УРЕДБА ЗА ВНАТРЕШНИОТ И НАДВОРЕШНИОТ МАНАСТИРСКИ ЖИВОТ

I ОПШТИ ОДРЕДБИ
Член 1
Православните манастири се свети места, со храм и други зданија, како семејство од машки или женски лица кои се здружиле во една духовна заедница со монашки завети и кои се посветени на молитви и работа.
Манастирите се составен дел на Македонска Вистинска Православна Патријаршија и Црква и служат на одредени духовни и добротворни цели. Тие се под највисоката власт на Светиот Архиерејски собор на Македонска Вистинска Православна Патријаршија и Црква, кој им припишува дисциплински и други правила. Непосредната власт над нив и нивното братство или сестринство ја има епархискиот архиереј како врховен игумен и супервизор на сите манастири во својата епархија (4 Канон на Четвртиот Вселенски собор).
Член 2
Манастирите можат да бидат машки или женски, и сите се општежителни. Нивната монашка заедница ја сочинуваат:
1) братсвто (великосхимни, малосхимни и расофорни монаси) и 2) искушеници
Член 3:
Основањето на нови, спојувањето или укинувањето на постоечките, како и претворањето на машките во женски манастири и женските во машки манастири го врши епархискиот архиереј и за тоа го известува Светиот Архиерејски Синод.
Член 4:
Метоси се одвоени манастирски имоти со храна или без храна. Тие се составен дел на своите манастири и се под нивна управа .
Во согласност со братството на манастирот, тука може да бидат и поедини ќелии за монаси со построг, осамен живот. Таквите монаси, по договор со братството на манастирот, можат самостојно да се издржуваат или на друг начин.
II ЗА ИСКУШЕНИЦИТЕ
Член 5:
Искушеници се лица кои доаѓаат во манастир со желба да се посветат на монашкиот живот и таму да бидат примени. Тие мора да имаат барем осумнаесет години.
Во исклучителни случаи може да бидат примени и помлади лица, но не под 10 години (40. правило на Шестиот Вселенски собор). Тие имаат права и должности на искушеник, но тоа име ќе го носат кога ќе наполнат 18 години. До тогаш, по обичај, се нарекуваат ученици.
Член 6:
Стапувајќи во манастир, секој искушеник треба да поднесе до игуменот писмена молба со прилози за крштевање, завршено училишно образование, здравствена состојба, занимање и брачна состојба, т.е. за согласност од својот брачен другар. Ако молителот има деца, управата на манастирот ќе испита дали има некакви обврски кон нив, дали има некаков имот или долгови.
Малолетните мора да приложат и писмена согласност од родителите, т.е. старателите.
Исто така сите искушеници треба да поднесат изјава (ако се полнолетни, инаку ќе потпишат родителите, т.е. старателите) до управата на манастирот дека во случај на напуштање на манастирот (своеволно или по казна) нема да полага право на материјален надоместок за работата која ја вршеле додека живееле во манастирот. Еден пример од изјавата се доставува до надлежниот архиереј, а другиот се чува во архивата на манастирот.
Член 7:
Според зборовите на Спасителот: „Кој доаѓа при Мене, нема да го истерам“ (Јн. 6, 27) во манастир може да биде примен секој, без разлика на својот дотогашен живот, зошто монашкиот живот е живот на каење (43. правило на Шестиот Вселенски собор), само ако искрено сака да го исправи животот и вложува вистински труд во правец на потполна измена на својата душа, постанување на нова личност во која не останува ништо од стариот човек од овој свет (Св. Макариј Велики).
Оној кој ќе биде примен ќе одлучи слободно дали тука ќе остане доживотно или ќе се врати во свет. Кој ќе се одлучи да остане, подробно ќе го исповеда целиот свој дотогашен живот на игуменот или духовникот, кој ќе му одреди начин и должина на покајанието. Кој ќе се одлучи да се врати во свет (или пак управата на манастирот заклучи дека не е подобен за монах), ќе му бидат вратени документите, неговите работи и пари за пат и ќе биде упатен дома. Ако подоцна се предомисли може да биде примен во некој манастир на укажаниот начин, но со согласност на управата од манастирот каде бил претходно.
Член 8:
Секој искушеник се дава на духовна грижа на некој искусен монах-старец (2. правило на Прво-вториот Вселенски собор).
За време на искушеништвото, искушеникот се поучува како да се моли на Бога, како да се однесува во црквата, трпезаријата, ќелијата, да го навикнува на послушност и сите монашки доблести, вклучувајќи тука и разни работи корисни за манастирот; му се укажува на благодатна Божја помош која монахот го опколува со огнени факели и мноштво ангели (Св. Антониј Велики) и подготвува венци на награди, како и опомената на Св. Василиј Велики: „Не замислувај дека монашкиот живот е лесен и спасува без борба и затоа однапред припреми се за трпење и душевни и телесни потешкотии, за да не се вратиш во свет фрлајќи се во неочекувана борба и немаш сили да им одолееш на искушенијата“. Задолжително му се дава на знаење од Светото Писмо за опшатата историја на црквата, литургиката, црковнословенскиот јазик и црковното пеење со правилата.
Член 9:
Кога искушеникот до некаде се научил на послушност и покажал духовен напредок, архиерејот може да му одобри носење на подрасник, скуфија и бројаница, за одење на богослужби во неделните и празничните денови, но не пред да наполни шест месеци во искушеништво.
Инаку искушениците носат едноставна световна облека, по можност темна или црна боја, а искушеничките главата ја врзуваат со марама.

Член 10:
Искушеништвото по правило трае три години (5. правило на Прво-вториот Вселенски собор).
Тој период може да се скрати во исклучителни случаи: 1) ако искушеникот веќе претходно, подолго време бил познат на игуменот, или завршил некое богословско училиште; 2) ако некој пред стапувањето во манастирот бил познат по строгоста на животот кој не се разликува од монашкиот и 3) во случај на смртна опасност. Во првите два случаи, времето на искушеништвото се скратува на шест месеци, а во последниот случај – сосема (5. правило Прво-вториот Вселенски собор). Скратувањето на искушеништвото се прави со благослов на епархискиот архиереј.
Без искушеништво никој не може да прими ни расо, ниту монашки чин (40. правило на Шестиот Вселенски собор). Игуменот кој ќе го погреши ова правило, се симнува од тој чин и се става во редот на потчинети (2. и 5. правило на Прво-вториот Всленески собор).
III ЗА МОНАСИТЕ
Член 11
По осведочениот напредок во духовниот живот, послушноста и учењето, искушеникот го прима првиот степен на монаштвото, рософорството. Молбата за замонашување ја поднесува искушеникот до игуменот (во согласност со својот духовен старец), а игуменот со предлог ја доставува до надлежниот архиереј.
Потсрижувањето во расо не може да биде пред наполнети 21 година, освен во случаи предвидени во член 10- 2 и 3.
Пред потстрижувањето искушеникот се исповедува пред оној кој ќе го замонаши, а при потстрижувањето треба да е присутен старецот кој го водел искушеникот, односно игуменот.
Член 12:
Расофорниот монах носи подрасник, појас и расо, на главата камилавка (а монахињите и апостолник. Монахињите сите три степени може да ги носат надвор од манастирот освен апостолникот, без камилавка). Облеката е со вообичаената боја, а начинот на изработка треба да биде такво да ја задоволува потребата, избегнувајќи суета и луксуз (Св. Василиј Велики), да не е воочлива и валкана (Св. Јован Касијан). Во рацете носи бројаниции (87 правило на Номоканонот со Вел. Требник). Во ќелијата и на работа треба да има подрасник и појас, а на главата камилавка и скуфија, а монахињите апостолник или марама. По можност, би требало да има два подрасника, еден постар за секој ден, а понов за одење во црква во недела или на празник.
Член 13:
Според можноста, на монахот му се доделува посебна ќелија со постелнина и најпотребниот мебел. Во случај на потреба, може во една ќелија да бидат сместени три (Св. Пахомиј Велики) или повеќе монаси. Истото се однесува и за искушениците.
За облеката, обувките, лечењето и другите потреби на сите монаси и искушеници се грижи манастирот во границите на можностите.
Член 14:
Расофорниот монах, кој трудољубиво се подвизува, по четириесетата година од животот може да прими мала схима.
Во исклучителни случаи, а секако пред прогласување за игумен и архимандрит, одговорниот архиереј дава благослов за потстриг во мала схима, расофорни монаси и искушеници кои се помлади од 40 години (126 правило на Картагинскиот собор).
Потсригот за монах го извршува одговорниот архиереј или по негов благослов игуменот на манастирот, а потстригот на монахињите само архиерејот (6 правило на Картагинскиот собор) или во исклучоци, по негово одобрение, постар свештеномонах.
Член 15:
После наполнети 50 години живот, ако до тогаш се одликувал со монашки подвизи, малосхимникот може да биде потстрижен во голема схима.

IX.ЗА ПАТИШТАТА НА СПАСЕНИЕТО
Член 16:
Монашкиот живот има една цел: спасение на душата. Затоа се што води кон таа цел треба да се исполнува како Божја заповед зошто Божјите заповеди немаат во предвид ништо друго освен спасение на оние кои ги исполнуваат (Св. Василиј Велики).
Монашките патишта на спасение се: завет на послушност, девственост и сиромаштво. Тие се остваруваат со исполнување на евангелските доблести: молитва, пост, работа, смиреност, кроткост, трпение, љубов и други.
Член 17:
Заветот на послушноста се состои во одрекување од сопствената волја. Монахот се откажува врз основа на зборовите на Спасителот: „Ако некој сака по Мене да тргне, нека се откаже од себе, нека го земе својот крст и нека тргне по Мене“ (Мт. 12, 24). Затоа секој искушеник и монах, без разлика на чин, секогаш над себе има власт на која доброволно и се потчинува. Кога Христовата Црква, според зборовите на Св. Игнатиј Богоносец, од почетокот тоа го бара од секој верник и од целото свештенство, колку тоа повеќе го бара од секој монах кој треба да знае дека сме истерани од рајот заради непослушност и дека Себлагиот Бог одлучил повторно да се здобиеме со рај преку послушност и покорност. Затоа вистинскиот монах се покорува со радост, знаејќи дека така сигурно стекнува вечен живот (Св. Теодор Студит).
Член 18:
И монахот и искушеникот не смеат да излезат надвор од манастирот, или било што друго да работат без знаење и благослов на игуменот или неговиот заменик (Св. Пахомиј Велики). Кога е потребно една монахиња да патува, игуменката и одредува старица како придружба или една од постарите сестри (46 правило на Шестиот Вселенски собор).
Без одобрение од одговорниот архиереј, ниту за било каква потреба игуменот не може да отсуствува од манастирот повеќе од три дена, а надвор од територијата на епархијата ниту за пократко време.

