто од сето тоа се раѓаатпрељуби.
4. Сине мој, не претскажувај според летот на птиците, зошто тоа води кон идолопоклонство , ниту гаталец, ниту астролог, ниту лажен очистувач и немој тоа да го гледаш, зошто од сето тоа се раѓа идолопоклонство (5.Мојс. 18, 10); (Иса. 8, 7).
5. Сине мој, не биди лажливец, зошто лагата води кон кражба, ниту среброљубец, ниту славољубив, зошто од тоа се раѓаат кражби (2.Петр. 2, 10).
6. Сине мој, не биди незадоволник зошто тоа води кон хулење; ниту самонаметлив, ниту злоумен зошто од сето тоа се раѓаат хулења.
7. Туку биди кроток, зошто „кротките ќе ја наследат земјата“ (Мат. 5, 4).
8. Биди долготрпелив и милостив и незлобив и мирен и добар и секогаш имај страв зборовите Божји што си ги чул (Иса. 66, 2).
9. Не се превознесувај, ниту и давај на својата душа да биде дрска. Нека твојата душа не се дружи со високите на положба, туку нека се дружи со праведните и смирените.
10. Се што ќе ти се случи примај го како добро, знаејќи дека без Бога ништо не бива (Мат. 10, 29).
IV
1.Сине мој, спомнувај си и дење и ноќе за оној „што ти го говори Словото Божјо“ и почитувај го како Господ, зошто таму каде што се проповеда за Господа, таму е и Господ (Евр. 13, 7); (2. Петр. 2, 10).
2.Секојдневно барај ги лицата на светите за да најдеш спокојство во нивните зборови.
3. Не создавај раздор, туку скараните смири ги. Суди праведно и не гледај кој е кој кога некого треба да искараш поради престапи (5. Мојс. 1, 17).
4. Не двоуми се дали нешто ќе биде или не.
5. Немој да ги подаваш своите рацекога се прима, а за давање да ги стискаш (Мудр. Сир. 4, 31).
6. Ако имаш нешто да дадеш што со твои раце е заработено, дај за откуп на своите гревови (Изрек. 3, 27).
7. не се колебај да ддадеш, ниту кога ќе дадеш да жалиш, зошто ќе познаеш Кој е Добиот Наградувач.
8. Не го избегнувај оној кој е во немаштија; се што имаш подели со својот брат и немој да кажеш дека нешто е твоја сопственост. Зошто ако сте заедничари во бесмртното, колку ли повеќе сте во смртното (Мудр. Сир. 4, 5).
9. Не ја кревај раката своја од синот свој или од ќерќата своја, туку од младоста учи ги на страв Божји (Мудр. Сир. 18, 6).
10. Во лутина не заповедај им на својот слуга или слугинка, кои се надеваат на истиот Бог, за да не престанат да се плашат од вашиот заеднички Бог, зошто Он не доаѓа да повика гледајќи во лицата, туку во оние кои Светиот Дух ги подготвил (Ефес. 6, 9).
11. А вие, пак, слугите, потчинете се на своите господари како на слика Божја, со почитување и со страв (Ефес. 6, 5).
12. мрази го секое лицемерство и се што не Му годи на Господа (5. Мојс. 4, 2; 13, 1).
13. Не ги напуштај заповедите Господови, туку држи се до тоа што си го примил, де додавај, ниту пак одземај.
14. Во Црквата исповедај ги своите гревови и не пристапувај кон молитвата своја со нечиста совест (Јак. 5, 16).
Тоа е патот на животот.
V
V. 1. А патот кон смртта е овој:
Пред сe тој пат е зол и исполнет со проклетство. Зошто на него се: убиства, прељуби, похоти, блуд, кражби, идолопоклонства, магии, гатање, лажни сведоштва, лицемерија, дводушност, лукавства, гордост, злоба, самоволие, дрскост, срамотни зборови, завист, пркос, надменост, фалбаџиство, небогобојазливост (Мат. 15, 19).
2. По тој пат одат: гонителите на добрите, кои ја мразат вистината, љубители на лагата, оние кои не ја знаат платата за праведноста, неприврзаници на добриот, ниту, пак, на праведниот суд, кои не бдеат над доброто, туку над злото, од кои кротоста и трпеливоста се далеку, кои не ги сакаат сиромашните, кои не сочувствуваат со паталецот, кои не го познаваат својот Создател; убијци на деца свои, уништувачи на Божјото создание; кои го вртат лицето од сиромавиот, кои го навредуваат веќе навредениот; застапници на богатите, неправедни судии на сиромашните; преполни со секаков грев.
Деца, спасете се од сите такви.
VI.
1. Пази се некој да не те заведе од овој вистински пат на науката Господова, затоа што таквиот те учи без Бога.
2. Ако пак можеш да го носиш целиот јарем Господов, тогаш ќе бидеш совршен; а ако не можеш, колку можеш, толку и прави (Мат. 11, 19-30).
3. Што се однесува до употреба храната, поднеси што можеш, но посебно внимавај да не јадеш од жртвата идолска, зашто тоа е служење на мртвите богови (Дела 15, 29).
VII.
1. Што се однесува до Крштението, вака крштевајте:
Откако претходно сето ова го кажете поучите, „крштевајте во името на Отецот и Синот и Светиот Дух“ во протечна вода (Мат. 28, 19).
2. Ако немаш протечна вода, крштевај во друга вода. Ако не можеш во ладна, тогаш во топла.
3. А ако пак, немаш доволно ни една ниту, пак, друга, тогаш излиј вода врз главата на крстениот три пати: во името на Отецот, и Синот, и Светиот Дух. 4. А пред Крштевањето да постат оној што крштева и оној што се крштева, и ако можат и некои други. На оној што се крштева ќе му наредиш да пости однапред еден или два дена.
VIII.
1. А вашите пости да не бидат со лицемери (Мат. 6, 16).
2. Зашто тие постат во понеделник и четврток во седмицата, а вие постете во среда и петок.
3. И не молете се како лицемери (Мат. 6, 5), туку како што Господ заповедал во Евангелието, вака молете се (Мат. 6, 9-13); (Лука 11, 2-4): „Отец наш Кој си на небото, да се свети името Твое, да дојде царството Твое, да биде волјата Твоја, како на небото, така и на земјата. Лебот наш насушен дај ни го денес, и прости ни ги нашите долгови, како што и ние им ги простуваме на нашите должници, и не воведи не во искушение, но избави не од лукавиот. Зашто е Твоја силата и славата за вечни векови!
4. Три пати на ден вака молете се. (Дан. 6, 10)
IX.
1. Што се однесува до Евхаристијата (Литургијата), благодарете вака:
2. Прво за чашата говорете: Ти благодариме, Оче наш, за светата лоза Давидова, слугата Твој, што си ни ја објавил преку Исуса Синот Твој. Слава Ти во вечни векови! (Псал. 80, 1-20); (Лука 1, 69).
3. А за лебот што се прекршува (говорете):
Ти благодариме Оче наш, за животот и спознанието, што ни го објави преку Исуса Синот Твој. Слава Ти во вечни векови!
4. Како што овој леб што го прекршуваме, кој бил растурен по горите и собран (Јован 11, 52), станал едно, така нека се собере Црквата Твоја од сите краишта на земјата во Царството Твое. Зашто Твоја е славата и силата преку Исуса Христа во вечни векови!
5.А од вашата Евхаристија никој да не јаде и да не пие, освен крстените во името Господово; зашто и за тоа Господ рекол: „Не давајте ја светињата на кучињата“. (Мат. 7, 6)
x
1. По причестувањето, пак, вака благодарете:
2. Ти благодариме Отче Свети, за Твоето свето Име (Јован 17, 11, 26), кое си го вселил во нашите срца, и за спознанието и верата и бесмртноста, што ни ги објави преку Исуса Синот Твој. Слава Ти во вечни векови!
3. Владико Седржителу, Ти, се си создал заради Твоето Име, и си дал храна и пијалак на луѓето за уживање, за да Ти благодарат; нам, пак, си ни подарил духовна храна и пијалак и вечен живот преку Твојот Син.
4. Пред се, Ти благодариме што си Моќен (Откр. 11, 17). Слава Ти во вечни векови!
5. Господи, спомни си за Црквата Твоја, та да ја избавиш од секое зло и да ја усовршиш во љубовта Твоја (1. Јов. 2,5); и собери ја од четирите ветрови, неа – осветена, во Твоето Царство, што си го подготвил (Мат. 24, 13). Зашто Твоја е силата и славата во вечни векови!
6. Нека дојде Благодатта Твоја, и нека помине овој свет. Осана на Бога Давидов (Мат. 21, 9, 15)! Ако некој е свет, нека пристапи, а кој не е, нека се покае. Маран ата! (Дојди Господи!) Амин! (1. Кор. 16, 22)
7. А на пророците дозволете им да благодарат, колку што сакаат.
XI
1. Ако некој ви дојде и ве учи на сè ова што напред е речено, примете го.
2. А ако тој кој учи, застрани, и почне да ве учи друга наука за да ја расипе оваа наука, тогаш не слушајте го (2. Јов. 10); а ако за да ја умножи правдата и спознанието на Господа, примете го како Господа.
3. Што се однесува до апостолите и пророците, работете како што е запишано во заповедите во Евангелието (Мат. 10, 5-12).
4. Секој апостол кој доаѓа кај вас, да биде примен како Господ.
5. Но нека не останува повеќе од еден ден; ако, пак, има потреба, тогаш и вториот ден. А ако остане три дена, тогаш е лажен пророк.
6. А апостолот кога заминува од кај вас ништо да не зема освен леб, колку до идното преноќиште (Мат. 10, 9-10); ако, пак, бара и пари, тогаш е лажен пророк.
7. И секој пророк кој говори во Духот не искушувајте го и не судете го, „Зашто секој грев ќе биде простен“, а овој грев нема „да се прости“ (Мат. 12, 31).
8. Но секој кој говори во Духот, не е пророк, освен ако се однесува како Господ. Значи, според начинот на однесување се препознава лажниот пророк од вистинскиот пророк (Мат. 7, 16).
9. И секој пророк кој во Духот одредува трпеза ја поставува за сиромашни, нема да јаде од неа, инаку е лажен пророк.
10. А секој пророк кој поучува во вистината, ако не го исполнува тоа што го зборува, лажен пророк е.
11. Секој, пак, пророк испробан, вистински, кој ја изградува тајната на Црквата во светот кој работи за светската тајна на Црквата, а не поучува да се прави сè она што тој го прави, нека не биде осудуван од вас, зашто тој кај Бога има суд; зашто исто така правеле и старите пророци.
12. А ако некој во Духот рече: дај ми пари или нешто друго, таков да не слушате. Ако, пак, за да се даде за други кои немаат, никој да не го осудува за тоа.
XII
1. Секој „што доаѓа во името Господово“ (Мат. 21, 9), нека биде примен; а потоа откако ќе го испробате, ќе дознаете каков е, зошто ќе имате толку расудување да разликувате десно и лево.
2. Ако оној што доаѓа е минувач, помогнете му колку што можете, но тој да не останува кај вас повеќе од два или три дена, ако е тоа потребно.
3. Ако пак сака да се насели кај вас, а знае некаков занает, нека работи, па нека јаде (2. Сол. 3, 10).
4. А ако не знае занает, вие погрижете се според потребата, меѓу вас да не живее христијанин во безработица (1. Тим. 6, 5).
5. Ако тој не сака да работи, таквиот тргува со Христа. Чувајте се од таквите.
ΧΙΙΙ
1. Секој вистински пророк што сака да се насели кај вас, „достоен е за својата храна“ (Мат. 10, 10).
2. Исто така и вистинскиот учител како работник е достоен за својата храна. 3. Секоја првина од плодовите од пивницата и од гумното, од стоката и овците (2. Мој. 22, 29); (5. Мој. 18, 3-4), земи ја и дај ја на пророците, затоа што тие се ваши прво свештеници, епископи.
4. А ако немате пророк, дајте на бедните.
5. Ако подготвуваш лебови, земи и дај ја првината од нив, според заповедта.
6. Исто така, кога ќе отвориш сад со вино или масло, земи ја првината и дај на пророците.
7. И од парите, и од облеката, и од сè што имаш, земи првина според својата волја и дај според заповедта (4. Мој. 15, 20-21).
XIV
1. А во Господовата недела, откако ќе се соберете заедно, кршете леб и извршувајте Евхаристија (Литургија), претходно исповедувајќи ги своите гревови, за да биде чиста вашата жртва (Дела 20, 7); ( 1. Кор. 16, 2).
2. Секој, пак, оној, што има спор со другарот свој нека не доаѓа на собрание со вас, додека не се измират, та со тоа да не се извалка вашата жртва (Мат. 5, 23-24).
3. Бидејќи тоа е онаа жртва за која Господ рекол: „На секое место и во секое време ќе Ми принесувате чиста жртва, зашто Јас Сум Цар голем, зборува Господ, и Името Мое е чудесно меѓу народите“(Малах. 1, 11).
XV
1. Изберете си епископи и ѓакони достојни на Господа, (1. Тим. 3, 3, 8) луѓе кротки и несреброљубиви и вистински и проверени, зашто тие ви служат служба на пророк и учител (Филип. 1, 1).
2. Значи, немојте да ги презирате, зашто тие се ваши достоинственици и учителите.
3. Исправувајте се еден со друг, не во гнев, туку во мир, како што стои во Евангелието (Мат. 5, 22-26); (Мат. 18, 15); а со секој оној што ќе му згреши на друг, никој да не зборува, ниту да го слушате, додека не се покае.
4. А вашите молитви и милостини и сите ваши дела правете ги како што имате во Евангелието на нашиот Господ.
XVI
1.Стражарете на вашиот живот; „вашите светилници да не изгаснат, и бедрата ваши да не ослабнат, туку бидете подготвени; зашто не го знаете часот во кој вашиот Господ ќе дојде“(Мат. 24, 42. 44); (Лука 12, 35).
2. А собирајте се заедно почесто, барајќи го она што им одговара приличи на вашите души. Зашто залудна ви е досегашната ваша вера, ако во последно време не бидете совршени.
3. Зашто во последните денови ќе се намножат лажните пророци и расипници, и овците ќе се претворат во волци, (Мат. 7, 15); (Мат. 24, 12) и љубовта ќе се претвори во омраза.
4. Зашто кога беззаконието ќе порасне (Мат. 24, 8-9), луѓето ќе се мразат и прогонуваат и клеветат меѓу себе. И тогаш ќе се појави измамникот на светот како син Божји, и ќе прави знаци и чудеса, и земјата ќе се предаде во рацете негови, и ќе прави беззаконија какви што никогаш на векот немало (Откр. 12, 9); (2. Сол. 2, 4); (Мат. 24, 24).
5. Тогаш родот човечки ќе падне во огнот на искушенијата, и „мнозина ќе се соблазнат и ќе пропаднат, а оние кои ќе претрпат во верата своја, ќе се спасат“(Мат. 24, 10-13) од проклетството (υπο του καταθεματος – на Оној (Христос) Кој (другите) го проколнуваат).
6. И тогаш ќе се појават знаците на Вистината: најнапред знакот на отворање знак на појавата (Господова – Крстот) на небото (Мат. 24, 31), потоа знакот на трубниот глас (1. Сол. 4, 14-17), и третиот знак воскресението на мртвите.
7. Но не сите (заедно), туку како што е речено: „Ќе дојде Господ и сите свети со Него“(Зах. 14, 5).
8. Тогаш светот ќе „Го види Господа како доаѓа на облаците небески“(Мат. 24, 30).
СВЕТА ПРИЧЕСТ
Ако правилно го устројуваме нашиот духовен живот, односно ако ја познаваме нашата вера, и ако водиме правилен духовен живот – редовно постиме (секоја среда и петок, и четирите големи пости), редовно, т.е. секојдневно се молиме, се исповедаме кај својот духовник – тогаш нема никаков проблем околу причестувањето. Согласно нашиот духовен раст и зрелост, духовникот ни одредува кога и колку да се причестуваме. И во тој случај, не е задолжителна исповед пред Причест. Но, во црква доаѓаат и многу традиционални христијани, кои се крстени, но кои немаат правилен духовен живот, односно, немаат редовност во постот, молитвата, исповедта, и затоа кон нив треба поинаков пастирски пристап, отколку кон оние кои живеат правилен духовен живот. За таквите традиционалисти, задолжително е да се исповедаат пред секоја причест, но што поскоро да се научат и тие да живеат правилен духовен живот, без недостаток.
Исто така помеѓу овие традиционалисти постои и една голема заблуда, дека доволно е да постиме 7 дена без масло, и со тоа „заслужуваме“ света Причест. Поради оваа заблуда се отфрлаат постот во среда и петок, и четирите големи пости, се отфрла молитвениот подвиг и покајничката исповед, и светата Причест се сведува на нешто магиско, издвоено од севкупниот христијански живот. Причестувањето станува ритуал „за здравје“ (но не и за спасение), и кај тие луѓе нема желба за промена, за подобрување, за преобразување и христијанизирање на личноста, за добивање спасение и светост. Светата Причест не смее да се прима од адет, несвесно, без да знаеме што примаме, туку треба да биде круна на нашиот севкупен духовен живот и познавање на нашата вера, и да нè води кон богопознание и спасение.
Потребно е воздржување од секој грев, од лоши помисли, од кавги, расправии, непријателство, како и воздржување од брачни телесни односи во денот пред и во денот кога ќе се причестиме. Вечерта пред причест најдобро е и да не јадеме обилно и да не пиеме многу течности, ниту алкохол, и на Литургија да отидеме „на гладно срце“, без да јадеме или да пиеме било што, ниту да џвакаме мастики за џвакање, ниту кафе да пиеме, ниту вода, ниту цигари. Исто така жените треба да внимаваат да не одат на Причест украсени со козметички препарати, шминки, кармини, ѓердани, туку украсени со добродетели.
Секако, како дел од подготовката за света Причест не смееме да ги заборавиме и молитвите пред Причест кои ги има во секој молитвеник.
Господ нека Благослови
СООПШТЕНИЕ ДО ПРАВОСЛАВНИТЕ
a7ad9ea70976080b-0
a7ad9ea70976080b-1
Славете го Господа зашто е добар,
Зашто е вечна милоста Негова,
Славете го Богот на боговите,
Зашто е вечна милоста Негова,
Славете го Господарот над господарите,
Зашто е вечна милоста Негова,
Единиот кој прави големи чудеса,
Зашто е вечна милоста Негова,
Тој премудро го создаде небото,
Зашто е вечна милоста Негова,
Тој ја утврди земјата врз водите,
Зашто е вечна милоста Негова,
Единиот кој ги создаде големите светила,
Зашто е вечна милоста Негова,


