ПОУКИ И ЗБОРОВИ – ТОЛКУВАЊЕ НА ПСАЛМИ

ДА СЕ РАДУВАМЕ НА ГОСПОДА
ПСАЛМ 102
1. Благословувај Го, душо моја, Господа, и целата моја внатрешност
да Го благословува Неговото свето Име.
2. Благословувај Го, душо моја, Господа, и не заборавај ги сите Негови
добрини, на Оној
3. Кој ги очистува сите твои безаконија,
Кој ги исцелува сите твои болести.
4. Кој го избавува од пропаст твојот живот,
Кој те овенчува со милост и со добрини.
5. Кој ги исполнува со добра желбите твои,
како на орел ти ја обновува твојата младост.
6.Господ им дава милост и правда
на сите угнетени.
7.Он му ги покажа Своите патишта на Мојсеј,
на израелевите синови – волјата Своја.
8.Штедар и милостив е Господ,
долготрпелив и могумилостив;
9.Он не се гневи до крај,
ниту вечно се лути.
10.Он не постапува со нас според нашите безаконија
и не ни плаќа според нашите безаконија;
11.зошто колку е големо растојанието од небото до земјата,
толку е голема милоста на Господ спрема оние што се бојат од Него;
12.колку е далеку исток од запад, толку ги оддалечува
Он од нас нашите престапи;
13.како таткото што ги милува синовите,
така и Господ ги милува оние кои се бојат од Него.
14.Зошто Он го знае нашиот состав,
помни дека сме прав.
15.Дните на човекот се како трева,
како полски цвет, така расцутува тој;
16.ќе дувне ли над него ветер и веќе го нема,
и местото негово веќе не го памети.
17.А мислата на Господ е од век до век спрема оние,
кои се бојат од Него, и правдата Негова е од чеда на чеда,
18.кои го чуваат заветот Негов
и ги помнат заповедите Негови да ги извршуваат.
19.Господ на небото го поставил својот престол,
и царството Негово владее над се‘.
20.Благословувајте Го Господа – сите Ангели Негови,
вие крепки по сила кои го извршувате Неговиот збор,
слушајќи го гласот од зборот Негов;
21.благословувајте Го Господа – сите Негови војски, Негови служители
кои ја исполнувате волјата Негова;
22.благословувајте Го Господа, сите Негови дела,
по сите места на Неговото владеење.
Благословувај Го, душо моја, Господа!
Тоа е Давидов псалм кој многу се приближил до Бога и секојдневно разговарал со Него, Му изразувал и раскажувал за свои доживувања или пак говорел за својот однос со Бога.
„1. Благословувај Го, душо моја, Господа, и целата моја внатрешност
да Го благословува Неговото свето Име“.
Во воведот тој говори за содржината на својата душа. „Благословувај Го, душо моја, Господа“ – славослови Го, душо моја, Господа –очигледно заради тоа што неговата душа е исполнета со чувства на восхитеност и славословие.
„Благословувам“ за човек значи да се зборува убаво за некого, или да се моли за некого, но за Бога значи Негово славословие. Зборот „душа“ проследена со лочната заменка „моја“, има значење на личност, мене. Затоа, ајде секој ден да Го благословувам Господа, ајде моето битие секој ден да Го благословува Господа. Го употребува зборот „душа“ за да покаже животни сили кои управуваат со неговото постоење, со неговото битие.
„Благословувај Го, душо моја, Господа,“: се‘ најчисто, се‘ силно што во мене постои, а особено духот кој управува со сите возвишени човечки моќи кои се обраќаат кон Бога, Го славословува Господа.
Но, зошто се изразува на таков начин? Зошто се потикнува самиот себе? Зошто заповеда на себеси? Заради тоа што телото е слабо. Како луѓе, повеќето се наклонети кон духовна поспаност. Заради тоа се обидува да се разбуди себеси, да го крене своето битие, да ја крене успената сила на својата душа, својата мрзлива природа. Побрзај, кажува самиот на себе, крени се, стани, оди, разбуди се од летаргијата која те мачи. И најдуховниот човек е во опасност да падне во летаргија, зошто во нас никогаш не недостасува тој копнеж на душата кој прави да се вртиме надоле и сака да не успие на земјата, да не врати во земјата од која произлеговме.
„Благословувај Го, душо моја, Господа“ го изразува, од една страна, повеќе своето внатрешно доживување, која ја преовладува неговата душа, а од друга страна, борбеноста на својот живот и копнеж на неговото срце која го граби неговото битие и го приморува да се обрати кон Бога. Обрати се целиот и препознај и признај дека Господ е се.
„И целата моја внатрешност“: се што во мене постои. Видовме дека „целата моја внатрешност“, во друг псалм, е наведена како „слабините мои“. Но тука, тоа ги изразува неговите душевни сили чие средиште, според познатото јудејско сфаќање, е во утробата на човекот. Срцето е средиште на чувствата, додека црниот дроб се сметал за средиште на волниот дел на човековата душа и таа во согласност со својата состојба создава нерасположение или добро расположение. „Слабините“, бубрезите, повеќе се средиште на желниот дел на душата. Затоа, нека се најчисто, се најбесценето што имам, целата сила на мојата душа, духот мој, се што тежнее во висина и се што тежнее да биде повлечено надоле, се што непосредно општи со Бога, но и се што по пат на сетило општи со со надворешниот свет, нека се‘ се обрати кон Бога.
„Душа моја“ сум јас. „Целата моја внатрешност“ повторно сум јас. Господ и „Неговото свето име“ имаат иста смисла. Се работи за синонимска паралела.
„Благословувај Го, душо моја, Господа“. Нека мојот дух непосредно дојде во допир со Господа, со единиот Господ. Незамисливо, несвесно и незабележливо говори за единствениот Господ. Обидувајќи се да Му се приближи на Господа, да Го доведе поблиску до себе, да Го направи подопирлив, во вториот полустих вели: „Неговото свето Име“. Имаме уште еднен приказ на Господа. Зошто тука конкретизира и говори „Неговото свето Име“? Зошто „име“ е именка и особина на присуство на личноста. Кога говори „Неговото свето Име“, мисли на Господ Кој во сила се јавува пред него, дејствува, делува, и ја открива Својата сила, Својата снага, Својата величенственост, сите знаци на Своето присуство. Затоа, кога вели „Неговото свето Име“ мисли на Оној Кој пред себе гледа како делува, како ја обработува неговата историја и неговиот живот.