Член 19:
Првиот плод на послушноста е смирението, една од најспасоносните доблести. Затоа монахот не само што без побуни е послушен пред архиерејот, игуменот и останатите во братството, туку не се гневи, не се расправа, не го истерува своето право. Трпеливо ги поднесува навредите, укорите, исмејувањето, не враќа зло за зло, ниту навреда за навреда (1 Петр. 3, 9), зошто знае дека со тие неволји Самиот Господ го смирува гледајќи дека тој самиот себе не се смирува (Св. Антониј Велики). Така секоја тешкотија ќе му биде вежба за стекнување на доблести. Св. Пахомиј за тоа вели:„Кога ќе се случи, на пример, некој да ти се потсмева, наместо да се налутиш, во себе говори: ете ми се дава прилика да заслужам награда! И со тие зборови напрегни се да го згаснеш чувството на гнев кое се кренало. Ако направиш така – си заслужил награда. Ако покрај потсмевот има и нешто полошо, речи си: тука ми се дава можност за уште поголема награда, не треба да ја испитувам, туку да ја искористам како треба!. Без сомнение кој така ќе направи во секој случај кој предизвикува гнев, тој на крај гневливоста или некоја друга мана сосема ќе ја победи“. Исто така монахот не осудува никого, ниту се однесува арогантно со собраќата и искушениците, т.е. јавно не ги укорува зошто тоа е спотивно на духот на смиреноста.
Член 20:
Едно е заповед, а друго совет. Заповедта на игуменот или некој друг кој за тоа има овластување, мора да се исполни, а советот се препушта на добрата волја (Св. Варсонуфиј Велики).
Иако игуменот и останатите овластени наредуваат, секогаш треба да се има во предвид наредбата на Св. Пахомиј дека треба да се наложуваат трудовите сразмерно на моќта на секого. Кога ќе види дека заповеденото дело ги надминува силите на монахот (или дека тоа може полесно и подобро да се изврши на друг начин отколку на оној на кој му е наредено), монахот може, замолувајќи за простување, мирно да го изнесе тоа пред постариот. Ако тој не го послуша, или пак остане при својата одлука, тој е задолжен без приговор да го изврши нареденото (Св. Василиј Велики).

Член 21:
Заветот за девственост е всушност ослободување на самите страсни помисли од страна на монахот. Воопшто овој завет го содржи секое воздржување: во храна, одмор, облекување, секое угодување на телото, според зборовите на Апостолот: „Секој кој се бори од се‘ се воздржува“ (1 Кор. 9, 25).
Член 22:
Смислата, целта и мерката на воздржување е ова: не се оди кон разнежување, ниту кон мачење на телото, туку во избегнување на неумереноста и во едното и другото, телото ако се здебели да не не вознемирува, а ако се разболи да не не лиши од силата за исполнување на заповедите, зошто еднаква е штетата на душата и во двата случаи и кога телото е непокорно и од премногу сила тоа беснее и од болест е раслабнато и немоќно (Св. Василиј Велики). Со еден збор: ниту да се задоволува со она што е под силата, ниту да се потчинува на она што е над силата (Св. Василиј Велики).
Монахот може да ја одржува мерката на тој тесен, но прав пат со Божја помош, потпирајќи се на две доблести: расудувањето и раководството од постарите. Преку расудувањето тој ги мери своите желби, зборови и дела, распознава што од нив е добро, а што е зло и се откажува од она што го оддалечува од Бога (Св. Антониј Велики). Знаејќи дека неговото расудување не е доволно ниту сигурно, монахот не се задоволува со тоа, туку секогаш оди кон посигурно средство: раководството на духовниот отец и искуството на постарите, по примерот на светите и советот на Светото Писмо: „Запрашај го својот отец и ќе ти јави, постарите свои и ќе ти кажат“ (5 Мојс. 32, 7).
Член 23:
Според зборовите на Господа: „Ако сакаш да бидеш совршен, оди и продај се што имаш и раздади на сиромашните“ (Мт. 19, 21), секој искушеник, стапувајќи во манастир, мора на управата на манастирот да ги предаде сите свои пари и движности, може да задржи само она што ќе му се одобри. Ни монасите не можат да имаат ништо свое, туку по примерот на првите христијани (Дап. 4, 32) се е заедничко, манастирско (6 правило на Прво-вториот собор).
Член 24:
Со имотот стекнат пред стапувањето во манастир, искушеникот мора да располага пред потстригот во расо (6 правило на Прво-вториот собор). Инаку, ниту еден собрат ни искушеник не може без одобрение да прима и дава ни најмали подароци (Св. Пахомиј Велики). Ако својот имот го поклонат на манастирот, тој останува манастирски и во случај подоцна да излезат од тој манастир (19 правило Седмиот Вселенски собор).
Доколку монахот после замонашувањето стекне или наследи некој имот, пари и слично, тоа ќе го предаде на манастирот на чие братство припаѓа, а може да задржи она што ќе му се одобри. Исто така кога монахот се упокојува, имотот кој се затекнува кај него му припаѓа на манастирот на чие братство бил собрат, за кое тој е должен со тестамент тоа да го осигура.
Член 25:
Постот е средство за победување на телото и неговите страсти за да не завладеат со духот. Монасите се должни да постат (со исклучок на разрешените седмици) секој понеделник, среда и петок, потоа во Велигденскиот, Петровденскиот , Богородичниот и Божиќниот пост. Исто така во еднодневните постови: Крстовден, Отсекување на главата на Свети Јован Крстител и навечерје на Богојавление.
Правило е во посните денови да се јаде еднаш во денот, а надвор од постот двапати. Но на оние кои работат потешки работи, им е дозволено да јадат во пост двапати или трипати дневно. Но првиот ден од Великиот пост и на Велики петок треба сите (освен болните и престарените) да се воздржат од јадење (Типик).
Член 26:
За време на постовите, како и во текот на целата година, монасите треба почесто достојно да се причестат (Св. Пахомиј, Св. Василиј Велики, Св. Теодор Студит).
Член 27:
Бидејќи постот е сигурност за здраво тело и го прави немоќно за страсти, самата болест го изморува, и затоа го заменува постот (Св. Варсонуфиј Велики). Болните монаси и искушеници може да бидат разрешени од строгиот пост и во самата света четириесетница, т.е. да јадат повеќе пати на ден со масло (10 правило на Св. Тимотеј Александриски) и риба.
Инаку, во болест, кога таа ќе го снајде, монахот треба да покаже трпеливост и вера. Во поедини случаи, со одобрување на игуменот, може да побара помош од лекар и лекови, не заборавајќи дека исцелувањето е од Бога и дека треба Нему да се обрати во секој случај. Но, не е мала опасноста да паднеме во лажна мисла дека за секоја болест ни треба лекарска помош. Често болестите се казни за гревовите и не снаоѓаат заради побудување на покајание. Речено е: „Кого Господ љуби, тој го кара“ и „Затоа и меѓу вас многу се болни…(1 Кор. 11, 30). Таквите треба мирно, оставајќи ја лекарската помош, да ја трпат испратената болест додека не ги увидат своите гревови (Св. Василиј Велики). Така не треба сосема да се избегнува лекарската помош, ниту пак на неа не треба да се полага сета надеж. Но, како што се користиме со веѓтината на земјоделството, а за родот Го молиме Бога, или пак се поверуваме на бродскиот капетан, а Бога Го молиме да не сочува од бродолом, така повикувајќи го лекарот не отстапуваме од надежда во Бога (Св. Василиј Велики).
Член 28:
Манастирот е дом на молитва, затоа монасите треба да бидат молитвеници; дотолку повеќе што апостолот им наредува на сите христијани непрестајно да се молат на Бога (Рим. 12, 12). Затоа монахот, како кандило на молитвата вечно запалено сред народот, ја користи секоја прилика да се моли на Бога, во ќелија, во црква, на патување, било каде.
Член 29:
Сите монаси и искушеници задолжително ги посетуваат сите пропишани од црквата свети богослужења. Собраќата стануваат најмалку пола саат пред утринските ѕвона за да се спремат за црква. Од богослужењата може да отсуствуваат само оние на кои игуменот им дозволил заради болест, работа или други причини.
Според правилото, на богослужењата се останува од почеток до крај (89 правило на Номоканонот со Великиот Требник). Но, за да не трпат редовните задачи, може да се дозволи во воставеното време да излезат одредени браќа на своите послушанија: во кујната, во економијата и т.н. (Св. Василиј Велики).
Член 30:
За време на богослужењата во црквата се стои, а во одредени моменти може да се седне. При стоењето не треба да се навалува од една нога на друга, ниту да се навалува на ѕид; главата треба да се држи малку навалена надоле, рацете спуштени или скрстени на градите (Св. Симеон Нов Богослов), а кога мислите се расеат, тие треба да се соберат и врзат за содржината на она што се чита или пее.
Член 31:
Секоја неуредност, смеа и слично во црквата се подложни на осуда (89 правило на Номоканонот во Великиот Тревник). За време на богослужбите во храмот не е дозволено на никого да зборува, туку со буден дух да се слушаат зборовите на молитвите и песните имејќи го на ум присуството на самиот Господ во храмот. Ако пак е потребно нешто да се каже – тоа треба да се каже кратко, гледајќи на тоа дело со осудување на самиот себе (Св. Вaрсонуфиј Велики).
Член 32:
На богослужењата не треба да се пее премногу гласно, ниту на световен начин (75 павило на Шестиот Всленеки собор). Читањето и пеењето треба да се врши мирно и со разбирање, без брзање или развлекување зошто првото доаѓа од духот на мрзливоста, а второто од духот на сластољубивоста (Св. Јован Лествичник).
Член 33:
Ќелијното правило и исповедувањето на помислите искушеникот и младиот монах ќе ги држи по наредба и совет на духовниот отец или игуменот. При тоа треба да се има на ум, како Отците велат, дека е подобро да се држи мало правило, но работливо, секојдневно, отколку големо, а неработливо и повремено. (Св. Теодор Студит) „Во оној ден Бог ќе ни суди не заради псалмите и молитвите – вели Св. Исак Сирин – туку заради тоа што со изоставувањето на молитвеното правило сме дале пристап на ѓаволот“.

