ВОВЕД ВО ПРАШАЊЕТО ЗА БЕСМРТНОСТА НА ДУШАТА

vasneztov102
Јас сум бог на Аврама,Бог на Исак,Бог на Јаков.Бог не е Бог само на мртвите,туку и на живите (Мт 22,32).Оваа вистина која ни ја открива Светото Писмо е првото учење во кое треба човек да поверува за да се спознае себе си кој е тој,која е целта на неговото суштество на овој свет и кое е неговото значење.Без оваа од Бога откриена вистина,човек не е способен да се спознае себе си,бидејќи недоволното познавање на од бога откриените вистини го води човека кон лажни теории и погрешни учења,а ова пак доведува до апсурдни заклучоци.Бидејќи умот сам по себе не е способен да проникне во тајните. Откровението е светлост која просветлува и го води човековиот ум во неговите истражувања кон вистината.Држејќи се за светлоста,покажуваме на дијалектички начин дека човек има бесмртна душа…
За да може филозофијата да дојде до вистински заклучоци,филозофирањето мора да биде основано на откритие (Божје).Филозофот мора да верува дека ја примил живата душа од Бога за да може да ја познае.Всушност тој (секогаш) веќе знае дека во него постои нешто што е различно од материјата но незнае што е тоа. За да тој увид стане сознание неопходна е верба во од бога откриената вистина.Оној кој филозофира мора најпрво да поверува во духовната природа која го сочинува (во исто време)и оној кој што создава е предмет на сознанието,дури тогаш може да тежнее да ја познае во целост таа природа.Постоењето да живата душа е неспорен факт за верниците но е скриена тајна за неверниците.Верата е околу душата, која што се наѕирнува себе си и проникнува во невидливото и скриеното.Бог на човекот му го открил неговото возвишено потекло и му овозможил на човекот да ја познае бесмртноста на својата душа за да го првилече кој Себе,за да ја побуди доблеста и води скалата на самоусовршувањето.Отфрлајќи ја од бога откриената вистина значи отфрлање на идентитетот и целта на светот,за кои сведочи Самиот сезнаен Творец.
Тој не створил ништо што е неделотворно.Човековото усовршување во случај да нема жива душа (во човекот)би било и бесмислено и невозможно-неопходно со ставот на назначувањето и целта на светот ,бидејќи без тоа креирањето на човека би била само бесцелна игра.
Никој според тоа не вели дека е голем човек (само) по својот егоизам.Бидејќи е навистина голем и духовен човек кој е створен по образот на својот Творец и Бог.Тој е затоа боголик и од бога вдахновен и приемчив за Божјото откровение ,и затоа е заради своето возвишено потекло,господственоста на својата природа и карактерот на својата душа повисок од сета створена природа.Духот човечки се воздигнува кон Бога и е просветлуван од Божјата светлост,развејувајќи ја маглата на темнината на материјалното (во човекот)го познава “она што окото не го виде,увото не го слушна,ниту влезе во срцето човеково”(1,Кор,2,9)
Бог живее и работи во човекот…Оној кој во себе неможе да го содржи ниту целиот космос,живее мистично во срцето на микроскопскиот човек.Ова звучи чудно,но е вистинито,начинот е мистичен а Божјото Откритие се пројавува низ сопствените учиноци. Бог е бесконечен и космосот лежи на дланката на Неговата рака а човекот е грст прашина.Но сепак човекот се возвишува,над космосот и над Небесата и со умни очи го гледа височеството на креираното ,го испитува и истражува космосот со својот ум,ги открива законите кои го управуваат космосот,ги премерува огромните растојанија и димензиите на небеските тела,сознава за специфичната тежина,цврстина и количината не елементите од кои се состојат небеските тела,и воопшто гледано за нивната природа и за привлекувањето и одбивањето на огромните планети во космичките пространства.
Просветлен од Божјата светлост човековиот ум се воздигнува кон Творецот на космосот,го проучува Неговиот карактер,го формулира тврдењето за неговите својства…Просветлен од Божјата светлост и поткрепен од Божјиот благодет,човекот се возвишува над сите неразумни природи и иако облечен во земско тело,се натпреварува со природата на небеските Ангели…
Божјата Премудрост го створила човека како возглавление творечко за тој да може да го разбере и познае својот Творец и Бог…Човекот е причина за творењето на светот.Да,човеку Бог те створи бог на земјата. Гревот и отргањето од Бога те лишува од тоа знаење.Гревот и отргањето од Бога ти го затемнува твојот ум створен да го гледа Бога.Тие те заведоа на погрешен пат и насочија во калта на страстите,кои ја замрачија светлоста на образот(Божјото во тебе).Да,признај дека си за образот и подобието Божјо ,и дека имаш бесмртна душа која е назначена од благодетот (Божји) да живее вечно.Истражувај се себе си за да увидиш и увери се колку твоите активности и колку твоите дела сведочат за бесмртноста на душата.
lazareva-subota
Докази за бесмртноста на душата
1.Активности на душата како доказ за бесмртноста
Разумната душа човечка се занимава со умно размислување,трага за причината на своето постоење,се водигнува кон идејата за Бога и неопходноста на неговото постоење.Овие размислувања стануваат мислени и мора да имаат мисловна причина.Бидејќи светот во кој човек живее е материјален,неопходно е потеклото на разумната душа да го доведеме во врска со другиот нематеријален свет.Ова не обврзува да ја признаеме бесмртната душа како таква,бидејќи смртта владее само на телесното на материјалниот свет,додека душата бидјќи е создадена од материјата на овој свет,не е подложна на смртта.