А зошто името го нарекува „свето“? За да направи разлика меѓу Неговото присуство и секое друго присуство; Неговото Име и секое друго име; за апсолутно да го покаже единственото Име. „Неговото свето Име“, не најсвето, туку свето, единствено свето кое постои. Тоа Име не се однесува на некој моќник, кој е минлив, туку на Единствениот, од се издвоениот. Тоа е Единствено, како нешто што е ставено пред мојата душа и се‘ покрива. Тоа е Единствено што гледам, тоа за мене е се‘. Се обидува да се поттикне самиот себе за Бога да го направи присутен пред него и така правејќи го Божјето присуство осетно, Го прославил Бога и Му се поклонил како на Единствен Кој вистински постои.
„2. Благословувај Го, душо моја, Господа,
и не заборавај ги сите Негови добрини“.
Повторувањето на „Благословувај Го, душо моја, Господа“, самиот израз го прави повеличенствен – како истото значење да се предава по пат на непрестајни бранови, кои повторно и повторно доаѓаат и непрестајно се повеќе се осветлува.
„И не заборавај ги сите Негови добрини“: душо моја стани и немој да ги забораваш сите Негови добрини. Кои се тие Господови добрини? Разновидни Негови дарови, Негови добродетели, се што прави за нас, сето тоа го нарекува добрини. Немој да го заборавиш се она заради што вреди да Го славословиш Бога. Неможеш да го славословиш Бога ако ги забораваш неговите добродетелства. Најдобар начин некој да Го сака и славослови Бога е да се сети што Бог направил за него, што направил во историјата, што направил меѓу народот, што направил во Црквата. Ако заборавам што е за мене Бог, тогаш ќе престанам да Го славам. Дури и да сакам да Го славословам и со својата уста да извикувам „пофалби“,моето срце ќе остане мртво.Но сеќавањето на добродетелствата помага.
Во првите два стиха, во вториот дел на полустихот го прикажува Бога на Кого мислиме, на Кого се сеќаваме, Кого Го спомнуваме. Што значи „светото Негово Име“? Дека постојано мислиш на Неговото Име, дека постојано Го имаш пред себе. Што значи „сите Негови пофалби“? Тоа е моето обраќање кон Бога. Поради тоа немој да Го забораваш, постојано обраќај Му се Нему, гледај Го, сеќавај се на на Него. Сеќавањето на Бога значи соединување со Него. Отаму и Исусовта молитва е молитва на опоменување, најсовршена молитва и молитва која соединува со Бога.Сакаш ли да се замолчи твоето срце, твојата уста да остане затворена? Тогаш не се сеќавај што Бог направил за тебе. Заборавај Го Бога и тогаш ќе видиш како твоето срце станува студено.
„3. Кој ги очистува сите твои безаконија,
Кој ги исцелува сите твои болести“
„Кој ги очистува сите мои безаконија“, според друга пишана верзија. Кој е Оној Кој очистува? Оној Кој ме посматра со благонаклонет поглед. Често зборуваме: Очисти ме Боже! Биди милостив кон мене Боже! Не ме посматрај со лутина и осветнички, туку со добро расположение. Погледни ме со благонаклоност, милост, добрина, благост. Биди, Боже Оној Кој ме сака. „Кој ги очистува сите мои безаконија“. Кој не ги мери нашите безаконија според нивната важност и големина, туку според Својата добрина, според Својата благонаклоност.
Прикажано е најважното својство на Бога, Неговата највозвишена особина-љубовта, заради која и Го славослави. Боже мој, биди милостив , благ, сожалив, кон моите безаконија. Што е безаконие? Она што во потполност ме одвојува од Бога, противзаконистост. Доаѓам во судир со Неговиот Закон, значи со Бога. Ако, Боже мој, ме испиташ според мојот грев, по моите безаконија, тогаш треба да се разделиме. Меѓутоа, ако ме погледнеш по Твојата добрина, по Твојата благонаклоност, тогаш ќе ми се приближиш мене. Колку и да бегам од Тебе, Боже мој, Ти следи ме, биди побрз од мене и ќе ме претекнеш.
„Ги исцелува сите твои болести“. Во повеќе псалми се гледа дека нивниот поет, Дарот давид, бил болен. Но, мислам дека тоа е едно мошне површно толкување. Со зборовите „ги исцелува сите моли болести“, тој копа во длабочината на својата душа и говори:Боже мој, биди благонаклон не само кон моите безаконија, не само кон гревовите, туку и кон моите болести.
Кои се тие болести? Болеста на мојата душа, страста која ја имам во себе, причинителот на гревовите. Страста не е секогаш грев, додека противзаконувањето е спротивставување на Бога. Можеби јас имам гнев: тој е моја страст, моја болест. Но, кога ќе се разбеснам на Тебе, зошто ми нанесе штета, тоа е грев. Ако не се разбеснам, тоа не значи дека во мене не постои болеста на бесот. Затоа тој Му говори на Бога: не само што си милосрден кон мене кога грешам, туку ми ја испраќаш и Својата благодат, раката на Својата топлина, и ми го омекнуваш моето срце и го лечиш од страсти и болести.
Ти си Оној Кој мојата душа повторно ја доведува во првобитната состојба на непропадливост, бестрасност незаболеност, здравје. Сеќавај се на Оној Кој кога Го грешиш станува милостив и Кој, кога внимаваш и не грешиш, влегува во тебе, ја очистува секоја страст твоја и секое твое зло и секоја сенка и секој остаток од падот на Адам.
„4. Кој го избавува од пропаст твојот живот,
Кој те овенчува со милост и со добрини.“
Што значи: „Кој го избавува од пропаст твојот живот“? Што значи „пропаст“? Кога Бог не те претекнува, тогаш се распаѓаш. Твојата рана се распаѓа, смрди, лушето се гадат од тебе. Он те лишува од смрдеата, Он те избавува од „пропаста на твојот живот“.
Смислата на овие зборови е дека и дури да си подлегнал на гревот, и да си паднал длабоко толку што нема надеж да се повратиш, Он доаѓа и те избавува, те разрешува, те очистува, те обновува. Псалмопејачот Го доведува Бога многу близу до нас. Покажува до каде може да достигне Неговата љубов. Не само што те очистува, не само што е милостив кон тебе, туку Он, дури и кога си пропаднат, те создава нов, создава едно ново и чисто срце. Он те прави еден нов човек како никогаш да не си паднал во грев.
„Кој го избавува од пропаст твојот живот“: Кој стасува и во моментот кога умираш, повторно те раѓа додека ти си остарел од гревови. Си бил млад, си станал стар. Те прави мало дете. Повторно те доведува до Својата матка на љубовта и те создава од почеток.