Член 34:
Работата е Божја заповед (1 Мојс. 2, 17) која и Спасителот ја исполнувал како дрводелец до својата 30-та година (Марко 6, 3), а неработењето е повод за секој грев. Виснинскиот монах не само што не го јаде туѓиот труд (Св. Ефтимиј Велики), туку работи за да може да им се помага на оние во потреба (Св. Василиј Велики). Затоа во манастир секој работи според своите моќи и способности, не слушајќи го духот на мрзливоста кој наговара: не го заморувај своето тело да не паднеш болен и немоќен! (Св. Јован Лествичник).
Член 35:
Кога во обичниот живот напрегнато размислуваме за нешто и не гледаме и не слушаме ништо околу себе исто така ако боженствената љубов станува се посилна во нашата душа, ние нема да имаме време да мислиме на страстите (Св. Василиј Велики). Затоа игуменот, како и останатите на кои им е доверено духовно раководење (а и секој за себе) треба да внимава сите духовни и телесни сили на секој искушеник и монах секогаш да бидат постојано во работа за ѓаволот да не ги намами на зло. Затоа телесниот труд нека никогаш не биде без духовен труд: поуки, учење, читање, а при телесна работа, патување, одење во црква, трпезарија и слично, умот нека се занимава со некоја мисла од Светото Писмо, делата на Светите Отци и житијата, воопшто со размислување за боженствените работи, богомислењето (Св. Пахомиј Велики).
Член 36:
Треба да се настојува работата да се распореди (особено кога ќе поминат сезонските работи) така што секој собрат или искушеник да има барем два часа време за читање, учење и други свои потреби. Воопшто, треба да се одбере средниот пат и да не се дозволи заради безмолвие, молитви и читање да изостанува телесниот труд и обратно – заради телесниот труд умот сосема да ја изгуби способноста за созерцување на Бога и сеќавање на Него. Такво е правилото на побожноста (Св. Теодор Студит).

Член 37:
Секоја работа која е одредена за монахот, без разлика колку е таа ниска и груба во очите на светот, треба да ја врши усрдно знаејќи дека се што работи заради Бога, не е од мала вредност, туку е големо во духовна смисла, достојно за небото и тамошната награда (Св. Василиј Велики).
Исто така сите во манастирот секое послушание треба да го врши со големо внимание и грижа за да не пропадне нешто заради немарност или пак расипнички се потроши без потреба, со уверување дека се е манастирско – Божје и дека за секоја најмала штета треба да се даде одговор пред Господ (Св. Касијан Римјанин).
Член 38:
Работата во кујната, кај добитокот, економијата треба по можност да се врши по редослед заради промена и со цел да се научи секоја работа.
Член 39:
Што се однесува до одморот – сонот, Светите Отци за него одредуваат на монахот половина ноќ, односно шест часа (Св. Варсонуфиј Велики).
Знаејќи дека сонот и соништата зависат од тоа како монахот се бори духовно на јаве, предавајќи се на сонот, монахот се заградува со крсниот знак и молитвата и ги смирува своите мисли со сеќавање на добродетелства и промислата Божја. Кога така ќе се исполни со добри мисли, нему сонот на телото ќе му биде будноста на душата, затворањето на очите – вистинското гледање на Бога, а неговото молчење, исполнето со чувствување на добротот, ќе вознесе од својата душа и сила срдечно славење на Бога (Св. Антониј Велики).
Член 40:
Секојдневниот живот на монахот е подобен на скалата која води се повисоко кон царството небесно, кон Бога. Силата која монахот го побудува на труд по таа скала постојано да се качува е пламената ревност за своето спасение и славата Божја. Слабеењето и оладувањето на таа ревност е главен причинител на неуспехот и падот на монахот (Св. Антониј Велики). Затоа нека секој монах го подгрева во себе таа спасоносна усрдност со деноноќни трудови и подвизи како Свети Арсеник, запрашувајќи се себеси често: Зошто сум јас во ова свето место? Зарем тука, како на пристаниште каде многумина нашле спасение, јас да пропаднам? Зошто ја носам оваа облека? Зарем затоа да ја срамотам? Може на овој свет сум уште денеска, а утре може да умрам и да излезам пред Праведниот Судија.
V.ЗА ДОЛЖНОСТИТЕ ВО МАНАСТИРОТ
Член 41:
Управата на манастирот ја води игуменот со братството. Сите се должни да живеат според општите монашки прописи и да ги вршат своите должности според оваа Одредба.
Игуменот со братството ги врши овие должности:
А) бдее врз целокупното духовно и материјално добро на манастирот грижејќи се манастирот навистина да биде училница на заповедите Божји, како што вели Св. Василиј Велики, да се унапредува манастирскиот имот и да се развијат можни гранки на земјоделството и занаетчиството;
Б) донесува за потребите на манастирот годишна предсметка на приходите и расходите и составува завршна сметка и ги испраќа на увид кај Епархискиот управен одбор;
В) донесува одлуки за отуѓување и задолжување на манастирскиот имот и ги предава на Епархискиот управен одбор на потрвда;
Г) донесува одлуки за отпишување на барања кои не можат да се наплатат и за расходување на работите и ги предава на Епархискиот управен одбор за побарувања до 100.000 денари и расходување на работите според прописите кои ги одредува Епархискиот управен одбор, а преку тие суми ги предава на Патријаршискиот управен одбор преку Епархискиот управен одбор за потврда;
Д) донесува одлуки за водењето и откажувањето од парници и за условите на усогласивањето и ги предава на одобрување до Епархискиот управен одбор и ги доведува до вредности според прописите кои ќе ги одреди Епархискиот управен одбор, а она што е преку таа сума предава до Патријаршискиот управен одбор, преку Епархискиот управен одбор;
Ѓ) донесува одлуки за одземање и давање под закуп на манастиркиот имот и ги доставува на одобрение до Епаркискиот управен одбор до вредноста според прописите кои ќе ги одреди Епархискиот управен одбор, а преку таа сума до Патријаршискиот управен одбор преки Епархискиот управен одбор.
Братските одлуки кои зависат од одобрувањето од страна на повисоките власти се извршени после одобрувањето.
Игуменот го свикува братството на седница, според потреба. За седницата на братството се води записник, како за предлозите, така и за заклучоците. Записникот го води собрат кого ќе го одреди игуменот.
Член 42:
Игуменот на манастирот е застапник, непосредна управа и надзорна власт на својот манастир и братство, чувар на црковните и манастриските правила и извршител на наредбите на надлежните власти.
Игуменот е времен или постојан. И во двата случаја го поставува и разрешува епархискиот архиереј.
Во манастирот во кој има повеќе од четири собраќа, братството, под претседателство на пратеникот на епархискиот архиереј, предлага два кандидати од кои архиерејот именува времен игумен. Во манастир каде има помалку од пет собраќа, времениот игумен го поставува надлежниот архиереј. Ако во братството на манстирот има помалку од три собраќа, со манастирот управува архиерејот преку намесникот.
За постојан игумен може да биде поставен времениот кој водел беспрекорен монашки живот барем десет години во управата на истиот манастир, го умножил братството и манастирот го унапредил духовно и материјално . постојаниот игумен може да се разреши од управата, односно да се премести по согласност, образложена молба, осуда и претворање на манастирот во машки, односно женски, при што, освен во првиот случај, ја губи постојаноста.
Член 43:
При избор и поставување на игумен треба да се гледа тоа да биде оној член на братството кој е украсен со доблести, кој е братољубив, добро го познава Светото Писмо и учењата на Светите Отци, кој е способен да раководи на патот Божји; кој не е суетен, не се гневи , не е самоволен, кој не се грижи да има многу (Св. Василиј Велики); во кого е соединето човекољубието со строгоста, добрината со цврстината, одлучноста со снисходливоста (Св. Теодор Студит), а не само кој е постар по години и постриг.
Член 44:
Должностите на игуменот се овие:
А) ги извршува наредбите на надлежниот архиереј;
Б) води надзор врз братството во се тоа да живее според монашките правила и во духот на своите завети и тој треба да биде пример за сето тоа, како што наредија апостолите: „Самиот покажи се како пример за добри дела“ (Тит 2, 7). На тој начин, покажувајќи со својот живот јасен образец на секоја Господова заповед, на оние со кои раководи нема да им даде никаков повод за мислење дека Господовите џаповеди не можат да се исполнат или дека тие може лесно да се занемаруваат (Св. Василиј Велики);
В) внимава богослужењето да се врши според црковните прописи;
Г) му одредува на секој монах послушание кое постојано или повремено ќе го врши;
Д) им дава на монасите и искушениците благослов за излегување од манастирот на одредено време;
Ѓ) прима искушеници, известувајќи го за тоа архиерејот и братството;
Е) се грижи за манастирската и црковната ризница и за библиотеката за која може да постави библиотекар;
Ж) поднесува извештај на надлежниот архиереј за манастирскиот живот, особено за вонредни појави;
З) води книга со лични податоци на братството и бележи манастирска хроника;
И) води имотна управа на манастирот според утврдените предсметки;
Ј)го застапува манастирот пред властите;
К)ја надгледува работата на намесникот, економот и друго.
Член: 45
Во најважните прашања на манастирскиот живот, без разлика дали е од духовна или материјална природа, игуменот, во духот на љубовта, ќе се советува со постарите и поискусните собраќа (Св. Теодор Студит) зошто власта на управувањето која игуменот ја има не значи дека има право на самоволие, туку строга примена – кон себе и братството – на духот на евангелските, канонските и светоотечките прописи.
Член 46:
Помошници на игуменот во управата на манастирот се:
1.Намесник. Тој е непосреден заменик на игуменот. Откако ќе се посоветува со собраќата, игуменот предлага еден од нив за таа должност на надлежниот архиереј за потврда и благослов.
Ако во братството има повеќе од четворица, со благослов од надлежниот архиереј игуменот можр со братството да одбере два кандидати од кои архиерејот ќе именува еден за намесник.
Намесникот: а) води прописни сметководителски и други книги, инвентар и нивни дополни; б) ги составува нацртите на предмстките; в) кон крајот на годината му поднесува на игуменот и братството завршни документирани сметки за издатоците и приходите на манастирот; г) го запишува секое примање и издавање во дневникот на благајната.
Игуменот е наредбодавач, а намесникот се грижи за сметките во манастирот и е благајник (но благајната може да се довери и на друг собрат). Игуменот не може да раководи со благајната.
2.Духовник. Свештенослужител и исповедник, треба да е постар свештеномонах (23 правило на Никифор Исповедник). Тоа особено важи за женските манастири каде духовникот не треба да е помлад од 50 години. Духовникот во женските манастири, освен во светата тајна на исповедта, не може насамо да разговара со сестрите, ниту без знаење и одобрение на игуманката може да им наредува (Св. Василиј Велики). Него го поставува и разрешува надлежниот архиереј.
3.Економот се грижи: а) манастирската економија да се работи добро и на време и плодовите на време да се собираат; б) се грижи за снабдување, правење резерва и за загревањето; в) го чува живиот и мртвиот заемјоделски инвентар; г) со игуменот и намесникот потпишува парични документи кои се однесуваат на економијата.
Поставувањето на оваа и други пониски спомнати должности, како и неспомнати за кои би се укажала потреба, е право на игуменот.
4.Еклисијархот се грижи за свештените одежди, садови, прекривачите, просфорите, чистотата на храмот и неговите други потреби. Со намесникот собира приход во храмот и потпишува со игуменот и намесникот парични документи кои се однесуваат на храмот.
Во светиот олтар може да влегуваат да палат свеќи и кандила, да го наместат, исчистат и таму да ги послужат свештенослужителите, освен еклисијархот, само монасите и монахињите (15 правило на Св. Никифор Исповедник) кои добиваат благослов од архиерејот.
5.Канонархот раководи со црковното богослужење, и мора добро да ги познава ситре прописи на Типикот, однапред да ги проучи особеностите на богослужбениот поредок за секој празник и ден и за нив да ги извести пејачите и свештенослужителите.
6.Странопримателот, чија должност е дочекување на посетителите на манастирот, треба да е сериозен, постар собрат, способен да го објасни историјатот на манастирот, особено стилот и живописот. Само тој ги прима посетителите, ги послужува и со нив разговара.
Член 47:
Од блиски роднини на монах, кој се во истиот манастир, само еден може да има должност на игумен или некоја друга должност во управата на манастирот.
VI.ЗА ТРПЕЗАТА
Член 48:
Сите членови на монашката заедница имаат заедничка трпеза. Трпезаријата е како втора црква. Пред и после јадењето се чита пропишана молитва, а за време на јадењето, еден од собраќата го чита житието на светителот за тој ден или друга книга која ја одредува игуменот. И кога не се чита, задолжително е за време на јадењето да се молчи.
При јадење монахот не дозволува целиот ум да му биде преокупиран со јадењето, но со внимание да слуша што се чита или побожно да размислува. Исто така да не ја зема храната немирно, со големи залаци, со трескање и сркање, зошто Божјиот човек е уреден во се, и во тоа како говори и како гледа и како јаде и како пие (Св. Теодор Студит).
Надвор од трпезата и надвор од одредени оброци по правило не се јаде ништо. Исклучување се прави за болните, преостарените и гостите со кои храната, со благослов на игуменот, може да се носи во ќелија според потребата. Инаку не треба да има храна во ќелиите.
И за време на патување, според можностите, се јаде само во време пропишано за оброците.
После повечерието не се зема храна, ниту се пие, ниту се разговара со било кој.
Член 49:
Христијанинот не јаде заради уживање, како роб на стомакот, туку како Божји слуга заради потреба на телото да ги извршува работите кои Христос ги заповеда (Св. Василиј Велики). Затоа храната во манастирот треба да е таква што со не многу труд да се задоволи потребата (Св. Василиј Велики).
Бидејќи на човечкиот организам му се потребни разни хранливи состојки, затоа најдобар начин на исхрана е од сите дозволени јадења да се јаде по малку (Св. Нил Сорски), а не едни јадења да се избираат, а други да се изоставуваат. Само во случај ако некое јадење му штети на некого или заради болест или по природа, тогаш не треба да се присилува да јаде.
Член 50:
Во манастир, кога дозволува Типикот, дневно се готви едно или две јадења. Повеќе јадења ја поттикнува похотливоста. (Св. Макариј Велики)
На трпезата треба да има леб и јадење онолку колку што секој може да земе колку му е потребно, никогаш да не се прејадува; риба, сирење, јајца, колачи, овошје и слично – помалку, но сосема еднакво (Св. Пахомиј Велики).