На 7 јануари 2010 година беше формирана Македонска Вистинска Православна Црква на состанокот што се одржа на истата дата. Сите принципи на Македонска Вистинска Православна Црква се древното христијанско учење на нашиот Господ Исус Христос и Неговите Апостоли, Светите Православни Епископи од Исток кои го пренесуваа учењето на Господ и Неговите ученици, и седумте Вселенски Собори и Свети Синоди, според Јулијанскиот календар. Нека Господ Благослови, спаси и помогне на сите нас во остварување и градба на оваа Црква во Република Македонија.
Ако си православен или љубопитен, ти си добредојден во Македонска Вистинска Православна Црква и нашите Светонеделни и празнични Литургии. Нашата слава е на 7 јануари, според стариот Јулијански календар, на празникот Собор на Свети Јован Крстител.Ќе се изгради манастир кој ќе биде посветен на најголемиот пророк и Предвесник на доаѓањето на нашиот Господ Исус Христос. Црковните служби, Светата Литургија е за сите кои веруваат во Господ, но само православните, крстени во Господа, можат да примат и бидат дел од Тајната на Причестувањето. Манастирот е посветен на Свети Јован Крстител и со неговиот глас, преку неговите монаси и монахињи, сакаме да ги информираме сите мирјани во нашата околина и нашата земја Македонија, кои сакаат да ја користат манастирската обврска, дека нашите манастирски обврски и услуги кон вас верниците се бесплатни како на пример:венчавки, крштевки, миропомазување, погреби и останто . Секој кој самиот ќе добие желба од своето срце и посака да дарува на манастирот е добредојден со дар на вино црвено за Причестување, маслиново масло за кандилата во храмот и Манастирот, бело брашно за насушен леб и просфора, сите вакви дарови за нас се од големо значење, а на овој начин сметаме дека е и од Господ ако е дојдено од вашите срца. Затоа дојдете, повелете во манастирот и манастирската црква со љубов кон Господа затоа што тука се лекува, излекува и се благословува, тука не е судница и тука не се суди никому. Ние сме во изградба, но секако дека сме тука секогаш за вас, да бидеме секогаш со вас и Господ да е секојпат помеѓу нас.
ЗОШТО ДА БИДЕТЕ ДЕЛ ОД МАКЕДОНСКА ВИСТИНСКА ПРАВОСЛАВНА ЦРКВА
Бидејки линијата која не разделува од расколната црква на мпц е молитвеното општење. Покрај тоа не го прифаќаме модернизирањето во црквата, преземање и преаѓање на новиот календар, исфрлање на постот, изменување и нарушување на црковните канони и заедничка молитва со неправославните, неприфаќање на екуменизмот и антихристите, атеистите и не прифаќање на ересите кои се појавуваат во самата Православна црква. Затоа бидете дел од Македоската Вистинска Православна Црква, каде што ќе пoстите, исповедувате и Причестувате. Од самиот почеток Господ Исус Христос ни кажува како да живееме, како да се молиме и во кого да веруваме! Јасна е сликата дека сите тие кои поверуваа во Него и ден денес веруваат.
Затова и ние, МАКЕДОНСКА ВИСТИНСКА ПРАВОСЛАВНА ЦРКВА, веруваме во Него како Господ Бог наш во Неговата вистина, во Неговата Црква и дека ние како народ Македонски, верници Негови, веруваме дека сме еден дел од Неговата Црква. Кога Господ Исус Христос почнал во своето време да оди и да го учи својот народ Тој никаде не ги споменува Црквите,туку вели да веруваме во еден Господ во Една Црква ,а не во Неговите Цркви и Патријаршии кој денес ги има по целиот свет. Еден Господ Исус Христос и Една Света Апостолска Православна Вселенска Вистинска Црква, таму за сите има место.Во таа Црква сите сме Православни и сите веруваме сега и во век и векови само еден Господ Исус Христос, кој Воскресе, ја победи смртта и спас ни донесе денес сите сложно да живееме православно. Нека на сите Православни цркви се вее само едно знаме, знаме на Едната Света Апостолска Православна Вистинска Црква на Господа Исуса Христа. Верувајте во Господ Исус Христос, молете се само на Него, na Светите Отци, Мајка Света Дева Марија, Богородица наша, нека Господ Благослови и нека не спаси.Амин.
МИЛИ БРАЌА И СЕСТРИ ВО ХРИСТА САКАМЕ ДА ОБЈАСНИМЕ,А НЕ ДА СЕ ДОКАЖУВАМЕ
Би сакале да ви обрнеме внимание со тоа што ќе ви кажеме неколку зборови повеќе за нас, иако веќе претходно сме кажале, но како едно надополнување за тоа кои сме ние како Црква. Од самиот почеток наидовме на бурни реакции од одредени луѓе кои не нарекоа со секакви имиња и не класифицираа во секакви секти, но тоа го направиле затоа што се постојано погрешно упатувани од големата пропаганда која ја врши мпц. (мпц е напишано со мали букви зошто е непризната црква).Остануваме тука на нашата веб страна. Како што веќе рековме, ние не сме под јурисдикција на СПЦ, ниту пак сме ПОА, туку припаѓаме на Вистинската Единствена Апостолска Православна Црква. Но пред сето тоа, ние сметаме дека треба да ви ја кажеме вистинската состојба во мпц, едноставно не можеме да ве држиме во лага. Треба да се каже вистината, иако тоа повлекува ваши прашања, но за се можете да прашате во линкот за Прашања и Одгвори каде ќе ви се дадат адекватни и реални одгвори. Да ви напоменеме дека оваа Црква е строго одредена ВО СВОИТЕ СТАВОВИ ДА БИДЕ И Е ПРОТИВ ЕКУМЕНИЗМОТ, ЕРЕСОТ И СИТЕ ОНИЕ КОИ СЕ НА ПАТОТ ДА СЕ СОЕДИНАТ СО РИМОКАТОЛИЧКАТА ЦРКВА КОЈА САМАТА СЕ ОДВОИ И ЈА ОГРАБИ ЦРКВАТА НА ГОСПОДА, ПРОТИВ ОНИЕ КОИ ВОВЕДУВААТ НОВИ ЦРКОВНИ ОДРЕДБИ КОИ ВЕЌЕ ОД САМИОТ ПОЧЕТОК СЕ ВО ЦРКВАТА ОД 33-та ГОДИНА..Каква е ползата, браќа и сестри мои, ако некој рече дека има вера, а нема дела? Може ли таквата вера да го спаси? Ако некој брат или сестра се без облека и имаат потреба од секојдневна храна, па некој од вас им рече: “Одете си во мир, стоплете се и наситете се!”, а не им го даде она што им е потребно за телото, каква е ползата од тоа? Така е и со верата, ако нема дела, мртва е сама по себе.

ДРАГИ БРАЌА И СЕСТРИ ВО ГОСПОДA
Вие кои сте крстени и верници во Господ Исус Христос кои ја применувате Неговата молитва сакаме уште повеќе да ја отвориме вратата кон патот кој води кон Господ и сите ние заедно во манастирот да ја почуствуваме големата љубов од Господ, Неговата милост и човекољубивост. Само така е можно да живееме во една Црква, во една заедничка душа и заедно дa ја славиме Неговата Слава, да бидеме се поблиску до Него и на секое наше Неделно среќавање дa Гo величаеме сето она кој Tој ни го сoздаде и даде на сите нас. Да веруваш не е да се срамиш, но и не да се гордееш, да веруваш е дар од Господа и затоа и ние тука во манастирот „СВЕТИ ЈОВАН КРСТИТЕЛ„сакаме да ви подариме и да ви даруваме се што е и што води кон Господ. Затоа мили браќа и сестри во Господа да нe дозволиме да си сoздаваме искушенија туку да си имаме убави зборови и бесрамно да се гледаме сите на Неделната Света Литургија. Многу пати ќе имате многу нешта да прашате но многумина се срамат, многумина ете можеби и незнаат како да прашаат за нешто што им треба. Не срамете се , туку прашајте го секој од нас кој е близу до вас, а тој кој не знае ќе ве испрати кај оној кој ќе може убаво да ви објасни. Да,за палење на свеќи?Тоа е посебно прашање,а еве од некое си манастирско и црковно познавање сме гледале дека мирјаните кога палат свеќи палат многу повеќе oтколку што има потреба или значње. Палењето на свеќи е од големо значење во Православието,но ако палиме свеќа за една наша роднина, а тие се неколку членови, палиме една свеќа но на свеќата ги именуваме сите членови од неговата куќа по име, значи за секоја куќа по една свеќа е доволно, за секој еден поединец една свеќа, но за едно семејство по една свеќа е доволно. Кога доаѓате да не посетите и сакате нешто ете да донесете ,тоа е за нас од Господа, и сите тие дарови нека се во вино, кое ќе се служи за во Службата на Причестување и слично, брашно за просфора и насушниот леб, маслинов зејтин за кандилата но многумина им е најлесно да остават пари кое не носи добро. Зошто тоа го велам? Се сеќавате во Евангелието кога Господ ги истера сите оние кои во храмот продаваа и парите ги броеја, заради тоа што тоа не е од Господа, парите секојпат се само кавга во куќата, а ние тоа не го сакаме да биде помеѓу нас туку секојпат Господ да е со нас и помегу нас сите. Затоа мили наши браќа и сестри во Господа, запалете свеќа, помолете се на Господа, постете, исповедувајте се и причестете се што повеќе зошто тоа е подобро за вашето тело и душа, а парите нека бидат за вашето домаќинство.Пари на иконите не ставајте затоа што со тоа вие Господа не го купувате или помагате, туку тешкотии создавате. Дојдете, помогнете ни кога е берба на житото, пченката, компирите да ги извадимe од земја, зелката да jа собереме, токму тогаш на Господ сте му помогнале и благости добиле.Така сте ни сите добродојдени и за добро и за лошо со Господ се заедно ќe решиме.
Македонска Вистинска Православна Црква, неeкуменистичка, неeреска, не е во состав на расколната самонаречена македонска патријаршија на т.н. мпц-оа од многу причини од кои најголема и најсериозната е сеересот на екуменизмот кој во расколната мпц активно се спроведува со децении сосема јавно и во зборови и во дела.Црквата јавно ги осудува срамните постапки на гробиштата во Кавадрци,каде самонаречената мпц си зема за право да го стопира погребот на еден наш сограѓанин кој се упокои во Господа и требаше да биде испратен со сета почит и сите Православни обреди како му припаѓаат на секој еден Православен жител.Оваа МАКЕДОНСКА ВИСТИНСКА ПРАВОСЛАВНА ЦРКВА не е во состав во ниту една ЕКУМЕНИСТИЧКА НОВОПОЧНАТА ПАТРИЈАРШИЈА И ПАТРИЈАРСИ КОИ СЕ ВО СОСТАВ СО ПАПАТА И ВАТИКАН. Светската историја воопшто е непрестана борба – битка меѓу два непомирливи религиозно-политички принципи: теократија и сатанократија. Таа немилосрдна борба на двата табори кулминира во 1917 година со доаѓањето на власт на сатанократијата која се встоличи на урнатините на руската теократија. Отстранет е оној кој ја спречуваше експанзијата на Тајната на безаконијата – последниот богољубив помазаник Божји, православниот цар. Тајната на безаконијата, за која уште зборуваше апостол Павле дека уште во тоа апостолско време таа почнала да дејствува и незапирливо да се шири. Додека пред 1917г правилата само делумно се прекршувале во животот на православните цркви, во наредните 10 години тајната на безаконијата се вовлекла во самото срце на нејзината надворешна организација отстранувајќи ги последните побожни владици и водејќи ги помесните автокефални Цркви кон отпаѓање од вистината. Тоа довело до појава на движење на отпор против официјалните паднати Цркви, кое станало познато како „Вистинска Православна“, односно „Старокалендарска“ или „Катакомбна“ Православна Црква, спротивно на нивните псевдо-православни или новокалендарски или „надземни“ официјални пандами. Најважните меѓу нив биле Вистинската Православна или катакомбна Црква на Русија, Вистинска Православна или Старокалендарска Црква на Грција и Романија и Руската Загранична Црква. Така за разлика од надворешното единство, богатство и бројност на Црква на православното христијанство од 1914 година, денес пред нас, имаме слика на нивните мали и однадвор прогонети остатоци. Во почетокот на XX век се појави поделба за која веќе сега може да се каже дека до крај е остварена: од Православната Црква се одвоило т.н. „светско“ или „екуменистичко праволавие“ – изгубена е врската со Црквата на Светите Отци, Светите Собори и Светото Предание, а во псевдо-црковната структура се протегаат ереси на екуменизам, модернизам и сергијанство кои водат во пропаст. Основата на „светското православие“ во суштина е хиерархија која отпаднала од Христа и која по себе повлекува луѓе кои се сметаат за православни, но не знаат што е всушност Православието. За тие луѓе, кои светоотечкото учење за Црквата го замениле со римски папизам или протестантизам, значењето на епископот се сведува пред се на функција на црковен администратор или на улога на некаков авторитет кој е недопирлив за било каков човечки суд и во кој – само во него!- е содржана Црквата. По светоотечкото, пак, учење, изразено кај Свети Максим Исповедник, Црквата се состои „во правото и спасоносното исповедување на верата“ и согласно на тоа, во секој човек – носител на таа вера. Сепак, без епископ нема Црква и затоа додека постои Црква на земјата, ќе постојат и православни епископи. Како да се постапи ако Црквата, заради некои причини (смрт или отпаѓање од Црквата) останала без свој епископ, а православни епископи нема во близина, или не е воспоставено општење со нив? Во тој случај Црквата може привремено, до присоединување на конкретен православен епископ, да го спомнува „целото епископство на православните“. Така на пример, во XIII век, при смената на Константинаполскиот патријарх, се до изборот на новиот, монасите и клирот на патријаршијата го спомнувале „целото епископство на православните“, а во грчката Италија од X до XVI век Црквата исто така го спомнувала епископството во целост. Вистинската Православна Црква која се одвоила од отстапниците, цврсто го чува православното учење за Епископот и Црквата која е дел од Светото Предание. Ние сакаме да бидеме верни чеда на нашите Свети Отци, учителите на Православието и да живееме токму во онаа Црква во која живеат светите Апостоли, светите Пророци и Маченици и сите Светители и затоа не сакаме да одиме со отстапниците на православието од овој свет кои дрско го газат црковното учење и им се исмеваат на светите. Не сакаме да одиме со т.н. „патријарси“, со нивната хиерархија и „духовни старци“ кои ги поддржуваат, со заблудени пастири и народ, зошто сме научени од светите дека постојат две патеки – патеката на животот и патеката на смртта, патот на светлината и патот на темнината, патот на Светите Отци и патот на отстапниците и еретиците, „прогонителите на добрите, мразителите на вистината и љубителите на лагите“. Нека Светите Отци ни бидат патеводци на царскиот пат на Вистинското Православие! Меѓу современите православни христијани колку има такви кои имаат храброст да побегнат од екуменистите и да се одвојат од општењето со нив? Многу малку. Навистина, стадото Христово секогаш било мало! Мало стадо. Сите кои останале верни сведоци на Вистината во светот се непросветена толпа, непознавачи на Законот, со своите страсти и разногласини, со својата умствена ограниченост. Дали некој од првенците или од фарисеите поверувал во Него? Туку, проклет е овој народ што не го знае Законот (Јн. 7, 48-49). Кој богослов, кажете ми, станал вистински православен? Кој професор на факултет станал вистински православен? Кој од денешните современи беспрекорни епископи станал вистински православен? Ниту еден мудрец, ни некој силен од овој свет не ја следел толапата непросветени вистински православци, тој „мал број“ на Галилејци, кои удираат во клепалото, како што тоа некогаш го правел Ное, за да ги повика животните во арката. Оваа мала толпа извикува: Македонската патријаршија се наоѓа во целосна согласност со екуменистичките еретици, во раскол и создавање на омраза меѓу својот народ со најодвратни синкретисти. Погледнете наоколу како луѓето мирно пребиваат на своите места, како „благоразумно“ се причестуваат , венчаваат и крштеваат во големи и прекрасни храмови. И погледнете колку многу се – познати лица, интелектуалци, свештеници, учени епископи, старешини, книжевници, фарисеи, законици. Што да се каже, зарем сите тие луѓе се наоѓаат во незнаење и зарем само вистинските православни знаат се? Вистинските правослвни може и да не знаат се, но едно знаат-дека тие се наоѓаат во согласност со Исповедниците, Отците, Пустиниците, древните Маченици, Новомачениците и Апостолите. Што се однесува до нив, тие се малку, но ете, вистинските христијани секогаш биле во мал број. Тие не се моќни, но и Апостолите биле немоќни. Нив не ги загрижува тоа што се неуки, зошто ете и самиот Христос бил неук. Тие водат борба само за едно-како да ја сочуваат верноста на Православието, како да останат во Црквата и како да влезат во арката. А што се однесува до екуменистичките и новотарските учења, кои произведуваат толку длабок впечаток на своите ученици и на целата таа маса на парохјани и монаштво кои се наоѓаат во официјалната „црква“ која е распространета по целиот свет и призната од светот, на тоа вистинските православни одговараат заедно со Свети Теодор Студит: „Оној кој се потруди да му угоди на Бога има предност над илјадниците кои се фалат со својата саможивост. Кој пак, од оние кои здраво мислат, не сака попрво да биде во бројот на неколкумината кои тежнеат да стекнат спасение одејќи по тесниот пат, отколку да биде во бројот на многумината кои по широкиот пат одат кон пропаста? Ти, пак, ако ти е по волја, дај му предност на големиот број на давеници наспроти Ное кој се спасува, а мене дозволи ми со малобројните да влезам во арката“.

Светиот Синод, Mитрополитот на Црквата со Советот на Македонска Вистинска Православна Црква на состанокот што се оджа на 3, 4 и 5 јануар 2011 го донесе следново:

ПРАВИЛА КОИ ТРЕБА ДА СЕ ПОЧИТУВААТ ВО НАШАТА СВЕТА ЦРКВА
1.Строго е забрането за свештството (епископи, свештеници, ѓакони) како и за мирјани, читатели, монаси, кои се стремат кон свештенството и монашкиот живот: да пушат, прекумерно да пијат, да посетуваат клубови, кина и други места каде што може да се навреди моралноста и религијата воопшто.
2.Свештените лица и монаси, надвор од граѓанските работа (освен на настава кога треба да носат расо) мора да носат свештеничка облека која се состои од туника и појас за епархиски свештеници, појас за јеромонаси и јероѓакони монаси, горна мантија старо словенски стил, риза кога е можно, задолжително со официјалните акти.
Од 1 мај до 30 септември, поради топлина може да се земе само качулка (или појас), од 1 Октомври-30 април се бара: расо, појас, капа, риза. Во случај на настинка може да се користат под јакна риза или друга облека соодветна на црковна одежда.
3.Секуларното свештенството и монасите мора да носат бради, а косата долга и може да се третира умерено.
4.Животот на монахот, како и на јеромонахот и јероѓаконот е составен од молитвата, учење и рачна работа. Во нашата црква не е дозволено монахот да живее во надворешниот свет, оти во надворешниот свет се случуваат големни тешкотии ,опасности и стапици и тешкотиите тешко може еден монах сам да ги совлада.
5.Во однос на интелектуалната подготовка на идните свештеници задолжително е четиригодишно теолошко, литургиско и духовно школување.
6.За оние кои веќе ги имаат завршено студиите во Римокатоличката теологија или за оние кои доаѓаат како свештеници од Римокатоличката Црква, потребен е соодветен подготовителен период (1-2 години) пред да биде ракоположени.
7.Свештениците и монасите, додека работат во светот, имаат моменти на молитва и размислување најмалку три пати на ден.
8.Секој свештеник или монах, што ќе го изберете како духовен водач и исповедник, и се придржувате на неговите насоки во внатрешниот и надворешен духовен живот, е секогаш послушен на директивите и предлозите на Митрополитот.
9.Секој член на Црквата,свештенсвото или мирјаните,треба да почека за канцеларија која му припаѓа нему и на сите што им е доверена од страна на поглаварот или некој во негово име.
10.Се препорачува за секого (свештенството и народот) смиреност, својствата на говорот и однесување како што имал Господ и неговите ученици.
11.Свештеник или монах кој ја остава нашата јурисдикција (или е отпуштен), не може да биде повратен, освен во некои исклучоци доколку се чини дека тоа е соодветно на Поглаварот.
12.Документите на оние кои заминуваат или се истерани, остануваат во базата на податоци и не може да бидат вратени.
13.Оној кој се стреми кон ѓаконство или свештенството, и е во брак, станува ракоположен. Добро е неговата сопруга да е со православна вероисповест. Ако сопругата на ѓаконот или свештеникот се упокои, тие не смеат да се преженат.
14.Датумот на годишниот Синод се одредува во првата недела од септември за три последователни дена: петок, сабота и недела.
15.Нашата еклисиологија не ги признава тајните на Римокатоличката црква.
16.Светиот Синод одлучи дека поглаварот на Македонска Вистинска Православна Црква секогаш мора да биде Македонец,роден во македонија.
17.Црковните служби се отворени за сите, но само православни верници учествуваат во Евхаристијата. Ако сакате да земете учество во Евхаристијата, мора да бидете на време на црквата.
Православен христијанин може да земе учество во Евхаристијата само во православна црква. Треба да пости во среда и петок,да ги чита неговите молитви наутро и навечер од молитвеник,да има запалено кандило или свеќа и темјан (во неделите и на празници) пред икона, читање на дневниот текст од Библијата и да учествува во црковни служби толку често колку што е можно повеќе.
Овие правила треба да се исполнат за да помогнат на патот на нашиот духовен живот.
Неговaта Светост Архиепископ и Патријарх Јован-Хаџи
07.01.2011 Година Господова


Неговата Светост Архиепископ и Патријарх на Македонска Вистинска Православна Црква на Македонија и македонскиот народ во дијаспора,Палестина и цела Скандинавија, +++Јован-Хаџи
со Светиот Архиерејски Синод на Македонска Вистинска Православна Црква претседава Неговатан Светост, Архиепископот и Патријарх Јован-Хадји.