Во еврејскиот текст стои: Кој пристигнува и те зема „од јамата“. Во моментот кога радосен трчаш далеку од Бога, кога мислиш дека ги задоволуваш сопствените желби, дека ја живееш својата слобода, својата лагодност, дека си ги остварил сите свои желби, , дека си господар на целиот свет, ти не гледаш дека пред тебе се отвора јама. Твојата радост во суштина е твој гроб, зошто си далеку од Бога. Додека си во незнаење, во тој момент Бог те стасува, те грабнува, те трезни и ти вели: разбуди се. Тоа е моментот на Дамаск во сите души во чија длабочина Бог го гледа последниот полутреперлив зрак кој се гаси и го претекнува неговото гасење. И додека твојот мал зрак се ближи кон згаснување, Он го обновува и станува светлина, станува овековечување на вистинскиот живот.
Овој полистих можеме и да го протолкуваме во уште една подлабока духовна смисла: Оној Кој те избавува од пропадаливиот начин на размислување, од световниот ум, од телесното умно настроение, од смртта.
„ Кој те овенчува со милост и со добрини.“Оној Кој те овенчува со љубов и добрини. Милоста и добрината се енергии и појави на добрината која е особина, својство на Бога. Не те избавува само од пропаѓање, туку уште те и овенчува и на крај те чини овенчан победник. Тоа како воена слика: додека некој е готов да биде искршен и додека сите други околу него се спремни да уживаат во неговиот неуспех, тој во последниот момент наоѓа снага и го победува оној кој за малку ќе го победеше. Токму во моментот кога неговите пријатели беа спремни да заплескаат со рацете на негова сметка, гледаат како тој станува господар, како станува овенчан. Нештата се превртуваат: не само што не спасува од уништување, туку и како побеници на животот не помазува, не води до највозвишената точка на славата до која човечката природа може да достигне. Не овенчува со Својата милост, со Својата добрина. Ни се дава Самиот Себе.
Но сметам дека стихот „ Кој те овенчува со милост и со добрини“ не е инспириран од слика на некоја борба, туку од слика на јудејско богослужење. Кога Јудејците го празнувале и Го славеле Бога и сакале да Му принесат „благодарна жртва“, оделе празнично облечени со овенчани глави. Сходно на тоа, полустихот „ Кој те овенчува со милост и со добрини“ прикажува повторно поврзување на Бога со човекот, кој, додека одел кон смртта, на крај бил овенчан и украсен , повторно доаѓа при жртвеникот Божји да принесе “благодарност“. Од последната точка на пропаѓање Он човекот го води до највозвишената точка на појавување пред Бога. Он од тебе го соблече гревот, те облече во непропадлива свечена облека и те овенчал со Својата милост и добрина. Самиот Он целокупно те покажал пред жртвеникот во служење на Бога. Тоа е резултат кој доаѓа од Бога, од Неговата благодат, зошто се доаѓа од Него. Тоа е најубавата слика!
„5. Кој го исполнува со добра желбите твои,
како на орел ти ја обновува твојата младост.“
„Кој го исполнува со добра желбите твои“. Бог ти дава се што ќе посакаш, но не кажува „се што сакаш“ туку „желбите твои“, за да покаже како те воздигнува, дека те покажува пред Себе и те чини човек со единствена желба, желба Божја. И бидејќи твојата желба е Бог и Него Го бараш, Он ти ги дава сите добра и на овој и на другиот живот. Да се сетиме тука на зборовите: „барајте го Царството Божје и сето ова ќе ви се додаде“.
„ Како на орел ти ја обновува твојата младост“: кога одиш кон жртвеникот и повторно се приближуваш на Бога, тогаш твојата младост се обновува како младоста на орелот. „Ти ја обновува“ во однос на претходното, не изразува некое идно дело туку едно дело кое се случува и кое во иднина ќе се продолжи. Дури и да си болен, или се приближуваш до смртта, немој да се грижиш, Бог повторно ќе те направи млад. Искуството потврдува дека во случај на душевна болест, страсти, ти постојано ќе се обновуваш.
Можеби тука се мисли на легендата која вели дека орелот, кога ќе остари, лета многу високо и потоа паѓа одеднаш со голема брзина и на некоја карпа го крши својот клун и така обновувајќи го својот клун го обновува својот живот за да може да лета високо, а во тоа да не му попречува свитканиот клун. Можеби, пак, се мисли на митарењето кога птиците секоја година ги менуваат перјата. Тоа обновување на перјата е нивно обновување.
Како што орлите секоја година се обновуваат и не стареат, така и ти со силата Божја ќе стануваш нов. Тука потсетувам на овој дел од пророкот Исаија: „А оние кои го потрпат Господа, ќе се изменат со снагата, ќе добијат крилја како орелот“. (Исаија, 40, 31). Оној кој ќе го потрпи Господа постојано ќе се обновува, нема да остари, ќе се оддржи секогаш млад. Сметам дека овој дел поврзан со сликата на орелот ни помага да ја сфатиме подлабоко смислата на поимот жртвеник.
Според легендите на источните народи, орелот е единствен кој може да гледа во сонцето и да лета право кон него, а при тоа да не ги затвори очите поради зраците, светлината и треперењето на сонцето. Преданието кажува дека орелот кога сака да се обновува, лета вертикално нагоре гледајќи во сонцето додека тоа е во својот зенит и потоа вертикално паѓа, потонува во морето и од него излегува нов. Орелот ја исцрпел сета сила и слава на сонцето и потоа преку морето се препородува – водата се смета за нешто што препородува и затоа нашата Црква ја употребува. Со оваа легенда ја имаме симболизацијата и предизобразувањето на крштевањето. Како што орелот одново се раѓа, токму така Бог ја обновува твојата младост.
Затоа: „А оние кои го потрпат Господа, ќе се изменат со снагата, ќе добијат крилја како орелот“ се однесува на оние кои Го очекуваат Господа пред Неговиот Жртвеник, оние кои непрестајно Му служат на Господа, оние кои непрестајно гледаат во Господа, тие се причестуваат со слава, со Неговата препородна сила. Тие, на крај, учествуваат во Божеството.
Сходно на тоа, овде имаме предавање на Божјите својства, кои кога учествуваат во богослужбениот живот, ја пресоздаваат нашата оштетена природа. Тоа е вистина и знаеме колку е силно учењето на нашата Црква, која верува дека човекот на богослужбените собирања учествува во сите својства на Бога, ја стекнува Неговата љубов, Неговата светост и таинствено светотаински се соединува со Бога. Бог постојано се унижува Себеси и нас не исполнува со Себе, со милост и добрина“. „Се понизил Себеси“ и не исполни нас. (Флб. 2, 7).