Умот се воздигнува до разбирањето на нематеријалните работи.Да е умот по природа материјален,тој не би бил во состојба да ги поима идеите на нематеријалните работи.Разумната душа човекова поседува,не само моќ за трагање по работите кои се во природата идејални,туку и моќ за идејализирање на работите кои се потполно материјални,ослободувајќи ги истите од нивната материјална мрежа и согледувајќи ги како апстрактна идеја,како и моќта на воздигнувањето до универзалните идеи низ интуитивното размислување.
Душата е свесна за себе и свесна за својот концепт.Душата проникнува и тежи да ги осознае не само надворешните објекти,туку и да се спознае сама себе си и своите активности,да расудува за себе и изрекува побарувања без оглед на своите чинови и активности.Душата не само што ги прима во себе изобилствата на вистината,туку и самата станува ризница на мноштвото помислени вистини,таа ги поима вредностите на тие вистини и тежнее да живее во духовниот свет на овие вистини.Ова сведочи за бесмртноста на душата.
Филозофите кажуваат:се што е самодејствено и насекаде дејствено е бесмртно.Од тука душата секаде дејствена во себе и по себе е бесмртна.
2.Тежнеење на душата како доказ за нејзината бесмртност.
Разумната душа има надприродно бескрајно тежнеење.Кога разумната душа би зависела од телото и умрела заедно се телото,тогаш таа нужно би била потчинета од телото,и би го следела во сите негови барања.Независноста (на душата од телото)во тој случај би била спротивна како на законите на природата така и на разумот,што би ја нарушила хармонијата помеѓу телото у душата.Доколку е зависна од телото душата би му се потчинувала и би го следела во сите негови барања и желби,додека напротив душата управува со телото и му ја наметнува својата волја.Душата ги потчинува и зауздува потребите и страстите на телото ,и управува со нив на своја волја.Овој феномен му е познат на секој човек ,и кој е свесен за својата разумна душа свесен е за господарењето на душата над телото.Послушноста на телото кон душата,кога тоа го води кон самопорикнувачко жртвување во име на нејзините возвишени идеи,е доказ на господарењето на душата врз телото.Владеењето на душата (над телото)е душевно жртвување на нејзиното тело до смрт во име на нејзините принципи,идеи и ставови,би било потполно несватливо душата да умира заедно со телото.Смртната душа никогаш не би можела да се воздигне до такви висини и никогаш не би можела да се предаде себе си на смрт заедно со телото во име на бесмислените апстрактни идеи,бидејќи за смртната душа ниедна возвишена идеја и ниедна возвишена храбра мисла тогаш не би имала никаква смисла.Затоа душата која е способна за такви работи мора да биде бесмртна.
3.Историски докази за бесмртноста на душата.
За бесмртноста на душата сведочи универзалното верување во нејзината бесмртност.Историски факти покажуваат дека сиот човечки род верува во животот после смртта.Ние оваа надеж ја среќаваме како код на варварското и дивјачкото,како и кај цивилизираниот народ фактот дека луѓето во минатото и на секој степен на развој ја прифатиле идејата на животот после смртта и имале надеж во него, е доказ човековото најдлабоко уверување во бесмртноста на сопствената душа.Оваа надеж во бесмртноста зрее во цврстото уверување и се развива се до таа мера да сите морални човечки активности почнуват да извираат токму од ова уверување .Овој феномен би бил невозможен кога верувањето во бесмртноста на душата би било само изразување на човековата егоистична желба дека не е засновано во самата природа на човековиот дух и не извира од длабочините човекови.Мудреците на сите времиња зборуваат за бесмртноста на душата.
Здравата филозофија секогаш ги отфрлала учењата на оние филозофи кои во раличните епохи заведувале во епикуреанизам.Негирајќи ја бесмртноста на душата значи да се припишува крајно сериозна грешка на Божјата Премудрост,што воопшто ја потиснала таквата илузија на една таква химера во човековото срце.Човекот,да не е бесмртен не би имал разумна душа,ниту би бил во состојба воопшто да ја замисли бесмртноста.
4.Метафизички доказ за бесмртноста на душата.
За бесмртноста на душата сведочи и истражувањето на моќта и особените својства на душата.Едноставноста на душата и нематеријалноста на нејзината супстанца,укажуваат на нејзината бесмртност.Исто така нејзината самосвест,нејзината моќ на слободен избор и самосуштиноста(autexousion),и континуирната активност на нејзинииот дух,покажува дека душата го живее ентитетот кој во себе нема причина да умре,ниту да се распрска,ниту да исчезне.Затоа сево ова сведочи дека душата опстанува и после своето одвојување од телото,и е бесмртна.
Платон ја докажува бесмртноста на душата пред се од нејзината едноставност и нематеријалноста на нејзината супстанца.Во врска со одењето на душата од овој свет,Платон објаснува дека при смртта на човекот,умира неговиот смртен дел,а бесмртниот негов дел се одалечува од смртта,останувајќи цел и неуништив.”Затоа нема сомнеж дека душата не е бесмртна и неуништива”.
5.Теолошки доказ за бесмртноста на душата.
Разумната човекова душа,станувајќи едноставна и (сочинета)од нематеријална супстанца,и имајќи такви својства за сопствениот развој,усовршувањето и достигнувањето на крајно намерната цел мора да биде бесмртна.Ако е човековата душа смртна поради која цел тогаш,човек има такви возвишени својства,такви морални моќи,такво прифаќање на возвишеноста и такво бескрајно тежнеење сиот свој духовен и морален живот?Овој проблем е решлив доколку се признае бесмртноста на душата .Без признавањето на бесмртноста на душата настаните на човековиот духовен и морален живот остануваат нерешлив мозаик,својата борба со својот етнички и духовен живот,останува без борба и стремеж без цел.