СИНОД НА МВПЦ
◦Епископ Скандинавски Димитрие (хиротонија: 21. 06. 2009)
episkopdimitrie@mvpcsvjk.org
◦Епископ Европски Митракис
episkopmitrakis@mvpcsvjk.org
Архимандрит Aдминистратор Палестински – Мелитиус
arhimandritmiletius@mvpcsvjk.org
◦Епископ Полошко-кумановски Јеремие
episkopjeremie@mvpcsvjk.org
◦Епископ Преспанско-пелагониски- Серафим
episkopserafim@mvpcsvjk.org
◦Епископ Струмички Јосиф- (хиротонија: 6.08.2010)
episkopjosif@mvpcsvjk.org
◦Епископ Повардарски – Јован II
episkoppovjovan@mvpcsvjk.org
◦Епископ Хераклејски Симеон (хиротонија: 12. 07. 20010)
episkopsimeon@mvpcsvjk.org
◦Епископ Велички г.Јаков (хиротонија: 7. 10. 2012)
episkopjakov@mvpcsvjk.org
◦Епископ Лешочки г. Јосиф (хиротонија: 21. 10. 2012)
episkopljosif@mvpcsvjk.org

images
СВЕШТЕНСТВО И МОНАШТВО
Ѓакон –Тодор
gakontodor@mvpcsvjk.org
Ѓакон – Доротеј
gakondorotej@mvpcsvjk.org
Јеромонах – Серафим
jeromonahserafim@mvpcsvjk.org
Игуманиа на манастир СВЈК- Емилија
majkaemilija@mvpcsvjk.org
Манастирот СВЈК има 18 монаси и 12 монахинњи
Искушеничка Кристина,Елена,Вера,Бисера,Борка,Дафина,Елена,Зора,
Василка,Дамјанка,Верица,Бојана,Македонка,Милка,Нада,Павлина,
Костадинка,Софија,Горица
Искушеници
Атанас,Серафим,Андон,Спасе,Герасим,Гоце,Лазар,Кирил,Наум,Ристе,
Стојче,Ристо,Љупчо,Методиј,Митре,Никола,Стефан,Трајан,Тихомир,Јане,

Добредојдени се сите оние кои сакаат да ја спасат Христовата Црква и Македонското Вистинско Православие.
Вие кој што сте во состојба и сакате да дарувате на Црквата користете ги овие податоци:
Makedonska Vistinska Pravoslavna Crkva
BIC: DNBANOKKXXX
IBAN:NO9115032839085
KONTO-SMETKA:15032839085
КОНТАКТ:
Емаил:tvojotglas@mvpcsvjk.org
Тел: +47/94053739
Зачленување во Македонска Вистинска Православна Црква испратете на:

Емаил:administracija@mvpcsvjk.org

РЕГИСТРАЦИЈА НА ЦРКВАТА
Brønnøysundregistrene:Директорат за Регистрација
Број на Регистрацијата: 998401747
Црквена Организација: МАКЕДОНСКА ВИСТИНСКА ПРАВОСЛАВНА ЦРКВА
Адреса: PostBoks 6678,Rodeløkka,0502 Oslo Norway
Форма на Организацијата: Религија,Црква
Општина: Осло
Држава: Норвешка
Eмаил:tvojotglas@mvpcsvjk.org
Internettadresse: www.mvpcsvjk.org

МОЛИТВА КОН ГОСПОДА
Пости и молитвословја и секогаш сите заедно да јадеме од едниот Леб и да пиеме од едната Чаша, и да ни бидат Трпезата Господова и словото Божје сета утеха од сега и до века, од Господа молиме. Подај, Господи!
Нашиот благоверен народ и учителите да се сочуваат и избават од нецрковното и неблагодатното и неподвижното богословје, од Господа молиме. Подај, Господи!
Нашата биднина да поминува во состојба на присуството Божје, и во неуморната борба по Бога со срце смирено да го запленуваме Спасителот наш – Исуса Христа, од Господа молиме! Подај, Господи!
Уште се молиме секадеприсутниот Дух на Вистината и Ризница на добрата да ги запре нечистите мисли во нашите умови и да нѐ просветли со богоугодна мисла, да ја отклони оградата на нашата себичност и себељубје и да ја всели во нас Својата благодат, та жедта наша за знаење во жед за славословје да се претвори, од Утешителот просиме! Подај, Господи!
За непоколебливост на богоспасителните свети Божји Цркви, за достојно претставување и пројава на Католичната Црква во нашите епархии, парохии и манастири, за свест на нашите лаици за нивното царско и свештеничко достоинство и служење, и за победа на Народот Божји над духот сектин, на Господа да се помолиме. Господи помилуј.
Уште се молиме Господарот на изоблините жетви да изнесе на својата нива доволно работници на Духот Свет, и на Својот посветен народ Тој да ги праќа посакуваните пастири претстојатели. Подај, Господи!
Господ да нѐ избави од духот себедопадлив, себељублив и себеобожлив, кој и на надворешно украсување и бојадисување и маскирање нѐ нагонува, па да ни подари ревност за соборно живеење и себеукрасување со добродетели, од Господа молиме.Подај, Господи!
Господ да не заштити, спаси, помилува и сочува од духот на сите страсти што владеат во светот, од секаквовидно обессветување на телото и душата, и од кремации на телата кои се храмови на Духот Негов Свет, на Господа да се помолиме. Господи помилуј.
За покаен дух и за одрекнување од телеснопохотниот дух, измами и пустошења на децата Божји, и за утврденост во дарот и во призивот со кои сме призвани, на Господа да се помолиме. Господи, помилуј.
Уште се молиме праведниот гнев Божји да ги скроти сите оние кои загушени од демонот измислуваат богохулни игри и сладосртастја, па и тие да се покајат. Подај, Господи!
За заштита на сите деца во светот од телесни злоупотреби, и од смртоносниот бел прав, од секаквовидни безвредни и лоши ствари и разорна музика, од суета и распустна забава и спиритизам, виртуелна магија и разорна фантазија, од помодарска и ревијална суета и расипништво во време на глад и беда и болести на нашите ближни, и од секакво нечесно работништво и добивање, на Господа да се помолиме. Господи помилуј.
Човекољубивиот дух на вистина, правда и покајание да проникне низ сите неправедно обогатени поединци и во нивните работништва, та и тие да им помагаат на сите сиромашни и невработени ближни свои во слава на Бога, од Господа молиме. Подај, Господи!
Просветени со Духот Свет, Духот Вистинит, да не оддаваме слава на суетни и страстни луѓе и на лажни пророци и „ѕвезди“ – паѓачки, туку да се уподобуваме во Христа како сите Свети Негови, од Господа молиме. Подај, Господи!
Добриот Утешител и секадепрустутниот Вдахновител да нѐ заштити од разорната моќ на индустријата на сните, и Тој да ни биде ризница на добрините, од Господа молиме. Подај, Господи!
Да се вразумат и покајат сите заслепени продавачи на тела и души кои ги продават на прозлобни луѓе и демони, и да се покајат сите истополни блудници – мажи, жени, деца, магови и магиси, на Господа да се помолиме. Господи помилуј.
Својата животворна сила за творење и раѓање сите сопружници да ја свртуваат од белата чума кон детската радост, а многубројните меѓу нив, своите страсти кон домашните миленичиња да ги насочат во љубов кон сопствените деца, од Господа молиме. Подај, Господи!
Уште се молиме сосема да престане уништувањето и злоупотребата на зачнатите деца Божји во македонскиот народ, и во сите христијански народи, и во целиот свет, а да се врши заповедта Божја за раѓање и множење и населување на целата Земја. Подај, Господи!
Заштита од секаков спиритизам и магија и вештерство и коцка на јуноста наша од Господа молиме. Подај, Господи.
Заштита и избавување од сите бели и црни магови, вештици и вештери, гуруа, погодувачи и хазардери, и за нивно покајание, повторно и пак од Господа молиме. Подај, Господи!
Да ги распнуваме своите страсти и желби и да не ја чиниме волјата на телото и помислите, туку сѐ да правиме во љубовта Христова, од Господа молиме. Подај, Господи!
Уште се молиме што поскоро да се скрши дланката на козмократоторот и козмотиранинот што во потајност го крои и прекројува Божјиот свет, и веќе да не онесреќува и уништува неизбројно мноштво луѓе, и за нивното покајание, да се помолиме на Господа. Подај, Господи!
Да се истреби лихварството и нечесната заработка, и веќе да престане трговијата со белото робје и новороденчињата и фетусите и телесните органи на живите и упокоените луѓе, повторно и пак на Господа да се помолиме. Подај, Господи!
Да се спасиме од прекумерието на мамонските емисари што со валкани пари ги потиснуваат малите народи, и за нивно покајание, од Господа молиме. Подај, Господи!
Од самиот почеток Господ Исус Христос ни кажува како да живееме,како да се молиме и во кого да веруваме! Јасна е сликата дека сите тие кои поверуваа во него и ден денес веруваат.

ТОЈ НЕ ОПРЕДЕЛИ
Да биде благословен Бог и Таткото на нашиот Господ Исус Христос, Кој не благослови, во Христа, со секаков духовен благослов во небесните места,зашто не избра во Него, пред создавањето на светот, за да бидеме свети и непорочни пред Него во љубов. Како што не и определи однапред за да не посини преку Исуса Христа, по благоволение на Својата волја, за да биде фалена славата на Неговата благодат, со која не дарува во Возљубениот, во Кого имаме откуп преку Неговата крв, прошка на гревовите, според богатството на Неговата благодат, која ја излеа изобилно на нас во секоја мудрост и разумност, соопштувајќи ни ја тајната на Својата волја, според Своето благоволение, што го одреди во Него, за да ја спроведе кога ќе се исполнат времињата, за да соедини повторно во Христа, се што е на небесата и што е на земјата во Него,во Кого и ние бевме избрани за наследници, зашто бевме определени однапред со одлуката на Оној, Кој прави се по советот на Својата волја, за да бидеме за пофалба на Неговата слава, ние, кои веќе од порано се надевавме во Христа. Во Него и вие, откако го чувте словото на вистината, Евангелието на вашето спасение и откако и вие поверувавте, станавте запечатени со Светиот Дух на ветувањето. Кој е залог за нашето наследство, за откупување на оние кои станаа Божја сопственост за пофалба на Неговата слава. Затоа и јас, откако чув за вашата вера во Господа Исуса и за вашата љубов кон сите свети,не прекратувам да заблагодарувам за вас, спомнувајќи ве во своите молитви, та Бог на нашиот Господ Исус Христос, Таткото на славата, да ви даде дух на мудрост и откровение во вистинското познавање на Него,и да ги избистри очите на вашето срце, за да знаете каква е надежта на Неговото повикување, колкаво е богатството на Неговото славно наследство во светите, и колку е преголема Неговата сила кон нас, кои веруваме според дејствувањето на Неговата моќна сила,чие дејство го покажа во Христа, кога Го воскресна од мртвите и Го постави оддесно на Себеси во небесните места, далеку над секое началство, и власт, и сила, и господство и над секое име, кое се спомнува не само во овој свет, туку и во идниот. И се Му покори под Неговите нозе, а Него Го постави за Глава над се на Црквата, која е Негово Тело полнота на Оној, Кој исполнува се во се. Никoгаш нe нарушувај гo пoстoт вo срeда и вo пeтoк. Тoј пoст e запoвeдан oд Црквата и e дoбрo oбразлoжeн. Акo нeкoгаш вo живoтoт си гo нарушил oвoј пoст, мoли сe на Бoга да ти прoсти и пoвeќe нe грeши. Благoчeстивитe луѓe нe сe смeтаат сeбe си за разрeшeни oд тoј пoст,ни на пат, па дури ни вo бoлeст. Свeти Пахoмиј eднаш срeтнал луѓe кадe штo нoсат мртoвeц и видeл двајца ангeли вo пoвoрката. Тoј пoчнал да сe мoли на Бoга да му ја oткриe тајната за присуствoтo на ангeлитe при закoпoт на тoј чoвeк. Каквo дoбрo направил тoј чoвeк за да гo придружуваат свeти ангeли Бoжји вo спрoвoдoт дo грoбoт? Тoгаш, пo Бoжја прoмисла, сe приближилe свeтитe ангeли дo Пахoмиј и вака му oбјаснилe: “Eдeн oд нас e ангeл на срeдата, а втoриoт e ангeл на пeтoкoт. Па какo штo oвoј чoвeк сeкoгаш, дури и дo самата смрт, пoстeл вo срeда и вo пeтoк, затoа и ниe сo чeст гo спрoвeдувамe нeгoвoтo тeлo. Какo штo тoј дo смртта гo сoчувал пoстoт, затoа и ниe гo прoславувамe”.
Нека Господ Бог не Спаси и Благослви!

ВО МАНАСТРИОТ НА МАКЕДОНСКА ВИСТИНСКА ПРАВОСЛАВНА ЦРКВА

ЖИВОТОТ ВО МАНАСТИР БЕЗ ВОДА И ХРАНА ДО 13 ЧАСОТ
Во манастирот на МАКЕДОНСКА ВИСТИНСКА ПРАВОСЛАВНА ЦРКВА живееме според Атонскиот Типикон.
Карактеристично е тоа што во среда и петок имаме предходно освештени литургии кои се поврзани со вечерната служба.
Најважната работа во животот на монахот е дневната програма (распоред). Таа се заснова на молитви, но од друга страна и на дневни обврски, учење и одморање. Нашиот манастир го следи Типиконот на Света Гора со некои потребни промени. Поконкретно, ние стануваме во 03:00 часот и имаме лични молитви (канона) во секоја монашка ќелија. Заедничката служба почнува во 04:00 часот (часови, Божествена Литургија) се до 08:00 часот. Потоа појадуваме (освен кога постиме) и малку се одмораме. Потоа секој монах ја извршува својата работа: готвење, хранење животни, работење во градината, столарија, чистење, сликање икони и т.н. Овие работи се чинат како да немаат ништо духовно, но во манастирот сите овие работи имаат посебно значење. Монасите не работат за да заработат, туку на ваков начин тие ја нудат својата работа за да му служат на Бога. Во 13:30 часот тие имаат параклис пред иконата на Богородица и во 14:00 часот ручаат. Вечерната молитва е во 17:00 часот преку лето, и во 16:30 часот преку зима. По вечерната, во 18:00 часот монасите се слободни да се сконцентрираат на себе, на било каква работа или учење или молитва. Околу 21:00 часот монасите се собираат и имаат лесна вечера (освен во пост) пред последната служба, вечерната богослужба. На крајот од оваа служба монасите си простуваат еден на друг за се што тие си сториле во текот на денот „и прости ни ги нашите гревови, зошто ние им простуваме на сите наши должници“. Многу често има бдеење од 22:00 до 05:00 часот. Овој типикон почнува од почетокот на манастирскиот живот. Монасите ги жртвуваат часовите за одмор поради нивната љубов кон Бога. Ние обично имаме ноќни служби за празници кои се посветени на нашиот Господ и Мајка Богородица, како и во чест на некои големи светители.
За време на Велигденските пости типикот е изменет.Во тоа време ништо не јадеме и ништо не пиеме додека не заврши вечерната служба.
Кога после тоа ке ја примиме Светата Причест, таа благодат не се опишува, таа мора само да се доживее.
Во овој период многу малку спиеме,затоа што во тоа време е благодатта најголема.

СООПШТЕНИЕ ДО ВЕРНИОТ НАРОД:
Секој еден православен верник може да се Исповеда и Причести само во една Православна Вистинска Црква,.
Секој еден може да присуствува на една Света Неделна Литургија но не може да биде
Исповедан и Причестен.
Свештениците на Македонска Вистинска Православна Црква не наплатуваат за ниедна црковна услуга која ја извршуваат во името на МВПЦ.


ДО СИТЕ ВЕРНИЦИ И ПОСЕТИТЕЛИ НА НАШАТА ВЕБ СТРАНА
Иако до сега објавивме голем број текстови на објаснување и прикажување на постоењето на Вистинската Православна Црква, сепак не е јасно за голем број од луѓето и потикнати од денешното објавување на написот во дневниот весник „Вечер“, би сакале повторно да додадеме уште едно објаснување за состојбата воопшто во Православието.
Постои Всленеска Православна Црква, со седиште во Константинопол (Цариград)- Истанбул, под која припаѓаат канонските Православни Цркви и тоа: Руската Правослвна Црква, Романската Православна Црква, Бугарската Православна Црква, Српската Православна Црква, Грчката Православна Црква и други кои имаат Патријарси како примати и се автокефални и под нив припаѓаат автономни Православни Цркви кои се под раководство на Архиепископи, Митрополити. Сите оние кои не се во единство со овие какнонски цркви се расколни и не се признати од никого, ниту пак може да сослужуваат со свештени лица од други православни цркви. Таков е случајот со МПЦ.
Од друга страна пак, Вселенската Црква, значи сите сегашни канонски цркви, незапирливо и многу отворено итаат кон екуменизмот-прифаќање и сослужување со клирици на сите отпадници на догматите и каноните на Православната Црква: Римокатолиците, Протестантите, и сите оние секти кои произлегоа од Протестантизмот, и други вери. Тие многу отворено го покажуваат ова движење на чело со Вселенскиот Патријарх Вартоломеј. Има веќе високи клирици кои не се согласувале со ваквото водење на црковната политика и се затворени, како што е примерот со Ерусалимскиот Патријарх Иринеј II, кој е веќе неколку години во куќен притвор, а на негово место е поставен ТеофилI.
Заради оваа состојба во канонската Православна Црква, која трае со децении и се повеќе се влошува, се појавува Вистинско Православие, кое со големо право, дадено од црковните канони, не сакаат да бидат во заедница со овие екуменисти и еретици и затоа се основаат Вистински Православни Цркви. Тие сите го исполнуваат догматот на една света соборна и апостолска црква, клириците заедно сожлужуваат и сите оние манастири кои сакаат да бидат во заедница со Вистинските цркви, стануваат егзархати. Со цел да се одржи Христовата вера во својот оригинал, онака како е предадено од страна на Неговите ученици, Светите Апостоли, без примеси на современиот живот, туку древна како што ја исповедале ранохристијаните, затоа е основана Вистинската Православна Црква.
Доколку клириците на МПЦ сакаат да се соединат со МВПЦ и да си го задржиме нашето древно наследтсво, но под правите изворни канони, секогаш ќе бидат добродојдени. Ние сме за Христова Црква во која ќе владее скромноста како доблест зошто Господ на себе имал само две облеки и не се кител со ништо, како што и самиот покажа во Евангелието во беседата на гората за тоа колку треба да се грижиме што ќе облечеме или јадеме или пиеме, зошто за тоа се грижи нашиот Небесен Татко, а исто така кога ги преврте масите на трговците полни со пари во храмот во Ерусалим.
Мислам дека успеавме да ви ја приближиме сликата на нашата вера во се што е до правата Вистина. Повторно ви предложуваме и советуваме прво да убаво да ги разгледате и прочитате нашите текстови пред да донесете било каков избрзан заклучок. Православната вера во својата вистинска смисла е пред се, а потоа се останато, зошто правиот пат не води кон небесата и вечниот живот. Господ рече: „Јас го победив светот“. Значи земните работи се споредни во однос на Христовата вера и Неговите закони. Најмудрите се оние кои се плашат од Судот Божји, а сите тие кои земските мудрости и премудрувања му се пред верата, тој не оди по вистинскиот пат. Но, Господ никој никого на сила не го тера, Тој ни остави слобода да избираме како ќе го живееме овој живот. Слава на Господа.
Господ нека ве Благослови
+++Јован-Хаџи
19.09.2012 света година
Осло Норвешка


