СВЕДОШТВОТО ПЕТРОВО ЗА ИСУСА ХРИСТА И ПОВИК НА ПОКАЈАНИЕ

d187d0b5d181d0bdd0b8d0bed182-d0bad180d181d182
ЧУДОТО ПРЕД ХРАМОТ
1. Петар и Јован заедно влегуваа во храмот во деветтиот молитвен час.
2. Имаше еден човек, фатен уште во мајчина утроба, кого го носеа и поставуваа секој ден пред вратата на храмот, наречена Красна, за да проси милостина од оние што влегуваа во храмот.
3. Штом ги виде тој Петра и Јована, кога сакаа да влезат во храмот, и од нив запроси милостина.
4. А Петар се вгледа во него заедно со Јована и му рече: „Погледај нè!”
5. И тој ги гледаше настојчиво, надевајќи се од нив нешто да добие.
6. Но Петар рече: „Сребро и злато јас немам, а – што имам, тоа ти давам – во името на Исуса Христа Назареецот стани и оди!”
7. И како го фати за десната рака, го исправи и веднаш му се зацврснаа стапалата и глуждовите;
8. и штом скокна, застана и прооди, и влезе во храмот заедно со нив, скокајќи и фалејќи Го Бога.
9. И сиот народ го виде како оди и како Го фали Господа.
10. А го познаа дека тој беше оној што седеше пред Красна, вратата на храмот, поради милостина; и се восхитија и се зачудија за она што му стана.
11. И бидејќи исцелениот хром не се одделуваше од Петра и Јована, затоа кон нив пријде сиот зачуден народ во тремот, наречен Соломонов.
12. А Петар, штом го виде тоа, му рече на народот: „Луѓе Израилци, што се чудите на ова, и што сте се загледале во нас, како со своја сила или побожност да направивме овој да оди?
13. Бог Авраамов, Исаков и Јаковов, Бог на татковците наши Го прослави Својот Син Исуса, Кого вие Го предадовте и од Кого се одрековте пред лицето на Пилата, кога тој реши да Го пушти.
14. Но вие се одрековте од Светиот и Праведниот и измоливте да ви се подари човек убиец,
15. а Началникот на животот Го убивте, Кого Бог Го воскресна од мртвите, за што сме ние сведоци.
16. И поради верата во Неговото име, овој, кого вие го гледате и познавате, го потврди името Негово; а верата во Него го исцели и него пред сите вас.
17. А сега, браќа, знам дека вие тоа го направивте од незнаење како и кнезовите ваши.
18. Но Бог, бидејќи предвести преку устата на сите пророци Свои, дека Христос ќе пострада, така и направи.
19. Покајте се, пак, и обратете се, за да се очистите од гревовите ваши,
20. за да дојдат времиња за освежување од лицето Господово, и Он да ви Го прати вам претскажаниот Исус Христос,
21. Кого небото треба да Го прими до она време, кога ќе се изврши сè, што беше рекол Бог преку устата на сите Свои пророци од создавањето на светот.
22. Мојсеј им беше рекол на татковците: »Господ Бог ваш од браќата ваши ќе ви издигне Пророк како Јас; Него послушајте Го во сè, што ќе ви рече!«
23. И секоја душа, што не ќе Го послуша тој Пророк, ќе биде истребена од народот.
24. А и сите пророци од Самуила, па и по нив, што пророкуваа, исто така и за овие денови предвестуваа.
25. Вие сте синови на пророците и на заветот, што Бог им го беше ветил на вашите татковци, велејќи му на Авраама: »И во потомството твое ќе бидат благословени сите народи на земјата.«
26. Бог, откако Го воздигна Својот Син Исуса, најнапред вам ви Го прати, за да ве благослови, та секој од вас да се одврати од своите злобни работи.”