6.Етички доказ за бесмртноста на душата.
За бесмртноста на душата сведочи и тежнеењето на душата кон највисоки добра.Под највисоки добра ги подразбираме оние крајни добра,кои се суштински и вистински повисоки од сите останати добра во кој човек може да пронајде свој етички спокој,апсолутен мир на душата и духовна радост низ која неговата душа се исполнува со неискажана мислост.Тоа крајно добро е најсовршеното добро ,збир на добра во која секоја мечта е задоволена и секоја надеж исполнета.Тоа највисоко добро е Царството Божје кое е духовна заедница ,заедница на бог и на луѓето,и на човековото учество во светоста,љубовта,благодетот и блаженството Божје.Царството Божје е она за кое човек огнено копнее и трага,за кое се бори во текот на целиот свој живот на земјата, жртвувајќи ги сите добра на овој свет за да се насладува во Царството Божје.Но иако човек жртвува се,за да го придобие тоа најголемо добро,тој сепак(во овој живот) само делумно ја допира етичката среќа (Царството Божје) затоа што во време на неговиот живот на земјата ,власта на ѓаволот приредува безбројни причини за жалост.Човек е невозможно во овој свет да постигне потполно блаженство,затоа што спокојот на неговата душа и мирот на неговото срце често се нарушени со тешки телесни маки,навреди и жалости од страна на ближните,пустошење и разрушување кое го носи војната,стадањето од гладот и болестите,ужасот од земјотресите,несреќите кои ги снаоѓаат нивните сродници и пријатели, и воопшто земено жалостите кои доаѓаат од моралните и материјалните причини.Сето ова ја ограничува етичката среќа на човека во овој живот ,а копнежот за највисокото доброостанува неисполнето.Но,сам по себе овој копнеж е изразување на чувствата на извесната празнина во душата која бара да биде исполнета ,како и надежта за можноста на потполното исполнување.Сето ова нужно не води кон заклучокот дека душата чиј бескраен копнеж останува неисполнет во овој свет,го примети потполното исполнување на своето тежнеење дури по свршувањето на овој живот и влезот во вечниот живот каде е најголемото добро и апсолутното Блаженство.
Копнежот на душата за највисокото добро во овој свет и живот се исполнува само делумно и само во ограничена мера,и тоа не само таму каде што владее злото,туку и таму каде што преовладуваат доблеста и светоста затоа што ѓаволот и таму каде што е доблеста напаѓа и се бори против Царството Божје сеејќи плевел во житото.Разумот затоа бара да признаеме дека совршеното исполнување на копнежот кон највисокото добро,ќе се исполни во идниот живот каде владее апсолутна љубов,радост и мир(на Царството Божје).На тој начин самиот силен копнеж за највисоко добро,од една страна сведочи за тоа дека човекот потполното исполнување на таа своја желба ќе ја оствари во идниот живот,додека од друга страна не уверува и во бесмртноста на душата човекова.
7.Добрината на Створителот како доказ за бесмртноста на душата.
Целото создание зборува за добрината на Бога,Оној Кој преобилно дарува со средства за остварување на среќата на Своите свечени суштества.Среќата човекова би требало да биде потполна,се додека човек располага со тие средства и го има на располагање сиот создаден свет.Но,сепак среќата човекова е непотполна,и секојдневно гледаме луѓе да се жалат дека се несреќни.Бескрајниот копнеж нека го исполнува срцето човеково,кое е тешко рането од празнината (која ја чуствува)во себе,непрестанато тежнее истата да ја исполни.Човекот се бори за исполнување на копнежот на своето срце,но неговото срце и понатаму останува празно.Ниедно од добрата на земјата не е доволно да ја исполни таа празнина на човековото срце.Неможе да се угаси тежнеењето човеково,неговото срце останува рането и среќата се одалечува од него.Причината за ова незгаснување не е во самата природа на работите,туку во душата човекова,која бидејќи бесмртна ,има бескрајно тежнеење и која затоа како жеден елен,силно тежнее и го сака насладувањето на највисоките добра кое е и нејзината крајна цел…Добриот Бог не би го втиснал во срцето човеково копнежот,кој човекот го прави несреќен,да не го наменил за човека и задоволувањето на тој копнеж.Од тоа што тој копнеж останува неисполнетво овој свет,следува таа да биде исполнета по човековото одење од овој свет,во идниот живот,каде човек ќе живее среќно и вечно.Затоа стремежот кон највисокото добро е доказ за бесмртноста на душата.
Ако човек воопшто наоѓа некаква релативна среќа на оваа земја,он ја пронаоѓа во убедувањето дека има бесмртна душа и дека по завршувањето на сегашниот живот почнува идниот бесконечен живот,во кој ќе се насладува во совршена среќа.Ако човек воопшто пронаоѓа некаква утеха во овие животни болки,тој ги пронаоѓа во надежта дека во идниот живот ќе се насладува со најголемите добра.Ако во немирното море и во бурата на животните искушенија,човек воопшто пронаоѓа некакво мирно пристаниште,тој го пронаоѓа така што се ориентира кон бесмртноста,во која се наоѓа најголемото добро…Ако човека го лишите од надежта од идното насладување со најголемото добро,човекот станува најнесреќно суштество,а неговиот живот ноќ без месечина…Таквиот човек,скршен и во жал,талкајќи низ животот,може во очај и сам на себе да си го одземе животот.Заради тоа,надежта во насладувањето од највисокото добро,бидејќи има моќ на утеха,е Боженствена и како таква-вистинска.Од тука човек,надевајќи се на уживање од најголемото добро-верува дека има бесмртна душа.Бог на мистичен начин не известува за тоа и Божјата добрина,која се појавува насекаде го уверува човекот дека има бесмртна душа.