11856264_472872219558018_5806300067408962274_o

11173359_414238535421387_5240663890716145512_n

11168181_414238452088062_4473470714754115083_n

11125251_414238835421357_5892457959387795244_n

11114067_414238488754725_8728636132359584720_n

11059203_414238698754704_7216584715734953835_n

10985926_414238625421378_5318865013492724496_n

19620_414238595421381_2512747958882500079_n
ЕДИНСТВЕНА КНИГА
christ-bible
Светото Писмо или Библијата (Библија, од грч. βιβλια, „книга“) е збир на свештени списи, книги кои се вдахновени од Светиот Дух, чувани во Црквата и толкувани низ вековите во периодот од 13 век пред Христа, до последните новозаветни списи од крајот на 1 век после Христа. Во Библијата е собрана Божјата објава запишана во збирка на книги пишувани преку вековите од избрани, праведни луѓе, свети пророци и апостоли, вдахновени од Светиот Дух. Таа е дар од Севишниот со цел да ни го открие Својот вечен план за спасението на човечкиот род преку верата во Неговиот Син, Исуса Христа. Токму затоа Библијата е најважната книга што ја поседува човештвото. Во Стариот Завет книгите со божествено потекло, дадени на човекот преку Мојсеј и другите пророци се сметаат за толку скапоцени, што луѓето ги нарекуваат само Книга на Заветот (1 Мак 1,57; Сир 24,25; Дан 9,2).
Светото Писмо претставува историја на нашето спасение или постапен развој на Божјиот план за искупувањето и спасението на човекот преку два завета. Ни кажува сѐ што треба да знаеме за Бога, за човекот и за неговото обожување. Писмото е збор Божји упатен до секој човек.
СТАР ЗАВЕТ
Канонот на Стариот Завет претставува корпус на канонски книги што го сочинуваат првиот и поголем дел од Светото Писмо, а во кои е пренесена подготовката за доаѓањето на втората Ипостас на Света Троица, Господ Исус Христос во светот. Изразот „Стар Завет“ е христијански термин што потекнува од Посланието на светиот апостол Павле до Коринтјаните: „Но умовите нивни заслепеа, бидејќи и до ден денес, кога се чита Стариот Завет, покривалото стои несимнато, зашто Христос го симнува“ (2 Кор. 3,14). Еврејскиот израз за завет е „b’rith“, што во Септуагинтата е преведен на διαθήκη, со значење: сојуз, завет, и го означува сојузот склопен меѓу Бога и човекот, Израилот, чијашто врвна цел била да го подготви човештвото за доаѓањето Христово.
НОВ ЗАВЕТ
Канонот на Новиот Завет претставува збирка на 27 боговдахновени книги напишани од светите апостоли, во која се открива и исполнува Божјата икономија и домострој на спасението на човекот. Новиот Завет е уште и основна содржина и критериум на апостолската Црковна традиција, со што се потврдува дека изворот на нејзиното богословско учење и литургиска пракса е ист; тој е исполнување на Стариот Завет, како договор меѓу Бога и избраниот Божји народ, кој бил со временски ограничен карактер (Мт 5,17). Новиот Завет, како нов сојуз, ги открива Божјите заповеди на потполно ново ниво (суштината е дадена преку проповедта за блаженствата), но со иста цел како и оние од Стариот Завет – а тоа е водење на човекот кон спасението и неговото обожување.
МВПЦ мироносница сестра Ана

ПАЗЕТЕ СЕ ОД ЛАЖНИ ПРОРОЦИ НА МОДЕРНОТО ВРЕМЕ
ЛАЖНИ ПРОРОЦИ, ЈАСНОВИДЦИ И БИОЕНЕРГЕТИЧАРИ
Лажните пророци денес се масовна појава меѓу нашиот народ. Токму поради нивната масовност, нивното влијание е многу негативно. Нивните „откритија“ ги објавуваат телевизиите, радиото и печатот. Дека таа појава може да има пошироки размери покажува случајот на „главата на кнезот Лазар“. Заради тврдењата дека Србите се под проклетство затоа што главата на св. Кнез Лазар е одвоена од неговото тло, морал да делува и српскиот патријарх. Лажните пророци влијаат на формирањето на јавното мнение на просечните верски необразовани лица, а со своето толкување на „вистината на верата“ ги мамат дури и делумно оцрковените верници.
КЛЕО ПАТРА, ВАВА, БУБА…
Сите тие се медиумски „ѕвезди“. Се појавуваат на телевизија и други јавни гласила. Се занимаваат со „прорекување“ на судбината на поединци, но тие исто „предвидуваат“ и политички настани. Заради постојаните реклами во средставата за јавно информирање нивното влијание е забележливо. Немаат врска со православието, но се трудат, според приликите, така да се прикажат.
АСТРОЛОЗИ
Астрологијата, денес е многу популарна на Запад, како и на овие простори. Верувањето во хороскоп е најмасовна појава меѓу луѓето, особено младите, а разните хороскопи (кинески, индијански, индиски) се омилена литература. Астролошката пракса потекнува од асиро-вавилонската магија и кај оние кои веруваат во астролошките прорекувања може да развие нездрав фатализам. Пропратните појави се други гатачки вештини: геомантија, хиромантија, гатање по „ји џинг“. Една од најактивната писателка на хороскоп е Оља Бакиќ која се претставува како православна. На своето име ја додала титулата „хаџи“ за да го зајакне тој впечаток. Тука е и Миља Вујановиќ, наречена Регулус, некогашна актерка и ТВ водителка, а денес учител на астрологија и една од клучните личности во центарот на Саи Баба во Белград. Има емисија на ТВ Политика, рубрика во ТВ Ревија, а повремено се појавува во популарни женски и семејни списанија.
БИОЕНЕРГЕТИЧАРИ
Учењето за биоенергијата се заснова на неколку теории: живот и магнетизам, учење за аурата, постоење на парапсихолошки феномени, телекинеза и телепатија. Иако навидум „научно втемелена“, учењето за биоенергијата е една од многубројните трансформации на источните окултни ментални техники. За пошироко запознавање на се што е негативно во оваа област може да послужи книгата на презвитерот Родион од Санкт – Петерсбург: „Луѓе и демони – начин на кој лошите духови го искусуваат модерниот човек“. Биоенергетичарите ветуваат „чудотворни“ исцелувања од најтешки болести и имаат широка популарност. Карактеристичен е случајот на рускиот „исцелител“ Алан Чумака, чија пластифицирана фотографија со „чудотворн“ моќи повеќе пати била објавена на телевизија и во најтиражните списанија. Се тврдело дека таа сликичка може да „осветува„ вода и да отстранува болки.
Како и секогаш кога е во прашање неправославната духовност мора да се обрне внимание на горе опишаните појави затоа што оние кои, иако не се насочени против црквата и нејзините верници, сепак го ослабнуваат и онака обезбожениот организам.
ОПШТИ НАПОМЕНИ
Нашиот извештај, како што веќе напоменавме, е нецелосен заради тоа што сектите и групациите за кои зборувавме, се во голем број, а нивното влијание заради медиумските пропаганди е огромно.
Верското воспитување на народот го презема сомнителниот печат кој не само што го израмнува Православието со останатите религии, туку и погрешно го толкува. За жал многу православни верници лесноверно се поведуваат за привлечната надворешност на она што е далечно на светоотечките преданија. За тоа придонесуваат некои поединци, но и некои институции блиски на Црквата (имаше случаи во некои продавници на свештенски задруги да се продаваат „Пророштвата на Нострадамус“ и Вечни календари.
Очигледно е дека нашите православни простори се на директен удар на секти и движења кои се во директна спротивност со нашиот Символ на верата. Земајќи се во предвид, покрај фактот дека сите тие се добро снабдени и финансирани од странство, како нивен прилог е целокупната општествена ситуација на овие простори. Длабокото навлегување на окултизмот е погубен за младите души. Едно мало истражување во едно основно училиште покажало дека ученици од седмо одделение на големо се занимаваат со спиритизам не сфаќајќи го неговото вистинско значење. Во многу книжарници може да се најдат и сатански книги.
Магиските култови и источните религии кои доаѓаат меѓу нас, припаѓаат на примитивна религиска свест и по својата „длабочина“ далеку се од полнотијата на православното исповедување на Богочовечката вистина. Но, бидејќи се прилагодени на начинот на мислењето на денешниот човек (обезбожен и нецрковен) и можат да се пропагираат, тие имаат успех и во нашата средина. Затоа оваа појава воопшто не е безопасна како што изгледа на прв поглед. Потребна е голема внатрешна и надворешна мисија за нашите верници да се заштитат од влијанието на овие секти.
ЗА МАЈКИТЕ
Си легна многу уморна, но никако не можеш да заспиеш. Те загрижува необичниот изглед и однесување на твоето дете веќе подолго време. Се сеќаваш дека редовно му купуваш многу работи кое тоа ги бара. Секогаш кога поминуваш покрај пазар купуваш овошје и зеленчук; често застануваш покрај продавници и купуваш некоја убава играчка и ја носиш дома за да го израдуваш своето дете. Но, тоа и понатаму е необично. Не изгледа онака како што би сакала.
Си заборавила, мајко, дека неговата душа е порасната за практикување на духовен живот. Дали си се прашала дали твоето дете го забележува сиромаштвото на твојот духовен живот. Дали те гледа дека во молитви разговараш со Бога?
Немој да доцниш, почни да го воведуваш во вистината на верата; твојата должност е да му ја вратиш веселоста – заради твојата и неговата иднина; врати му ја радоста зошто Бог така сака. Ти, мајко, си златната нишка меѓу небото и твоето дете.
ЗА ТАТКОВЦИТЕ
„Синко мој, не ги отфрлај Господовите науки“ (Пр. 3, 11)
Татковци, знаеме дека сте горди на улогата која ви ја дал Бог, но ги разбираме и вашите грижи кои светот ви ги наменува. Вие сте хранители, старатели, бранители, домаќини…Оние кои милуваат и оние кои караат; оние кои во сигурните и несигурните времиња разумно проценуваат за светот и живото и бдеат над телесното и духовното растење на своите деца.
Вие сте внимателни. Не ги пуштате децата во животните проблеми без да им дадете совет и поуки. Се трудите да ги изберете најмудрите и најпостојаните.
Не заборавете: сите мудрости и целата наука на човекот е привремена. Само Господовата наука е вечна.
Вие не треба на своите деца да го замените Бога, туку со својот живот да го откриете и посведочите. Ако сте пропуштиле на своите деца да им го оставите во наследство дарот на верата, со ништо не ќе може да ја надокнадат. Ќе бидете одговорен за новното духовно сиромаштво.
Нека вашите деца, за време на вашиот живот, на време ја препознат и засакаат Господовата наука.
Дали се плашите од сиромаштво на душата без Бога? Дали ве плаши иднината на безгрижните деца? Ги гледате ли патиштата на безбожниците?
Заради вас и вашите деца, советувајте ги со мудроста Соломонова: „Синко мој, не ги отфрлај науките Господови!“
МВПЦ +++јован-хаџи

СВЕТИ НИКОЛАЈ ЖИЧКИ
Detail_of_the_fresco,_the_Monastery_of_Saint_Jovan_Bigorski,_Macedonia
АЗБУКА НА ПОБЕДАТА
А
Ако победиш, се ќе ти се даде според Божјето ветување: „Кој победи, ќе добие се“. Ева беше измамена и победена од таткото на секоја лага, поради што лагата царуваше над нејзиното потомство се до Христа. А преку Христа се понуди победа на сите синови човечки кои повеќе ја сакаат победата од поразот.
Б
Бог е извор и гаранција за твојата победа на секое зло. „Со Бога сме силни“. На секого му е познат оној духовит збор кој го изрекол некој Црногорец како одговор на потбивното прашање на еден Австриец: Колку Црногорци ве има? Нас и Русите – сто милиони! Слично на тоа можеш и ти победоносно да му викнеш на секое зло кое те напаѓа: Бог и јас сме посилни од тебе!
В
Врати се при Бога секогаш кога ќе ослабнеш во борбата со злото. Он е твојата неисцрпна резерва. „На непријателот ќе му недостасува оружје на крај“. А тебе нема да ти недостасува бидејќи твојот Творец е пребогат во оружје, сила и војска. „Јас сум Господ над војските“. Неговите војски не се од месо и крв, туку од огнени духови на серафими и херувими. Каде е Бог – тука е и мнозинството. Ако бидеш и само со Бога, ќе бидеш во мнозинство не само над човечките војски, туку и над вселената.
Г
Гедеон беше прост, тежок и вршеше пченицата на своето гумно кога ангелот му јави дека Господ го избрал да го поведе народот против злите Мадијанци. Во страв Гедеон рече: „О Господи, со што јас ќе го избавам народот? Ете, јас сум најмал во народот и во домот на мојот татко!“ На тоа Господ му одговори: „Јас ќе бидам со тебе и ќе ги победиш Мадијанците.“ Така и се случило, како што рече Господ. Мадијанците биле носители на злото и сатански слуги. Така и ти ќе ги победиш сите сатански слуги. Ако твоето срце некогаш се уплаши од мноштвото на безбожните сатански слуги, слушни и ќе го слушнеш гласот на Господа: „Јас ќе бидам со тебе“.
Д
Диши со Бога и Бог ќе владее со целото твое битие. Како што со белите дробови го вдишуваш и издишуваш воздухот, така со мислите и срцето издиши се себе од себе и вдиши го живиот Бог. Така Он ќе се всели во тебе, Победоносен, Непобедлив и ќе те употреби за орудие на својата победа над злото во тебе и надвор од тебе. „Бидете во Мене и Јас ќе бидам во вас.“ Како? Слично како што ние сме во воздухот и воздухот е во нас. Бог е дух, а духот може да влезе во човекот кога човекот ќе се отвори кон Бога.
Ѓ
Ѓон за чевлите, а разум за човекот. Ако го очистиш својот разум од предрасудите на светските и лоши навики и страсти, ќе видиш јасно како Божјата рака управува со сите работи и настани и ти радосно ќе застанеш покрај својот Бог. И ќе гледаш чуда со своите очи, како семето на Божјата победа расте и по сите полиња на порази, болести и немоќи. „Зошто лудоста Божја е помудра од луѓето и слабоста Божја е посилна од луѓето“ (Кор. 1, 25).
Е
Еве јас сум со вас во сите денови до свршетокот на векот, им рече Господ на апостолите, а ни рече и нам. Он вели: до свршетокот на векот, што значи дека ни рече и нам и на оние по нас и на сите до крајот на времето, на оние кои веруваат во Него. А во Него веруваат оние кои Го знаат како убиен и воскреснат, т.е. како Победник на злобата, природата и смртта. Кога Он се нуди да биде со тебе, зарем ти ќе бегаш од големиот Победник и најсигурниот сојузник и најверниот пријател? А каде би побегнал од Него ако не во вечна пропаст и смрт?
Ж
(Жури) Побрзај да победиш, зошто денот на излегувањето од овој свет е близу. Побрзај да ги победиш сите струи на смртта во тебе и околу тебе. Созреваш како слива. Здравата слива ја прифаќа домаќинот во раката, а расипаната ја пушта да падне кај свињите. Победата значи здравје. „Кој ќе победи, ќе му дадам да седи со мене на мојот престол“, вети Вистинскиот и Семоќниот.
З
Здрав дух е Божјиот дух. Тој е како здрав разум од кого гинат сите микроби. Од здрав дух се создава здрава душа, од здрава душа и здраво тело. Да се здобиеш со здрав дух, дух Божји, значи да се здобиеш со најголема победа. „Духот е она што оживува, телото не може ништо“. Многу свети мажи и жени живееле спротивно на сите правила на хигиена, но сепак телото им било здраво и силно до најдлабоката старост.
И
Исусе Сине Божји, помилуј ме! Нека оваа молитва не ти излегува од срцето. Изговарај Го името на Победникот на смррта и животот ќе се одомаќини во тебе. Ова искуство е на сите свети подвижници. Со Исусовото име тие ја победиле смртта и го наследиле вечниот живот. „Зошто нема друго име под сонцето кое спасува“.
Ј
(Још) „Уште малку, многу малку и ќе дојде Оној кој треба да дојде и нема да задоцни“ (Евр. 10, 37). А кога Он ќе дојде како Страшен Судија, ќе ги раздели венците на победниците. Ќе примиш и ти венец, ако во овој кус век се определиш за Него, а не против Него. „Еве ќе дојдам брзо, држи што имаш, за никој да не го земе твојот венец“. Тоа ти го порачува Он.
К
„Кој ќе победи, ќе го направам столб во црквата на својот Бог и повеќе нема да изелезе надвор“. Тоа го ветува Оној кој победи и кој ги повикува сите луѓе во Својата победа. Надвор се наоѓа секој човек кој е верен на светот, а кој е завртен кон Бога и е верен на Бога, тој не е веќе надвор туку внатре во Црквата Божја, со умот и срцето. И после смртта таквиот човек ќе се водо во небесната Црква како прекрасен столб во Црквата. И нема повеќе да излезе надвор како Адам, кој заради гревот излезе надвор од Рајот и се заврте од Бога кон светот и природата.
Л
Ласкањето и лакомството мора да го победат оние кои сакаат да се наречат синови Божји. А таа победа е лесно да ја здобие секој кој повеќе ја цени пофалбата од вечниот Бог отколку од смртните луѓе и кој повеќе ги сака неминливите сласти на Рајот од минливите и штетни земни сласти. Апостолот Павле им вели на Солунјаните: „Никогаш не сме ви зборувале со ласкање, ниту од лакомство, Бог ни е сведок“. Така зборува победникот.
Љ
Љубовта е посилна од се, иако секогаш не изгледа дека е така. Љубовта е посилна од злобата и од се и од смртта. Љубовта Божја е послатка од медот. Кој неа ја вкуси се опива од неа засекогаш и победува се. Со љубовта кон Бога апостолите ја победиле секоја еврејска злоба и римски меч и оган и ѕверови и моќта на природата и смртта. Победувај и ти со таа непобедливо оружје.
М
Мислената победа и претходи на секоја друга победа. Ако ги победиш сите твои зли помисли, нема ниту да дојдеш до зли дела. Мисли добро и Бог ќе ти даде добро, вели народната поговорка. Тоа е сосема според Евангелието. „Од срцето излегуваат злите помисли и тие го гнасат човекот“, рече Спасителот. Ако и никакво зло дело не правиш со своето тело, а имаш зли помисли, ќе бидеш нечист и гнасен пред Бога. За бобата против злите помисли, кои сатаната ги сее според разумот човечки, говори целата православна аскетска наука. Очисти ја душата од злите помисли и ќе бидеш голем победник и ќе примиш венец на слава од Христос Победникот.
Н
„Со надевање веселете се“ (Рим. 12, 12) вели апостолот. Кој се надева, тој и се бори. Кој има надеж, тој и победува. Надежта е одобрение во страдање, искра во темнината на маките. Надевај се на добро и само на добро и доброто нема да изостане. Надежта е скалило која ја врзува душата со небесата; низ тоа скалило ќе ти дојде победата и спасението.
Њ
Нивата донесува плод, ако се изора, посее, наводни и сочува. И твојата душа мора да се изора, посее, наводни и сочува за да донесе плод. Со орањето се искоренува секој несакан плевел. И душата мора целосно да се испразни од секој светски плевел, за да може Божјото семе да биде примено од неа. Нивата со одгаен посев на жетвата личи на победоносна војска. Така и твојата душа, закитена со многу плодови на добра, ќе претставува венец од многу победи.
О
(Опомените се)„Спомнете си за Лотовата жена“, рече Господ. Излегувајќи од градот Содом таа се заврте за да се врати во Содом и се скаменила. И ти не се завртувај и не се враќај кон своите слабости кои веќе еднаш си ги победил. Спомни си за сите Божји чуда кои Бог ги направи во твојот живот од раѓање па до сега, затоа не се сомневај во моќта и милоста на твојот Бог. Доближи се до Него и со мислите за победа чекори смело напред. Бог во тебе ќе победува наместо тебе. Нему припишувај ги сите победи, а за себе задржи ја радоста.
П
Прости великодушно на човекот кој ти досадува на патот на доброто. Најдобрите коњи се земаат за трка со пречки. Што поголеми пречки, толку повеќе се разгорува духот на ревноста и желбата за победа кај тркачите. Кога цар Давид бегал пред својот бунтовен син, некој Симеј го карал царот и го нарекувал крвопиец и злобник. А кога Давидовите слуги сакале да го убијат Симеј, Давид рече: „Нека навредува, зошто Господ му рекол: карај го Давида! Кој смее да каже: зошто правиш така?“ Со простување и трпение Давид победил и се прославил.
Р
„Радувајте се и веселете се, зошто е голема платата ваша на небесата“, рече Господ. Тоа е како кога еден домаќин доаѓа во нивата и на своите работници им вели: обработете ја нивата се до крај со радост и веселба зошто дома ве чека голема плата. Спој ја радоста со верата и надежта и слободно оди кон крајот. На крајот платата е голема. Не тагувај како роб на туѓа нива, туку радувај се како син на татковата нива. Павле и Сила пееја во занданата. Победи ја тагата и замени ја со радост и ќе го примиш венецот на славата.
С
„Сето сребро ќе се расфрли по улиците и златото нивно ќе биде нечистота во денот на Господовиот гнев“, говори Господ (Езекил 7, 19). Што може да победи среброто и златото кога душата ќе излезе од телото? Среброто и каменот ќе имаат еднаква вредност, а златото и калта ќе бидат подеднакво здодевни и одвратни. Затоа победувај го среброљубието и златољубието во себе додека ти е дадено времето. На кого Бог му е Бог, тој не употребува идоли во вид на сребро и злато.
Т
„Те молам Господи, суетата и лагата оддалечи ги од мене!“ Тоа е молитвата на премудриот цар (Изреки, 30, 8). Суетата е се што не служи на Бога и лагата е се што се противи на заповедите Божји. Победи ја суетата со служба на Бога и победи ја лагата зборувајќи секогаш вистина. Господ вети: „Кој победи и ги оддржи моите дела до крај, ќе му дадам власт над незнабошците“. Незнабоштвото е всушност суета и лага. Држи се до Бога и Божјата вистина и ќе ти се даде власт над незнабошците.
Ќ
Ќелијата на твојата душа е единствен стан во кој никој не може да влезе без твоја волја. Но, многу луѓе ги чуваат своите штали подобро отколку тајната одаја на душата своја. „Влези во ќелијата и затвори ја својата врата“, вели Спасителот. Не дозволи своите мисли да прават блуд по светот. Собери ги во своето срце. Тука е средбата со твојот Бог. Победи ја расеаноста и ќе бидеш вистински победник и ќе примиш венец на слава.
У
„Упразнитесја и прославјат Господа“, вели Псалмопевецот. Испразни ја својата душа од застоените мисли и застоените желби и чувства на злоба, омраза и пакост и принеси ја таквата своја душа на Господа – Он ќе ја исполни со Светиот Дух. Тоа значи да се одречеш од себе. Тоа значи да се предадеш на Бога. Пушти Го Бог да прави она што Он сака и Он ќе го постави Својот престол во твојата душа. И ќе војува за тебе на сите полиња на борбата, ќе ги добие сите победи и ќе ги предаде на тебе. „Со Бога сме силни“.
Ф
(Финоћа) Суптилноста на мислите е непозната за материјалистите. Суптилноста на чуваствата е непозната за грубиот човек. Суптилноста на Божјите дејства во светот е сокриена од безбожниците. Најсуптилните сили во светот се најсилните сили. Затоа контролирај ги своите мисли и претвори ги во молитва. Така целата твоја душа ќе стане како божествен оган што свети и грее. Победи ја грубата сетилност. Сетилата ти доставуваат само сиров материјал од природата. Преработи го во себе во божествен оган на духот, на животот и на спасението. Зошто кој не го преработи тој сиров материјал, истиот му се претвора во распадливост и смрт.
Х
„Хвала Богу Кој ни дарува победа преку нашиот Господ Исус Христос“, говори великиот апостол Павле (1Кор. 15, 57). Христос ги извојува сите победи над злобата, над светот, над смртта. И без Него никој не може да извојува ниту една победа. Ние само може да бидеме учесници на Неговата победа или Неговите победи. И Он се радува на тоа. Он на тоа не повикува и нуди. Колку тоа е прекрасно и чудесно! Со тоа нашата животна задача е бескрајно олесната зошто да се победи значи само да се измоли од милосрдниот Христос онаа победа која во одредениот момент ни е потребна.
Ц
„Цареви и свештеници не направи пред Бога и Својот Отец“, вели за Христос светиот апостол Јован (Откр. 1, 6). Да бидеме слични на Него. Да бидеме во вечност таму каде е и Он. Да излеземе од природната состојба и да влеземе во божествена состојба; да се издвоиме од семејството на животните во кое сме вмешани со гревот на прататкото Адам и да се најдеме во Божјето семејство – тоа била мисијата на Синот Божји на земјата. Таа мисија Он ја извршил совршено. Кога тоа ќе го признаеме и примиме, ние влегуваме во Неговите победи, во Неговите триумфи, во небесното царство и свештеничкото семејство.
Ч
Чистота на срцето е она што Бог бара од нас. „Фарисеу слеп, најнапред очисти ја чашата и садот одвнатре за да бидат и однадвор чисти“, говореше Исус на еврејските старешини кои се грижеле само за надворешниот изглед, а внатре биле полни со грабеж и неправди. Он ги пофали чистите во срцето говорејќи: „Блажени се чистите во срцето зошто ќе Го видат Бога“. А да се види Бог во овој век и да се гледа во вечноста со ангелите и праведниците претставува среќа над секоја друга среќа. Тоа е најслаткиот плод на победата.
Џ
Џиновско големи изгледаат непријателите на доброто во овој свет, но лесно се разбиваат од ветерот како празни облаци. „Со Бога сме силни“. Со Божја помош Мојсеј го победи џинот Амалик, а Давид Голијат. Нека не се уплаши твоето срце од величината на злото пред твоите очи. Величината на твојот Бог стои над секоја друга величина. Ќе победиш сигурно, само верувај во Бога и љуби Го Бога.
Ш
Шумата не ја гледа од дрвјата! – вели една народна изрека. Тоа може да се каже за сите оние кои од многуте нешта во природата не Го гледаат Бога, својот Спасител. И Адам се изгуби „меѓу дрвјата во градината“ кога од гревот му се затемни душата од Бога. Нека не се затемни и твојата душа. Ти веќе не си Адамов, туку Христов. Адам се потопи себе и своето потомство во сенката на создадената природа, а Христос се вознесе на небото и ги вознесе своите следбеници над природата. Ги изведе од природата како Мојсеј Израелците од Египет. Оди по Победникот Христос и ќе бидеш учесник на Неговите победи и ќе примиш венци и ќе се радуваш. „Кој ќе победи ќе добие се“.
МВПЦ администрација