Член 51:
Според зборовите на апостолот: „добро е да не се јаде месо и да не се пие вино (Рим. 14, 21), монашката храна по правило е без месо. Во исклучителни ситуации е дозволено да се јаде месо од страна на искушеници и монаси кои се болни по образложена претставка на управата на манастирот за која решава архиерејот. Исто така, во исклучителни ситуации, како лек, може на монасите да им се дозволи сосема умерена употреба на алкохолен пијалак. На искушениците и младите монаси им е забранета употребата на алкохол (Св. Пахомиј Велики).
Член 52:
На денот на Славата на Крсното име на игуменот или на некого од собраќата (ако е можно се служи св. литургија, а славеникот се ослободува од редовните работи), покрај задолжителниот колач и пченица, може ручекот за братството да биде со додаток на едно јадење и колач. Таков додаток може да има и во недела, на празници и на храмовната слава. Но монахот не треба никогаш да не ја испушти од вид опомената на Св. Јован Лествичник: „Слугата на стомакот смислува со кое јадење да го прослави празникот, а слугата Божји мисли со какви доблести да се збогати“.
Никогаш и на никого не може да се приредуваат гозби во манастир, ниту по видовите и бројот на јадењата, ниту по начинот на сервирањето. Христијанското гостење на браќата е необично и просто (Св. Василиј Велики).
VII. ЗА ДИСЦИПЛИНАТА И ПРИСТОЈНОСТА
Член 53:
Како што човекот се грижи за здравјето на сите членови на своето тело, но не е загрижен еднакво, на пример,за болеста на прстот и болеста на окото, така треба братската љубов на монахот да биде еднаква кон сите (особена наклоност и дружење не смее да се има кон никого), но почитување треба да се покажува сразмерно на чинот и духовната вредност на секого (Св. Василиј Велики).

Член 54:
Барање на првите места и почест не е во согласност со Христовата наука (Лк. 14, 7). Затоа монахот без зборови ќе го земе она место кое ќе му се одреди. Но, за сед а биде убаво и уредно, по примерот на Светите Отци, оној кој попрво ракоположен, замонашен или врши некоја должност во управата на манастирот, нека има првенство, а од искушениците кој стапил предходно во манастирот, без разлика на годините и звањето кое го имал во светот.
Член 55:
Во личното обраќање, искушениците взаемно се нарекуваат браќа, а монасите – отци. Монасите взаемно се обраќаат еден кон друг со оче, а кон искушениците со брате (Св. Венедикт Нурсиски).
Член 56:
Монахот постојано припаѓа на манастирот во кој е постиржен, од него не може самоволно да истапи, да прејде во друг или приватно да се всели (21 правило на Седмиот вселенски собор), но надлежниот архиереј може да го премести во друг манастир по потреба (4 правило на Прво-вториот собор) или од исклучително оправдани причини, по молба.
Исто така по потреба, со одобрение на надлежниот архиереј, монахот може да врши некоја црковна служба и да пребива надвор од манастирот, но секогаш останува во духовна заедница со својот манастир. По можност, барем еден месец годишно пребива во својот манастир учествувајќи во секојдневните послушанија според моќите и способностите, а по завршетокот на таа служба, се враќа во својот манастир. И за ваквите монаси важат општите прописи на овие Одредби.
Член 57:
Монахот кој ќе побегне – се оддалечува, но ако се врати и покае повторно добива благослов (но не по чинот на пострижувањето) дека може да носи монашко одело (14 правило на Св. Никифор Исповедник). Но ако сосема го остави својот чин, повеќе нема пристап во манастирот (25 правило на Св. Никифор Исповедник), ниту може пак може повторно да се пострижи.

Член 58:
Монахот не смее да оди во гостилница (24 правило на Лаодикискиот собор), но на патување, во случај на потреба, може да преспие во неа (22 правило на Седмиот Вселенски собор).
Кога е по работа надвор од манастирот, на пат или било каде, монахот мора да обрне внимание на своето однесување, зборови, за некого да не го соблазни и го наведе на осуда на целото братство. „Зошто нас не гледа мноштво очи и за нас зборува мноштво усти. Внимавајте за вас да не се рече: каде е нивниот Бог? (Пс. 18, 10), каква тие имаат доблест, каков подвиг?“ (Св. теодор Студит).
По враќање од подолг пат монахот задолжително треба да се исповеда (Св. Василиј Велики).
Член 59:
Без разлика на поводот монахот не може да тужи било кого на световен суд (Св. Василиј Велики) без знаење и одбрување од надлежниот архиереј (9 правило на Четвртиот Вселенски собор).
Исто така не смее да се меша во световни работи (4 правило на Четвртиот Вселенски собор), ниту да кумува (84 правило на Номоканонот со Великиот Требник). Со исклучок за манастири кои од дамнина кумуваат со одредени семејства, по благослов на надлежниот архиереј, може тоа да се дозволи и понатаму се додека постои потреба.
Член 60:
Монасите и искушениците треба да ја сакаат тишината и што повеќе да молчат, зошто кој сака молчење, е поблизу до Бога и Неговите ангели (Св. Антониј Велики). Заради потребата на работата, или отфрлање на состојба на униние, монахот може да го прекине молчењето, но разговорот и тогаш треба да е од соодветен карактер, на пр. за работа, за некое прашање од Светото Писмо, за богослужењето, за животот на некој светител, за разделбата со телото и одговорот пред Господ и Бог, за неизречената радост на праведникот и вечните маки на грешниците (Св. Теодорит Студит).
Тие, исто така, не може на никого да пишуваат, ниту да примаат писмо без одобрение од игуменот (Св. Василиј Велики).
Член 61:
Со сериозност на покајнички живот, кој треба да го води монахот, не доликува да се предизвикуваат шеги и смеење, како и да се учествува во тоа (Св. Пахомиј Велики); исто така посетување на театарски и кино претстави, пеење и слушање на световни песни, на радио и телевизија.
Член 62:
Монах со монахиња не може на само да говорат, ниту да јадат, како и нејзин роднина (20 правило на Седмиот Вселенски собор). Разговор со страни лица, особено од спротивниот пол, монахот и монахињата треба да го избегнува; во случај на потреба – ако е неопходно и тоа накратко.
Спомнатите страни лица не може да влегуваат во ќелиите на монахот или монахињата; тоа може да се дозволи, од страна на игуменот, само на родителите или најблиските роднини.
Член 63:
Изнесувањето и прераскажувањето за внатрешниот живот во манастирот, без разлика дали е за пофалба, или кудење, се забранува на сите, од искушеникот до игуменот.
Член 64:
Игуменот не смее братството да го фали, укорува или казнува во момент на возбуда, туку кога целосно ќе се смири, зошто да се укори брат исполнет со гнев и раздразен значи не негово ослободување од грев, туку себе фрлање во грев (Св. Василиј Велики). Исто така не пред искушеници и непознати лица (свештенички, монашки и световни).
Член 65:
„Да се прават посети на своите роднини или пријатели е спротивно на нашиот завет“, вели Св. Василиј Велики. Затоа треба да се посетат роднините само во исклучителни случаи, на предлог на игуменот и одобрение од надлежниот архиереј. Ова истото важи и за искушениците.
Член 66:
Пушењето е забрането и за искушениците и за монасите.