8.Идејата за бесмртната душа во нас како доказ за бесмртната душа.
Дека човекот има бесмртна душа,докажува и самиот факт дека тој во себе ја носи идејата за бесмртната душа.Човекот доаѓа до идеите на основа на светот кој го опкружува.Природата секојдневно го учи човекот тза смртта на сите суштества и нивното потполно исчезнување.Така идејата за смртта и исчезнувањето би требало да биде човековиот конечен заклучок…Меѓутоа човекот,и покрај сликите на смртта кои ги гледа секојдневно-ја носи во себе идејата за бесмртноста.Како човекот од идејата за смртта дошол до идејата за бесмртноста?Како почнал да верува во вистината за бесмртноста и на неа го основал сиот свој живот?Процесот (идејата) за бесмртноста од (идејата) смртноста е невозможен и затоа неспроводлив.Човекот до идејата на бесмртноста не дошол на основа на природата.Идејата за бесмртноста е од самиот Бог и само Бог може на човекот да му подари идеја за бесмртноста…така човекот идејата за бесмртноста ја добива од самиот вечен Бог.Човекот како суштество кое е кадарен да ги добива даровите од Бога има прифатливост за подароците од Бога и кадарен е да го поима Бога и Неговото Откровение.Човекот идејата за бесмртноста ја прима од Бога бидејќи не можел да ја прими од ниедно друго место.Значи човекот има прифатливост за Бога,го поима Бога имајќи дух на заедништво со Бога,кој се пронаоѓа Себе си(човекот)заради тоа човекот не е бездушна и безумна материја,туку суштество со душа и ум прифатливо за Божјото Откровение.Таквото суштество мора да има бесмртна душа,бидејќи е во заедништво со Бога и бидејќи Бог го подучува со дарбата за усовршувањето,кои без бесмртноста би биле бесмислени.Човекот Затоа има бесмртна душа.
9.Моралното задоволство кое се раѓа во човекот од доблестите на животот како доказ за бесмртноста на душата.
Оној кој живее со доблесен живот го испитува во себе задоволството кое е непознато на оние кои не живеат доблесно:на пример,кога ги олеснува проблемите на оние кои се во немаштија,кога ги теши несреќните и ги прави да учествуваат во нивната сопствена среќа,кога имајќи две кошули едната ја дава на човекот кој се тресе на зимскиот студ…Насилството над правдата го побудува доблесниот човек кон одвратност и одбрана на правдата.Таквиот човек се бори за правдата,вистината и слободата.Кога умира,во последните моменти го опипува задоволството кое го исполнува неговото срце бидејќи умира борејќи се за доблеста.Тој не се грижи за себе,тој е рамнодушен кон сиот сопствен живот,тој ја презира смртта и се грижи исклучиво за резултатот на својата борба,за својата победа,за победата на правдата,за триумфот на вистината и поразот на лагите,за разрушувањето на тиранијатаза ослободување и кинење на оковите робовски.Како е необјасниво ова чувство!Тоа е нерешлива загатка за оние кои не веруваат во бесмртноста.Единствено бесмртноста може да го инспирира човека на бесмртните идеи.Единствено бесмртноста може да ја открие вредноста на доблеста на оние кои копнеат за доблест…Единствено бесмртноста го побудува човекот на големи жртви.Она ги инспирира војниците да положат живот за својата должност.Таа ги поттикнува на самооткажување оние кои тежнеат кон знаењето за доброто на човековиот род.Таа ги подигнува светите Маченици во нациите. Таа ги теши оние кои гладуваат за доблеста . Таа го успокојува срцето кое е рането од неблагодарноста. Таа ги поттикнува богатите да го раздаваат своето богатство на сиромашните и сиромашните да го издржат своето сиромаштво со морален мир. Таа на смртникот му дава храброст мирно да ги исчекува доаѓањето на смртта.Бесмртноста зборувајќи мистично во срцето човечко,го побудува на сите негови благородни дела.
Моралното задоволство кое се раѓа во срцето на човекот е плод на бесмртноста на душата,која е по образот Божји и која затоа ги носи во себе карактеристиките на вечната своја трансформација.Душата е свесна дека е бесмртна и поради тоа го побудува човекот на жртви заради правдата,вистината,убавината,добрината и совршенството.Бесмртноста исто така му дава на човека храброст потребна за исполнување на нејзините заповеди и го наградува со чувството на моралното задоволство како кауција на најголемото добро што е подготвено за човекот.Човекот е значи создаден за бесмртност.
10.Идејата на вечноста како доказ за бесмртната душа.
Човекот ја воведува идејата за бесконечноста во се што го интересира.Тој тежнее да го прошири своето живеење и на сите можни начини пробува да ја постигне целта кон која тежнее…Човековата борба на земјата е насочена кон обезбедување на сопствената вечност.Човекот копнее и тежнее низ своите откритија и достигнувања да остави зад себе неизбришаните траги на својот живот.Мислата за посмртната слава,негов е најсладок сон,кој ги ублажува маките и напорот кои ги вложува за да го продолжи сеќавањето на своето живеење.Човекот не сака да обрнува внимание и намерно ги затвора очите пред фактот дека променливата природа на работите во овој свет е недвосмислена,и секогаш од почеток зборуваат за пронаоѓањето на сите.Тој тежнее да го продолжи,ако не себе си,барем своето име.Тој не може да се смири со понижувањето(исчезнувањето).Тој верува дека го продолжува својот живот низ својот подмладок.Некој внатрешен глас го убедува дека нема да исчезне по завршувањето на својот живот на земјата,туку ќе живее на друго место,насладувајќи се со задоволство кое ке биде награда за неговите постигнувања на земјата.Човекот ја смета смртта во суштина немоќна,но очигледно со препреките на своите (бесконечни) планови,продолжува да вложува напор,заборавајќи на смртта и движејќи се низ животот повеќе како бесмртно отколку како смртно суштество.Штом се повеќе му се гледа дека неговите достигнувања ќе продолжат да живеат и по неговата смрт тоа се повеќе го инспирира.И ете ,некој чудни тајни:гроб и смрт (за него),како тенките облаци се развејуваат од одблесокот на зраците на бесмртноста!