Каква мелодичност имаат овие партиципи: „Кој избавува“, „Кој очистува“, „Кој исцелува“, „Кој овенчува“, „Кој исполнува“! Мислиш дека слушаш некого кој најмелодично и складно свири некој инструмент или пак морски бранови кои мелодично пеат. Овој псалм навистина е трогателен. Ги допира најтенките жици на душата кои оддалечуваат или приближуваат до Бога. Ова е еден од најмелодичните, највеличенствените Псалми. Имаме целосно богослужбено собирање кое хармонично поигрува и секое негово поигрување доаѓа како еден нов бран на Божји допир. Секоја душа која се приближува до Бога ја чувствува хармонијата на внатрешните сили и односите со Него.
Видовме колку е длабоко, силно и вистинито доживувањето на присуството Божје и како Го прикажува Бога да се симнува и се допира до човекот во неговите најсериозни и најдраматични моменти, од моментот кога тргнува да падне во јама, да умре, да изгние, да претрпи целосно пропаѓање, до моментот кога го подигнува и од ништо го препородува, како да од вода подигнува еден нов човек.
„6.Господ им дава милост и правда
на сите угнетени.“
Зборот „милост“ очигледно изразува љубов, милост Божја. „Господ им дава милост“, значи дека Он му суди на човекот и кон него се однесува според милоста Своја, а не според доблеста, правдата или грешноста на човекот. „Господ им дава милост“ не значи дека Господ дава милостиња, како што ние велиме, туку дека не гледа според љубовта Своја.
„И правда на сите угнетени“: и на оние кои се онеправдени, на сите оние, на кои им е нанесена неправда, возвраќа со правда. Тука е покажана љубовта и праведноста Божја. Љубовта Божја произлегува од суштината, а правдата Негова е возвратена на сите угнетени, на сите оние на кои им се нанесува неправда, кои неправедно биле обвинети, а за оние кои се навистина виновни, ја употребува Својата љубов. Оваа спротивност непосредно ја покажува големината на Божјата љубов. Постојано има спротивности со кои се откриваат димензиите на својствата Божји.
Унижувањето на Бога и допирот со Него, како и исполнувањето на човекот од страна на Бога стануваат чувствителни кога човекот, кој сам ја предизвика својата смрт, со милоста Божја, е препороден. Човекот е виновен за својата смрт. Бог е одговорен за човековото оправдување, избавување и пресоздавање.
„И правда на сите угнетени“. Господ дава правда.Јудејците и придавале посебно значење на правдата, зошто неа често ја немало кај источните народи. Кога Господ сака да укаже на падот на Израелевиот народ, Он со тоа прво назначува дека на сиромашните, вдовиците и сирачињата им се нанесува неправда и второ, дека правдата исчезнала. Во тоа се одразува понатамошниот знак за пропаѓање на човековата заедница. Бог воглавно е Бог на сиромашните, вдовиците, сираците и онеправдените. Бог Кој секогаш е толку величенствен, Бог Кој секогаш е над секое умствување, Бог Кој е исполнет со слава, Бог Кого е невозможно да се види, се симнува на земјата и бара вдовица, сиромав, сирак и онеправден. Оди меѓу народот, влегува во трошни куќи, колиби, за да може да го најде оној на кого Он е неопходен.
„7.Он му ги покажа Своите патишта на Мојсеј,
на Израелевите синови – волјата Своја.“
Он му ги кажал и открил Своите патишта на Мојсеј, т.е. Себе. Сведочи дека Бог не е нешто апстрактно, туку личен Бог на псалмопејачот.
Со овој стих се обраќа и на историјата на Израел. Давид излегува од рамката на самиот себе, се поистоветува со своето племе и стигнува до Мојсеј на кого Бог му се јави, се симна, разговарал со него и му ги дал таблите на Законот. И кога Мојсеј ги искршил, повторно ги напиша и повторно му ги даде. Колку близу доаѓа до Бога. Го прикажува во нашиот живот: „Му ги покажа Своите патишта на Мојсеј“.
„На Израелевите синови – волјата Своја“. На Израелците им ги откри Своите планови. Навистина, колку пати Израелците Го прашале Бога што сака, што треба да биде. Израелскиот собор чекал пред Скинијата, а Мојсеј или Арон влегувале внатре. Додека народот се поклонувал, Бог се симнувал меѓу два Херувима, говорел и бил видлив за човекот. Навистина:
„8.Штедар и милостив е Господ,
долготрпелив и могумилостив;“
Со ови четири придавки Давид изразува како самиот во својот личен живот ја почувствувал Божјата љубов, како ја препознал, како ја допрел. Бог Го почувствувал како штедар, Он е милостив. Го почувствувал како долготрпелив и многумилостив, Он е долготрпелив и многумилостив. Секој збор има свое посебно значење.
Божјите милосрдија се однесуваат на човекот кој е земја, на човекот кој е едно ништо и на кого можеме да гледаме само со милосрдие. Самата природа на човекот бара Бог да биде штедар.
Бог е и милостив, зошто ние, кои сме толку кревки, толку ништожни, земски црви, се воздигнуваме себеси во висина и стануваме богови на самите себе, не грижејќи се за вистинскиот Бог. Само едно може да се спротивстави на тоа што самите себе се правиме богови: милостивоста, симнувањето, понижувањето и унижувањето Божје.
Бог е „долготрпелив“, зошто бунтовниот дух кој го имаме во секојдневниот работен живот, го покажува како една тврдоглава реакција кон Бог. Боже мој, го поставувам гревот свој, ја поставувам волјата своја, го поставувам планост свој и не ми е грижа за Тебе. Знам дека израелскиот народ бил многу тврдокорен и Бог наспроти тоа ја става Својата долготрпеливост, Своето трпение наспроти таа тврдокорност. Вели: секој ден заборавам, секој ден се правам дека не гледам. Секој ден одложувам: остави и оваа година дали бесплодната смоква ќе даде плод, дали тврдо леденото срце некако ќе се загрее, дали ќе се почувствува некаква нежност и љубов кон Бога, дали она што е здебелено и Го истерало Бога ќе се истенчи и повторно ќе каже „Господи мој“.
Он е и многумилостив, зошто животот е широко море и голема е длабочината на човековиот грев. Сега доаѓаме до човечкиот противзаконски став кон Бога, сега веќе на дело, а не во неговата душа. Неговите безаконија не можат да се избројат – „мноштвото на гревовите мои и судовите твои, кој ли ќе ги испита, душеспасителе, Спасе мој“ – на кои може да се спротивстави само многумилостивиот Бог.
