ВРАЌАЊЕ НА ПАТЕКИТЕ НА ВЕРАТА НА СВЕТА ГОРА

kalafatis1_cropped-thumb-large
„Што ви се допаѓа на Света Гора? Да почнеме со луѓето. Потоа природата која, секако, е единствена. И миризбите. Како миризбата во трпезаријата за која се сеќавам од мојата прва посета како дете. Формалноста, исто така, ме фасцинира, начинот на кој се прават работите, начинот на кој монасите влегуваат во црквата и како сите заедно јадат”, вели фотографот Стратос Калафатис, редовен посетител на историската монашка заедница во северна Грција.
“Местото има енергија и може да ја почувствувате, без разлика дали верувате или не. Понекогаш мислам дека секој што оди на Света Гора ќе го најде она што му е потребно. Ако тоа што го барате е Бог, тогаш ќе Го најдете.”
Калафатис најде нешто друго: инспирација за амбициозен уметнички проект. Почнувајќи од 2008 година, пет години го фотографирал местото и нејзиниот народ за “Атос: боите на верата”, која во тоа време била презентирана во Солун од страна на Националната банка за образовна фондација и објавена како илустрирана книга од Агра.
“Не мислев дека ќе ми треба толку долго кога почнав, но чувствував дека ми треба нешто повеќе. Таму поминав 200 дена во текот на 30 патувања”, вели Калафатис. “Јас ќе направев фотографии, ќе се вратев дома, ќе ги развиев филмовите и ќе се вратев, бидејќи нешто ме повикуваше таму”.
Фотографот повторно се вратил минатата година, поминувајќи две последователни недели на Света Гора при што направил нови фотографии кои биле вклучени во ревидираното објавување на книгата, давајќи и поголема разновидност и поцелосен впечаток.
Во овој проект Калафатис го прикажува монашкиот живот на Атос преку сенки, симболи, природа и лица. Неговите портрети зрачат чудно чувство на блискост, без разлика дали се тоа млади ученици на Атонската академија, со целосна недопрена сладост, или пак слики од старците чии лица се обележани со знаци на аскетски живот. Сите биле подготвени да ги слушаат упатствата на фотографот се додека тој не ја постигнал идеалната фотографија.
“Кога се вратив минатата година видов неколку од моите фотографии залепени на ѕидовите во неколку ќелии. Бев исто така многу трогнат кога го видов првиот параграф од предговорот на книгата печатен и прикажан во костурница”, вели Калафатис.
Не можеме да се изненадиме кога го читаме овој пасус: “Монасите не се раѓаат на Света Гора. Тие се привлечени да дојат на Света Гора според својата вера, нивната потреба, нивната љубопитност или нивниот очај. Таму, иницирани во живот на подвиг, тие незапирливо го користат својот ред во трката на трње до смрт чија завршна линија е место во костурницата на манастирот. Истата трка во која диригентската палка е предавана илјада години од игуменот на старешината, и монахот на искушеникот. Зошто монаштвото се заработува, а не се наследува, во овој тест за трпеливост.”
ТОГАШ И СЕГА
На претставата што тој ја организираше на проектот на Халкидики минатата година присуствуваа 30.000 посетители, додека 16 претставувања до денес на книгата “Атос: боите на верата”, во и надвор од Грција, привлече повеќе од 200.000 посетители.”Тоа е тема која ги интригира луѓето, а се најдоа и неколку други фотографии од некои одлични фотографи во минатото”, вели Калафатис, додавајќи дека тој е пропагатор на оваа традиција, покажувајќи ја заедницата “на Света Гора од 21 век”, на посовремен начин.
Колку е тој променет од неговата прва посета во 1979 година, кога беше 13-годишен жител на Кавала? “Тогаш беше сосема различно”, вели Калафатис. “Имаа огромна суша. Повеќето од манастирите беа во состојба на опаѓање во поглед на инфраструктурата, а повеќето од монасите што ги сретнавте беа постари и на различна возраст. Сепак, го имаше својот шарм.
“Денес на Света Гора, повеќето монаси се млади и образовани – и тоа е нешто многу добро – манастирите се поправени и обновени, а има соодветни улици, па растојанијата се поминуваат многу полесно. Од друга страна, се разбира, на одредени места автентичноста е изгубена”, додава тој.
Калафатис во моментов е во процес на заокружување на еден нов проект за Филипи, археолошки локалитет во источниот грчки дел на Македонија, кој беше воведен на листата на УНЕСКО како светско наследство во 2016 година. Во последните три години тој направил повеќе фотографии на местото со цел да го поврзе минатото со сегашноста.
Минатата година, во меѓувреме, го објави “Архипелагос”, прекрасна илустрирана книга со фотографии на Егејското Море, која била нарачана од Венециското биенале.
Администрација на МВПЦ во Витлеем
29598348_1726917037353976_7978608829381047075_n
RETURNING TO THE PATHS OF THE FAITH ON THE MOUNT ATHOS
“What do I like about Mount Athos? The people, to begin with. There’s the landscape, of course, which is unique. And the smells. Like the smell of the refectory, which I remember from my first visit as a child. The formality also fascinates me, the way things are done, the way the monks enter the church, and how they eat all together,” says photographer Stratos Kalafatis, a regular visitor to the historic monastic community in northern Greece.
“The place has an energy and you can feel it whether you believe or not. I sometimes think that anyone who goes to Mount Athos will find what they’re in need of. If it’s God you’re looking for, then you’ll find Him.”