11.Љубовта кон убавината,добрината,вистината и правдата како доказ за бесмртноста на душата.
Љубовта кон возвишените работи е психички феномен кој сведочи за постоењето на душата,додека самиот карактер на работите со која се окупира душата зборуваат за нејзината бесмртност.Внатрешната наклонетост на човекот кон филозофијата,желбата низ релативно совршената радост достигне до совршената,неискажана радост во пронаоѓањето на вистината,сведочи за човековата духовна природа и нејзиниот карактер.Љубовта кон убавото,доброто и вистината е скалило по кое човек се изгига над видливото создателство кон спротивиот духовен свет каде душата ја наѕирнува мудроста на Творецот, ги зачувува Неговите прекрасни дела,му се восхитува на неговата семоќ и секаде го открива Неговото присуство.Бог му зборува на човекот лице во лице!Дали Божјата Премудрост би го обдарила човека со такви моќи за човекот туку така да исчезнува во гробот?Какво би било тогаш нивното значење?Од каква корист би биле ако се исчезнува после смртта?
Како што тоа се случува спротивно на природата,прашината се разнесува со возвишените идеи?Како тоа физичкиот човек повеќе сака да работи во истражување на надприродното отколку природното?Од каде во материјата тој ерос кон духовните работи?Каде заминува тој ерос?Каде оди рабоста Боженствена,духовна амвросија која го оживува човекот кој се занимава со филозофија?Во каков однос се материјата и духот?Каква корист од тоа има материјата,особено со оглед на тоа дека таа веќе ја чувствува болката и маката,како се повеќе таквите духовни восхитувања и задоволства се разможуваат и зголемуваат?На каква тоа радост се радува телото додека духот се опива со небескиот нектар?Ако е човекот само материја,зосто тогаш материјата не се задоволува со тоа што ќе се валка самата во себе,туку тежнее да се воздигне?Ако телото човеково чека гроб и потполно распаѓање,зошто тоа тогаш се жртвува?И што е најчудно од се,зошто Бог би се открил на телото,ако е судбината на телото човеково потполно да го изгуби знаењето за Бог?
Човек трага Кон Творецот на светот,кон неговиот предобар Уметник,кон Организаторот на космосот. Човекот тежнее да го препознае оној од кого ја примил идејата за убавината која обилно продира низ целосното создавање. Поредокот, хармонијата во сите работи, мудрата структура и функционирање на космосот, неговата чудесна убавина и блескава величенственост го воздигнува човековиот ум кон Причинителот, кон оној кој што се создал со својата мудрост. Сето ова (во човекот) го разгорува Боженствениот ерос за филозофијата и сознанието со кое човекот тежнее да проникне во длабочината на Божјата Мудрост. Да биде мистично воведен во тајните на создавањето на светот, да осознае како е создадено се што постои и како Бог го одржува во (суштеството) се што постои. Со проучувањето на овие работи човекот ја открива целосната добрина на Творецот и расте со љубовта кон Најголемото Добро кое го привлекува човекот кон себе….
Овие психички феномени би биле потполно неспоиви со Мудроста Божја ако гробот би го означувал крајот на човековото живеење. Но со оглед на фактот дека тоа би било спротивно на Божјата Мудрост следува дека човекот има дух кадарен за богоспознавање кој е бесмртен. Затоа што смртното суштество е она кое што ќе исчезне недостојно на таквата чест и слава. Човекот има бесмртна душа заради тоа што таму каде што е богоспознавањето , таму е и бесмртноста
12.Гласот на совеста како доказ за бесмртноста на душата
Совеста е непоткуплив судија, чувар на законот кој Самиот Бог го запишал во срцето на човекот. Неопходно е тој закон да има и свој чувар, а актите (човекови) свој судија. Постоењето на овие две работи во човекот сведочи за човековата слобода, за човековата одговорност за сопствените постапки, за човековиот однос кон Законодавецот, како и за бесмртноста на душата. Бидејќи, кога човекот не би имал бесмртна душа, тој закон би бил непотребен, совеста би била нешто наметнато и без причина за човековите постапки не би имале морален карактер, туку би биле исклучиво природни постапки. Но за вистината дека во човекот постои запишан закон (како совеста), секогаш буден чувар на тој закон, најпрво сведочи универзалното верување на човечкиот род а потоа и моралната состојба на секој човек, кој или прави добро или прави зло, кој или го чува тој закон или го прекршува. Човекот кој што го чува моралниот закон се препознава по својот карактер. Неговиот душевен мир и спокојот на неговото срце се огледуваат на неговиот спокоен лик како во огледало, и неговиот живот е како поток кој тивко тече низ волшебната ливада. Неговите дела и постапки изразуваат желба за идна награда…Кршителот на моралниот закон без престан го вознемирува обвинувачкиот глас на неговата