Псалмопејачот во сите внатрешни и надворешни пројави на својот живот го чувствува присуството и љубовта Божја и тоа го изразува на овој наједноставен начин. „Штедар е и милостив Господ, долготрпелив и многумилостив“. Непотребно е да се нагласува поетското на овие четири придавки. И од самото читање станува забележливо дека поетот е извонреден уметник на зборовите, ненадминлив сликар.
„9.Он не се гневи до крај,
ниту вечно се лути.“
Тоа што е долготрпелив, не значи дека нема да се разгневи. Кога никогаш не би се гневел на нас, не би не сакал. Зошто кога си постојано долготрпелив и кога го поднесуваш другиот, тогаш тој се повеќе станува тврд и на крај со тоа му нанесуваш штета. Ќе дојде момент кога ќе биде потребно да го казниш, да му се заканиш, да се разгневиш на него. Бог, Кој не знае да се гневи, не може да биде Бог, Како што и таткото кој никогаш не се разгневил, никогаш не ја ни почувствувал татковската утроба.
„Тој не се гневи до крај“. Но и кога ќе се разгневи, нема до крај да се гневи. Нема да дозволи на грешниот човек да ја излее целата чаша на Неговиот гнев. Ќе го направи тоа со големо внимание и чувствителност, така да штом види дека човечката душа и најмалку се изменила, веднаш ќе се запре. Бог нема да се разгневи онолку колку што бара правдата, туку додека не види дека ќе Му се обратиш, додека не Му дадеш и најмал впечаток дека внимаваш на Него. И Он ведаш ќе се запре.
„Ниту вечно се лути“. Не е страшно само тоа кога Бог се гневи на еден човек, туку и кога се гневи на еден цел народ, кој, грешејќи, Му нанесува неправда. А знаеме дека народ кој греши е казнет. Колку пати илјадници народи виделе како Јудејците биле убивани поради гневот на Бога. Бог се гневи, но „вечно не се лути“. Бог ја запира својата разлутеност и не оди со својата лутина до крајот на вековите. Штом Јудејците кажуваа „согрешив“, Он веднаш се менува. Тие ги повторуваат своите гревови, Бог повторно ги казнува, но и повторно се запира. Тука се преплетува личниот живот на псалмопејачот и животот на народот кои секогаш се меѓусебно поврзани во душата на секој Израелец, како и на секој христијанин. Не е можно да се одделам себе самиот од својата Црква, член од телото мое.
„10.Он не постапува со нас според нашите безаконија
и не ни плаќа според нашите безаконија;“
Се што ни направил, добро или лошо, казни или смрт, сето тоа не го дозволил „според нашите безаконија“, туку, како што претходно говореше, според љубовта Своја. Не ни дал според нашите безаконија, туку според пофалбите наши, според нашето обраќање кон Него. Ако Бог ни возвраќа според нашите безаконија и гревови, тешко нам. Ќе го снема виножитото, човечкиот род тогаш конечно ќе го снема под еден нов потоп.
„11.зошто колку е големо растојанието од небото до земјата,
толку е голема милоста на Господ спрема оние што се бојат од Него;
12.колку е далеку исток од запад, толку ги оддалечува
Он од нас нашите престапи;“
Псалмопејачот тука употребува други спротивности: „небо и земја“, „исток од запад“, за да ја покаже Божјата љубов. Претходно употреби спротивности од човековиот живот, живот и смрт, љубовта Божја кон неправедникот, правдата Божја кон онеправдените. Сега немаме спротивности од човечкиот живот, туку спротивности на растојанија во просторот.
„Зошто колку е големо растојанието од небото до земјата, толку е голема милоста на Господ спрема оние што се бојат од Него“. Која е смислата на овие зборови? Да го погледнеме и следниот стих: „колку е далеку исток од запад, толку ги оддалечуваТој од нас нашите престапи“. Таткото го прашува детето: колку ме сакаш? И тоа ги раширува своите раце и вели: толку и уште толку или до небото. Истегнувајќи ги своите раце колку што може, или гледајќи колку што може нагоре, се обидува да ја прикаже раздалечината на која и нема крај. И псалмопејачот го прави истото. Колку не засака, Боже мој? Онолку колку што небото е оддалечено од земјата. Толку е висока, толку е голема, толку е цврста, толку е силна, толку е неспоредлива Божјата љубов кон “оние што се бојат од Него“.
„ Колку е далеку исток од запад, толку ги оддалечува Он од нас нашите престапи“. Бог толку не сака што ни проштева, зошто простувањето на нашите безаконија по Неговата милост е највозвишената особина на Неговата љубов. Безаконието значи смрт. Наместо смрт, Бог ни дава живот. Простувањето на нашите гревови е врв на Божјата љубов. Колку Бог ни простува? Онолку колку што исток е оддалечен од запад. Во просторот не постои поголема разлика според должината. Толку ги оддалечил нашите безаконија. Колку што на својата дланка можеш да држиш исток и запад, уште толку можеш да се опомениш, да ги собереш своите безаконија. Бог ги разнесе нашите гревови на четирите страни на светот. Овде се гледа неизмерната големина на љубовта и долготрпеливоста Божја и колку во нашиот секојдневен живот ни простува.
„13.како таткото што ги милува синовите,
така и Господ ги милува оние кои се бојат од Него.“
Во овој стих јасно ја покажува близината и длабочината на односот на Бога со човекот. Нема поблиска вркса меѓу луѓето од врската меѓу таткото и синот. Како што таткото го сака своето дете и за него го жртвува својот живот, така и Господ ги сака „оние кои се бојат од Него“. Ова споредување на најсилен и најделотворен начин го прикажува односот меѓу Бог и човекот.
„14.Зошто Он го знае нашиот состав,
помни дека сме прав.“
Што значи состав? Материјата од која сме создадени. Ние сме од земја, која исчезнува, која не може да стои пред Бога. Заради тоа и Бог не ни ги пресметува нашите гревови, зошто сме од земја. Калта наша е исполнета со крв и грев. Ние сме глина наквасена со вина, залеана со грев. Бидејќи сме глина, бидејќи безаконието е наша поврзувачка алка со материјалното, што тогаш Бог од мене да очекува за да ми суди според она што сум? Не очекува ништо. Така ми суди според она што Он е, зошто го знае нашиот состав. Знае голку сме спремни да се скршиме, колку сме ништожни.
