СОЛЖЕНИЦИН И ЕВРЕЈСКИОТ ПРОБЛЕМ ИСТОРИЈАТА ЗА ЕВРЕИТЕ ВО РУСИЈА ОД СТРАНА НА СОЛЖЕНИЦИН-ПРЕГЛЕД

800px-Western_wall_jerusalem_night
Текст објавен од јеромонах Енох по повод книгата „200 години заедно“ од познатиот руски писател Александар Солженицин.
„Евреите собрале богатство соработувајќи едни со други“ (стр. 31)
“Тие остварувале профит со тоа што го земале житото на селаните до степен на нивно осиромашување (предизвикувајќи глад), а потоа го претворале во ракија и со тоа поттикнувале пијанство меѓу нив.“ (стр. 21, 24)
„Евреите ги ставале селаните во состојба на доживотни долгови и предизвикувале сиромаштија кај нив со тоа што ги наплатувале своите долгови преку одземање на стоката и алатите, а за возврат им давале алкохол“. (стр.31)
Се чини дека преводот на книгата на Солженицин бил направен без дозвола на неговото семејство, а ова можеби е причината што овој долг и детален преглед повеќе не се наоѓа на страната за книги на Amazon.com, каде се појави за првпат.
Преведувачот, Колумбус Фалко, вака ја опиша цензурата на оваа книга кога се појави во 2002 година:
„Објавена во оригиналниот руски јазик во 2002 година, книгата беше примена со огнена бура на бес и осуди од книжевниот и медиумскиот свет, од Евреите и од речиси целата интелегенција на воспоставениот поредок на Запад …
Руските власти, како и западната либерална демократска структура на моќта, направија огромни напори да ја игнорираат книгата „200 години заедно“, да ја потиснат колку што е можно повеќе, а пред сè да го спречат и забранат преводот на книгата на странски јазици, особено на англиски, кој во суштина стана светски јазик на нашата епоха.
КАРАКТЕРИСТИКИТЕ НА РЕМЕКДЕЛОТО НА СОЛЖЕНИЦИН
Значи, што е толку лошо и грубо во оваа книга?
Поголемиот дел од книгата содржи информации кои не се невообичаени и кои може да се најдат во стандардни, нецензурирани текстови.
Без разлика дали се согласувате со Солженицин или не, сепак признајте го фактот дека тој не е лесен. Солженицин оди во значителни детали за многу различни историски епохи и јасно има длабоко познавање на прашањата што ги покренува. Неговиот пристап е балансиран. Тој чувствува сочувство кон Евреите, но е и критичен кон нив.
Второво очигледно не се поклопува со мислењето на многумина, бидејќи не е во согласност со стандардниот јудеоцентричен наратив, во кој Евреите се само жртви и не можат да сторат ништо погрешно. Уште повеќе, еден познат писател изнесува непријатни информации за Евреите на светлина, и тоа се смета за закана. Оттука и е наметната цензурата.
ЕВРЕИТЕ ВО ЦАРСКА РУСИЈА ОД ДЕВЕТНАЕСЕТИОТ ВЕК
Руските Евреи воопшто не живееле во угнетување, туку тие не само што имале поголема слобода отколку кметовите, туку и повеќе од руските трговци. (стр. 16-17), а тоа важи и за поново време. (стр.45). Набргу по партиционирањето на Полска, Державин ја посетил областа и известил за Евреите во тогашното општество. Полското благородништво го предало управувањето со своите имоти на Евреите (стр. 21), а Евреите се занимавале со нивното управивање кое им донело брзи профити и долгорочни антагонизми.
Евреите собирале богатство со тоа што соработувале едни со други. (стр. 31). Тие направиле профит земајќи го житото на селаните до степен на осиромашување (и предизвикување глад), претворајќи го долгот во ракија, а потоа поттикнувале пијанство. (стр 21, 24). Евреите ги принудувале селаните во доживотно задолжување и ја уништувале сиромаштијата, барајќи исплата на долгот во облик на земање на нивниот добиток и алати, за алкохол. (стр. 31).