ВИЕ СТЕ ИЗБРАНИОТ НАРОД
bannerThracian_ch-3
„Гледајте каква љубов ни дал Таткото: да се наречуваме Божји деца“(1. Јован 3:1) и сме. О блаженства! О, колку голема Божја љубов кон човекот! О, колку постигнала љубовта Божја! О, колку Божјата љубов се излеала! Сиротите и отфрлените грешници се направени Божји деца! Христовиот Апостол се чуди на ова и говори: „ Гледајте каква љубов ни дал Таткото: да се наречуваме Божји деца“ и сме. Што е повеќе чудесно од тоа грешник да стане Божје дете? Божјата љубов кон човекот го направила ова. Што е пославно од тоа да се наречеш и навистина да бидеш Божје дете? Божјата благодат го подарила ова на човекот. Славно е да се биде дете на земски цар; многу е пославно да се биде дете на Небесниот Цар, на Бога. Оваа слава, чест, заслуга и благородништво и име е поскапоцено од сите титули на светот. Заради ова – слава на Бога Кој го љуби човештвото!
Ако христијаните се Божји деца, тие исто така се и наследници, значи „Божји, а наследници се Христови“ (Рим, 8:17). Ако тие се Божји деца, тогаш од кого треба да се плашат?
Зошто да се плаши човек од предавник, непријател, ѓавол, демон, пекол и смрт? Бог ќе стои за нив. „Ако е Бог за нас, кој ќе биде против нас?“ (Рим. 8:31). Го примивме овој највозвишен дар од Бога при Крштевањето зошто тогаш ние луѓето се раѓаме од Бога и ја примаме оваа најславна титула.
Мили христијани! Да се сетиме на нашето Свето Крштевање и оваа највозвишена милост која Бог ја покажал: ние тогаш станавме Божји деца. Слава на Бога за ова! Но, се бара од децата да бидат како родителите: „Што е родено од тело, тело е, што е родено од Дух, дух е“ (Јован, 3:6).
Според тоа, христијаните мора да бидат слични на Бога, бидејќи се родени од Него. Според тоа да покажеме на дело дека сме Божји деца. Бог е Свет, да бидеме и ние свети. Бог е праведен, да бидеме и ние праведни. Бог е добар: „Зошто Тој прави Неговото сонце да изгрева над злите и над добрите, и дава дожд на праведните и на неправедните“ (Матеј 5:45), да бидеме и ние добри и да правиме добро и на пријателите и на непријателите наши, на оние кои не сакаат и на оние кои не мразат. Бог е сожалив, да бидеме и ние сожаливи и да покажеме милост кон нашите несреќни браќа.
Бог го мрази гревот, да го мразиме и ние секој грев и да му завртиме грб. Бог не љуби, да се љубиме и ние еден со друг. Бог ни ги простува нашите престапи, кога ќе се покаеме, да ги простиме и ние на луѓето престапите.
Христовиот Апостол не потсетува да го правиме ова: „ И така, угледајте се на Бога, како возљубени деца“ (Еф. 5:1). Кога ќе покажеме таков карактер во нас, тогаш ќе бидеме вистински деца Божји и ќе го примиме и наследството за сите добри работи ветени на Божјите деца во Исус Христос, нашиот Господ.
ПОЧИТУВАЊЕ НА НАШИТЕ БРАЌА ХРИСТИЈАНИ
Мили христијани, не можам доволно да се изначудам на добрината Божја и Неговата сожалива љубов кон нас луѓето; а размислувајќи за ова не можам, а да не воскликнам со пророкот: „ О Господи, што е човекот, за да обрнеш внимание кон него?“ (Пс.144:3), кога согледувам каква почест Господ му дарувал на човекот!
Почеста и благородништвото кои Бог ги дарува на луѓето, кои се вистински христијани, се толку големи и толку високи што не е можно не само да се опишат со зборови, туку и да се сфатат со умот. „ А вие сте избран род, царско свештенство, свет народ, народ придобиен…“(1.Петар, 2:9), говори вистински Христовиот Апостол.
Од што можеме да ја видиме неопишливата и несфатлива добрина и сочувствителната Божја љубов кон човекот? Да ги погледнеме и поставиме почеста и благородништвото на христијаните пред нашите внатрешни очи, за да можеме да ревнуваме за нив и да ги бараме со желба. Отворете ги сетилата на вашата душа и ќе го слушнете зборот кажан за вистинските христијани.
1.Тие се наречени и навистина се Божји деца. Што е пославно за човекот од ова име? Христовиот Апостол со право се чуди и со чудење им говори на христијаните: „Гледајте каква љубов ни дал Таткото: да се наречуваме Божји деца.“ (1. Јован, 3:1) и сме. Христијаните исто се молат на Бога, како кон свој Отец и во еден глас говорат: „Отче наш, Кој си на небесата…“(Матеј, 6:9).
О, чуда! Грешниците му се обраќаат на Сесветиот Бог: „Отче наш“! О, наше големо благородништво и почест и утеха. О, мили христијани!Отецот на Единородниот Син Божји е наш Отец, Неговиот Бог е наш Бог, како што Тој сам говори за наша голема утеха: „Се враќам при Мојот Татко и вашиот Татко, при Мојот Бог и вашиот Бог“(Јован, 20:17).
2.Вистинските христијани имаат блиска заедница и пријателство со Таткото и Синот Негов, Исус Христос. Христовиот Апостол не уверува со оваа изрека: „А нашето заедништво е со Таткото и со Неговиот Син Исус Христос“ (1.Јован, 1:3). Колку е тоа големо можете и сами да видите.
За луѓето е од големо значење кога имаат пријателство и заедница со земски цар; колку е неопишлива поголема привилегијата да се има заедница и пријателство со Бога, Кој е Цар на царевите и Господар на господарите и Кој живее во непристапна светлина! О, колку донела добрината и љубовта Божја кон човекот! Погледи христијанину и ќе видиш благородништво и заслуги на христијаните. Тие имаат заедница со великиот и несфатливиот Бог.
Боже, Твојата добрина е голема и Твојата љубов кон паднатиот и бедниот човек е над секој збор и сфаќање!
3.Кај вистинските христијани, како во духовни храмови, Бог Отецот и Синот и Светиот Дух, пребива во љубов. Господ за ова говори: „„Ако некој Ме љуби, ќе го држи Моето Слово, и Мојот Татко ќе го љуби: при него ќе дојдеме и при него ќе се настаниме“ (Јован, 14:23). Што може да биде почесно и поблагородно од душа во која живее Три-Ипостасниот Бог во благодат и љубов? Од голема слава за луѓето е да примат земски цар во својот дом; колку е уште пославно да се прими Небесниот Цар во домот на својата душа и Тој да живее во неа.
Што, исто така, може да биде поблажено од таа душа во која Бог живее како во храм? Рај на сладост и радост, Царството Небесно е во неа. О, блаженство! О, достоинство! О, благородништво на христијанска душа!
Бог, Битие без почеток и без крај, врховно добро и несоздадено, сака да живее во Света христијанска душа повеќе отколку на Небесата или во било кој друг храм.
О, најдобар и сакан Боже, Создателу наш, дојди и посети ги нашите уморни души, души создадени од Тебе според Твојата слика и подобие!
4.Висинските христијани се духовни членови на најсветата Главам Христос, Царот над царевите и Господар над господарите. Апостолот во врска со ова вели: „Зашто, ние сме членови на Неговото Тело – од Неговото месо и Неговите коски“ (Ефес. 5:30).
Свети христијански души! Кренете ги вашите очи и погледнете како вашата Глава е поставена на десната страна на Бога, во слава на Отецот. Од кого е почитувана и обожавана? Од Ангелите и Архангелите и од сите војски небесни и секое создание.
„Затоа и Бог Го превозвиши и Му подари име, што е над секое име, и во Исусовото име да се поклони секое колено на оние: кои се на небото, и на земјата, и под земјата“ (Фил. 2; 9-10).
Вие сте членови на Неговата највозвишена Глава. Како што Главата е прославена, така исто и Неговите членови учествуваат во Неговата слава. Ова е слава на вистинските христијани, ова е нивното благородништво и вредност! Тие се духовни членови на највозвишената Глава, Исус Христос.
5. Душите на вистинските христијани се верени со бесмртниот Женик Исус Христос. Апостолот сведочи за ова: „Бидејќи ве свршив со еден маж, за да ве приведам како чиста девица пред Христа“ (2. Кор. 11:2). „Оваа тајна е голема“ (Еф. 5:32). Како што Женикот е славен, исто така и Неговата невеста учествува во Неговата слава. Што е почесно и пославно од Исус, Синот Божји? Што е почесно и поблагородно од душите на верените за Него?
6.Вистинските христијани се „наследници Божји“ и „Сонаследници Христови“ (Рим, 8:17). Нивно е вечното и небесно Царство и сите добри работи. „Што окото не виде, што увото не чу, што во човечкото срце не дојде, тоа Бог го приготви за оние, кои Го љубат.”(1.Кор. 2:9)
Овие и други имиња и титули Светиот Дух ги припишува на вистинските христијани. Тогаш гледајте ја славата и благородништвото на христијаните. Сета слава на светот не е ништо во споредба со нив. Исповедајте дека нема ништо пославно и поблагородно од вистинскиот христијанин.
Исус Христос, Синот Божји, го заработи ова благородништво и слава за нас со Своето страдање и смрт и тоа ни го подари Небесниот Татко. Светиот Дух ги усовршува, а вистинското покајување заедно со верата ги прима. Ова благородништво и слава или се заработува или се губи тука, на овој свет. Тие се стекнуваат преку вистинско покајување и вера; се губат со неверие и некаење.
О, вие, кои трагате по суетата на овој свет и коисте фалени и возвишувани во вашето достоинство со имиња и титули! Завртете ги вашите внатрешни очи кон славата и честа на христијаните и трагајте по нив за навистина да станете благородни и славни. Славата на вистинските христијани не се покажува сега, но може само да се здобие и познае со вера. Ќе биде откриена во откровението на децата Божји.
Мили, Апостолот говори: „Возљубени, сега сме Божји деца, и уште не се откри што ќе бидеме; но знаеме: кога ќе се открие ќе Му бидеме слични, зашто ќе Го гледаме Онаков Каков што е“ (1.Јован. 3:2). „Тогаш праведниците ќе светнат како сонце во Царството на својот Татко. Кој има уши да слуша, нека слуша!” (Матеј 13:43).
ЕВАНГЕЛИЕ НА СПАСЕНИЕТО
Мили христијани! Ништо не е попријатно, посакано и послатко за нас грешниците од Евангелието.Подраго за гладниот од лебот, за жедниот од водата, за заробениците и тие во затвор од слободата- тоа е Евангелието за грешните кои ја сфаќаат својата несреќа.
„Зашто Човечкиот Син дојде да го бара и да го спаси изгубеното“ (Лука 19:10). Ова е многу сладок глас на Евангелието. Кој е овој Син Човечки? Тој е Син Божји, Цар на Небесата испратен од Својот Татко Небесен, Оној Кој сакал заради нас да се нарече Син Човечки. Зошто дошол? Да не побара и да не спаси нас кои сме изгубени и да не приведе во Своето вечно Царство. Што моѓе да биде подраго и попосакувано за нас кои сме се изгубиле? Но, да погледнеме што е Евангелието, што тоа бара од нас и кое правилно се проповеда.
1. Евангелието означува најрадосни вести. Тоа го проповеда Христос, Спасителот на светот, Кој дошол да ги бара и спасува изгубените. Слушнете сите вие изгубени грешници, слушајте го тој најсладок глас на Евангелието! Тоа извикува кон нас сите: „Синот Човечки дојде да го најде и спаси она што е изгубено“.
Страшно е да се најдеме во грев пред Бога. Евангелието говори дека наѓите гревови простени заради Христовото Име и дека Христос е нашето оправдување пред Бога. Во Тебе, Спасителу мој, Исусе Христе, Сине Божји, јас сум оправдан. Ти си мојата вистина и моето просветлување.
Страшно е за нас да се најдеме во непријателство пред Бога. Евангелието проповеда дека Христос не помирил со Бога и откако дојде проповедаше мир и на блиските и далечните. Страшна е за нас клетвата на Законот зошто сите ние сме грешници. Евангелието проповеда дека Христос не откупил од клетвата на Законот, станувајќи Самиот клетва за нас. За нас страшна е смртта. Евангелието проповеда дека Христос е нашето воскресение и живот.
Страшни работи за нас се пеколот и геената. Евангелието проповеда дека Христос не избавил од пеколот и неговите беди. Страшно е за нас да бидеме одвоени од Бога. Евангелието проповеда дека со Господ ќе бидеме секогаш во Царството Небесно.
Ова е, благословени христијани, најслаткиот глас на Евангелието: „Испитајте, тогаш, вкусете и видете колку е добар Господ: блажен е човекот, кој се надева на Него!“(Пс. 34:8). „Зашто Бог толку го возљуби светот, што Го даде Својот Единороден Син, та секој, кој верува во Него, да не загине, туку да има вечен живот. Зашто Бог не Го испрати Својот Син во светот за да му суди на светот, туку светот да се спаси преку Него. Кој верува во Него, нему не му се суди; а кој не верува веќе е осуден, зашто не поверувал во името на Единородниот Божји Син“ (Јован, 3: 16-18). „Благословен е Господ, Израелевиот Бог, зашто го посети и го искупи Својот народ; и ни издигна рог за спасение во домот на Својот служител Давид“ (Лука, 1; 68-69).
2. Тоа бара од нас христијаните да ги примиме овие немесни и најслатки вести со благодарност како да се испратени од Небесата и од чисто срце секогаш да му благодариме на Бога, нашиот Добротвор, Кој така изобилно ја изли милоста врз нас кои сме недостојни. Да го љубиме и ние Него, Кој е достоен за сета љубов. Љубовта бара од нас никогаш да не го навредуваме љубениот. Бог е навреден со секој грев. Да се чуваме од секој грев и да ја исполнуваме Неговата света волја за да не Го навредиме нашиот сочувствителен Отец и Добротвор. „Отче наш Кој си на небесата, да се свети Името Твое, да дојде Царството Твое, дабиде волјата Твоја, како на небото така и на земјата…“ (Матеј 6; 9-10).
На кого се проповеда Евангелието? Христос ни говори: ”Господовиот Дух е на Мене, зашто Ме помаза и Ме испрати да им проповедам на бедните; да ги исцелам скрушените по срце“ (Лука, 4:18). Со други зборови, на оние луѓе кои признавајќи ги своите гревови го согледуваат своето сиромаштво, несреќа и јад и имаат скрушено срце со страв од Божјиот Суд и страдањата; ним Евангелието праведно им се проповеда како исцелувачки мелем кој се става на рането тело.
Ова е изрека на верниците, достојна на секое прифаќање дека: „Верно е словото и достојно – за полно примање: Исус Христос дојде во светот да ги спаси грешниците, од кои сум прв јас“ (1. Тим. 1:15). Светиот Дух ти зборува преку Својот слуга : „Жртва на Бога е дух скрушен, срце скрушено и смирено Бог нема да презре“ (Пс. 50:17). Оваа жртва се нуди на Бога од покајничко и смирено срце и Бог ја прифаќа повеќе од било која друга жртва. Бог гледа милостиво на таквата жртва и ја испраќа Својата благодат врз неа.
И така гледате, О, христијани, дека Евангелието не е наменето за оние христијани кои живеат немарно и во грев, кои не ги гледаат своите гревови, несреќа и сиромаштво и немаат смирено срце. Зошто од каква корист е маслото за карпата? Мелемот е ставен на раната и исцелувањето се дава на оној кој ја препознава и признава својата немоќ – на таквите луѓе им е речено: „Бидете нажалени, тагувајте, и заплачете: вашата смеа нека се претвори во тага, а радоста во жалост! Бидете понизни пред Господа, и Тој ќе ве возвиши!“(Јаков, 4; 9-10). И повторно: „Секирата веќе лежи при коренот на дрвјата; затоа секое дрво, што не дава добар плод, се сече и се фрла во оган“ (Матеј, 3:10).
Грешници! Да се плашиме од Судот Божји и да се трудиме да имаме скрушено и смирено срце, за да можеме и ние да се приближиме на Евангелието како на спасувачки суд на жива вода на освежување и утеха и да можеме да ги наводениме нашите души и така да го примиме вечниот живот во Исуса Христа, нашиот Господ на Кого нека е слава со Отецот и Светиот Дух и сега и секогаш и во вековите на вековите.
МВПЦ администрација