„Помни дека сме прав“. Бог помни дека сме земја. Според друга верзија: „Сети се дека сме прав“-значи: Боже мој, сети се дека сум земја. Не постои ништо пониско, поништожно. Но, и покрај тоа го воздигам правот свој над Божеството Твое. „Сети се“ значи: сожали се на мене, Господи, зошто сум земја, а што друго очекуваш од земја освен ништожност.
„Зошто Тој го знае нашиот состав“- има уште едно значење. Се обидува да ја покаже својата врска со Бога, не само во длабочината на срцето човечко – колку што таткото, кое го дава своето срце, го сака своето дете, толку Бог љуби – туку и во длабочината на историјата. Он е Оној Кој ме создаде, Кој ме познава и љуби и пред да се родам, од тогаш кога се уште не сум бил создаден човек, од тогаш кога бев кал. Земајќи прав од земјата, Он го создаде човекот и во него дувна здив на животот и го направи жива душа. Пред да станам човек, пред да се обликувам во утробата на мојата мајка, додека се уште бев во планот Божји, самиот Бог со Својата рака зема глина и ми даде облик, тело. Ме обработи пред да се родам. Он ме роди. Како тогаш да не ме љуби?
Кога ќе слушнам дека си направил нешто лошо, сакам да те осудам. Но, кога ми ги откриваш приликите во кои тоа си го направил, својата болка, своето стравување, своите проблеми, тогаш со тебе страдам. Колку подолго те знам, толку си ми помил. А, ако те познавам од времето пред да си се родил, тогаш си ми уште помил.
Гледате ли колку е силна спротивноста меѓу ништожниот човек, кој е земја, глина, и највеличенствениот, најсветиот и многумилостив Бог. Земноста на човекот прави да ја сфатиме големината Божја, или подобро, величенственоста Божја и Неговата светост прават да стекнеме свест за својата ништожност.
И откако ни даде спротивности од човечкиот живот, од димензиите на просторот, сега не води до димензијата на времето. Ги користи сите спротивности за да разбереме колку Бог не љуби, додека ние сме прав.
„15.Дните на човекот се како трева,
како полски цвет, така расцутува тој;
16.ќе дувне ли над него ветер и веќе го нема,
и местото негово веќе не го памети.
17.А мислата на Господ е од век до век спрема оние,
кои се бојат од Него, и правдата Негова е од чеда на чеда“…
Се сеќава на вечноста Божја за со таа спротивност да покаже колку човекот е мал, мал во димензијата на времето.
„А милоста на Господ е од век до век“. Бог е вечен, Неговата љубов е вечна. Човекот е спротивно од тоа. “Дните на човекот се како трева“ – со овие зборови се нагласува кусовекоста на човекот. „Како полски цвет, така расцутува тој.“Го гледаш човекот како станува момче, му се воодушевуваш и велиш: Каков е! Меѓутоа, сета негова младост, сето негово цутење е како цутењето на еден див цвет со кој денес се радуваш, а тој веќе утре ќе овене. Сите години на човекот, неговите среќи, неговите радости, неговите побуни против Бога не се ништо друго освен еден момент пред Него. Така да човечкиот живот личи на некоја тревка, на некој цвет.
“Ќе дувне ли над него ветер и веќе го нема“. Кога ветерот дува, ливчињата на афионот се разлетуваат и останува само неговото средиште, кое ветерот исто така го дува и го посипува со земја. Ветерот дува и дивиот цвет исчезнува и никој никогаш нема да го најде, нема да го препознае неговото место. Наутро гледаш едно преубаво место со преубаво цвеќе и предвечер се враќаш и цвеќето го нема зошто во меѓувреме задувал ветер. Го бараш тоа место и веќе го нема.
„И местото негово веќе не го памети“. Гледаш некого во неговата младост и после пет години на блуд и смрдеа, повторно го среќаваш а неговото лице полно со брчки, на неговото лице ги гледаш врежани сите траги на гревовите, па се прашуваш: дали тоа е тој? Не можеш дури ни да го препознаеш. И цветот толку брзо венее, дури ни местото кое го родило, уште истиот ден не може да го препознае.
„Ќе дувне ли на него ветер и веќе го нема и местото негово веќе не го памети“. Сега имаме трето толкување кој не се однесува на диво цвеќе, туку на човек кај кого наоѓа сличност со цвеќето. Зошто човекот личи на цвеќе? Како што ветерот дува и цвеќето исчезнува, така и човековиот дух поминува, заминува и престанува да постои. Се губи и, како што вели псалмот, оди во земја заборавен, оди во адот, во земјата на заборавот и веќе на ништо не се сеќава. Јудејците немале јасно знаење за животот после смртта. Биле фрлени во една длабока темнина и додека имале учење за воскреснување, имале и други учења кои им предизвикувале збунетост. Постоеле и Садукеи кои не верувале во воскреснување (Мат. 22, 23). Велеле дека одат на некое место каде не се сеќаваат ниту кои се, ниту каде живееле. Потполно поништување на човекот.
„ А мислата на Господ е од век до век спрема оние, кои се бојат од Него“. Давид од величенственоста и вечноста Божја по спротивност се спуштил до ништожност и минливост, со човечка временска димензија.
Псалмопејачот на крај во химни ги слави величественостите Божји пред луѓето. Ги прикажува на дело, ги слика зошто ја чувствува љубовта Божја и возвишувањето на човекот, неговото обожување, така да не остане ни најмал траг од безнадежноста, тагата, жалоста, напуштеноста од Бога. Додека стасува до таму да каже дека човекот се поништува, не застанува на тоа, туку додава дека милоста Господова е вечна. Човекот на крај ќе живее. Земјата се прекрива со Бога. Нулата станува вечна, т.е. како полнота. Она што умира, што смрди, што е одведено во пропаѓање – повторно се раѓа! Човекот се гаси и како што очекуваме ново небо, така и псалмопејачот прорекува дека Бог ќе создава нови луѓе. Бог како Отец непрестајно раѓа. Бог никогаш не престанал да биде Отец. Колку убаво ја прикажува создателната интервенција на Бога, кој се симнува во ад и од пепел раѓа нови луѓе.
„Од век до век“ не се однесува на животот само на еден човек, туку на целата историја, пред и после времето, од тогаш кога Бог, бидејќи е беспочетен и бесконечен, во Својот дух го имал човековото раѓање и предзнаењето за пропаѓањето, падот и човековата смрт. Бог нема да престане да постои. Заради тоа и човекот ќе остане вечен зошто и Бог е вечен.