Покрај тоа, системот на поткуп ја штител оваа шема. Така, полските магнати „земале“ дел од богатството што го цеделе Евреите од селаните, и без Евреите и нивната инвентивност, овој систем на експлоатација не можел да функционира и би завршил завршил. (стр. 22). Солженицин додава дека “… еврејската бизнис класа доби огромна корист од беспомошноста, непотребноста и непрактичноста на земјопоседниците …” (стр. 54).
Евреите постојано се селеле за да спречат точен преглед на нивниот број – за да избегнат данок. (стр 25). Делегација на Евреи отпатувале во Санкт Петербург за да се обиде да ги поткупи руските власти за да го потисне извештајот на Державин. (стр 28). Во 1824 година, цар Александар I забележал дека Евреите ги корумпирале локалните жители на штета на државната каса и приватните инвеститори. (стр. 32).
Евреите не беа принудени на “паразитски” занимања: тие ги избраа. (стр. 31). Кон крајот на 19-тиот век рускиот гнев почнал да врие поради фактот што Евреите не го заработувале својот леб, поради масовното зголемување на цените и профитирањето, збогатувајќи се додека го осиромашувале рускиот селанец и поради преземањето на контролата над шумите, земјиштето и пивниците. (стр. 78-80).
Ниту, пак, е вистина дека Евреите биле држени надвор од “продуктивните” занимања. Напротив. Педесетгодишните царски напори да ги претвори Евреите во земјоделци привлече неколку учесници (стр. 33) и заврши со неуспех. (стр. 58). Ниту една од рационализацијата за нејзиниот неуспех не е валидна: другите новодојденци во руското земјоделство (менонитскии, бугарски и германски колонисти и сл.), кои се соочувале со истите предизвици како и Евреите, добро се снашле. (стр. 36).Еврејските земјоделци ја занемариле работата на фармата (стр. 34-35), и постојано се враќале назад во продажба на стоки и изнајмување на нивниот имот на други земјоделци. (стр. 56-57). Напорите од страна на комунистите по сто години, да се вратат Евреито во земјоделство, не поминале подобро. (стр. 208, 251).
Еврејскиот отпор кон асимилација обично се става во рамките на ГОЈ (прим.прев.: еврејски збор за не-Евреин, или нација) исклучувајќи го Евреинот. Всушност се случуваше обратното. Во првата половина на 19-тиот век, рабините и каластите напорно се спротивставија на просветителството, вклучувајќи го и понуденото руско образование на Евреите. (стр.38).
Евреите секогаш настојувале да ги преувеличуваат грешките што ги доживеале од другите. (стр. 42). Ова се однесува на нешта како што се двојно оданочување, присилна воена служба, протерување од села итн. (Стр 42, 46, 50).
Евреите од Вилнус (Вилново), Каунас и Гродно, застанале на страната на Русите за време на неуспешното востание на Полјаците во јануари 1863 година. (стр. 69). Ова го потврдуваат полските извори.
Доминантниот дел од јудаизмот не извршил ритуално убиство. Сепак, можно е некои еврејски култови да го направиле тоа. (стр. 40). [За повеќе информации, погледнете го мојот преглед на КРВАВАТА ПАСХА]. Што се однесува до Протоколите, нивната автентичност беше рано отфрлена од страна на царската влада. Сепак, ова не ги избриша оправданите поплаки во врска со еврејското влијание. (стр. 174).
ЕВРЕИТЕ ВО КОМУНИЗМОТ: ВООБИЧАЕНИТЕ ОПРАВДУВАЊА
Често слушаме дека комунистичките Евреи не биле “вистински Евреи”. Оваа бесмислица е еквивалентна на изјавата дека Ленин и другите руски комунисти не биле “вистински Руси” – измислена разлика која Солженицин одбива да ја направи. (стр. 117).