сопствена совест, и тој со текот на времето се претвора во беден и ужасен призор. Од него бегаат мирот и спокојот, тие две гулабици, тие два симбола на доблеста и доброто. Неговиот изоблечен лик станува помрачен со мрачни бои на скршеноста, малаксаноста, потиштеноста до очај. Таквиот човек чека казна. Сепак ако го погледнеме крајот и на едниот и на другиот (човек), ќе видиме дека на надгробниот споменик на грешникот се испишани симболи на победата и триумфот, додека на неугледниот споменик на праведникот стои врежана само една палмина гранка, а некогаш се случува праведникот неславно да биде закопан без сандак во земјата далеку од очите на луѓето, и да гробот каде што почива овој духовен атлета остане непознат. Од каде оваа антитеза? Каде е тука правдината? Дали е праведникот измамен? Каде е наградата која што ја очекуваше, за која што се бореше и во која веруваше со сета своја вера? Погледнете, исчезна и земјата потполно го покрива. Дали тоа негово надевање бил само пуст сон? Дали гласот на неговата совест го измамил? Грешникот пак кого го опоменуваше неговата совест бидејќи отворено го кршеше моралниот закон, го проживеа својот живот со причести и слава, и (после се) доби прекрасен гроб и трајно сеќавање на својата слава. Дали стравот и немирот ( на неговата душа) беше без причина а опоменувачкиот глас на неговата совест – бесмислен? Не! Праведникот не е измамен, бидејќи живеејќи во согласност со моралниот закон, живеел во склад со своето назначување. Моралниот закон му е даруван на човекот за да може да го одржи својот однос со Бога и да би можел да се сочува, усоврши и развие себеси. Затоа, оној кој што се држи до законот не е измамен, бидејќи го исполнува своето назначување. Но не е измамен ни кршителот на законот, бидејќи тој, кршејќи го законот води војна против Божјото Дело, и за тоа носи тешка одговорност, и свесен е за таа своја вина, бидејќи за тоа сведочи неговата сопствена совест. Но зошто Божјата Правда не им дава (уште тука) и на праведникот и на грешникот по нивните заслуги? Токму поради тоа што човекот живее и по смртта, и што во бескрајниот и вечен живот праведниците ќе ј а примат платата за своите заслуги, а грешниците ќе плата за своите гревови.
Божјата правдина би бил само празен и бесмислен збор, ако не би му доделувала секому според неговите дела. Бог е праведен и ја сака правдината, од што следува дека доблеста прима награда, а гревот –казна. Но од фактот дека Божјата Правдина тука не се појавува во потполност, следува дека таа конечно ќе се исполни дури во идниот живот, кој ги чека сите луѓе. Совеста значи е јасен доказ на човековата морална слобода и бесмртноста на неговата душа. Што се однесува на придушената совест, доволно е да се каже дека и таа, во таа состојба исто така сведочи за постоењето на совеста: човекот кој што ќе го изгуби познавањето на вистината ја придушува својата совест, но таа и покрај ова продолжува да (придушено) го обвинува човекот за кршењето на законот. Што се однесува пак до умрената совест, ќе кажеме дека тоа е многу ретка појава и последица на крајна огрешеност. Таквите случаи ни малку не го оспоруваат фактот дека совеста е непоткуплив судија.
Самопреиспитувањето претпоставува слобода, а слободата претпоставува разумност, од која следува дека човекот кој што расудува за сопствените постапки е разумно и слободно суштество, кое има полна свест за тоа што прави, и кое ќе биде казнето или наградено за тоа што го правело. Според тоа, оние кои што не се наградени во овој живот ќе ја примат наградата за својата доблест во идниот, вечен и непреминувајќи живот.
Свети Павле, Апостолот на безбожниците, во своето послание на Римјаните (7,15-23), го опишува судот на совеста и тоа не на догматичен туку на психолошки и филозофски начин. Тој со една здрава аргументација, докажува дека моралниот закон е запишан во срцето на човекот и дека совеста е поставена како вистински судија на сите човекови постапки. Совеста секогаш сведочи дали некоја постапка е во склад со моралниот закон и пак е спротивна на тој закон. Совеста ја поддржува вистината, и укажува чест на доблеста, ја фали моралната мудрост и ги признава овие три работи како единствено нешто што е добро, прилагодено кон Бога, и складно на човекот како разумно суштество. Гласот на совеста, без замолчување одекнува во срцето на секој човек. Ниту една духовно чувствителна личност никогаш не го порекнала постоењето на овој глас и на неговиот суд, како ни внатрешната побуна со која совеста се застанува против кршителот на Божјиот закон, против кршителот на Божјите начела и заповеди. Затоа совеста е доказа за делувањето на Божјиот закон во нас, закон кој што Бог го запишал во срцата на луѓето за усовршување на нивните бесмртни души.