КРСТОТ,РАСПЕТИЕ,ВОСКРЕСЕНИЕ
ВО ВОСКРЕСЕНИЕ ВЕРУВАМ,СМРТА Е ПОБЕДЕНА НА КРСТ ИМА САМО ЕДНО ИМЕ
Во тоа време римјаните сите казнети ги разапнувале на крст каде така оставени се упокојувале.
Така и го сториле тоа кога и Господ Бог Исус Христос го осудува Попнтиус Пилатус да биде разапнат на крст кој денес го ословуваме со Чесниот Крст.
Господ Бог и Син на Господа Исус Христос во тоа време кога им раскажувал на апостолите им рекол дека на третиот ден ќе воскресне од мртвите и тоа се случило.
Тогај во тоа време кога душата на Гопод Исус Христос издивнала под Светиот Крст биле и Дева Марија,Никодимус,и го симнале телото од Светиот Крст за да го полоќат во гробницата од којуа Исус и Воскреснува.
Ова го објаснувам и во исто време веќе со години се обидувам да се осемлам да го потврдам самиот на себеси дека Господ Бог не е на Светиот Крст повеќе и дека тој на третиот ден навистина воскреснал и дека сето тоа го објансува дека денес исто така Телото на Господа кое во вид на симболика и го носиме на црквените крсчиња не е веродостојно.
Телото Христово е на Светиот Крст на денот на Распетието и се симнува од Светиот Крст за кое Македонска Вистинска Православна Црква од денес во својот манастир,параклис и црква ке има Крст на кој нема да го има телото на Исус Христа.
Телото на Христа ке биде прикажуван секој Велигден во деновите на Распетието и ке изгеда вака како го има тука на сликите прикажан.
za vreme na veligden
ЗА ВРЕМЕ НА ВЕЛИГДЕН
posle veligden
ПОСЛЕ ВЕЛИГДЕН

КАКО СЕ ОСЛОВУВААТ ПРАВОСЛАВНИТЕ БОГОСЛУЖИТЕЛИ
Sveto-Jevandjelje-i-život-po-Bibliji-Osnovi-socijalne-koncepcije-Ruske-pravoslavne-crkve

Свештените лица се од Бога избрани луѓе и на посебен начин се посветени да служат свети богослужења, свети тајни и обреди. Најчести контакти со луѓето ги имаат епархиските свештеници кои служат во црквите и ги извршуваат неопходните верски обреди на своите верници. Овој свештеник е парох, а луѓето кои одат во црквата се неговите парохијани, бидејќи одреденото црковно подрачје во кое служи свештеникот се вика парохија.

При средба со свештеникот, него го поздравуваме со: Господ (Бог) на помош, оче, благослови! “. На свештеникот му се бакнува десната рака, без оглед на годините на свештеникот и на оној кој ја бакнува. Свештеникот при разговор се ословува: Оче, на пример: оче Марко. или ако свештеникот е прота, тогаш со оче прото.

Епископот се ословува со зборовите „Твое Преосвештенство“ или „Преосвештен Владико“ или ако тоа е неформален разговор само со „Преосвештен”. На Патријархот му се обраќаме со “Твоја Светост” или “Свјатејши Владико” или само “Свјатејши“”.

Монахињите се ословуваа само со “сестра”, а игуманијата со “Мајка”. Од женското монаштвото не се бара благослов и не се бакнува рака.

Монашките лица, исто така, се ословуваат со “оче”. На младите луѓе може да се каже “Оче” и неговото име, а на игуменот на манастирот може да се каже, “Оче Игумене,” или “Оче Архимандрите”. На искушениците им се обраќаме со “брат”.
МВПЦСВЈК администрација

ВО ЦРКВАТА СМЕ СИТЕ ЕДНО И ХРИСТОС Е ГЛАВАТА НА ЦРКВАТА
bannerThracian_ch-3
Главата на Црквата е Христос и ние луѓето, христијаните, сме телото. Апостол Павле рече: „Тој е главата на телото, на Црквата (Кол. 1, 18).
Христос и Црквата се едно. Телото не може да постои без главата. Телото на Црквата хрането, осветено и живее со Христа. Тој е Господ, семоќен, сезнаен, секадеприсутен, кој се исполнува, предметите, нашите пријатели, нашите браќа: столбот и основата на Црквата. Он е Алфа и Омега, почеток и крај, основата на се. Без Христа Црквата не може да постои. Христос е Младоженецот; секоја поединечна душа е Невестата.
Христос го обединува телото на Црквата со небесата и со земјата: со ангели, луѓе и сета твар, со сето создание на Господ заедно со животните и птиците, со секој мал цвет и секој микроскопски инсект. Црквата станува Негова полнота Кој исполнува се во се (Еф. 1, 23), што е од Христа. Се е во Христа и со Христа. Ова е тајната на Црквата.
Христос е откриен во тоа единство меѓу Неговата љубов и нас: во Црквата. Самиот не ја претставувам Црквата, туку заедно со тебе. Сите заедно претставуваме Црква. Сите сме вклучени во Црквата. Сите сме едно и Христос е главата. Едно тело на Христос: Вие сте телото на Христос и поединечно членови на него (1Кор. 12, 27). Сите сме едно бидејќи Бог е нашиот Отец и е насекаде. Кога го искусуваме ова, ние сме во Црквата. Тоа е желбата на нашиот Господ за сите членови на Црквата како што е изразено во молитвата: дека тие може да се едно (Јн. 17, 11). Но, тоа е нешто што може да се разбере само со благодатта. Ја разбираме радоста на единството и стануваме едно со секого. Нема ништо повеличествено!
Важната работа за нас е да влеземе во Црквата – да се обединиме со ближните, со нивните радости и таги како тие да се наши, да направиме се за нив исто онака како што Христос направи за нас. Во Црквата ние стануваме една несреќна, страдална и грешна душа.
Никој не треба да посака да биде спасен сам, без да се спасат останатите. Тоа е грешка ако некој се моли за себе, дека само тој да биде спасен. Ние треба да ги сакаме другите и да се молиме ниту една душа да не биде исгубена, сите да може да влезат во Црквата. Тоа е она што се смета. И со оваа желба човек треба да го напушти светот и да се повлече во манастир или во пустина.
Кога се издвојуваме од другите, ние не сме христијани. Ние сме вистински христијани кога имаме длабоко чувство дека сме членови на таинственото тело Христово, на Црквата, во една непрекината врска на љубов – кога живееме обединети во Христа, тоа е кога го чувствуваме единството во Неговата Црква со чувство на единство. Затоа Христос се моли на Својот Отец велејќи дека тие може да се едно. Он ја повторува молитвата повеќепати и апостолите го нагласуваат тоа насекаде. Ова е најдлабокиот аспект, највозвишеното значење на Црквата. Таму може да се најде тајната за сите ние да бидеме обединети како едно лице во Бога. Нема ниту една религија како оваа; ниту една друга религија не вели нешто слично. Тие имаат нешто да кажат, но не ваква тајна, ваква исклучителна точка на тајна за која Христос ни вели дека тоа е она што ние треба да постанеме, дека Он сака ние да бидеме Негови.
Ние сме едно дури и со оние кои не се толку блиски на Црквата. Тие се оддалечени поради нивното незнаење. Мора да се молиме на Бога да ги просветли и да ги промени за и тие да се приближат на Христа. Ние гледаме нешта во човечка светлина, се движиме во различни авиони и замислуваме дека го сакаме Христос. Но Христос, кој испраќа дожд и за праведните и на неправедните (Мат. 5, 45) ни вели: Сакајте ги своите непријатели (Мат.5, 44). Треба да се молиме сите да бидеме обединети, обединети во Бога. Потоа, ако бидеме истрајни во оваа молитва, ќе постигнеме соодветни резултати; сите ќе бидеме соединети во љубов.
Зошто за божјите луѓе не постои оддалечување дури и кога тие може да се оддалечени еден од друг повеќе илјади километри. Колку и да се оддалечени нашите ближни, ние мора да бидеме покрај нив. Некои луѓе во Јужна Африка од место кое се наоѓа на два саати оддалеченост со автомобил од Јоханесбург носеле болен човек за Англија, но претходно отишле кај својот свештеник за тој да се помоли за болниот.
Кога Хрисотс не обединува, оддалеченоста не постои. Кога некој од нас би го оставиле овој живот, тогаш животот би бил горчлив.
ХРИСТИЈАНТВОТО ГИ МЕНУВА ЛУЃЕТО И ГИ ИСЦЕЛУВА
Нашата вера е вера над сите вери. Таа е од откривението, таа е автентична и вистинска. Другите религии се човечки и плитки. Тие не ја знаат вечинината на Троичниот Бог. Тие не знаат дека нашата цел, дека сем создадени да станеме богови со благодатта, да станеме подобие на троичниот Бог, да станеме едно со Него и меѓу нас. Ова се нешта кои другите религии не ги знаат. Крајната цел на нашата вера е дека можеме да бидеме едно (Јн. 17, 11). Тука работата на Христос се исполнува. Нашата вера е љубов, таа е ентузијазам, таа е копнеење по боѓественото. Сите овие нешта се во нас. Нашата душа бара од нас да ги постигнеме.
За многумина верата е борба, извор на агонија и загриженост. Затоа многу од „верниците“ се сметаат за несреќни затоа што другите можат да ја видат очајната состојба во која тие се наоѓаат. И навистина е така. Зошто лице кое не го разбира подлабокото значење на верата и не може да го искуси, тогаш верата заршува како болест и тоа навистина тешка болест. Толку тешка што лицето ја губи контролата на своите дејствувања и има слаба волја, исполнет е со агонија и грижи и е под контрола на лошиот дух. Тој се поклонува, плаче, извикува, верува дека е понизен и сето тоа е само дело на сатаната. Таквите луѓе ја искусуваат верата како да се во пеколна состојба. Тие се поклонуваат и крстат во црква и велат дека се недостојни грешници, но што ќе излезат од црква тие почнуваат да богохулат се свето секогаш кога некој малку ги вознемири. Тоа е многу јасен показател дека има нешто демонско во сето тоа.
Всушност, христијанската вера ги менува луѓето и ги исцелува. Најважен предуслов за некој да ја препознае и спознае вистината е смирението. Егоизмот го помрачува човечкиот ум, го збунува, го заталкува кон ерес. Важно е за човекот да ја разбере вистината.
Многу одамна, кога луѓето се уште биле примитивни, тие немале куѓи или било што друго. Тие живееле во пештери без прозорци. Тие го затворале влезот со камења и гранки за ветерот да не дува внатре. Тие не сфаќале дека надвор има живот, кислород. Кога бил затворен во пештерата, човекот станувал истоштен, се разболувал, но кога излегувал надвор, неговата сила повторно се враќала. Можете ли да ја разберете вистината? Тогаш вие сте надвор под сонцето, во светлината, можете да ги видите сите прекрасни суштества, сета творевина; ако не, тогаш вие сте во темна пештера. Светлина и темнина. Кое е подобро? Да се биде кроток, понизен, смирен и да се биде исполнет со љубов, или пак да се биде надразлив, депресивен и да се расправаш со тите.
Без сомнение повисоката состојба на умот е љубовта. Нашата вера ги има сите овие добри нешта и е вистината. Но, многу луѓе одат во друга насока.
Сите оние кои ја демантираат вистината се умствено болни. Тие се како деца кои стануваат деликвенти или несоцијални бидејќи ги загубиле своите родители или пак бидејќи нивните родители се развеле или се расправале. И сите овие збунети луѓе ги наоѓаат своите патишта во разни ереси. Збунети деца на збунети родители.
Но, сите овие збунети и несоцијални лица имаат сила и истрајност и успеваат да постигнат многу работи. Тие успеваат да доведат нормални и мирољубиви луѓе во подјармување. Тие влијаат врз други слични луѓе и преовладуваат во светот бидејќи се во мнозинство и лесно наоѓаат свои следбеници. Потоа има други кои, иако не ја демантираат вистината, сепак се збунети и умствено болни.
Гревот го прави човекот да биде прекумерно умствено збунет и ништо не ја изтерува збунетоста освен светлината Христова. Христос го прави првиот чекор: „Дојдете при Мене сите вие кои се трудите и сте обременети…(Мт. 11, 28). Тогаш ние ја прифаќаме оваа светлина со наша добра волја која ја изразуваме преку нашата љубов кон Него, преку молитви, преку нашето учество во животот на Црквата и преку причестувањето.
Често ниту трудот, ниту потиштеноста, ниту пак крстењето ја привлекуваат Божјата благодат. Постојат тајни. Најважната работа е да се надминат формалните аспекти и да се продре до срцето на суштината. Се што правиме мора да биде направено со љубов. Љубовта секогаш ја разбира потребата да се жртвуваш. Се што е направено со принуда секогаш ја предизвикува душата да реагира со одбивање. Љубовта ја привлекува Божјата благодат. Кога ќе дојде благодатта, тогаш доаѓа и дарот од Светиот Дух. Плодот на Духот е љубовта, радоста, мирот, долготрпението, љубезноста, добрината, верата, понизноста, самоконтролата (Гал. 5, 22-23). Ова се нештата кои една здрава душа во Христа треба да ги поседува.
Со Христос човекот е исполнет со благодат и така живее над злото. Злото не постои за него. Постои само доброто кое е Бог. Злото не може да постои. Се додека има светлина, неможе да има темнина, ниту пак темнината не може да го опколува бидејќи човекот ја има светлината.
МВПЦ
+++јован-хаџи

КАКО ДА ЖИВЕЕМЕ ВО ОТШЕЛНИЧКИОТ ЖИВОТ
zabesda
1. Ги предавам овие правила, кои низ мојата уста ги изрекол Господ, за оние кои сакаат да го земат тешкото иго на отшелништвото. Тие треба да се потчинат на овие заповеди. Оној, пак, кој ќе наруши барем една од нив, ќе се нарече намал во Царството небеско (Мт. 5, 19).
И. Надворешно однесување и надворешен поредок на животот
а) Оддалечување од светот и од соживотот со луѓето

2. Кој сака да се спаси (во образот на животот надвор од овој свет) нека не останува во својот до ми нека не живее во градот во кој грешел. Исто така тој не треба да ги посетува своите родители и роднини по тело, бидејќи тоа е штетно за душата и ги нарушува плодовите на животот.
3. Не се враќај во градот во кој некогаш си грешел на Бога.
4. Не оди да видиш како живеат твоите роднини, ниту им дозволувај да видат како ти живееш. Воопшто не се гледај со нив.
б) Избор на пустиножителство
5. Духовните отци наши тврдат дека пустината е најправилното место за размислување за смртта и најпогодно скривалиште од светските работи кои пружаат покој на телото.
6. Оној кој живее во пустина и безмолствува, избавен е од три борби: од борбата (која доаѓа) преку чувството за слух, од борбата (која доаѓа) преку јазикот и од борбата (која доаѓа) преку гледање на она што може да го рани срцето.
7. Чувај се да не те измами помислата дека пустината е место на ладовина (т.е. на немарност).
в) Осаменост во ќелија
8. Оддалечувајќи се од светскиот метеж, осами се и ќе станеш странец. За тебе селењето во ќелија ќе биде еднакво на патување во туѓа земја.
9. Каде ид а излезеш, погрижи се што побрзо да се вратиш во својата осаменост за да се предадеш ма своите молитви.
10. Кога ќе појдеш на жетва (т.е. на некоја работа), не се задржувај долго, туку што побрзо врати се во својата самотија.
11. При посета на својот брат, немој долго да се задржиш во неговата ќелија.