ПЕТАР И ЈОВАН ВО ЗАТВОР,НИВНАТА ИСПОВЕД ПРЕД ГОЛЕМИОТ СОВЕТ И ОСЛОБОДУВАЊЕ
1. А кога тие му зборуваа на народот, пристапија кон нив свештениците, старешината на храмот и садукеите,
2. јадосувајќи се оти тие го поучуваат народот и проповедаат воскресение на мртвите во името на Исуса Христа;
3. и кладоа рака на нив и ги задржаа под стража до утрината; зашто се беше веќе свечерило.
4. А мнозина од оние, што го слушаа словото, им поверуваа; бројот на луѓето достигна до пет илјади.
5. Утрината се собраа во Ерусалим нивните началници, старешините и книжниците,
6. првосвештеникот Ана и Кајафа, Јован и Александар, и сите што му припаѓаа на родот свештенички;
7. и, откако ги поставија во средината, ги прашаа: „Со каква сила и во чие име го направивте ова?”
8. Тогаш Петар, откако се исполни со Дух Свети, им рече: „Началници народни и старешини израилски,
9. ако денес нè испитувате за доброто дело, што му го направивме на болниот човек, за да кажеме како е тој исцелен,
10. тоа нека ви биде познато на сите вас и на сиот народ израилски, дека во името на Исуса Христа Назареецот, Кого вие Го распнавте, а Кого Бог Го воскресна од мртвите, овој стои пред вас здрав.
11. Овој камен, што вие како ѕидари го отфрливте, стана глава на аголот; и во никој друг нема спасение;
12. зашто под небото нема друго име дадено на луѓето, со кое би можеле да се спасиме.”
13. А кога ја видоа смелоста на Петра и Јована, и сфаќајќи дека се тоа луѓе неучени и прости, тие само се восхитуваа; а знаеја, пак, дека и тие беа со Исуса.
14. Но, гледајќи го исцелениот човек како стои со нив, тие немаа што да возразат.
15. И, откако им заповедаа да излезат надвор од Синедрионот, се посоветуваа, па се прашаа еден со друг,
16. велејќи: „Што да правиме со овие луѓе? Оти големото чудо што стана преку нив познато им е на сите што живеат во Ерусалим, и ние не можеме тоа да го одречеме.
17. Но, за да не се разгласува ова по народот уште повеќе, строго да ги заплашиме да не му зборуваат веќе за тоа име на ниеден човек.”
18. И, кога ги повикаа, им заповедаа воопшто да не зборуваат, ниту пак да го учат народот во името на Исуса.
19. Но Петар и Јован им одговорија и рекоа: „Судете дали е справедливо пред Бога – вас да ве слушаме повеќе отколку Бога;
20. зашто ние не можеме да не зборуваме за она, што сме виделе и чуле.”
21. А тие, откако ги заплашија, ги пуштија, бидејќи не најдоа ништо за да ги мачат, поради народот; оти сите Го прославуваа Бога за она што беше станало.
22. Човекот, пак, над кого се изврши тоа чудо и исцеление, имаше повеќе од четириесет години.
23. И кога ги пуштија, тие отидоа при своите и им кажаа што им рекоа првосвештениците и старешините.
24. А овие, штом ги ислушаа, еднодушно го подигнаа гласот кон Бога и рекоа: „Владико, Ти си Бог, Кој го создал небото и земјата, и морето и сè што се наоѓа во нив;
25. Кој преку Светиот Дух со устата на нашиот татко Давида, Својот слуга, си рекол: »Зошто се бунат народите и луѓето измислуваат празни работи?
26. Се дигнаа царевите земски, и кнезовите се собраа заедно против Господа, и против Неговиот Помазаник.«
27. И навистина, се собраа во тој град против Твојот Свет Син Исуса, Кого си Го помазал Ти – Ирод и Понтиј Пилат со незнабошците и со народот израилски,
28. за да го направат она, што го беше определила однапред раката Твоја и советот Твој – да се збидне.
29. И сега, Господи, погледај на нивните заплашувања и дај им на слугите Свои наполно слободно да го проповедаат Твоето слово,
30. полагајќи ја раката Своја за исцеление, и да стануваат чудеса и знаци во името на Твојот Свет Син Исуса.”
31. И откако се помолија, се затресе местото, каде што беа собрани, и сите се исполнија со Дух Свети и слободно го проповедаа словото Божјо.
32. А народот, што поверува, имаше едно срце и една душа: и никој ништо од својот имот не го наречуваше свое, туку сè им беше заедничко.
33. Апостолите, пак, со голема сила сведочеа за воскресението на Господа Исуса Христа; и имаше голема благодат над сите нив.
34. Не постоеше ниеден меѓу нив што имаше потреба за ништо, бидејќи оние, што имаа ниви или куќи, ги продаваа и парите земени за нив ги донесуваа,
35. и ги клаваа пред нозете на апостолите: и секому му се даваше според неговите потреби.
36. Така Јосија, наречен од апостолите Варнава, што значи син на утехата, левит, родум од Кипар,
37. кој имаше нива, ја продаде, ги донесе парите и ги положи пред нозете на апостолите.

