ПУСТИНАТА НА НАШИОТ СЕГАШЕН ЖИВОТ

maxresdefault
Откако поминале низ Црвеното Море, Евреите биле околу неколку стотици километри, или две недели патување пешки, од нивната предодредена Ветена Земја. Сепак, им требало долги четириесет години на кружење во пустината пред да дојдат на местото што му било ветено на нивниот прататко Авраам. Пустината ги пресретнала овие поранешни робови со сета нејзина суровост, искушенија, маки и повремени оази.
Зошто Бог ги водел во кругови во пустината кога биле толку близу до Ветената земја? На кратко – тие не биле подготвени да добијат такво големо наследство. На првиот знак на тежина, војна, глад, жед или било кое друго искушение, тие ги кревале рацете нагоре и велеле: “Камо да останавме во Египет! Работите ни беа безбедни и познати; во Египет нашите стомаци ќе ни беа полни”. Со други зборови, нивните срца сѐ уште биле во Египет и немале вера во Бога.
НАШАТА ВНАТРЕШНА ПУСТИНА
Нашите животи не се толку различни како што патуваме низ пустината на животот. Со влегувањето во црквата, поминавме преку Морето и се крстивме во Христа (Гал.3, 27, Рим.6, 3), но наместо Ветената Земја што се наоѓа од другата страна на нашето крштевање, понекогаш сме шокирани кога ќе откриеме дека живееме во пустина.
Тука во пустината, нашите срца се во искушение да се вратат во Египет, особено кога животот станува тежок. Што е Египет? Тоа е различно за секоја личност, но тоа е се она што има приврзаност со светот или светски начини на кој бараме утеха и сигурност.
ЦЕЛТА НА СЕТО ТОА
Нашиот Господ не станал човек, умрел на крстот, а потоа воскреснал само за да ги спаси луѓето да не одат во пеколот. Он ја обединил божествената природа со нашата човечка природа, за да ја подигне до божественост. Он не сакал само да не спаси, туку да нѐ претвори во мали Христоси, кои се формирани во Неговиот сопствен лик.
Целта на животот и спасението е целосната заедница со Бога. Но, со цел да се случи таа заедница, мора да бидеме како Него. „Ние знаеме дека кога Он ќе се појави, ние ќе бидеме слични како Него, бидејќи ќе Го видиме каков што е“. (1 Јв.3, 2). Тоа се чистите срце кои Го гледаат Бог (Мт.5, 8), каков што е; затоа, Бог прави она што е неопходно за да нѐ очисти од Египет и да нѐ преточи од малку самоподобрени чудовишта во божествени суштества.
Таа трансформација (преображение) е болно и за тоа е потребно време.
ТЕЖИНАТА НА ХРИСТИЈАНСКИОТ ЖИВОТ
Кога ќе пристигнеме во Православната Црква, наоѓаме ригорозни правила на пост, долги служби, стоење со часови и учења што нè предизвикуваат до сржта на нашето битие. Зошто е сетоа оваа грубост?
Тоа е дел од нашето духовно уредување и формирање. Еден професионален спортист ангажира тренер кој ќе го измачува неговото тело преку екстремни вежби и дисциплина. Спортистот знае дека тренерот не го мрази, но го прави ова за да му помогне да успее. Значи, тој посветува сè на строгоста: неговите мисли, неговата исхрана, неговиот распоред. Сè се врти околу самото подготвување за големиот настан.
Додека влегуваме во аскетскиот живот на црквата, тоа почнува да наликува како на распнување и нашето тело не се смирува. Тоа вика, плаче и вреска при секој удар на чеканот во ноктите. Но, овие потешкотии имаат за цел да нè подготват и да нѐ преобразат во Божјо подобие. (1Кор.9: 25)
ГОРЧЛИВАТА ВОДА НА МАРА
Три дена откако поминале низ Црвеното Море, Евреите биле жедни и дошле до вода во Мара. Но, водата таму била горчлива и воопшто не можела да се пие. Тие извикале кон Мојсеј, кого Бог му заповедал да фрли дрво во водата. Одеднаш, водата станала слатка и луѓето можеле да пијат со задоволство.
Според Свети Григориј Ниски, дрвото што било фрлено во водата е праслика на крстот. Горчливата вода го претставува овој тежок живот на неволји кои ние христијаните мора да ги истраеме за нашето спасение. Но „преку крстот, радоста дојде во целиот свет“ (Божествена Литургија).
Кога не се бориме против тешкотиите со кои се соочуваме во животот, кога ги прифаќаме со понизност, дозволувајќи нашата волја да биде распната, кога постојано ги признаваме нашите слабости и неуспеси во исповедта, кога постиме и практикуваме аскетизам кој е соодветен за нас, и кога потполно се потпираме на Божјата благодат, почнуваме да наоѓаме радост во нашите страдања.
Таквата радост нема рационално објаснување, но ни носи „мир што го надминува секое разбирање“ (Филип. 4: 7). Крстот има моќ да ја претвори горчината на овој аскетски живот во радост; тој прави нешто, што инаку би било неподносливо, во место за освежување.
Се потсетувам на светителите кои „се радуваале“ (Јв.1: 2) кога страдале за нашиот Господ. Еден неодамнешен светител, Порфириј, дури и се молел Бог да му даде рак за да може да страда така. Ова не се мисли на суштества кои сакаат да умрат, туку на мажи и жени кои го надминале Египет и ја нашле својата смрт и животот во Христа на крстот.
Да го сториме истото, мои браќа и сестри. И додека не стигнеме до таа точка, барем да се трудиме да не се жалиме на искушенијата што Бог ни ги дозволил за нашето спасение.
Администрација МВПЦ Витлеем