VIII.ЗА ПОСЕТИТЕЛИТЕ НА МАНАСТИРОТ
Член 67:
Посетителите кои доаѓаат од далеку се послужуваат по обичај, а посиромашните – по можност – се нудат со оброк. Како треба да се дочекаат гостите, расудува игуменот. Тој ќе настојува оној посетител на кого му дозволи преноќување, по можност да преноќи надвор од зградата, или крилото од зградата каде живее братството.
Член 68:
Поклониците и сите кои од верски причини доаѓаат во манастирот, можат да останат најдолго три дена со благослов на игуменот или неговиот заменик. На подолго време може да бидат примени со одобрение на надлежниот архиереј, роднини на собраќата и искушениците, како и лица кои со нешто особено го задолжиле манастирот.
Не може да се прими за гостин ниту монах, ниту монахиња од друг манастир повеќе од три дена ако нема благослов за пат од својот игумен; а за подолг боравок од архиерејот.
Член 69:
Гостинските соби мора да бодат чисти, а мебелот скромен, без никаков луксуз, како што доликува на манастир. Во секоја соба, како и во ќелиите, трпезаријата, кујната и работилниците мора да има икони, а во трпезаријата и кандило.
IX.ЗА ПОПРАВНИТЕ МЕРКИ
Член 70:
Гревови на монахот, како и на секој христијанин, се духовни болести за кои и Светите Отци ги пропишуваат овие соодветни лекови:
1.опомена и укор;
2.стоење во црква или трпезаријата;
3.сувојадење;
4.големи поклони;
5.сувојадење со големи поклони;
6.молчење со големи поклони;
7.оддалечување (т.е. оддалечените не присуствуваат на заеднички молитви и работа, посебно јаде, никој од братството не може со него да стои, разговара или пак моли);
8.забрана на причестување.
Член 71:
Со цел за взаемно исправување на грешките, дозволено е на секој собрат да го опомене и советува братот. Ако нема успех, треба работата да се изнесе пред игуменот, зошто Св. Василиј наредува: Не го криј гревот на браото, за од братољубец не се стане братоубиец! Но сето тоа во својот манастир; во туѓ манастир само ако го запрашаат (Св. Варсонуфиј Велики). Игуменот прво ќе употреби поблаги мерки: совет, опомена и укор – насамо или пред браќата – а потоа со внимателно расудување и построго.
За сите овие поправни мерки, како и за останатите, треба да се употребат правилата на Св. Василиј Велики и Св. Теодор Студит.
При нивната примена треба да се употребат начелата на постапноста, земање во предвид на духовните и физичките особини на престапниците, условите под кои вините биле направени, природата на престапите и вината, секогаш водејќи сметка за тоа дека казната е средство на поправка, а не цел, а според упаствата кои секој архиереј ќе ги достави до манастирите во својата епархија.
Кој од собраќата не се поправи ни после наведените мерки, се предава на судот на надлежниот архиереј.
Член 72:
Телесните казни се забранети за било каков престап (Св. Теодор Студит).
Член 73:
Да се утврди вистината, монахот и искушеникот можат, со смирение, да изнесат оправдувачки факти кои ги знаат за некој обвинет во обителството или за себе самиот. Ако и покрај изнесеното во туѓа или своја одбрана се установи дека е виновен, нема да се спори, туку ќе замолчи, претходно замолувајќи за простување.
Да се одобрува на оној кој греши и свесно да се зема во заштита донесува проклетство пред Бога и пред луѓето и се подложува на казна. Ако се утврди дека таквиот се лажел и не знаел како стојат работите – треба да му се прости (Св. Пахомиј Велики). Воопшто на секого кој греши од незнаење треба да му се прости откако ќе му се даде совет (Св. Пахомиј Велики).
Член 75:
Игуменот, ако во нешто греши, треба насамо, договорено да го опоменат најстарите меѓу браќата (Св. Василиј Велики). Ако остане упорен – треба да се извести надлежниот архиереј.
X.ЗА ПОГРЕБУВАЊЕТО НА СОБРАЌАТА
Член 76:
По издишувањето, бидејќи телото на упокоениот е спремено и облечено според прописите на Требникот и положено во сандак, се собираат сите собраќа прописно облечени и го носат упокоениот во папертата каде над него, се до погребот, се чита псалтир. После погребот се повикуваат роднините на покојникот и лица кои обавувале потребни работи при закопот.
За 40 дена по смртта, по можност, се служи заупокоена литургија (или барем во третиот и деветиот ден), а после неа на гробот се прави мал помен.
Пред 40-от ден од смртта по вечерната се служи парастос – пахинида. Утредента, на четириесетницата, се служи литургија, а после неа се прави помен на гробот. Ако навечер не се служел парастос, тогаш се служи после литургијата. Во манастирот се поставува скромна трпеза.
XI.ЗА ЗАВРШНИТЕ ОДРЕДБИ
Член 77:
Оваа Одредба се однесува како на машките, така и на женските манастири со соодветна замена на називите: сестринство, игуменка, намесничка, економка, екслисијарха, монахиња, искушеничка и слично.
Одредбата треба барем да се чита двапати годишно (на денот на Св. Василиј Велики и во Чесниот пост), а исто така на искушеникот пред замонашувањето (Св. Макариј Александриски).
Оваа Одредба ја донесе Светиот Архиерејски Собор на Македонска Вистинска Православна Патријаршија и Црква врз основа на чл. 21 од Уставот на Македонска Вистинска Православна Патријаршија и Црква со одлука на ЈХ бр 22зап.01 од 10.јануари 2010. година и стапува на сила на 1. февруари 2010. године.

ORGANIZATION OF THE INNER AND OUTER MONASTIC LIFE
I GENERAL REGULATIONS
Article 1
The Orthodox monasteries are holy places, with a church and other buildings, it is like a family of male and female persons who come together in one spiritual communion with monastic vows and are dedicated on prayers and work.
The monasteries are part of the Macedonian Genuine Orthodox Patriarchy and Church and serve to some spiritual and charity aims. They are under the highest authority of the Holy Assembly of Bishops of the Macedonian Genuine Orthodox Patriarchy and Church which regulates disciplinary and other rules. The direct authority over them and their brotherhood or sisterhood has the diocese prelate as a supreme abbot and supervisor of all monasteries in his diocese (4 canon of the Forth Ecumenical Council).
Article 2
The monasteries can be male or female and they live like a family. Their monastic community consists of:
1) brotherhood ( great schema, small schema and riasa-bearer ) and
2) novices
Article 3
The establishment of new monasteries, connection of two or abolishing of existing ones, as well as transforming of male into female monastery or other way round, is done by the diocese prelate and he informs the Holy Synod of Bishops about that.
Article 4
Metos is a separated monastery property with or without food. They are part of its monastery and are under its control.
In accordance to the brotherhood in the monastery, there might be some individual cells for monks to lead more severe solitary life. Those monks, after the agreement with the brotherhood in the monastery, can support themselves independently.
ABOUT THE NOVICES
Article 5
Novices are people who come to a monastery with a wish to dedicate themselves to the monastic life and to be admitted there. They have to be at least 18 years old. In some exceptional cases younger persons can be admitted, but not under 10 year of age (40th rule of the Sixth Ecumenical Council). They have the rights and duties of a novice, but they will be called by that name when they become 18 years old. Until then, by custom, they are called students.
Article 6
When they come to the monastery, every novice has to submit to the abbot a written request with certificates for a baptism, finished secondary school, a health condition, a job and marital status, and an acceptance of his/her spouse. If the appellant has children, the monastery management will examine if he/she has some obligations towards them, if he/she has some property or debts.
The minors have to submit an approval by their parents/tutors.
All the novices have to submit a statement (if they are adult, otherwise the parents/tutors are those who signs the statement) to the management of the monastery that in case of leaving the monastery (by their own will or by punishment) they would not have the right to get a compensation for the work they did while they were living in the monastery. One copy of the statement is given to the responsible prelate, and the other copy is kept in the monastery archive.
Article 7
According to Saviour’s words: “Who comes to Me, I will not reject him”, in the monastery can be accepted everybody regardless of his previous life, because the monastic life is a life of repentance (43 rule of the Sixth Ecumenical Council) only if he wants to make his life right and gives a real efforts in the course of total transformation of his soul, becoming a new person in which there is nothing from the old man from this world (St. Makarius the Great).
The one who will be admitted will decide freely if he will stay there until the end of his life or he will return into the world. Who decides to stay, he will thoroughly confess his whole life to the abbot or the ecclesiast who will determine him the manner and length of the repentance. The person who will decide to return to the world (or the management of the monastery concludes that he is not appropriate for a monk) will be retuned the documents, his stuff and money for travel and he will be headed to his home. If he changes his mind later, he can be admit in any other monastery, but with agreement of the management of the monastery where he was previously.
Article 8
Every novice is given to a spirit care to an experienced monk – elder (2 rule of the First-second Ecumenical Council).
During the period as a novice, he is taught how to pray to God, how to behave in the church, his cell, to be obedient and to every monk virtue, including various things useful for the monastery; he is taught for the beneficial God’s help which surrounds the monk with fire torches and many angels (St. Antonius the Great) and prepares wreaths, as well as the warning of St. Basil the Great: “Do not imagine that the monastic life is easy and safes without fight and therefore get ready for endurance and soul and body burdens in order to return to the world in unexpected struggle and not have strength to resist the temptations.” He is acquainted to the knowledge of the Holy Scripture about the general history of the Church, the liturgy, church Slavic language and church singing with the rules.
Article 9
When the novice has learnt something about the obedience and showed spiritual progress, the prelate can approve him to wear podrasnik, skufia and a chaplet, for liturgies on Sundays and in holidays, but not before six months as a novice.
The novices usually wear simple clothes, dark or black, and the female novices wear a scarf over their head.
Article 10
The noviciate, according to the rules, lasts three years (5 rule of the First- second Ecumenical Council).
That period can be shortened in some exceptional cases: 1) if the novice was acquainted to the abbot or he finished some theological school; 2) if someone before coming to the monastery was known for his zealous way of living which is not different from the monastic life; and 3) in case of mortal danger. In the first two cases, the time of noviciate is shortened to six months, and in the third case – totally (5 rule of the First-second Ecumenical Council). The shortening of the noviciate time is done with the blessing of the diocese prelate.
Without noviciate nobody can get even a raso, nor a monastic rank (40 rule of the Sixth Ecumenical Council). The abbot, who will do this rule wrongly, is taken from the rank and is placed in the order of the obedient (2 and 5 rules of the First-second Ecumenical Council).
III FOR THE MONKS
Article 11
After the progress in the spiritual life, obedience and learning, the novice is clothed in the first degree of monastisism – rassophore. The request for becoming a monk is handed by the novice to the abbot (in accordance with his spiritual elder), and the abbot, with a suggestion, hands it out to the responsible prelate.
Before the tonsure, the novice confess to the one who will make him a monk, and during the tonsure the elder who was leading the novice, or the abbot, has to be present.
Article 12
The rassophore monk wears podrasnik, a belt and rasso, and on the head he wears a kamilavkion (the nuns wear apostolnik. The nuns can wear all three degrees out of the monastery except the apostolnik, without kamilavkion). The garment is in the usual black colour and the way of the manufacture has to satisfy the basic need, avoiding the vain and luxury (St. Basil the Great), it should not be obvious and dirty (St. John Kasian). He carries a chaplet in his hands. In his cell or when he works he has to wear podrasnik or a belt, and on the head – kamilavkion or a skufios, and the nuns – apostolnik or a scurf. If possible, he should have two podrasniks, one older for every day and one newer for going to church on Sunday or in a holiday.
Article 13
If it is possible, the monk is given his own cell with bedclothes and the basic furniture. If needed, in one cell there can be three (St. Pachomius the Great) or more monks. It is the same for the novices.
The monastery takes care for the clothes, footwear, healthcare and other needs for all monks and novices according to its abilities.
Article 14
Rassophore monk, who diligently is getting better in ascetic life, after he is 40 years old can gain small schema.
In exceptional cases, and before proclaiming in abbot or archimandrite, the responsible prelate gives blessing for tonsure in small schema to rassphore monks and novices who are younger than 40 (126 rule of the Cartagena council).
The tonsure for monk is made by the responsible prelate, or with his blessing, by the abbot of the monastery, and the tonsure for the nuns is made only by the prelate (6 rule of the Cartagena council) or in exceptional cases and with his approval, by an older clerical monk.
Article 15
After 50 years of age, if he had real ascetic life, the small schema monk can be tonsured into a great schema.
IX ABOUT THE PATHS OF THE SALVATION
Article 16
The monastic life has one goal: salvation of the soul. Therefore everything that leads to that goal has to be fulfilled as a God’s command because God’s commands have nothing else in mind but the salvation of those who fulfil them (St. Basil the Great).
The monastic paths of salvation are: vow for obedience, chastity and poverty. They are accomplished by fulfilling the gospel’s virtues: prayer, fast, work, calmness, meekness, patience, love and other.