Претходно имавме растојание во времето кое станува растојание на вечноста. Од еден временски момент се крева до разбирање на вечноста и во суштина на Царството Божје.Зошто Царството Божје е животот Божји. Безвремено одење на Бога во времето. Од гасењето на искрата на човечкиот живот, веднаш се издига до разбирање, согледување, созерцување на Царството Божје. Сликата на смртта кај него по асоцијација создава жива слика на Царството Божје во кое нема смрт.
„И правдата Негова е од чеда на чеда“. Тука немаме значење на правда, како претходно, туку значење на оправданост која ја дава Бог. На крајот останува правдата Божја „од чедо на чедо“: расположението Божје нема да биде обесчестено, нема да биде компромитирано, туку ќе победи, односно, човекот ќе биде оправдан. Прорекува крајна слава на оној човек кој се бои од Бога. „Од чеда до чеда“: Бог до бескрај ќе ја проширува Својата љубов и креативниот Свој труд се додека луѓето не бидат оправдани.
„18.кои го чуваат заветот Негов
и ги помнат заповедите Негови да ги извршуваат.“
Правдата Божја со векови се шири на оние кои го чуваат Неговиот Завет, Неговиот Закон и кои се сеќаваат на заповедите негови за да ги спроведуваат на дело: „да ги извршуваат“. Инфинитив како глаголски облик во грчкиот јазик изразува исход, резултат, така оваа реченица значи дека се сеќаваат на Него за да ја творат волјата Негова.
Во деветнаесетиот и дваесет и вториот стих имаме конечно славословие на Бога. Бидејќи Неговата љубов се распростира преку целиот живот, со краен резултат, по пат на оправдување, на ослободување од гниењето, со давањето вечност, обожението и влегувањето во Царството Божје да биде воспоставена Неговата правда, што тогаш останува? Останува Бог на Својот трон. Тоа значи: „и правдата Негова е од чеда на чеда“. Бог на крајот се покажува како победник и заради тоа псалмипејачот Го прикажува на престолот на славословениот.
„19.Господ на небото го поставил својот престол,
и царството Негово владее над се‘.“
Навистина Бог го припремил Својот престол на небото и „и царството Негово владее над се“. Кое Царство? Претходно ни го откри преку проширување на границите на времето. Неговото боговладеење, Неговата надмоќност владее над се.
„20.Благословувајте Го Господа – сите Ангели Негови,
вие крепки по сила кои го извршувате Неговиот збор,
слушајќи го гласот од зборот Негов;“
Сега Давид се врти кон небото. Откако го видел човечкиот живот, кој го изучил и проучил, откако се издигнал кон бескрајните небесни вечности и Царството Божје, сега го подига своето срце, својата мисла и соединет со небесните хорови, се обраќа на Бога со смелост која не му ја дава неговата земност, туку подготвениот престол, крајното Божје оправдување, т.е. постојаната и вечна Божја љубов. Им се обраќа на Ангелите кои му служат на Бога. Јас сум од земја, но вие, сите негови Ангели, Го благословувате Господа. Почна од себе: „благослови Го, душо моја, Господа, и се вознесе до оние кои немаат место, време, тежина, туку се оган невешстаствен.
“Благословувајте Го Господа – сите Ангели Негови“, бидејќи како јас, кој сум земја, да Го величам Господа! Славословете Го Господа, „сите Ангели негови, вие крепки по сила“, вие кои сте моќни во снага, вие кои сте моќни. Очигледно дека тука зборува за Архангелите. Благословете Го, вие Архангели и поттикнете ги Ангелите на небото, како што јас претходно ги поттикнав мојот дух у душа, така да сега насекаде постои хармоничен хор кој ќе Го славослови Бога.
„ Кои го извршувате Неговиот збор“: вие Архангели, кои секој ден го применувате Неговиот збор „слушајќи го гласот од Неговиот збор“, на кои целта им е секој ден да им служат на зборовите Негови, вие кои непрестајно го наклонувате увото на слушање за да го слушнете Божјиот збор, вие кои непрестајно внимавате да го разберете дури и Неговиот знак и најмалата Негова желба за да ја извршите, вие кои имате можност да влегувате во план, во икономијата, во волјата, во желбата Божја, вие славословете Го Господа.
„21.благословувајте Го Господа – сите Негови војски, Негови служители
кои ја исполнувате волјата Негова“
Во продолжение се обраќа кон сите Ангели кои се под Архангелите. Им вели: и вие кои сте служителни битија, кренете се на предувод, на трубењето на Архангелите да ја примените Неговата волја.
„22.благословувајте Го Господа, сите Негови дела,
по сите места на Неговото владеење.
Благословувај Го, душо моја, Господа!“
И откако самиот себе и Архангелите и Ангелите ги поттикна на славословие, во продолжение поттикот на своето срце го проширува и на целото творештво. „Благословувајте Го Господа, сите Негови дела“: благословувајте Го сите дела кои сте на небото. Светоста на Светите, делувањето на Ангелите кои не се материјални е дело на Бога. Се што е дело Божје Го благословува Господа. Славете Го и сите вие кои сте во земскиот свет околу мене кои сте дела Божја.
„ По сите места на Неговото владеење“. Било каде да погледне некој , било што да претпостави, до каде и да стаса неговиот ограничен разум, дури и до бескрајниот разум на секое божествено битие, било што и да може да замисли или сфати или види, сето тоа е простор на неговото владеење. Каде и да има Бог – а секаде има Бог – нека се‘ Го благословува Господа.
И завршува како што почнал со „ Благословувај Го, душо моја, Господа!“, останувајќи ист пред Бога. Она што е важно е тоа што Бог се унижил самиот Себе, како што покажува историјата на Израелскиот народ и личната историја на псалмопејачот. Се унижил Себеси за да ме исполни мене! Поради тоа сега само Бог и јас сме она што е значајно.
„ Благословувај Го, душо моја, Господа!“: душо моја, духу мој, подигнете се, предај те се на едно крајно славословие. Постанете една славословна жица чиј звук не се гаси, туку заминува и лета, се крева и се шири во бескрајните висини на Царството Божје. Постанете нешто што се предава, крева и стопува во бескрајот Божји. Соединете се со Бога.
Овој псалм е толку едноставен и убав што не можела да биде напишана поубава песна, насликана поубава слика, поделотворна икона или претстава, која во себе би го содржела Божјето присуство. Ова е псалм кој Давид веројатно го напишал кога бил згрбавен од старост и сед од тешкотиите во животот, војни, искушенија, падови и станувања, борби, за на крај да Го стекне Бога. Тоа е очигледно од течниот и лесноразбирлив стил, од искуствата кои псалмот во себе ги сокрива и од длабочината на едноставноста. Ова е еден псалм, парче на неговата душа, дел од историјата на неговиот народ, едно преубаво славословие кое извира од најдлабоките чувства на човечкото срце и се воздигнува до Бога. Произлегува од најдлабоката свест за човечкиот грев, од една страна, и татковството Божје и синовството на грешното човечко битие, од друга страна.