Едно заедничко самооправдување за Евреите што ги поддржувале револуционерните движења, а потоа и комунизмот,било она на царскиот систем кој ги спречувал Евреите да го подобрат својот имот. Ова е глупост. Откако Евреите го прифатиле рускиот образовен систем, нивниот број се зголемил до толку висок степен (до околу 1870: стр. 63, 71), во високото образование во Русија, што морало да им се наметнат квоти. Оваа денешна-позната афирмативна акција станала неопходна, бидејќи Евреите биле побогати и со тоа неправедно ги искористиле предностите поврзани со образованието. (стр. 88).
Од Унгарија треба да се земе поука. Таму, еврејските поплаки биле најмалку валидни. Унгарските Евреи уживале невообичаена слобода и висок стандард на живеење, и немало никакви погроми (масовни убиства на Евреи). Сепак, во унгарскиот комунизам од 1919 година особено доминирале Евреите и бил одвратно суров. (стр. 153-154).
Друга оправдување за учеството на Евреите во комунизмот била наводната потреба за одбрана од погромите што ги воделе белогардејците. Не било така. Масивниот прилив на Евреи во советскиот апарат се појави кон крајот на 1917 и 1918 година, но погромите од страна не белогардејците не започнаа сѐ до 1919 година (стр. 121).
КЛУЧНАТА УЛОГА НА ЕВРЕИТЕ ВО КОМУНИЗМОТ
Лесно може да се направат списоци на Евреи на високи позиции во Советскиот Сојуз. Влијателни Евреи најчесто се случиле со брзина од 10 или повеќе пати од изобилието на Евреите во СССР. (на пр., 143-на, 225-на). [За повеќе, видете ги коментарите]. Без разлика дали или не мотивирани од “етничка солидарност”, Евреите во власта се стремеле да ги промовираат другите Евреи на високи позиции. (стр.138).
Сепак, еврејската улога во комунизмот била многу поголема од она што било прикажано. Да го земеме во предвид терминот кои некои го нарекуваат Јудаизација на академијата и неговото влијание врз крвавите настани од 1917 година. Солженицин коментира: “Февруарската револуција беше извршена од руски раце и руска глупост. Сепак, во исто време, нејзината идеологија беше проникната и доминирана од непромисленото непријателство кон историската руска држава кога обичните Руси немале ништо, но Евреите имале се. Така и руската интелигенција го прифатила ова гледиште “(стр. 98).
Сега размислете за Октомвриската револуција. Ленин тврдел дека болшевичкиот успех во револуцијата бил овозможен од улогата на големата еврејска интелигенција во неколку руски градови. (стр.119). Освен тоа, според Ленин, Октомвриската револуција била сочувана со дејствата на Евреите против обидот за саботажа од страна на владини претставници. (стр 128).
Енергијата и високата интелигенција на Евреите ги направија неопходни и потребни. (стр. 129, 189). Всушност, Солженицин забележува дека советскиот комунизам го изгубил својот идеолошки жар и почнал полека да умрира од “руската мрзеливост”, веќе во доцните шеесети години од 20 век, сето тоа поради фактот што Евреите во голема мера си заминале. (стр. 317).
НЕКОИ ИНТЕРЕСНИ ФАКТИ
Декулактизацијата не биле само економска мерка (прим. прев. кулак: независен и богат земјоделец-селанец). Тоа била алатка за искоренување на народите и уништување на нивните традиции и култура. Поради оваа причина, диктатурата на Сталин во никој случај не може да се прифати како националистички (руски) феномен. (стр 221).
Религиозниот јудаизм никогаш не бил прогонуван толку интензивно од страна на комунистите, во 20-тите и 30-тите години на 20-от век, како што било прогонувано Руското православно христијанство. (стр. 306). Евреинот на високо ниво, Лазар Каганович, раководел со уништувањето на Црквата на Искупителот. Тој, исто така, сакал да ја уништи Катедралата Свети Василиј. (стр 223).