Article 17
The vow for obedience is a monk denies himself of his own will. The monk denies his own will according to the Saviour’s words: “If someone wants to follow Me, let him deny himself, take his own cross and let him follow Me”. Therefore every novice and monk, regardless the rank, always has an authority above him to who he obeys voluntarily. When the Christ Church, according to the words of St. Ignatius the God bearer, demands it from every believer and from all the clergy, how much more it demands from the monk who has to know that we were expelled from the Heaven because of non-obedience and that God, always good, decided that we have to return to the Heaven through obedience and subservience. Thus the genuine monk obeys with joy, knowing that in that way he gains eternal life (St. Theodor Studit).
Article 18
The monk and the novice must not go out from the monastery or they cannot do anything without knowing and blessing of the abbot or his deputy (St. Pachomius the Great). When a nun needs to travel, the abbes determines her an elder nun or one of the older sister as an escort (46 rule of the Sixth Ecumenical Council).
The abbot cannot be absent from the monastery more than three days and out of the territory of the diocese for less time, without allowance form the responsible prelate.
Article 19
The first fruit of the obedience is the humility, one of the best virtues of salvation. Therefore the monk is not only obedient without revolt before the prelate, the abbot and the rest in the brotherhood, but he does not get angry, does not argue and does not fight for his right. He patiently endure the offences, rebukes, mockeries, he does not returns with evil for evil, nor offence for offence (1 Peter 3, 9), because he knows that with that nuisances the God Himself calms him down seeing that he does not clam himself down (St. Antonius the Great). In that way every difficulty will be an exercise for gaining more virtues. About that St. Pachomius said: “When someone, for example, mocks you, instead to be mad at him, say to yourself: here I have an opportunity to deserve a reward! And with that words make any efforts to quench the sense of anger in you. If you do that – you deserve a reward. But besides the mocking there is something worse, you say to yourself: here I have opportunity for bigger reward, I should not examine it, but use it as it should! Without doubt who does that the anger and every other fault will defeat”. Also, the monk does not judge to anybody, nor he behaves presumptuously to his brothers and the novices, in public he does not rebuke them because it is opposite to the spirit of calmness.

Article 20
One thing is command and other thing is advice. The command of the abbot or somebody else who has an authority for that, has to be fulfilled, and the advice is given from a good will (St. Varsonuphie the Great).
Although the abbot and the rest ones with authority give commands, they always have to have in mind the command of St. Pachomius that they should be given to the monks and novices according to their strength. When he sees that the command is beyond the strength of the monk (or that it can be done easier or better on some other way than on the way it was commanded to him), the monk can, asking for forgiveness, calmly to suggest it to the older monk. If he does not listen to him or he stays to his decision, the monk is obliged to fulfil the command without objection (St. Basil the Great).
Article 21
The vow for chastity is actually releasing of the passionate thoughts by the monk. This vow contains every abstinence: in food, rest, dressing, every pleasing on the body; according to the Apostle’s words: “Everyone who struggles, restrains from everything” (1 Cor. 9, 25).
Article 22
The meaning, goal and measure of the restrain is this: not to soften, nor to torture the body, but in avoiding the immoderateness in the first and second thing, the body, if it becomes fatter not to disturb us, and if it gets sick not to deprive us from the strength for accomplishing the commands, because the damage to the soul is equal in both cases; either when the body is non – obedient and from too much strength it rages and from sickness it is weak and helpless (St. Basil the Great). With one word: the body should not be satisfied with that what is under the strength, nor it should submit to that what is above the strength (St. Basil the Great).
The monk can sustain the measure on that narrow, but righteous path with God’s help, leaning on two virtues: the reasoning and leadership by the elders. Through the reasoning he measures his wishes, words and acts, recognizes what is good and what is evil and he deprives himself from anything that distances him from God (St. Antonius the Great). Knowing that his own reasoning is not enough, nor save, the monk goes to more secure tool: the leadership of his spiritual father and the experience of the elders, following the example of the Saints and the Holy Scripture: ”Ask thy father, and he will show thee; thy elders, and they will tell thee” (5 Moses 32, 7).
Article 23
According the words of Lord: “If thou wilt be perfect, go and sell that thou hast, and give to the poor” (Matthew 19, 21), every novice, once steps into the monastery, has to hand over to the management of the monastery all his money and movable property, he can keep only what he will be allowed. The monks cannot own anything, but after the example of the first Christians (Acts 4, 32) everything is common and to the monastery (6 rule of the First-second Ecumenical Council).

Article 24
The novice has to dispose the property gained before the beginning of the monastic life before he is tonsured into rasso (6 rule of the First-second Ecumenical Council). If he give the property to the monastery, it remains to the monastery even in case the novice or monk leaves that monastery (19 rule of the Seventh Ecumenical Council).
If the monk inherits some property, money or something similar, he has to give it to the monastery of the brotherhood he belongs to, and he can keep that what would be approved. Also when the monk dies, his property belongs to the monastery of the brotherhood he belonged to and he has to do that by a signed will.

Article 25
The fasting is a mean for winning the body and its passions in order not to conquer the soul. The monks are obliged to fast (except in fast – free weeks) every Monday, Wednesday and Friday, then during the Lenten Fast, Apostles’ Fast, Dormition Fast and Nativity Fast. Also in one-day fasts: the Eve of Theophany, the Exaltation of the Cross and the Beheading of John the Baptist.
It is a rule that in fast days everybody in the monastery have to eat once a day, and in non-fast days – two times a day. Those who work harder jobs are allowed to eat twice during the fast days and in non-fast days – three times. The first day of the Lenten Fast and on Good Friday everybody (except the ill and the old ones) should restrain themselves from food (Tipik).

Article 26
During the fasts, as well as during the whole year, the monks should receive the holy communion more often with dignity (St. Pachomius, St. Basil the Great, St. Theodor Studit).

Article 27
Since the fast is a guarantee for healthy body and makes it week for passions, the illness tires it and thus it substitute the fast. The ill monks and novices may be excuse from the rigorous fasting during the Lenten Fast, i.e. to eat more times a day with oil (10 rule of St. Timothy of Alexandria) and fish.
Otherwise, when the monk is ill, he has to show patience and faith. In some cases, with approval of the abbot, he can ask for help from a doctor and medicines, not forgetting that the healing is from God and that he has to address to Him in any case. But the danger is not small of falling into false thought that for every illness we need a help from a doctor. The illnesses are often punishments for the sins and we have them in order to incite a repentance in us. It is said: “For this cause many are weak and sickly among you” (1 Cor. 11, 30). Those ones should peacefully, leaving the doctor’s help, endure the sent illness until they see their own sins (St. Basil the Great). Thus, the doctor’s help should not be avoid totally, nor one should rest all his/her hope on it. But as we use our skill in the agriculture, and for the harvest we pray to God, or we trust our captain of the ship, but we pray to God to keep us from shipwreck, so calling the doctor for help, we do not give up the hope in God (St. Basil the Great).

Article 28
The monastery is a home for prayers and the monks have to pray constantly; more over the Apostle commanded to all Christians to pray to God constantly (Rim. 12, 12). That is way the monk, who, like a burning icon lamp hanging among the people, uses all the opportunities to pray to God, in his cell, in the church, while travelling, anywhere.

Article 29
All monks and novices attend all holy worships in the church. The brothers get up at least half an hour before the morning bells to get ready for the church. Only those who are ill, have a very important business to do or something else can be excuse by the abbot.
According the rule, everyone has to stay during the whole worship, from the beginning to the end (89 rule of the Nomocanon with the Great Trebnik). But if there are some very important business to do, it is allowed some of the brothers to leave the worship and to go do fulfil their tasks. (St. Basil the Great).

Article 30
During the worshipping in the church everybody stands and in some occasions they can seat. While standing nobody can lean from one leg to another, nor to lean on the wall; the head has to be kept little bowed downwards, the arms downward or crossed on the chest (St. Symeon the New Theologian), and when the thoughts are distracted, they should be get together and tie to the one that is being read or sing.

Article 31
Every untidiness, laughter and etc. in the church are subjects to condemnation (89 rule of the Nomocanon of the Great Trebnik). During the worshiping in the temple speaking is not allowed but everybody has to listen to the words of the prayers and songs having in mind the presence of the God Himself in the temple. In cases when something has to be said, it has to be said quickly condemning yourself for it (St. Barsanuphius the Great).

Article 32
The singing, during the worshipping, should not be loud, nor in a word’s manner (75 rule of the Sixth Ecumenical Council). The reading and singing have to be calm and understandable, without rushing or prolonging because the first one comes from the spirit of laziness and the second comes from the spirit of love towards pleasure (St. John Klimakos – St. John of the Ladder).
Article 33
The cell rule and confess of the thoughts the novice and the young monk will keep according to the command of his spiritual father or the abbot. Thereby they have to have in mind, as the holy Fathers said, that it is better to say short prayers, but diligently and every day that long prayers but not diligently and occasionally (St. Theodore the Studite). „In that day God will judge us not for the psalms or prayers – says St. Isaac the Syrian – but because of the omission of the prayers we left access to the devil.”