Славословувам зошто сфатив што значи Бог да е Отец и дека јас сум син, а со тоа Негово суштество, дека без Него сум ништо, дека мојот почеток и крај се во рацете Божји и дека Он за мене е се. Една химна на љубовта Божја. Едно откривање на Бога, се отвора затвореното небо, се открива Бог и тогаш чувствувам дека Бог е љубов.
Ова откривање е откривање на Троичниот Бог, а не на една Негова Личност. Тоа откривање го живеам како едно дејство на Неговата благодат. Пред себе Го имам Бога, Кој делува и се пред себе гледам како од Бога создадено, како дело Негово. Особено самиот себе, од моментот кога Бог ме создал, до часот кога ме препородил и до моментот кога секогаш ќе ме има пред Себе.
Согласно на тоа, овој псалм е една химна, испливување на внатрешноста на душата, која е создадена од Божјата рака и препородена, зошто Он ја избавил од распадливост. Доживување на избавена душа. Човек кој не почувствувал што значи: „земја сум“, но сум и Божје дете и Он е мој Отец, мој Создател, никогаш не ќе може да се излезе од гревот. И ако не го почувствува своето излегување од гревот и што значи Бог, неговата душа никогаш нема да учествува во ова величествено славословие.Псалмопејачот го открива едниот дел од својата душа над кое некој се надвишува и како во огледало го гледа откривањето на небото. Истовремено имаме и еден дел од историјата на неговиот народ. Давид е човек кој себе никогаш не се издвоил од својот народ – заедно со него го ткаел своето битие, својата душа. Тој е оној кој почувствувал нераскинлива врска со Бога, така да постанал слика на секој верник кој не може да живее ниту еден момент, а да не е свесен за својата истоветност со својата Црква.
Како Давид ја чувствува историјата на својот народ? Дали се сеќава за чудата кои Бог ги направи, кој мртвите ги подигна, во војните им даде победи, кој нивните непријатели ги усмрти или во еден момент ги ослепил, колку пати, кога биле пред смрт, направил радосно да извикаат за својата победа, како кога ги урна ѕидовите на Ерихон? Не, ништо од ова. Давид се сеќава само на едно од историјата на својот народ: кога Бог се симна и се открил самиот Себе зошто во тоа видел како Неговиот народ се спојува со Бога. Откривенијата Божји се Божји унижувања на Себе. Обожението на човековата природа, оцрковувањето на светот, вознесувањето на човековата природа – која заради своја вина се одвоила, одродила, се оддалечила од Бога – во тело Христово. Таа природа која се разнела, преку Божјето унижување повторно се собрала и се вратила во Бога. Бог се унижил за да прими човечка природа и се соединил со Себе.
Она што псалмопејачот го знае е дека човекот има живот тогаш кога Бог се јавува. Човекот е жив кога го гледа Бога, кога го слуша Бога, кога Го живее Бога. Неговиот народ е жив кога Бог му се открива, кога Бог влегува во него и кога тој се исполнува со Него. Доказ за љубовта Божја е излевањето на Неговата благодат. Псалмопејачот не е овенчан со цвеќиња, туку со милост и добрина на присутниот Бог кој делува.
Пред жртвеникот, пред Бога, после годините кои го згрбавиле, после борбите кои го натерале да пролее крв и пот, со болка да го залее животот свој, тој повикува: “Благословете Го“. Сите делови на Израел, сите пустини, сите пештери го знаеле Давид од мал, од тогаш кога Саул го гонел, а тој бегал во гори и пештери. Се до староста се обидувал да ја покаже својата вера во Бога. Каде и да одел од неговите очи течеле солзи и ја залевале земјата која била наквасена од борбата на неговата душа. Тоа била една душа која се борела и никогаш не престанувала затоа што верувала дека Бог е со неа. Тоа била една душа која Го благословувала Бога после сите оние тешки моменти, сите оние страшни борби, која ги прифатила како борба во Бога, во чувствувањето на Неговото присуство.
Псалмопејачот повикува и има храброст да ги повикува Архангелите, Ангелите и природата и да ги поттикнува на славословие откако доживеа криза во својот живот, особено после својот страшен двоен грев. Сега кога старее со сите доживувања на љубовта Божја, не се сеќава на потта, солзите, преклонувањата на колената, обесчестувањата, пријателите кои станаа негови непријатели, својот син кого го прогна. Не се сеќава ниту на Ахитофел, ниту на Авесалом, ниту пак на Саул. На ништо не се сеќава. Се сеќава само на Бога Кого го гледа, Кој му се открил.
Ако псалмот го протолкуваме од гледиште на гревовите и болестите Давидови, како што многу толкувачи прават, или преку неговите страдања, во него нема да видиме човек, туку ќе видиме како од него извира еден бог. Гревот станува повод да го открие светиот Бог, како што и ништожноста е повод да го открие Царството Небесно. Неговите страсти, смрдеата, душата која живеела во стрес, нешто кое од момент до момент се гасело, потсетувајќи го на величенственоста на Бога Кој се симнува.
Во суштина имаме две души на еден човек и еден народ, дел од една страшна историја. Но, истовремено имаме и една слика, едно највеличенствено славење на Бога. Како што на хоризонтот препознаваш една молња, така Го имаме и Бога пред себе – Он се јавуав во нашите души кои ја живеат својата борба и дејствува во својата историја. Не Го гледаме како моментален блесок, туку го гледаме како полека се симнува по скалите – не како се качува кон троновите, туку како се симнува кон мене за да ме земе и да ме направи бог. Во суштина тоа не е агонија на човекот, тоа е агонија на Бога да го земе оној кој си заминал, кој се отсекол од Бога, кој Го заборавил, кој Го презрел. Божје треперење повторно да се соедини со оддалечениот човек, ништожноста повторно да ја направи бескрајна.
Овој псалм е едно видување на Бога. Мислам дека само некој кој е духовно слеп во него не може да Го види Бога кој се симнува во Својата величенственост, истовремено унижувајќи се Себе за мене да ме претекне во часот кога одам да се згаснам и да паднам во јамата, во моментот кога се распаѓам и кога нема никаква надеж. Сликата ќе остане недовршена ако повторно не го видам Бога како заедно со мене влегува во небото.
ПРЕВОД:сестра Ана

This entry was posted in Псалми. Bookmark the permalink.

Comments are closed.