Kalafatis found something different: the inspiration for an ambitious artistic project. Starting in 2008, he spent five years photographing the place and its people for “Athos: The Colors of Faith,” which was presented at the time in the northern port city of Thessaloniki by the National Bank Educational Foundation and released as a coffee-table book by Agra.
“I didn’t think it would take me so long when I started, but I kept feeling that I needed something more. I spent 200 days there over the course of 30 trips,” says Kalafatis. “I would take photographs, come home, develop the films and go back because something was calling me there.”
The photographer was drawn back again last year, spending two consecutive weeks on Mount Athos and capturing new images that have been included in a revised publication of the book, giving it more variety and a more complete feel.
In this project, Kalafatis depicts monastic life on Athos through shadows, symbols, nature and faces. His portraits exude a strange sense of familiarity, whether they be of young students at the Athonite Academy, all unaffected sweetness, or the eldest of the monks whose faces are marked by the signs of an ascetic life. All were willing subjects and went along with the photographer’s guidelines as he staged the ideal photograph.
“When I went back last year I saw some of my photographs taped to the walls of a few cells. I was also very moved to see the first paragraph of the book’s preface printed and displayed in an ossuary,” says Kalafatis.
Reading the passage, it’s hardly surprising: “Men are not born on the Holy Mountain. They are drawn to Athos by their faith, their need, their curiosity, or their desperation. There, initiated into a life of asceticism, they uncomplainingly take their turn in a relay race to death whose finishing line is a place in the ossuary of the monastery. The same race in which the baton has been passed for a thousand years from abbot to elder and monk to novice without distinctions. Because Monasticism is earned, not inherited, in this test of patience.”
THEN AND NOW
A show he organized on the project in Khalkidhiki last year was attended by 30,000 visitors, while the 16 shows to date of “Athos: The Colors of Faith” both in and outside Greece have drawn more than 200,000 in total. “It’s a subject that intrigues people and one that has been photographed by some great photographers in the past,” says Kalafatis, adding that he is a propagator of this tradition, showing the community, “the Mount Athos of the 21st century,” in a more modern way.
How much has it changed since his first visit in 1979, when he was a 13-year-old living in Kavala? “It was completely different back then,” says Kalafatis. “They had a huge drought. Most of the monasteries were in a state of decline in terms of infrastructure and most of the monks you met were elderly and stuck in a different age. Still, it had its charm.
“On Mount Athos today, most of the monks are young and educated – and that is something very good – the monasteries have been repaired and restored, and there are proper streets so distances are covered much more easily. On the other hand, of course, the authenticity has been lost in places,” he adds.
Kalafatis is currently in the process of wrapping up a new project on Philippi, an archaeological site in eastern Macedonia that was inducted into UNESCO’s list of World Heritage Sites in 2016. He has been taking photographs at the site for the past three years in an effort to link the past to the present.
Last year, meanwhile, he published “Archipelagos” (also Agra), a beautiful coffee-table book of photographs of the Aegean that had been commissioned by the Venice Biennale.
Administration of MGOC in Bethlehem

This entry was posted in Библиотека. Bookmark the permalink.

Comments are closed.