АНАНИЈА И САПФИРА,АПОСТОЛИТЕ В ЗАТВОР И НОВНОТО СПАСУВАЊЕ,ГАМАЛИИЛОВИОТ СОВЕТ
1. А еден човек, по име Ананија, со својата жена Сапфира, ја продаде нивата.
2. и еден дел од добиените пари сокри, а со знаење на жена си, додека другиот дел го донесе и го кладе пред нозете на апостолите.
3. Но Петар рече: „Ананија, зошто го исполни сатаната срцето твое да Го излажеш Светиот Дух и да утаиш дел од земените пари за нивата?
4. Додека не беше продадена, не беше ли твоја? И, откако ја продаде, не беа ли парите во твоја власт? Зошто вложи во срцето свое таква работа? Ти не излага луѓе, туку Бога!”
5. Кога ги чу Ананија тие зборови, падна и издивна; и голем страв ги обзеде сите што го чуја тоа.
6. Станаа момчињата, го зедоа, го изнесоа и го погребаа.
7. А кога поминаа околу три часа, влезе и жената негова, не знаејќи што станало.
8. И Петар ја праша: „Кажи ми, за толку пари ли ја продадовте нивата?” Таа одговори: „Да, за толку.”
9. Петар потоа ѝ рече: „Зошто сте се договориле да Го искушате Духот на Господа? Ете, пред вратата се нозете на оние што го закопаа твојот маж; и тебе ќе те изнесат.”
10. И таа веднаш падна пред нозете негови и издивна. А момчињата, кога влегоа, ја најдоа мртва, ја изнесоа и ја погребаа до нејзиниот маж.
11. И голем страв ја опфати целата Црква и сите оние што го чуја тоа.
12. А преку рацете на апостолите се појавуваа знаци и стануваа многу чуда меѓу луѓето; и сите беа еднодушни во тремот Соломонов.
13. Но од другите, пак, никој не смееше да се допре до нив; а народот ги величаше.
14. И сè повеќе се зголемуваа оние, што веруваа во Господа, мноштво луѓе и жени,
15. така што и по улиците изнесуваа болни и ги полагаа на постелки и носила, та кога ќе помине Петар, барем сенката негова да осени некого од нив.
16. А доаѓаа во Ерусалим и многумина од околните градови, донесувајќи болни, мачени од нечисти духови, и сите се исцелуваа.
17. Тогаш првосвештеникот и сите, што беа со него, припадници на садукејската ерес, станаа и се исполнија со завист,
18. и ги кладоа рацете свои на апостолите и ги фрлија во општиот затвор.
19. Но, преку ноќта ангел Господов ја отвори вратата од затворот, и, откако ги изведе, им рече:
20. Отидете и застанете во црквата, и кажувајте му ги на народот сите зборови за овој благодатен живот!
21. Штом го чуја тоа, апостолите влегоа утрината во храмот и поучуваа. А првосвештеникот и оние што беа со него, кога дојдоа, го свикаа Синедрионот и сите старешини меѓу Израилевите синови и пратија во затворот луѓе да ги доведат апостолите.
22. Но, кога слугите отидоа, не ги најдоа, па, штом се вратија, изјавија,
23. велејќи: „Затворот го најдовме заклучен како што треба и стражата да стои надвор пред портата. А кога отворивме, внатре никого не најдовме.”
24. Штом ги чуја овие зборови, првосвештеникот и старешината на црквата и другите црковни
старешини се најдоа во недоумение, што треба ова да значи.
25. Но некој дојде, ги извести и им рече: „Ене, луѓето, што ги затворивте, стојат во црквата и го поучуваваат народот.”
26. Тогаш управникот отиде со слугите и ги доведе, не на сила; зашто се боеја народот со камења да не ги убие нив самите.
27. А кога ги доведоа, ги изведоа пред Синедрионот и првосвештеникот, прашувајќи ги, рече:
28. Зарем не ви забранивме строго да не проповедате во тоа име? А вие пак го исполнивте Ерусалим со вашето учење и сакате крвта на Оној човек да ја фрлите на нас.
29. А Петар и апостолите одговорија и рекоа: „Повеќе треба да Му се покоруваме на Бога, отколку на луѓето.
30. Бог на татковците наши Го воскресна Исуса, Кого вие Го убивте, приковувајќи Го на дрво.
31. Бог со десницата Своја Го возвиси Него, Началникот и Спасителот, за да му даде покајание и простување на гревовите на Израилот.
32. За тие зборови сведоци Негови сме ние и Светиот Дух, Кого Бог им Го даде на оние, што Му се покоруваат.”
33. Кога го чуја то, тие се разлутија и мислеа да ги убијат.
34. Но во Синедрионот стана тогаш еден фарисеј, по име Гамалиил, учител по Законот, почитуван од целиот народ, и заповеда за кратко време да ги изведат апостолите надвор,
35. а ним им рече: „Луѓе Израилци, помислете си добро што ќе правите со овие луѓе!
36. Зашто, пред извесно време се беше јавил Тевда, кој зборуваше за себеси, дека е тој нешто и се присоединија кон него околу четиристотини души; тој беше убиен, и сите, што му поверуваа, се разотидоа и исчезнаа.
37. По него, во време на пребројувањето, се јави Јуда Галилеецот и повлече по себе доста народ; но и тој загина и сите, што го последуваа, се растурија.
38. И сега ви велам – оставете ги овие луѓе на мир, не гибајте ги; зашто, ако е таа замисла или тоа дело од луѓе, ќе се разруши;
39. а ако е, пак, од Бога, вие не можете да го разрушите; внимавајте да не станете борци против Бога!”
40. Тие го послушаа; и откако ги повикаа апостолите, ги биеја, и им заповедаа да не зборуваат за името Исусово, па ги пуштија.
41. А тие излегоа од Синедрионот радосни, зашто се беа удостоиле да поднесат навреди за името на Господа Исуса.
42. И секој ден во храмот и по куќите не престануваа да поучуваат и да го проповедаат
Евангелието за Исуса Христа.

This entry was posted in Написи. Bookmark the permalink.

Comments are closed.