Познатите подвижни гасни комори не биле измислени од нацистите. Тие биле развиени, во 1937 година, од Исаи Давидович Берг, водечки Евреин во НКВД. (стр. 237).
КОМУНИЗМОТ Е ВО РЕД – СЕ ДОДЕКА БИЛ ВО СЛУЖБА НА ЕВРЕЈСКИТЕ ИНТЕРЕСИ
Солженицин ја забележува иронијата дека, на Запад, имало мала загриженост за жртвите од комунизмот се додека не биле вклучени Евреите. Тој потсетува:
“Петнаесет милиони селани беа уништени во „декулактизацијата”, 6 милиони селани беа изгладнети до смрт во 1932 година, без да ги спомнеме масовните егзекуции и милионите лица кои загинаа во логорите, а во исто време се сметаше добро потпишувањето на договори со Советските лидери, за да им се позајмуваат пари, да се поздравите со нивните “чесни раце”, да барате поддршка од нив и да го фалите сето ова пред вашите парламенти.
Но, откако Евреите станаа цел, тогаш искра на сочувство се појави на Запад и стана јасно каков вид на режим беше тоа”, истакнува Солженицин. (стр 346).
ДЕНЕС ЕВРЕИТЕ ЈА ИЗБЕГНУВААТ СВОЈАТА ОДГОВОРНОСТ И ГИ ОБВИНУВААТ РУСИТЕ
Александар Солженицин двојниот стандард (оној со кој Полјаците се добро запознати) кога ги опишува сегашните еврејски ставови:
“Има толку многу такви уверени гласови кои се подготвени да ги судат многубројните злосторства и неуспеси на Русија, нејзината неисцрпна вина кон Евреите – и тие толку искрено веруваат во таа вина! Во меѓувреме, нивните сопствени луѓе се ослободени од било каква одговорност за нивното учество во престрелките во Чека, за тонење на бродови со човечки товар во Белото и Каспиското Море, за нивната улога во колективизацијата, украинскиот глад и во сите гнасотии на Советската администрација, за нивната талентирана ревност во перење на мозокот на ‚староседелците‘. Ова не е каење”. (стр. 335).
Се разбира, Солженицин не инсинуира дека Евреите се колективно виновни за комунизмот. Сепак, Евреите треба да ја прифатат колективната одговорност за комунизмот и за нејзините злосторства на ист начин како што Германците ја прифаќаат колективната одговорност за нацизмот и нејзините злосторства. (стр. 141, 321). Додека не го сторат тоа, прашањето околу Жидокомуната (јудео-болшевизмот) нема да исчезне.
ЕВРЕЈСКОТО ВЛИЈАНИЕ ВО КОМУНИЗМОТ БИЛ МНОГУ ПОГОЛЕМ ОД БИЛО КОЈ СПИСОК НА ЕВРЕЈСКИ КОМУНИСТИ
Постојано слушаме дека Евреите во ниеден момент не го сочинувале мнозинство на раководството во комунизмот. Ова е технички точно, но тоа не ја кажува целата приказна.
За почеток, еврејските комунисти биле забележани поради нивната висока интелигенција, вербалните вештини, адекватноста, идеолошката страст итн. (Стр. 429).
Не е изненадувачки што само неколкумина не-еврејски комунистички лидери се приближиле кон калибарот на еврејските комунистички водачи. На пример, Линдеман нè потсетува дека, “како евреин, Троцки бил човек со необични таленти” (стр. 447). Покрај тоа, “главната улога на Троцки во револуцијата не може да се негира …” (стр. 448). Ова може да се срочи во една реченица: “Може да се споменат и други кои не биле Евреи, но речиси сигурно неможе да се мерат со Троцки, Зиновјев, Каменев, Јоф, Свердлов, Урицки или Радек внатре во Русија и во странство, особено не во клучните години од 1917-1921″.(стр 432).