13.Внатрешно откривање на Бога како доказ за бесмртноста на душата
Во прилог на докажувањето на бесмртноста на човековата душа ќе го наведеме и доказот на внатрешното Божјо откривање, низ кое човекот (од Бога) станува поучуван со натприродни вистини и со она што е корисно и неопходно за негово спасение. Човекот често му го должи тоа спасение на својата душа и својот живот токму на тоа внатрешно Божјо откривање. Тоа, низ мистичната инспирација, го избавува човекот од опасности и му ги открива, и кога е буден и кога спие, како настаните кои што се случуваат на голема оддалеченост, така и она што се уште не се ни случило, откривајќи му ја на тој начин Божјата волја. Ваквото Божјо откривање (на оддалечените и идни) настани е доказ кој го потврдува човековиот однос со Бога, Божјата грижа за човекот, човековото крајно достоинство, духовната природа на човекот и бесмртноста на неговата душа. Оние кои ја порекнуваат оваа вистина, се порекнуваат самите себеси, возвишеноста на своето достоинство, целта и намената на своето постоење на овој свет, баш како и своето потекло и своето назначување. Поради тоа, таквите низ животот газат како неразумни животни, и престрашени доаѓаат неговиот крај, и стојат ужаснати над отворениот гроб. Колку само пати, таквите материјалисти, филозофирајќи над гробот, дошле до предомислување и ја признале својата грешка. Колку само пати таквите луѓе, во тие моменти се одрекнале од целиот свој живот, што се случило како последица на распламтување на верата во бесмртноста на душата пред лицето на смртниот час? Тоа се случува често затоа што сите оние кои што се приближуваат до крајот на овој живот истовремено се приближуваат и на идниот живот. Човековата душа тогаш се ослободува од својот голем товар и се разрешува од уздите кои ја сопнувале ука на земјата. Човековиот дух се ослободува од сите непотребни грижи и со него почнуваат да се подигаат темните облаци кои дотогаш го покривале. Светлоста на вечниот живот навлегува во помрачениот човечки ум и го просветлува, и човечкиот ум заслепен гледа во небесната зора која почнува да извира од внатре и се прикрадува кон неа. Човекот навлегува во молитвено размислување за вечниот живот и во таквото молитвеност го предава својот дух, потполно сигурен во стварноста на идниот живот, бидејќи тој вечен живот веќе е откриен во него.
14. Христијанскиот живот како доказ за бесмртноста на душата
Се смета дека христијанскиот живот е единствен што му доликува на човекот и единствено достоен за него. Зошто? Што е тоа Светост? Што е тоа свет живот? Што значат овие поими? Да не се можеби само зборови без значење? Да не греши можеби човечкиот род во своето почитување на Божјиот закон? Дали таквите лажни идеи за Божјиот закон на животот, за самиот себеси и сопственото назначување, можеби не го довеле човекот до апсурдни и погрешни начела, врз оснава на кои човекот го разликува светиот од несветиот живот, праведниот од погрешниот живот?
Сепак, како можела таква грешка воопшто да се прошири ширум светот? Како тоа целокупниот човечки род, сите раси на оваа Земја и сите јазици на светот имаат зборови кои ги изразуваат овие идеи? Како тоа, дури и дивјаците учењето за доблестите го сметаа за клучно учење во своите, за бог непознати религии. Проучи ги сите најстари религии на сите континенти, обиколи ја целата Земја, пребарај за внатрешноста на Африка и далечините на Америка, оди во земјите каде што живеат дивјачки племиња, посети ги островите на океаните, спореди ги фундаменталните начела на религиите од најоддалечените земји, кои меѓу себе се раздвоени со огромни растојанија, и ќе се увериш дека сите го почитуваат светиот и праведниот живот, и дека сите се сметаа блиски на Бога и дека за восхитување се достоинствени единствено оние кои водат таков живот…
Дали тоа општо мислење на човечкиот род може да биде погрешно? Невозможно е баш сите заедно да бидат во заблуда во поглед на ова. Општото мислење е вистински судија кој пресудува за вредностите или безвредностите на некоја работа. Она што општочовечкото мислење го потврдува како добро, навистина е добро, а она што тоа мислење го отфрла како лошо, навистина е лошо. Поради тоа праведниот живот навистина е метод на човечко усовршување, со кое тој станува највеличественото, највосхитувачкото и највозвишеното суштество на Земјата.
Но, зошто служи тоа самоусовршување и сите тие напори, ако истата судбина ги чека и совршените и несовршените? Зошто сето тоа, ако студената темнина на гробот ќе ги покрие засекогаш и едните и другите, и ако личноста на оној кој што се стремел кон совршенство ќе се расточи заедно со расточувањето на неговото тело? Зошто Творецот со Својата премудра создавачка моќ, би ја положив во човекот моќта на усовршување со која човекот-подигајќи се, трудејќи се и жртвувајќи се-треба да се преобрази во највеличественото суштество, ако сето тоа усовршување е без некаква цел? Но Божјата Премудрост исклучува било каква бесцелност! Која е тогаш целта (на човековото духовно усовршување)? Ова прашање бара задлабочување и големо внимание. Да видиме затоа која е целта на човековото усовршување низ доблесниот и свет живот.
Целта на усовршувањето на човекот низ етичкиот и доблестен живот, бидејќи е дело на Божјата Волја и Премудрост, мора да биде возвишена, голема и Божествена, достојна на Божјата Волја. Совршенството и Светоста кон која што се стреми човекот всушност е – обожување (theosis), бидејќи Бог е единствен Совршен и Свет. Според тоа, целта на човечкото стремеж кон совршенство низ етичкиот и свет живот всушност е човековото обожување. Значи, Бог сака да го направи човекот бог и затоа во човекот ја положил способноста за (духовно) пораснување и љубов(ерос) кон совршенството, поради кое човекот се бори. Мистичниот глас Божји, кој што зборува во човековото срце, го крепи човекот во оваа борба, во која судија е –Бог, Оној Кој невидливо го води и подржува човекот, Кој ги шепнува зборовите на животот во човековото срце и Кој го води човекот кон целта за која што е и створен човекот. Ете поради што ни целиот свет со сите свои уживања, и насладувања, и слава, и раскош, и животна суета, не може да го тргне од патот (на усовршување) оној кој се бори за доблеста и светиот живот. Гласот Божји, кој мистично зборува во човековото срце, толку е јасен и различен така што го разбираат и цивилизираните луѓе и дивјаците. Овој глас и најварварските дивјаци ги прави – човечки битија и во човекот ги зачувува одликите кои што го чинат различен од неразумните животни и човеколиките мајмуни. Човекот, значи не е створен за да го снема, туку да стане причесник на Божјата добрина и светост. Човекот, затоа има бесмртна душа.