Article 34
The work is God’s command (1 Moses 2, 17) which was fulfilled by the Savour Himself as a carpenter up to 30 years of age (Mark 6, 3) and not working is a cause for every sin. The genuine monk does not eat the other people’s labour (St. Euthymius the Great), but he works in order to help those in need (St. Basil the Great). Thus in a monastery everyone works according to their strength and abilities not listening to the spirit of laziness which entices: do not tire your body in order not to get sick (St. John of the Ladder).

Article 35
When in our ordinary life we think strong about something and we do not see nor hear anything around us, also if the divine love becomes stronger and stronger in our soul, we will not have time to think about passions (St. Basil the Great). Therefore the abbot, as well as those who are entrusted a spiritual leadership (and everybody for themselves) have to watch out all the spiritual and body powers of every novice and monk to be always in work so the devil cannot tempt on doing evil. Let the body labour not be without spiritual labour: morals, learning, reading, and while doing: body labour, traveling, going to church, going to the dining room and so on, let the mind be engaged with a thought of the Holy Scripture, the works of the Holy fathers and their lives, with thinking about divine things, thinking about God (St. Pachumius the Great).

Article 36
The work should be divided (especially when the season works are over) so that every monk or novice can have at least two hour time for reading, learning and other own needs. Overall, everybody has to choose the middle path and not to let, because of stillness, prayers and reading, to cut the body labour and vice versa – because of the body labour, to let the mind to lose the capability for contemplation of God and remembering of Him. That is the rule of the religiousness (St. Theodor the Studite).

Article 37
Every task that is determined for the monk, regardless how low and rough it is in the eye of the world, he has to do it earnestly knowing that everything he works for God is not of small value, but it is big in spiritual sense, worthily for the Heaven and the reward there (St. Basil the Great).
Also everybody in the monastery every obedience has to do with great attention and care in order anything goes wrong or the money are spent without need, with the conviction that everything is to the monastery – to God and that for every little damage there is a need to give an answer in front of God (St. Cassian the Roman).

Article 39
When it relates to the resting – sleeping, the Holy Fathers determines that the monk should spent a half night or six hours (St. Barsanuphius the Great).
Knowing that the sleeping and dreaming depend on how the monk struggles spiritually in reality and surrendering to the dream, the monk protect himself with the cross sign and the prayer and clams down his own thoughts with remembering the good deeds and the providence of God. When he fill himself with good thoughts, for him the sleeping of the body will be vigilance of the soul, the closing of the eyes – the actual seeing God, and his silence rises, from his soul and strength, warmly praising of God (St. Antonius the Great).

Article 40
Everyday life of the monk is suitable to the ladder that leads upper and upper towards the Kingdom of Heaven, towards God. The strength which induce the monk on getting up that ladder is the zeal for his salvation and glory of God. Weakening and getting cooler of that zeal is the main reason for failure of the monk (St. Antonius the Great). Thus let every monk heat that saving zeal in himself with a labour and feats day and night, like St. Arsenik, often asking yourself: Why I am in this holy place? Am I here to fall where many have found salvation? Why am I wearing this cloths? To shame it? May be today is my last day in this world and tomorrow I can stand in front of the Righteous Judge.

V.ABOUT THE DUTIES IN THE MONASTERY
Article 41
The management of the monastery is led by the abbot with the brotherhood. All are obliged to live according the general monastic rules and to do own duties according this Organization.
The abbot with the brotherhood does these duties:
A) watches over the overall spiritual and material wealth of the monastery taking care the monastery to become a real classroom of God’s commands, as St. Basil the Great said, so that the monastery property can be improved and many agricultural and craft branches can be developed;
B) for the needs of the monastery, makes the annual account of the incomes and expenses as well as the final account and sends them on inspection to the Diocesan managing board;
C) makes decisions for alienation and putting into debt the monastic property and hands them over to the Diocesan managing board for confirmation;
D) makes decisions for writing off requests which cannot be paid and hand over to the Diocesan managing board the requests up to 100 000 denars and expenditures of the things that are determined by the Diocesan managing board, and beyond that sum he sends to the Patriarch’s managing board over the Diocesan managing board for confirmation;
E) makes decisions for leading and calling of lawsuits and for the conditions of the coordination and hands them to the Diocesan managing board for confirmation and brings them to values according to the rules determined by the Diocesan managing board. Everything that is over that sum is hand over to the Patriarch’s managing board, through the Diocesan managing board;
F) makes decisions for taking of or giving under a rent of the monastery property and hands them over to the Diocesan managing board up the value according the rules which Diocesan managing board will determine, and everything over that sum is handed over to the Patriarch’s managing board.
The brotherly decisions, which depend on the approval by the higher authorities, are done after the approval.
If there is a need, the abbot summons the brotherhood on a meeting. During the meetings a register is kept for the suggestions and the conclusions. The brother who keeps the register is determined by the abbot.

Article 42
The abbot of the monastery is a representative, a direct administrative and supervisory authority of his monastery and brotherhood, keeper of the church and monastic rules and executive of the orders of the competent authority.
The abbot is temporary or permanent. Either ways he is set or dismissed by the diocese prelate.
In a monastery, where there are more than four brothers, the brotherhood, under presidency of the diocese prelate’s delegate, suggests two candidates of whom the prelate names a temporary abbot. In a monastery where there are less than five brothers, the temporary abbot is set by the competent prelate. If in the brotherhood of the monastery there are less than three brothers, the prelate manages with the monastery through the abbot.
The temporary abbot can be set as a permanent abbot, because he led faultless life at least for ten years in the management of the same monastery, who make the wealth of the monastery twice larger spiritually and materially. The permanent abbot can be dismissed by the administration, or he can be transferred after an agreement, condemnation, or in transformation of the monastery from male to female or the other way round and he loses the permanence.

Article 43
In choosing and appointing an abbot, it is important that he is decorated with virtues, who is full with love to his brothers, knows the Holy Scripture very well and teachings of the Holy fathers, who is capable to lead to the path of God, who is not vain, does not get angry, who is not self-willed, who does not want to possess a lot (St. Basil the Great), one where the philanthropy and the strictness, the goodness and toughness and decisiveness and condescension are combined (St. Theodor the Studite), and not only who is older by age and tonsure.

Article 44
The duties of the abbot are:
A) caries out the commands of the competent prelate;
B) supervises the brotherhood to live according the monastic rules and in the spirit of their vows and he has to be a role model for all that, as the apostles commanded: “In all things showing thyself a pattern of good works” (Tit. 2, 7). In that way, showing with your life a good example of every God’s command and to those with who manages will not give them a cause to think that the God’s commands cannot be fulfilled or they can be easily avoid (St. Basil the Great);
C)takes care the worshipping to be by the church regulations;
D) he determines every monk a task that will do permanently or occasionally;
E)gives to the monks and novices a blessing for going out of the monastery for a certain time;
F) accepts novices, informing the prelate and the brotherhood about that;
G) takes care for the monastery and church treasury as well as for the library for which he can appoint a librarian;
H) submits a report to the competent prelate about the monastic life, especially for exceptional phenomena;
I) keeps a record with personal data of the brotherhood and writes a monastery chronicle;
J) leads a monastery property administration according the determined accounts;
K) represents the monastery before authorities;
L) supervises the work of his deputy, the economist and others.

Article 45
For the most important questions about the monastic life, regardless if they are from spiritual or material nature, the abbot, in the spirit of love, advices with the older and more experienced brothers (St. Theodor the Studite) because the authority of managing, which the abbot has, does not mean that he has a right for self – will, but he has to apply – towards himself and the brotherhood – the spirit of evangelic, canonical and Holy Fathers’ regulations.

Article 46
The assistants of the abbot in the monastery administration are:
1. The deputy. He is a direct deputy of the abbot. After advising with the brothers, the abbot suggest one of them for that duty to the competent prelate for confirmation and blessing.
If in the brotherhood there are more than four, with a blessing by the competent prelate, the abbot can choose two candidates together with the brotherhood, and the prelate will name one of them for deputy.
The abbot’s deputy: a) keeps accountant books, inventory and their supplements; b) compiles the drafts of the pre-accounts; c) at the end of the year he submits the balance documented sheets for the expenses and incomes to the abbot and the brotherhood; d) writes down every receiving and giving in the treasury diary.
The abbot is the one who gives commands and his deputy takes care for the accounts in the monastery and is the cashier (but the treasury can be entrusted to another brother). The abbot cannot manage with the treasury.
2. The spiritual brother, ecclesiast and confessor. He has to be older ecclesiast (23 rule of Nikephoros the Confessor). It is particularly related to female monasteries where the spiritual father should not be younger than 50. The spiritual father in the female monasteries, except in the holy mystery of confession, cannot talk to the sisters alone without knowledge or approval of the abbes can command them (St. Basil the Great). He is appointed and dismissed the competent prelate.
3. The economist takes care of: a) the monastery economy to be good and the fruit to be collected on time; b) takes care about providing, making reserves and for the heating the monastery; v) together with the abbot and his deputy signs financial documents which regard the economy.
4. The ecclesiarch takes care for the vestments of the clerics, dishes, covers, prosphoras, the cleanness of the temple and its other needs. With the deputy collects contributions in the temple and signs, with the abbot and his deputy, financial documents that concerns the temple.
Except the ecclesiarch, in the altar can enter monks and nuns to light the candles and icon lamps, to clean it and to serve the celebrants only if they get blessing by the prelate (15 rule of St. Nikephoros the Confessor).
5. The canonarch manages with the church worshiping and has to know well all regulations in the Tipikon, to study the characteristics of the liturgical order for every holiday and ordinary day and for them to inform the singers and the celebrants.
6. The guest recipient, whose duty is to welcome the visitors of the monastery, has to be serious, older brother, capable to explain the history of the monastery, especially the style and the scenery. Only he welcomes the visitors, serves them and talks with them.
Article 47
From close relatives of a monk, who is in the same monastery, only one can have a duty of an abbot or any other duty in the monastery management.

IV. ABOUT THE DINING TABLE
Article 48
All the members of the monastic community have common dining table. The dining room is like a second church. Before and after the meal one monk reads the prescribed prayer, and during the meal, one of the brothers reads the life of the saint of that day or some other book which is determined by the abbot. And when nobody reads, it is obliged not to talk during the meal.
During the meal the monk does not allow his all mind to be preoccupied with the meal, but to listen to what is reading with attention or to thing religiously. Also he should not take the food restlessly with big bites and loudly because the man of God is neat in everything – in the way of speaking and seeing and eating and drinking (St. Theodor the Studite).
Out of the dining table and out of the determined meals, by the rule, nobody eats anything. There are some exclusions for the sick, older monks and guests, and after the blessing of the abbot, the food can be taken to the cell if it is necessary. Otherwise, there should not be food in the cells.
During the travelling, according to the possibilities, monks should eat in the determined time for the meals.
After the compline nobody takes food, drink and nobody talks to anybody.