г) Работа и поредок во ќелија
12. Престојувајќи во својата ќелија, бави се со овие три работи: ракотворби, читање на Псалмите и молитвите.
13. Кога пребиваш во ќелијата, бави се со читање на Писмото, молитви кон Бога и со работа.
14. Секој ден пости до деветиот час (1), освен сабота и недела. Кога ќе дојде деветиот час, влези во својата одаја и пред јадењето кази своја молитва. По јадењето, наизменично малку читај, малку моли се.
д) Молитви и коленопреклонување
15. Врши ги молитвите во одредени часови и не пропуштај ниту една, за да не даваш одговор за тоа.
16. Врши ја својата ноќна молитва пред да тргнеш во црква.
17. Секогаш моли се во својата ќелија пред да тргнеш во црква.
18. Воопшто, пред и по молитвите со братството, секогаШ моли се во својата ќелија. Никогаш немој да бидеш мрзлив за да го направиш тоа.
19. Почесто паѓај на колена и не биди мрзлив тоад а го направиш, за да не умреш со зла смрт.
20. Кога се молиш, не биди мрзлив, зошто молитвата на мрзливиот е празнословие.
21. На молитва и на сеќавање на Бога, согласно со заветот на монаштвото и значењето на своето одело, биди како птица која лесно и високо полетува.
ѓ) Читање и богоразмислување
22. Секогаш имај желба да го читаш Писмото. Тоа ќе те истргне од нечистотијата (т.е. растер нечистите мисли).
23. Божјото милосрдие ќе биде со тебе доколку со усрдност се бавиш со читање на Писмото и исполнување на заповедите.
24. Размислувај за делата Божј ии не биди мрзлив за молитва.
25. Монахот кој седи во својата ќелија со затворена уста, а не се сеЌава на Бога, личи на разурната куќа надвор од град која е секогаш исполнета со нечистотија. Секој кој ќе помисли да го изнесе ѓубрето од својата куќа (без размислување) таму го носи. (т.е. тој молчи со устата, а со умот фантазира. Тој попуштан а лошите помисли и се занесува со срцето – што претставува гревовно ѓубре кои демоните го фрлаат во душата).

е) Рачната работа и трудот воопшто
26. Телото треба да се совладува и заморува со друг труд.
27. Одреди си себеси некој умерен труд во ќелијата и срцето Ќе ти биде смирено.
28. Принудувај се себеси на рачна работа, за да во тебе се всели стравот од Бога.
29. Сакај го трудот на рачната работа, па на тебе ќе се симне стравот Божји.
30. Седејќи во ќелија, фати се за работа, а името Господово не пуштај го од себе, туку постојано држи го во умот свој. Поучувај се во тоа име во своето срце и фали го со јазикот свој, велејќи: Господи Исусе Христе, помилувај ме, или Господе мој, Исусе Христе, помилувај ме, испрати ми ја Својата помош, или Те фала, Господи мој, Исусе Христе.
ж) Храна
31. Едно (и исто време) одреди за храна заради поткрепа на своето тело, а не заради наслада.
32. Употребувај најпроста и најефтина храна.
33. Својот леб јади го во безмолвие и со воздржување, внимавајќи твоето седење (покрај масата) да биде скромно.
34. Не јади до ситост.
35. Немој да бидеш алчен и лаком на јадењето за во тебе да не се обноват поранешните гревови.
36. Во среда и петок не го разрешувај постот
37. Месо воопшто немој да јадеш.
38. Не приоѓај на место каде се точи вино.
39. На собори и гозби (т.е. општи трпези) не се брзај.
40. Ако дојдеш на место каде е подготвена општа трпеза, јади умерено и принеси благодарност на Бога.
41. Вино немој да пиеш повеќе од три чаши, освен при тешки болести.
42. Немој веднаш да пружиш рака кон она што се ставе пред тебе.
43. Ако си млад, немој да пружаш рака пред другите, зошто тоа не е скромно.
з) Сон
44. Спиј малку и умерено и ангелите ќе те посетат.
45. Кога си здрав, не го вади појасот (за време на спињето).
46. Кога ќе легнеш, не ги ставај рацете меѓу нозете за да не грешиш и незнаејќи.
и) Облека
47. Ден и ноќ биди во својата мантија и во својата одежда како окован и затворен.
48. не облекувај облека со која би можел да се гордееш ид а се фалиш.
49. Чувај ја својата облека за на денот на судот не се најдеш гол меѓу другите.(3)
ј) Главната карактеристика на имотот треба да е – сиромаштво
50. Не стекнувај ништо преку она што ти е потребно.
51. Сиромаштвото на монахот е умереноста во се или во таква состојба во која си задоволен со малку.
52. Повеќе сакај го укорувањето отколку почитувањето, уморот на телото отколку одморот и недостатокот на (потребните) работи отколку изобилието.
к) Црковна богослужба
53. Црковните должности (т.е. грижата за црквата и богослужењето) треба да се довери на верен човек кој се плаши од Бога.
54. Не биди мрзлив да Штом го слушнеш ѕвоното, веднаш да одиш во црква.
55. Не го оставај богослужењето за да не се сопнуваш и паднеш во замка.
56. Во црква немој да зборуваш.
57. Немој во црква да бидеш како за на место каде се собира голем народ (за да во душата не ти биде помрачено и голем број на помисли).
58. Во црквата погребај го својот мртовец (т.е. не се грижи за тоа како Ќе ги уредиш своите земни работи)…
л) Меѓусебни односи
аа) Прво и главно – однос кон ава, духовниот отец, кон старците и воопшто кон искусните
59. Не почнувај никаква работа, без разлика каква е, додека не се посоветуваш со авата на манастирот.
60. Прев авата и пред поголемите од тебе не зборувај многу.
61. Постојано држив о себе дека треба да го слушаш својот отец, па во тебе ќе се всели стравот Божји.
62. Совршенството на твојот подвиг се состои во послушноста. Блазе му на човекот кој од младоста своја го носи бремето Господово, служи и се повинува.
63. Немој да бидеш непослушен, инаку ќе станеш орудије и сад на сите зла и неправди.
64. Со смирение и плач моли го отецот свој да те научи на она што се уште не знаеш, па нема да се засрамиш.
65. Секогаш сеќавај се на она копј те напојува со добро учење. Погрижи се од него да ги дознаеш
животворните заповеди, па благоуспешно ќе го поминеш животот свој по волјата Господова, како што е запишано кај блажениот апостол Павле: “Ова проучувај го, во ова стој, за твојот напредок да се покаже во се (1. Тим. 4, 15).
66. Ако искрено си го навалил вратот под бремето на послушноста, тогаш внимателно слушај што ти се зборува, а потоа свесно извршувај го она што ти е заповедано.
67. Немој да го криеш гревот што си го направил од својот духовен отец.
68. Секојдневно учи се на добра наравственост од постарите.
69. Своите духовни отци сакај ги повеќе од своите родители по тело затоа што тие се грижат за тебе заради Бога.
70. Живеј така за отците на манастирот, кои духовно те родиле, ги израдуваш заради9 својата слава во соборот на светите.
71. Погрижи се благословот на манастирските страци да е на тебе.
72. Не ги откривај на сите своите помисли, туку само на оние кои можат да ја излечат твојата душа.
73. Не ги откривај своите мисли, за да не го соблазниш својот брат.
74. Кон секого биде расположен пријателски, но секој нека не ти биде советник.
бб) Взаемен однос
75. Погрижи се да дојдеш до тоа сите луѓе да те благословуваат.
76. Биди тажен со својот брат и укажи му сочувство (во болката).
77. Ако братот те замоли да му помогнеш, работи со него целиот тој ден.
78. Оние, со кои се дружиш, прво испробај и испитај какви се. Немој на сите д аим се доверуваш зошто светот е полн со итрина. Избери си себе си еден брат кој се плаши од Господа и со него дружи се како со брат. А најдобро ќе биде ако се прилепиш покрај Господ, како син покрај таткото, бидејќи сите луѓе, со мал исклучок, се предале на итрината. Земјата е иполнета со суета, неволји и конфликти.
вв) Однос на постарите кон останатите
79. Ако си престанал да му служиш на гревот, тогаш зборувај во името Господово, поучувајќи ги оние заради кои се хули името Негово. Бидејќи тие се мртви и отсечени од живиот Бог, погрижи се да ги остават своите мртви дела ид а се удостојат да стекнат (вечна) слава.
80. несебично изобличувај и поправај ги своите духовни чеда, зошто од тебе ќе се бара одговор за нивната осуда (т.е. ако се покажат достојни за осуда пред Страшниот Суд).
81. Искарај не штедејќи, но со страв Божји. Не гледај на лицето и одлучувај со зборови на вистина.
82. Ако некој брат дојде и ти ги открие своите мисли, внимавај никому да не му ги кажуваш истите, туку моли се за себе и за него, за Господ да ве спаси и двајцата.
83. Не го отфрлај оној кој бара вера во Христа.
84. Не кажувај поуки на оној кој не ги раскажува.
85. Не поставувај на друг правило кое ти самиот на дело не си го исполнил.
86. Премногу е лошо на друг да му препорачуваш нешто што самиот не го исполнуваш. Од туѓите дела немаме никаква полза.
гг) Однос кон болните
88. Посетувај ги болните и нивните садови наполни ги со вода.
89. Се што можеш, се што ти е одвишок, дај им на болните во манастир.
90. Ако авата те одреди да им служиш на болните, потруди се од сето срце и од Бога ќе добиеш двојна награда, т.е. за послушноста која е извршена со љубов.
дд) Одност кон странците
91. Ако некој брат ти дојде во посета, дури ив о невреме, прими го радосно за тој да Му заблагодари на Бога и за да не се навреди.
92. Ако било кој брат ти дојде на посета, во се смири се пред него, покажи расположение кон него заради Господ и плаши се да не се вознесеш со гордост.
93. Изгледот на твоето лице треба да биде тажно, освен кога ќе ти дојдат браќата – патници. Тогаш на себе земи радосен изглед.
љ) Взаемно општење
94. Биди скромен во сите свои активности.
95. Во твоето однесување меѓу други луѓе однесувај се како сиромашен: не се вознесувај кога со некого разговараш, нити кога пееш химна или пофална песна на Бога. Кога Ќе се најдеш во друштво, твоите зборови нека се прости.
96. Со младо момче не разговарај, ниту пак се дружи. Таквите не ги примај во заедничкиот живот за на ѓаволот не му дадеш место.
97. Со младо момче не воопшто немој да разговараш, зошто ќе ти биде на сопнување.
98. Немој да го земаш за рака братот кој стои до тебе, ниту пак се допирај до неговите образи, без разлика дали е постар или помлад од тебе.
99. Со сите сили оддалечувај се од луѓе кои немаат разум и во совет.
100. Ако сакаш спокен живот, не влегувај во круг на луѓе кои само се грижат за суетни работи. Ако случајно се најдеш во нивно друштво, држи се себеси како д ате нема меѓу нив.
м) Разговорот и воопшто употребата на јазикот
101. Не го повисувај гласот (т.е. молчи во ќелијата), освен при молитвите кои со уставот се назначени.
102. Чувај се од расправии со јазик (воздржи го јазикот).
103. Не зборувај многу за од тебе да не се оддалечи Духот Божји.
104. Големо дело е да се биде молчалив, угледувајќи се на Господ Кој молчеше пред Ирод без разлика на неговиот повик.
105. Кога ќе се сретнеш со верници кои се слични на тебе, повеќе слушај и внимавај што зборуваат со подготвеност да го исполниш она што е спасоносно. Тоа ќе биде многу подобро, отколку и самиот да се сплеткаш во разговор.
106. Кога одиш во посета на некого, нека стравот Божји биде во твоето срце и чувај ја устата своја за да се вратиш во својата ќелија спокен.
107. Мудриот човек добро знае како со себе ќе владее. Тој не брза да зборува, туку добро мери кога треба да зборува, а кога да слуша. Неукиот човек не чува тајна, не управува со јазикот и не го зауздува.
108. Кога си меѓу браќата, не зборувај премногу. Твоите прашања нека бидат кратки и изговорени со смирение.
109. Твоите зборови нека бидат благи и поучни. Постојано сеќавај се дека од говорот доаѓа или слава или срам.
110. Не зборувај раздразливо, туку твоите зборови нека бидат облечени во мусрост и разум, како и твоето молчење. Угледај се на нашите мудри отци чии зборови беа исполнети со мудрост и разум, исто како и нивното молчење.
111. Јазик твој нека е потчинет на разумот, зошто зборовите се спротивни на разумот, исто како бодливите шилци и иглите.
112. Избегнувај ја лагата, инаку таа од тебе ќе го истера стравот Божји.
113. Устата твоја нека секогаш зборува само вистина.
114. Нека тема на твоите разговори бидат добродетелите на Севишниот Бог. Со тоа ќе станеш достоен од Него да добиеш поголеми добра.
115. Не се распрашувај за лоши дела, туку своите внимание држи го подалеку од нив.
116. Не започнувај празни разговори и оние кои ги водат избегнувај ги за душата да не ти прими зло.
117. Презри ги залудните разговори за се што е светско.
118. Воздржувај се што можеш повеќе од шеги и забавни зборови.
119. Не викај и не зборувај многу гласно и брзо, зошто е напишано:”Кој многу зборува, нема да избегне грев” (Кн. Проп. 10, 14).
120. Не биди упорен и не ги наметнувај своите зборови во тебе да не влезе зло (злоба и расправии).
121. не се колни во не сомнителна, а камоли во сомнителна работа.
н) Во случај на патување
122. Кога некоја потреба те натера да одиш во град, немој да одиш сам.
123. Кога одиш по вода или паруваш, читај (Псалмите на памет) и размислувај.
124. Одејќин со браќата, понекогаш одвојувај се од нив за да го одржиш молчењето.
125. Одејќи по патот, не се врти лево или десно, туку со внимание пребирај по своите Псалми и со ум моли се на Бога. Немој да се побратуваш со жители на места каде се наоѓаш.
126. Не оди меѓу голем број на светски луѓе, но не имитирај ни фарисеи зошто тие се правеа за да се истакнат.
127. На жена не и дозволувај да ти се приближи. Не и дозволувај да влезе во твоја соба зошто по неа оди бура на помисли.
128. Со жена немој никогаш да јадеш и со младич не се дружи.
129. Кога ќе се појави потреба некаде да ноќеваш, внимавај да не се покриеш со некој друг под еден покривач.
130. Не легнувај на една рогозина со помлад од себе.
131. Не легнувајте по двајца на една рогозина, освен во случај на крајна потреба, иако се работи за твој татко или брат и тогаш со голем страв.
132. Не седи долго во манастирските гостилници.
ИИ Устројство на внатрешниот живот
а) Почетен принцип на животот – ревност

133. Биди ревносен во стекнување на доблести.
134. Чувај се да не се оладиш во љубовта кон Бога.
135. Не отстапувај од добри дела кои си ги започнал.
136. Не излегувај од патот на својата осаменост.
137. Не ги оставај напорите заради доблестите за да не станес мрзлив и немарен и за да не згрешиш во последниот час, туку љуби го Господа до самиот крај и ќе стекнеш милост.
138. Како Што урнатините надвор од градот им служат на сите за фрлање на смрдлива нечистотија, Така и душата на оној кој мрзеливо и млитаво го поминува својот самотен живот е депонија на сите страсти и гревовна нечистотија.
б) Правило на животот – волјата Божја во заповеди
139. Ако навистина си се предал на Бога, извршувај ги сите Негови заповеди и се што ти се наредува врши го работливо, не изоставувај ништо. ЗоШто ако нешто пропуштиш, нема да ти се простат претходните гревови. Ако цврсто решиш се да извршуваш (до положувањето на животот), биди уверен дека сите твои претходни гревови веќе простени.
140. Твоите мисли треба постојано да се бават со заповедите Господови ид а се погрижиш со сите сили за да ги извршиш. Не треба да оставаш ниту една за твојата душа да не се претвори во депонија на сите нечистотии.
141. Ако си започнал некоја работа и видиш дека не е по волјата Божја, веднаш напушти ја.
в) Цел – слава Божја
142. Постојано грижи се (преку тебе) да се прославува Отецот твој кој е на небото (Мт. 5, 16).
г) Потсетници – поттикнувачи на ревноста
аа) За заветот и првобитниот жар

143. Не отстапувај од Бога заради распадливи работи, туку сеќавај се што си ветил кога во тебе гореше жарот на стремежот за богоугодување.
144. Погрижи се да не го заборавиш значењето на својата облека која ја облече на почетокот. Сети се на солзите на своето покајание кои тогаш си ги пролеал и брзо отскокни од лошите помисли кои тајно те поткрадуваат за да не бидеш вовлечен со нив во самите дела.
145. Постојани и искрено покај се и ниту на минута не се предавај на немарност и мрзливост.
дд) За примерните ревнители
146. Не се огледувај на оние кои се послаби од тебе туку на оние кои се подобри од тебе.
147. Нека ти бидат образец и пример оние кои го љубат Бога со сето срце свое и постојано прават добри дела. Немој да се срамиш да ги прашаШ за животен совет бидејќи се совршени во доблестите.
148. Стои настрана од светски луѓе кои мислат светски и зборуваат само за земски работи.
вв) За ветените добра
149. Доколку исполнуваш се (заповедено), ќе добиеш наследство кое не го видело око, за кое не слушнало уво и на кое срце човечко не помислило (1. Кор. 2, 9).
150. Употреби ја светлината на познанието за да се удостоиш со родот на праведните, додека уште има време.
гг) За смртта и Судот
151. Сети се дека твојата младост поминала (дека снагата се потрошила) и дека немоќта пораснала и дека веќе е време на твојот исход, кога ќе даваш одговор за сите свои дела. Знај дека таму ни брат нема да може да го откупи својот брат, ниту таткото да го избави синот.
152. Секогаш сеќавај се на излегувањето од телото и не ја испуштај мислата за вечната осуда. Доколку така постапиш, нема никогаш да згрешиш.
153. Мисли во себе и зборувај: Можеби овој ден ќе ми биде последен во овој свет” и никогаш нема дап огрешиш пред Бога.
154. За секој ден претпоставувај дека ти е последен во овој свет и ќе се зачуваш од гревови.
155. Својата ќелија претворија во темница, помислувајќи дека за тебе веќе се е завршено и дека веќе Ќе удри часот на твоето одрешување од овој свет.
156. Внимавај на себе за да не бидеш отфрлен во идниот век. Тешко на оние кои не се грижат, тие немаат надеж на спасение, ниту има кој д аим помогне.
д) Причинители за успех – благодатна Божја помош и лично усрдие и подвиг
аа) Помош од горе привлечена со молитва

157. Нека нашиот Господ Исус Христос ни помогне да правиме се што му е угодно.
158. Пред се излевај постојана молитва и секогаш заблагодари на Бога за се што се случува со тебе.
159. Труди се да излеваш непрестани молитви со солзи за Бог да се сожали над тебе и од тебе да го соблече стариот човек.
160. Немој да престанеш да пролеваш (молитвени) солзи и Бог Ќе се сожали на тебе, олеснувајќи ти ги неволјите (заради кои твојата душа е тажна).
161. Дали сакаш да Му угодиш на Бога, тогаш предај се на Господ Исус Христос и Тој ќе те избави и заштити.
бб) Лични подвизи и усрдност воопшто
162. Потруди се да ги исполниш подвизите кои ти ги предложувам: труд, сиромаштија, странствување, лишеност (нестекнување) и молчење. Тие ќе те направат смирен, а тоа ќе ти донесе простување на гревовите. Смирението се состои во тоа човекот себеси да се смета за голем грешник и да мисли дека ништо добро не прави пред Бога, дека сака молчење и да не смета на ништо, дека не е упорен пред никого и дека не настојува на своите зборови, дека ја одложува својата волја, дека лицето го спушта долу, дека смртта ја има пред очи, да се чува од лаги да не изговара празни зборови, да не приговара на старешината, трпеливо да ги трпи навредите и себе да се принудува на благодушно поднесување на сите тешкотии и непријатности во животот. Погрижи се брату, да ги исполниш овие правила за твојот живот да не биде неплоден.
163. Да отфрлиме се што дава одмор на телото. Овој живот не го преценуваме за да живееме во Бога кој во денот на Судот ќе не праша дали сме гладувале заради Него, дали сме биле жедни и сме трпеле соголеност, дали сме се смирувале, плачеле од длабочината на своето срце и дали самите сме се испрашувале за тоа дали сме достојни за Бога. И така да се смириме и тагуваме заради гревовите за да го најдеме Бога. Да го презреме телото за да ги спасиме своите души.
164. Избери труд и тој заедно со постот, молитвата и бдеењето ќе те избави од секое сквернување. Телесниот труд донесува чистота на срцето, а таа прави душата да принесува плод.
165. Засакај го милосрдието, облечи се во вера, не му допуштај на срцето да мисли зло, туку терај го за зло да враќа со добро, барај благост и ревнувај за сите прекрасни дела.
ѓ) Настројување на душата кое донесува успех
аа) Пребивање во Бога со страв, бодро внимание и оддалечување од гревот и светот