15. Религиски доказа за бесмртноста на душата
Религиозноста сведочи за бесмртноста на душата, затоа што религиозноста е всушност внатрешно приемање на човекот за духовно заедништво со вечниот Божји Дух….Човечкиот дух, во својот копнеж кон вечниот Божји Дух, инстинктивно се движи и спонтано воздигнува кон Него. Кога човечкиот дух ќе почне да го сознава светото околу себе, тој не запира никаде, нема покој никаде, туку без престан се движи и секаде трага за нови сознанија.Човечкиот дух тежнее да се воздигне до вечниот Божји Дух, во Кој, како што се верува, ќе го најде мирот по кој што трага. Овој феномен е нешто што е универзално и се сретнува кај сите народи и раси на Земјата. Никогаш немало народ кој што немал (некаква) религија. Никогаш немало народ кој што не живеел (во некакво) богопоклонение. Религиозноста и богопоклонението сведочат за постоењето на внатрешен импулс на човечкиот дух да трага по Бога. Да се негира оваа вистина значи да се негира човековата духовна природа. На оние кои ја негираат оваа вистина немаме што да им кажеме, бидејќи таквите веќе сами себе се негирале, со тоа што го негирале својот духовен живот, копнежот на својот дух, копнежот на својата душа. Ние им се обраќаме на оние кои ја признаваат својата духовна природа, внатрешниот импулс на својот дух да трага по Бога, внатрешната склоност на својата душа да се издигнува над земјените работи и да престојува во Божјиот Дух. Религиозноста сведочи за бесмртноста на човековата душа, затоа што таа е плод на човековото внатрешно чувство на заедницата на неговиот дух со Духот Божји. Религиозноста е нужна последица на Божјото заедништво со човекот и на човековото заедништво со Бога.
Со тоа, религиозноста логично произлегува од искреноста на потрагата на човечкиот дух за вечниот Божји Дух, бидејќи духот кој што трага за вечниот Божји дух не може да тежнее напразно, не може да биде во заблуда. Човековиот Дух се стреми и издигнува кон Божјиот Дух, затоа што е сигурен во постоењето на вечниот Дух Божји и затоа што ја чувствува својата сродност со Него. Човечкиот дух ја чувствува својата бесмртност и се стреми кон Бесмртниот. А духот кој што се стреми кон бесмртноста не може да биде смртен. Бесмртноста е всушност она што го привлекува човекот кон бесмртноста. Движењето на човечкиот дух (кон бесмртноста) сведочи за сопствената бесмртна природа. Како плод на заедништвото на човечкиот дух со Божјиот Дух, религиозноста сведочи за бесмртноста на душата.
Оваа вистина, исто така, ја потврдуваат и религиските доблести, кои растат во срцето на религиозниот човек. Овие доблести со својата убавина и величественост се откриваат во (како Христијанството) богооткриената религија.
Религиските доблести сведочат за вистинското заедништво на Бога и човекот, за функционирањето на Бога во човечката душа. Христијанските религиски доблести се величествен доказ за Божјото заедништво со човекот; а Божјото заедништво со човекот и дарувањето на Божјите дарови на човекот сведочи за бесмртноста на човековата душа. Според тоа, и религиозноста сведочи за бесмртноста на човековата душа.
16. Внатрешниот импулс за богопоклонение како доказ за бесмртноста на душата
Уште еден чуден и потполно необјаснив феномен за заговорниците на материјалистичките теории е богопоклонението. Каков феномен е тоа? Каков е тој копнеж по непознатото? Каква е таа склоност, какво е тоа сакање и каква е таа таинствена љубов кон Бога? Зошто умот и срцето човеково- за да би се поклонувале и да би ја искажувале својата верност кон Бога-тежнеат да се одвојат од материјалниот свет и да се воздигнат кон Небото? Каква е таа склоност на човекот да се одрекнува од сопствената телесност за да се фокусира и пренасочи на тој друг ентитет во себе, кој што е различен од телото? Каков е тој ентитет кој што себеси се нарекува “јас” (его) и кој тежнее да се ослободи од телесните окови за да може непречено да се посвети на извршување со потполно духовни работи, за да може да размислува за работи кои се туѓи во светот што го опкружува? Како тоа материјалниот човек да сака да се занимава со духовни идеи? Какви се тоа идеи? На пример да го земеме верникот кој го отфрла светот и работите на овој свет за да се посвети на служењето на невидливиот Бог и кој што се потчинува себеси на апсолутната Негова волја. Каква е таа зависност? Што го поттикнува човекот да ја потчини својата волја? Еве погледнете го таквиот човек како пред цветот го фали Творецот на тој цвет. Убавината на цветот раѓа во неговото срце чувство на богопоклонение, кое измамува песни на фалење на Творецот. Неговите усни и пеат на невидливата природа (Божја), неговиот јазик ја пее химната на пофалби на невидливата Моќ на Творецот, неговото срце се весели а неговиот дух се восхитува во ваквата побожност. Тој верува дека ја исполнува својата должност,која му ја наложил извесен внатрешен и таинствен глас, чија заповед морал да ја послуша. И од ваквиот мистичен настан човекот излегува преполн со умилостивост.
Превод на македонски сестра Сања

This entry was posted in Архива. Bookmark the permalink.

Comments are closed.