Article 49
The Christian does not eat for pleasure, as a slave of the stomach, but as a God’s servant because of the body’s need to do the things that Christ commanded (St. Basil the Great). So the food in the monastery should not be prepared with too much effort but to satisfy the hunger (St. Basil the Great).
Because the human body needs various nutritious food, thus the best way of eating is of everything that is allowed to eat a little (St. Nilus of Sora), and not to eat only one kind of food, and the others to be left over. When a person have a bad effect on his health of one kind of food, he should not be forced to eat it.

Article 50
In a monastery, when the Tipik allows, one or two meals are cooked. More meals cause last (St. Macarius the Great).
On the dining table there should be bread and as much food as it is enough for everybody, and never to eat too much: fish, cheese, eggs, cakes, fruit and similar – less but equally (St. Pachomius the Great).

Article 51
According the words of the Apostle: “It is good neither to eat flesh, nor to drink wine” (Romans 14, 21), the monastic food is without meat. In exceptional situations monks and novices are allowed to eat meat who are ill after an adequate document from the monastery management for which the prelate decides. Also, in exceptional situations, as a medicine, it is allowed for the monks to drink an alcoholic drink moderately. The young monks and novices are forbidden to drink alcohol (St. Pachomius the Great).

Article 52
When there is a celebrating of the name of the abbot or one of the brothers (if it is possible there is a liturgy and the person who is honoured at the celebration is excused from the daily duties), beside the regular cake and the wheat, the lunch for the brotherhood can be with an additional meal and a cake. Such addition can have on Sunday, on holidays and on the Saint’s day of the temple. But the monk should never leave behind the warning of St. John the Ladder: “The servant of the stomach thinks about the food to celebrate the holiday, but the God’s servant thinks about virtues to become richer”.
The monastery never organizes feasts for anybody. The Christian treat is unusual and simple (St. Basil the Great).

VII. ABOUT DISCIPLINE AND DECENCY
Article 53
The man takes care for the health of his body, but he is not worried equally for every part of the body, on the contrary the monk’s love for the brothers should be equal for everybody (special favour must not exist to anybody), and the respect should be showed equally to the rank and spiritual value of everybody (St. Basil the Great).

Article 54
Asking for the first seats and honours is not in accordance to the Christian science (Luke 14, 7). Thus the monk takes the seat that is determined for him. But in order everything to be nice and neat, after the example of the Holy Fathers, the one who is firstly ordained, became a monk or has a duty in the monastery management, he may have a primacy, and from the novices the one who came into the monastery before the others, regardless the age and the profession he had in the world.

Article 55
In the personal referring the novices call each other “brother”, and the monks – “father”. The monks call themselves “father”, and the novices “brother” (St. Benedict of Nursia).

Article 56
The monk belongs to the monastery where he was tonsured permanently, he cannot go out of it by his own will, to go to another monastery or to move privately (21 rule of the Seventh Ecumenical Council), but the competent prelate can transfer him into another monastery if necessary (4 rule of the First-second Council) or because of some exceptionally excusable reasons, after a request.
Also, if necessary, with approval by the competent prelate, the monk can do a certain church service and be out of the monastery, but always stays in a spiritual community with his monastery. The general regulations of this Organization are also valid for these monks.

Article 57
The monk who escapes – he distances himself, but if he returns he gets a blessing again (but not the rank of the tonsure) that he can wear a monk garment (14 rule of St. Nikiphorus the Confessor). But if he totally leaves his rank, he does not have any approach to the monastery (25 rule of St. Nikiphorus the Confessor), not he can tonsure again.

Article 58
The monk must not go to an inn (24 rule of the Council of Laodicea), but during travelling, if necessary, he can sleep over in it (22 rule of the Seventh Ecumenical council).
When he is on a duty out of the monastery or on a trip, the monk must pay attention on his behaving, words so that he cannot lead anyone to condemn the brotherhood. ”Because we are watched by many eyes and we are talked by many lips. Be careful, so that people cannot say about you: “where is their God?” (Ps. 18, 10), “what kind of virtue do they have, what deed?” (St. Theodor of Studite).
After coming back from a long travelling, the monk has to confess (St. Basil the Great).

Article 59
Regardless the cause, the monk cannot to sue anybody on a world court (St. basil the Great) without knowing and approving by the competent prelate (4 rule of the Fourth Ecumenical council) nor he can be a godfather (84 rule of the Nomocanon with the Great Trebnik). It can be allowed only if the monastery has been as a godfather to a certain families.

Article 60
The monks and the novices should love the silence and to be silent as much as possible, because who likes silence, he is closer to God and His angels (St. Antonius the Great). Because of the necessity of the work, or rejection the state of obstruction, the monk can stop the silence, but even then the conversation has to be of appropriate character: about the work, some questions from the Holy Scripture, about the liturgies, about the life of a saint, the conversation with God, the everlasting suffering of the sinners and similar (St. Theodor of Studite).
Also they cannot write to anybody, nor can they get letters without approval by the abbot (St. basil the Great).

Article 61
With the seriousness of the repentant life that the monk should lead, it is inappropriate to make jokes and to laugh, as well as to participate in it (St. Pachomius the Great); also it is inappropriate to attend theatres, cinemas, singing and listening to world songs on the radio or television.

Article 62
A monk and a nun cannot speak alone, nor to eat, as well as her cousin (20 rule of the Seventh Ecumenical council). The monk and the nun must avoid conversations with strangers from the opposite gender; only if it is necessary, but short conversation.
The strangers cannot go into the monks and nuns’ cells; it can be approved by the abbot only for the parents or the closest relatives.

Article 63
Nobody can talk about the inner monastic life, regardless if it is praising or criticizing, from the novice to the abbot.

Article 64
The abbot must not praise, tell of or punish the brotherhood in a moment of excitement, but when he is calm because to tell of a brother filled with anger does not mean his relieving from the sin, but the abbot throws himself into a sin (St. Basil the Great). He must not do that in front of novices and strangers (clergymen, monk and laymen).

Article 65
“To pay visits to own relatives or friends is opposite to our vow”, said St. Basil the Great. Therefore only if the abbot suggests and the competent prelate approves, the monk can visit the relatives in exceptional cases.

Article 66
Smoking is forbidden for the novices and monks.

VIII. ABOUT THE VISITORS OF THE MONASTERY
Article 67
The visitors who come from a distance places are offered some food, especially the poor ones. The abbot decides how the quests should be received. He usually determines the visitors to stay overnight out of the monastery or out of the wing of the building where the brotherhood live.

Article 68
The pilgrims and all who come to the monastery because of religious reasons, can stay in the monastery at most three days with the blessing of the abbot or his deputy. Longer can stay, with approval of the competent prelate, the relatives of the monks and novices, as well as persons who did a lot for the monastery.
The monastery cannot receive a monk or a nun from another monastery longer than three days if they do not have a blessing for travelling by their abbot; for a longer time from the competent prelate.

Article 69
The quest rooms must be clean and the furniture have to be modest, without any luxury, as it suits for a monastery. In every room, in the cells, the dining room, the kitchen and workrooms, there must be icons and in the dining room there must be an icon lamp.

IX. FOR THE REMEDIAL MEASURES
Article 70
The sins of the monk, as well as of any other Christian, are spiritual illnesses for which the Holy Fathers wrote down these appropriate remedies:
1. warning and rebuke;
2. standing in the church or in the dining room;
3. eating dry;
4. deep bows;
5. eating raw with deep bows;
6. silence with deep bows;
7. distancing (the distanced do not attend the common prayers and works, they eat separately, nobody from the brotherhood can stand with him, talk to him or pray with him);
8. Holy Communion ban.

Article 71
In order to remedy the mistakes together, it is allowed every brother to warn and advice another brother. If it is not successful, then he tells the abbot, because St. Basil the Great commands: Do not hide the sin of the brother, as you can condemn your brother. But all that in your monastery, in other monastery if he is asked (St. Barsanuphius the Great). The abbot first uses mild measures: advice, warning, rebuke – alone or before the brothers – and then, if necessary, stricter measures.
For all these remedial measures, the rules of St. Basil the Great and St. Theodor the Studite have to be used.
While using them, it is important to have in mind the spiritual and physical characteristics of the offenders, the conditions under offends were done, the nature of the offends, and always taking the punishment as a mean for correction, according the directions by the prelate to the monasteries in his diocese.
If somebody from the brothers do not correct, then he is handed over to the competent prelate.

Article 72
Corporal punishment is forbidden for any kind of offend (St. Theodor the Studite).

Article 73
In order the truth to be revealed, the monk and novice can, calmly, to tell excusable facts that they know about the accused in the brotherhood or about himself. If it is determined that the accused is guilty, he will ask for forgiveness and will stay silent.
To approve the one who makes mistakes and consciously to take him into protection brings condemnation before God and before people and it is punishable. If it is confirmed that the person did not know the occasions exactly – he should be forgiven (St. Pachomius the Great). Generally all who make mistakes by not knowing, they should be forgiven and given a good advice (St. Pachomius the Great).

Article 74
If the abbot makes some mistake, he should be warned by the oldest brothers (St. Basil the Great). If he remains persistent – the competent prelate has to be informed.

X. ABOUT THE BURIAL OF THE BRETHREN
Article 75
After breathing out the last breath, the body of the deceased is ready and dressed according the regulations of the Trebnik and put into the casket, all the brethren are gathered dressed properly for the occasion and carry the deceased into the paperta where over him the others read the Psalter. After the funeral the relatives of the deceased are called and persons who did some important thing for the funeral.
Forty days after the death, if possible, after the vespers, they serve a requiem – panihida. The next morning, there is a liturgy and after that there is a commemoration on the grave. If it is not served a requiem, then it is served after the liturgy. The dining table in the monastery is set with simple food.

XI. ABOUT THE FINAL REGULATIONS
Article 76
This Organization refers to male and female monasteries with appropriate substitutes of the names: sisterhood, abbes, nun and other names.
The Organization of the Inner and Outer Monastic Life has to be read at least twice a year (on the day of St. Basil the Great and during the Lenten Fast), and to the novice before he/she becomes a monk/nun (St. Macarius of Alexandria).
This Organization was established by the Holy Synod of Bishops of the Macedonian Genuine Orthodox Patriarchy and Church on the basis of the article 21 of the Constitution of the Macedonian Genuine Orthodox Patriarchy and Church with a decision made by JH br. 22 beginning from 01 to 10 January 2010 and is put into effect on 01 February 2010.

This entry was posted in Мвпцсвјк. Bookmark the permalink.

Comments are closed.