166. Нека твојата душа биде со Господ во секое време, а телото твое на земјата нека биде како статуа (безживотно).
167. Застани пред лицето на Господ со исправност.
168. Нека стравот Божји е секогаш пред нашите очи како и сеќавањето на смртта и одвраќањето од светот и се што е светско.
169. Умири го секој ден за да живееш, зошто кој се плаши од Бога ќе живее во векови.
170. Биди постојано работлив за да не паднеш во мрзливост и небрежност.
171. Се што е светско замрази и одвои го од себе. Во спротивно тоа тебе ќе те оддалечи од Бога.
172. Замрази се што е штетно за твојата душа.
бб) Трпење
173. Без разлика што преземаш, биди трпелив и Бог ќе ти помогне во сите твои дела, во се што се случува со тебе.
174. Внимавај да не бидеш малодушен.
175. Биди благодушен во се што правиш по волјата Божја.
176. Не тагувај поради лошите помисли кои те напаѓаат во ќелијата, зошто Господ нема да заборави никаков труд (преземан заради Него). Тоа ќе ти послужи за напредок и благодатта Божја ќе ти помогне.
177. Храброста не е ништо друго освен непоколебливост во вистината и спротивставување на непријателите. Ако не попуштиш, тие ќе се повлечат и повеќе нема да се покажат.
вв) Смиреност и плач
178. И дење и ноќе тагувај заради гревовите свои.
179. Запали го својот светилник со маслото на солзите.
180. Непрестано плчи заради своите гревови, како да имаш мртов човек во својата ќелија.
181. Нека лицето секогаш ти биде тажно за да во тебе се всели стравот Божји.
182. Не се сметај себеси за многу важен, туку предај се на плачот заради своите гревови.
гг) Смирение
183. Засакај го смирението и тоа ќе ги покрие сите твои гревови.
184. Биди смирен во сите денови од животот свој и стреми се кон се што е прекрасно.
185. Оној кој е послаб од тебе во добрите дела, сметај го рамен на себе, а оној кој е рамен на тебе, сметај го посовршен.
186. Не завидувај на оној кој напредува, туку сите луѓе сметај ги за подобри од тебе, за со тебе да биде самиот Бог.
187. Не се дружи со горди, туку со смирени.
188. Биди смирен во се: во однесување, во облекување, во седење, во стоење, во одење, во постела, во ќелија ив о целата нејзина опременост.
189. Не се радувај и не се насладувај ако почнат д ате фалат за твоите добри дела. Криј ги своите добри дела што можеш повеќе. Не си дозволувај воопшто да ги изнесуваш пред некои луѓе, потруди се луѓето да не те фалат.
190. Гледај да не се разгласи некое твое добро дело.
191. Ако некој невин те укори за некој грев, смири се и ќе добиеш венец.
192. Навикни го својот јазик да зборува: “Прости ми”. Ако постојано кажуваш: “Прости ми”, набрзо ќе достигнеш смирение.
194. Биди спремен при секој збор на навреда што Ќе го слушнеш да кажеш: “Прости ми”, затоа што таквото смирение ги урива сите замки на ѓаволот.
195. Знај дека смирението не е ништо друго туку сите луѓе да ги сметаш за подобри од себе. Цврсто во умот свој држи ја мислата дека си виновен за многу гревови. Главата нека ти е спуштена, а јазикот нека ти биде спремен на увредувачот да каже: “Прости ми, господару мој”. Нека постојаниот предмет на твоето размислување биде смртта.
196. Засакај го трудот, на сите биди покорен, устата нека ти биде заклучена – и ќе постигнеш смирение. Смирението пак ќе привлечат простување на сите твои гревови.
197. Пред се себе не се сметај за нешто важно. Тоа во тебе ќе го роди смирението. Смирението ќе ја роди науката (искуството и здравото мислење), а науката – верата. Верата ќе ја роди надежта, а надежта – љубовта, а љубовта ќе го роди согласувањето. Согласувањето ќе ја роди непроменливата постојаност (цврстината во доброто).
е) Подвигот на борбата со гревот
аа) Пред се со помислите

198. Истерај ги далеку од себе лошите помисли, предавајќи се на Бога, и Тој ќе те покрие со Својата десница.
199. Не оди по секоја своја помисла.
200. Не ги исполнувај своите помисли и желби.
201. Внимавај твојот ум да не се занимава со сеќавање на поранешните гревови, зошто може да се случи тие во тебе да се обноват.
202. Не обновувај ги во својот ум претходните гревови свои за да не се вратат во тебе. Биди уверен дека тие ти се простени во времето на твоето предавање на Бога и покајувањето и воопшто не се сомневај во тоа.
203. Престани да се сеќаваш ид а зборуваш за задоволствата и уживањата на кои си се предавал во времето на својата немарност. Дури немој да зборуваш: “Јас тоа сум правел” или : “Тоа сум нарушил”, зошто тоа може да те сплетка.
204. Немој да се сеќаваш на страстите на кои си се предавал во светот за похотата (која тие ја предизвикуваат) не се појави повторно и те соблазнува.
бб) Со разни порочни желби
205. Апостол Јован сите похотливости човечки ги сумира во три работи: се што е во светот – похотата на телото, похотата на очите и гордоста на животот (1. Јн. 2, 16). Телесната похота е полнење на стомакот со мноштво на разни јадења по што се јавува блудна нечистотија. Похотата на очите се однесува на вештачки добра. Окото човечко станува гордо и во неговото срце се вовлекуваат нечисти ликови. Гордоста на животот е љубовта кон светската слава (високо мислење за себе, самофалење и њед за пофалби од другите) која во нашиот ум се встоличнува поради суетните и минливи надворешни достоинства.
206. Чувај се од алчност и непослушност, а особено од прејадување, за да не се врзиш во замките на своите похоти. Тие, имено, од срцето го истеруваат стравот Божј ии го отстрануваат срамот од лицето, а својот љубител го предаваат на ниски и срамни дела кои оутѓуваат од Бога.
207. Соблечи го од себе гневот и облечи се во кроткост. Отфрли го од себе развратното око и земи едноставно (детско, чисто) око.
208. Биди далеку од гневот и чувај се од похоти, како всушност и од сите гревовни желби.
ВВ) Посебно – со сластољубие
209. Сластољубивиот човек (кој бара само пријатности) не е погоден за ниакво дело.
210. Немој да бидш сластољубив, затоа што Бог не слуша сластољубие.
211. Замрази го телото И неговите утехи затоа што се полни со зло.
212. Телото свое исцрпи го така да стане слично на тело кое лежИ на болничка постела.
гг) Со гневот И неговиот пород
213. Ако те нападне гнев, веднаш истерај го подалеку од себе, И ќе се радуваш низ целиот свој живот.
214. На никого не се лути И на сите простувај им.
215. Ако некој неправедно те прекори, немој да се распалуваш.
216. Биди мудар И устата на оние кои лошо зборуваат за тебе затворај ги со молчење.
217. Немој да се чудиш ако некој лошо зборува за тебе затоа што тоа е едно од лукавствата на нашите најголеми непријатели со кои тие се обидуваат да му попречат на човек да ја дознаат вистината.
218. Немој да бидеш брз на гнев и непамти го злото на оној кој те поттикнал на гнев.
219. Кога ќе доживееш увреда, немој да создадеш непријателство кон оној кој ти ја нанел, туку речи: Достоен сум целото братство да ме презре.
220. Не се жали и никого не навредувај.
221. Не враќај зло за зло, ниту увреда за увреда зошто Господ те смирува откако ќе види дека ти самиот не се смируваш.
222. Нека се молат и помладии постари да не биде попуштено и да паднат под тиранијата на гневот.
223. Оној кој го завртува другиот образ кон оној кој го удрил по едниот, веќе се израдувал на увредата. Господ Исус Христос никогаш нема да го напушти зошто е благ и им помага на душите кои трпат заради Него и кои го бараат. Тој им дава сила и крепост се додека не се утврдат во спокој (од страсти). И така, радувај се кога на тебе наидуваат неволји зошто после нив доаѓаат слатки плодови.
224. Немој да се плашиш од увреди од луѓе.
дд) Со останатите порочни движења на срцето кои го поткопуваат успехот – со осудување
225. Немој да го презираш братот кој згрешил, немој да се грозиш од него или да го осудуваш зошто самиот ќе паднеш во рацете на непријателите свои.
226. На никого не прави лошо ниту некого осудувај.
227. Не го завртувај своето уво за да слушнеш лошо за некој друг, туку биди снисходливо жалостив кон луѓето и ќе бидеш жив.
228. Никого не го осудувај зошто во тоа се состои падот.
229. Не го прекорувај својот брат дури и кога гледаш дека ги нарушува сите заповеди зошто инаку и самиот ќе паднеш во рацете на своите непријатели.
230. Никого од смртните не го осудувај за Господ да не се згрози од твоите молитви.
231. Никому не му ги изнесувај недостатоците пред очи.
232. Никого не го прекорувај заради неговата немоќ.
ѓѓ) Со суетата и воображеноста
233. Не разгласувај кога подаруваш.
234. Не се фали ако се предаваш на духовни подвизи.
235. Никому однапред не зборувај за доброто дело што намераваш да го направиш туку направи го молчејќи.
236. Кога ќе направиш некое доблесно дело, немој да се вообразуваш и не си зборувај во себе: јас тоа и тоа направив. Зошто ако вака правиш , нема да бидеш мудар.
237. Не ја сакај славата и во своето срце не задржувај самопофалување кое зборува: јас направив тоа и тоа. Во тоа и тоа напредував. Таквите помисли дишат со суета. Кој со нив е исполнет, станал престојувалиштен а нечисти духови.
ее) Со човекоугодувањето и лицемерието
238. Не ја оставај волјата Божја заради исполнување на човечка волја.
239. Не ги нарушувај заповедите од уважување на пријателството кон човек.
240. Не биди лицемер, дволичен, а уште помалку лажливец.
241. Погрижи се да бидеш праведен не само пред луѓето, туку и сам во себе биди мудар, кроток, благодушен, трпелив, ревносен и човекоњубив.
жж) Со гордост
242. Не се вознесувај со своите дела, без разлика какви се тие.
243. Немој да се вознесуваш во гордост и не се фали.
244. Гордоста далеку одгонува од себе. Сметај дека твоите ближни и сите луѓе се подобри од себе.
245. Нема поголемо безбожништво од другиот да го жалиш и да се воздигнуваш над другите.
246. Не се сметај за мудар, инаку твојата душа ќе стане горделива и ќе паднеш во рацете на своите непријатели.
247. Не се сметај себеси сезнајко и мудар (т.е. не вели: знам и сам, умеам сам да работам), инаку ќе пропадне твојот труд и твојот брод залудно ќе плови.
Заклучок
248. Кој не се држи за се што е пропишано, ќе го побуди Бога на гнев. Затоа сослушај ги овие зборови, сокри ги во срцето и знај дека со тие заповеди те предавам на Создателот. Ако ги сочуваш, ќе ликуваш со ангелите, а сите лоши духови ќе ги раниш со тага. Извршувај ги овие заповеди и Бог ќе биде со тебе, а ангелите ќе те следат. Душата ќе ти се исполни со мирисите на светите и со светлината наб лажените ќе засвети лицето твое. Ќе станеш светилиште на Бога, како и сите свети и конечно ќе го сретнеш Господа со веселба и радост. Ќе слушнеш глас кој зборува: Слуго добар и верен, во малку беше верен, над многумина ќе те поставам; влези во радоста на господарот свој (мт. 25, 21).
249. Не отстапувај ниту оде ден од овие упатства и Господ наш Исус Христот ќе те упокои и во мир ќе го доврши делото на кое си пристапил. Нашите совршени отци и оние кои ги подржуваат, станаа совршени исполнувајќи ги.
250. Доколку на кажаното сакаш да додадеш некое од добрите дела – додади, а на нашиот Господ Исус Христос постојано Му вознесувај благодарност.
251. Секоја ноќ облевај го својот кревет со солзи и натопувај ја својата постела, смирувајќи се пред Господ Исус Христос за Тој ги прости гревовите твои и те обнови, за да ти даде помош за правење на добри дела и наслетство на Своето вечно Царство. Нему нека е пофалба, чест, слава и поклонение со Себлагиот Отец и Сесветиот Дух, сега, секогаш и во вечни векови. Амин.
МВПЦ-Ветлеем

МАКЕДОНСКА ВИСТИНСКА ПРАВОСЛАВНА ЦРКВА ВО БРАТСТВО СО МАНАСТИРОТ ЕСФИГМЕНИ
Мили сестри и браќа во Господа,
Кога Господ го создал човекот од својата милост тој ги создал и неговите задачи,тие се без граници,без националности,без омрази,без лаги,без осуди,но се чесни и достојни на неговото творештво.
Од тогаш до денес православната вера е достојна кај оние кој го продолжија својот живот во Господа,оние кој секое утро му се поклонуваат во молитва на Господа и кој ги почитуваат неговите заповеди,тие се само десет.
Македонска Вистинска Православна Црква е дел од сето тоа и со години уназад е дел од ова кое можете да го видете во ова кратко вистинско видео сторено од еден исто така приврзеник лекар од Солун кој се осмели да ги лекува истоштените и болни монаси во овој таканаречен бунтовнички манастир оти тој манастир стави крај на почитот кон сите цркви и патријаршии кој почнаа да се дружат поклонуваат и служат литургија со изманиниците,расколниците,јересите кој го немилосрдно осудија Господа на смрт но која тој ја победи и ја покажа вистината која денес ние ја прикажуваме дека е тој Исус Господ Бог се сторител на сите нас на сите универзуми и земјата во која денес владеат само измамници,расколници,криминалци кои владеат над православниот народ.
Зато Македонска Вистинска Православна Црква во своите монашки редови е составена од сите кои се осмелија да се одвојат и спротивстават на васеленскиот патријарх бартоломео и сите останати кој се во неговите редови,тие сите го издадоа и предадоа православниот народ со нивните лаги и лажни проповеди во денешниот век.
Ова видео е само еден дел кој монасите го преживеале и го ден денес преживуваат

Господ нека Благослови
+++јован-хаџи

ШТО Е ЕПИТИМИЈА
Во Светото Писмо наоѓаме дека Господ Исус Христос, кога ја воспоставил Светата Тајна на покајанието и исповедувањето, им го предал на своите ученици-апостоли правото да простуваат или задржуваат гревови на луѓе кои се каат.
„Тогаш Исус пак им рече: „Мир вам! Како што Ме прати Таткото и Јас ве праќам!” Кога им го кажа ова, дувна во нив и им рече: „Примете Свети Дух! На кои ќе им ги простите гревовите – простени им се; на кои ќе им ги задржите – задржани им се!” (Јн. 20, 21-23).
Ова право од нив е пренесено на нивните наследници – епископи и свештеници.
Секој грев што го исповедуваме пред духовникот-исповедникот не е подложен на разрешување. Духовникот по благодатта на Светиот Дух го пресудува и проценува секој грев кој пред него го исповедуваме и степенот на покајувањето кое во таа прилика го покажуваме. Така тој за одредени потешки гревови не дава разрешување, одредувајќи духовен лек кој ќе ни помогне да дојдеме до покајание и се причестиме обновени и очистени. Епитимијата најчесто се однесува на додатен пост или молитви, како и забрана на Причест на одредено време, што е оддалечување од суштинската заедница со Христа. Таа не е класична казна, иако нејзиното дејство е болно, туку еден вид на благодатен лек за оној кој направил поголем морален или духовен престап (или престапи) на Божјите заповеди. Бидејќи дејството на тие престапи на човекот делуваат дури и разорно, заради чувство на осветена или неосветена вина, епитимијата на човекот му дава можност навистина да се покае, исповеда, моли, повика на милост и љубов Божја и со враќањето во спасоносната заедница со Него, како да прави добри дела со кои ќе го искупи тој престап и ќе ги зацели своите рани. Со епитимијата покајаниот се штити од духовното зло и повторување на гревот.
Духовникот-исповедникот ја дава епитимијата кога ќе процени дека духовната рана од некој грев е во толкава мерка длабока и тешка што е потребно, за нејзино исцелување, да помине одредено време со посебен духовен лек. Временското траење на епитимијата ја одредува духовникот индивидуално, според животната доба и околностите во кои покајникот се наоѓа, тежината на престапот и настојувањето на покајникот да се врати во заедницата со Господа. Од епитимија не треба човек да се плаши. Ако човекот, на кого му е изречена епитимија, предано настојува да се ослободи од гревот, да го отфрли злото, да се моли и да прави добри дела (по свое внатрешно чувство и по договор со духовникот), Господ повеќе му помага, и тогаш се достигнува до самата суштина на епитимијата, а тоа е нејзиното исцелително и очистувачко дејство за душата. Важно е да се каже дека свештеникот е само посредник меѓу нас и Бога и исповедувајќи ги гревовите и каејќи се пред свештеникот ние всушност се исповедуваме и каеме пред Бога. Секогаш кога човекот искрено се покае и непоколебливо настојува да се врати на Бога, Тој го дочекува со раширени раце, токму како што е прикажано во евангелието во приказната за покајанието на блудниот син.
„Така, ви велам, се радуваат Божјите ангели, заради еден грешник, кој се кае.” И рече: „Некој човек имаше два сина. И помладиот од нив му рече на татка си: ‘Татко, дај ми го делот од имотот, што ми припаѓа!’ И тој им го раздели имотот. А по неколку дена помладиот син собра сè свое и отиде во далечна земја и таму го потроши својот имот, живеејќи развратно. Кога потроши сè, настана голема глад во онаа земја, и тој се најде во скудност. И отиде и се прилепи при еден човек на онаа земја, тој го испрати на своите полиња, за да ги пасе свињите. И сакаше да го наполни својот желудник со лушпи, што ги јадеа свињите, но никој не му ги даваше. А кога дојде на себеси, рече: ‘Колку наемници при татка ми имаат леб во изобилство, а јас умирам од глад тука! Ќе станам и ќе отидам при татка си, и ќе му речам: ‘Татко, згрешив против небото и пред тебе; не сум веќе достоен да се наречувам твој син. Прими ме како еден од своите наемници!’ И стана и тргна кон татка си. И кога беше уште далеку, неговиот татко го виде и му се сожали, па се растрча, и му се фрли на вратот и го целиваше. А синот му рече: ‘Татко, зрешив против небото и пред тебе; не сум веќе достоен да се наречувам твој син!’ Но таткото им рече на своите слуги: ‘Бргу, донесете ја најубавата облека, и облечете го и ставете му прстен на раката, и обувки на нозете. Дотерајте го згоеното теле и заколете го, да јадеме и да се веселиме, зашто овој мој син беше мртов и оживе, беше изгубен – и се најде.’ И почнаа да се веселат. А неговиот постар син беше во полето. Кога пак доаѓаше и и се приближи на куќата, чу песна и играње; па повика еден од слугите и го праша што е тоа. А тој му рече: ‘Брат ти си дојде и твојот татко го закла згоеното теле, зашто го прими здрав.’ Тој се налути и не сакаше да влезе; а неговиот татко излезе и почна да го моли. А тој му одговори на татка си: ‘Еве, ти служам толку години и никогаш не прекршив ниедна твоја заповед, а ти никогаш не ми даде ни јаре, за да се повеселам со своите пријатели. А кога дојде овој твој син, кој го растури твојот имот со блудници, му закла згоено теле!’ Тој пак му рече: ‘Чедо, ти си секогаш со мене, и сè што е мое – е твое; но требаше да се веселиме и да се радуваме, зашто овој твој брат беше мртов и оживе; беше изгубен и се најде.“(Лука, 15, 10-32)
+++јован хаџи

Posted in Почетна | Leave a comment