desert-by-sam
The Desert of Our Present Life
After passing through the Red Sea, the Hebrews were within a couple hundred miles, or a two week journey on foot, from their destined Promised Land. Yet it took them forty long years of circling in the wilderness before arriving at the place promised to their forefather Abraham. The desert met these former slaves with all of its harshness, trials, temptations, scourges, and the occasional oasis.
Why did God lead them in circles in the wilderness when they were so close to the Promised Land? In short, they were not ready to receive such a great inheritance. At the first sign of difficulty, war, hunger, thirst, or any other trial, they would throw up their hands and say, “If only we had stayed in Egypt! There things were safe and familiar; in Egypt our bellies would be filled.” In other words, their hearts were still in Egypt and they lacked faith in God.
OUR INTERNAL DESERT
Our own lives are not so different as we journey through the desert of life. By entering into the church, we have passed through the Sea and been baptized into Christ (Gal. 3:27, Rom. 6:3), yet instead of the Promised Land residing on the other side of our baptism, sometimes we are shocked to find that we dwell in a desert.
Here in the desert, our hearts are tempted to return to Egypt, especially when life becomes difficult. What is Egypt? That varies a bit for each person, but it is whatever worldly attachments we have or worldly ways in which we seek comfort and security.
THE PURPOSE OF IT ALL
Our Lord did not become a man, die on the cross, and then resurrect to save people from going to hell. Rather, He united the divine nature to our human nature in order to elevate it to divinity. He does not simply want to “get us saved,” but to turn us into little Christs who are formed in His own image.
The purpose of life and salvation is complete union with God. But in order for that union to occur, we must be made like Him. We know that when He appears, we will be like Him, because we will see Him just as He is. (1 Jn 3:2) It is the pure in heart who see God (Matt. 5:8) just as He is; therefore, God is doing what is necessary to purify us of Egypt and transform us from little self-absorbed monsters into divine creatures.
That transformation is painful and it takes time.
THE HARSHNESS OF CHRISTIAN LIFE
When we arrive in the Orthodox Church, we find rigorous fasting rules, long services, hours of standing, and teachings that challenge us to the core of our being. Why all of this harshness?
It is part of our spiritual conditioning and formation. A professional athlete hires a coach who will beat his body through extreme exercise and discipline. The athlete knows the coach does not hate him, but is doing this to help him succeed. So, he devotes everything to the rigor: his thoughts, his diet, his schedule. Everything revolves around conditioning himself for the big event.
As we enter into the ascetical life of the church, it begins to feel a bit like a crucifixion, and our flesh does not relent quietly. It hollers, cries, and screams at every strike of the hammer in the nails. But these difficulties are meant to prepare us and transform us into the likeness of God. (cf. 1 Cor. 9:25)
THE BITTER WATERS OF MARAH
Three days after passing through the Red Sea, the Hebrews were thirsty and came upon some water in Marah. But the water there was bitter and not at all potable. They cried out to Moses whom God then directed to cast a tree into the waters. Suddenly, the water was made sweet and the people could drink it with delight.
According to St. Gregory of Nyssa, the tree being cast into the water is an image of the cross. The bitter waters represent this difficult life of tribulation that we Christians must endure for our salvation. But through the cross, joy has come into all the world (Divine Liturgy).
When we do not fight against the difficulties that we face in life, when we accept them with humility allowing our will to be crucified, when we continually admit our weaknesses and failings in confession, when we fast and practice an asceticism that is appropriate for us, and when we rely completely upon God’s grace, we begin to find joy in our sufferings.
Such joy has no rational explanation, but it brings to us a peace that surpasses all understanding (Phil 4:7). The cross has the power to transform the bitterness of this ascetical life into joy; it makes something that would otherwise be intolerable into a place of refreshment.
I am reminded of the saints who would count it all joy (Js 1:2) when they suffered for our Lord. One recent saint, Porphyrios, even prayed that God would give him cancer so that he could suffer in that manner. These are not the thoughts of creatures clinging to mortality, but of men and women who have transcended Egypt and found their death and life in Christ upon the cross.
May we do the same, my brothers and sisters. And until we reach that point, let us at least strive not to complain about the trials God has allowed for our salvation.
Administration MVPC Bethlehem

This entry was posted in Библиотека. Bookmark the permalink.

Comments are closed.