Конечно, влијателните Евреи не мораа да дејствуваат сами. Всушност, Евреите имале вештина да влијаат на не-Евреите да размислуваат на еврејски начин. Ленин со право може да се сфати како “евреизиран не- Евреин” (стр. 432-433). Истото може да се каже и за отпадникот Пол Џержински (стр 442, 446), како и за Русинот Калинин, кој еврејските болшевици рекле дека бил “повеќе Евреин отколку самите Евреите”. (стр 433).
ЕВРЕИСКИТЕ КОМУНИСТИ ВЛИЈАЕЛЕ ВРЗ НЕ-ЕВРЕИТЕ ДА ДЕЈСТВУВААТ СПОРЕД СВОЕТО РАЗМИСЛУВАЊЕ
Сега ќе се осврнеме и на Феликс Џержински и на Чека: Политичката полиција на Ленин.
Авторот Легет опишува како Џержински израснал во Вилна (Вилно, Вилнус), кој тој го опишува како космополитски град со силен еврејски елемент и фокусна точка на социјалистичкиот фермент во царската Русија. (стр 34). Тој додава дека “Џержински беше под влијание на Мартов, иден лидер на партијата Меншевик, со кого беше воведен во еврејските кругови, пролетеријатот и интелегенцијата; тој склопил многу еврејски пријатели и ревносно научил јидиш. Бунд-еврејската социјалдемократска работничка организација во Литванија, Полска и Русија, основана во 1897 година, му помогнала на Џержински во својата политичка активност, кон крајот на 1899 година. Близок пријател и колега на Џержински во Вилна бил Михаил Голдман … “(стр. -25).
Силното еврејско влијание многу се проширило и на личниот живот на Џержински. Легет продолжува: “Сестрата на Голдман, Џулија, била неколку години романтична љубов на Џержински … потоа изградил длабока романтична приврзаност, која траела од 1905 до почетокот на 1910 година, со уште една еврејка, Сабина Фајнстајн, сестра на истакнат член на СДКПиЛ (прим.прев: политичка партија: Социјална Демократија на Кралството Полска и Литванија). Многу брзо потоа, во ноември 1910 година, Џержински се оженил со Софија Сигизмудновна, роднина на Мушкат, која исто така била Еврејка … “(стр.25).
За да го нагласи фактот дека еврејското влијание во комунизмот било многу поголемо отколку дека постоел одреден број на еврејски комунисти, Легет пишува за “Роза Луксембург, прославена порди нејзиниот интелектуална брилијантност и нејзината политичка страст”. (стр. 24). Толку бил затруен “Крвавиот Феликс” Џержински со идеите на Луксембург што тој всушност се судрил со Ленин за повторното обновување на полската држава. Ленин, кој немал полско потекло, го поддржувал враќањето на полската нација, а отпаднатиот Полјак Џержински бил против тоа, во согласност со Луксембург. (стр. 23-24).
Александар Солженицин коментира:
Февруарската револуција била извршена од руски раце и руска глупост. Сепак, во исто време, нејзината идеологија беше проникната и беше доминантна од непромисленото непријателство кон историската руска држава кое обичните Руси го немаа, но Евреите го имаа. Така и руската интелигенција го прифати ова гледиште”.(стр. 98).
(Руски инсајдер)

Администрација на МВПЦ, Витлеем

800px-Western_wall_jerusalem_night

SOLZHENITSYN AND THE JEWISH PROBLEM
SOLZHENITSYN’S DAMNING HISTORY OF THE JEWS IN RUSSIA – REVIEW

“The Jews accumulated wealth by cooperating with each other. (p. 31).”
“They made profits by taking the peasants’ grain to the point of impoverishing them (and causing famine), turning it into brandy, and then encouraging drunkenness. (p. 21, 24).”
“Jews forced peasants into lifelong debt and crushing poverty by requiring payment, in cattle and tools, for liquor. (p. 31).”
The translation of Solzhenitsyn’s book appears to have been done without permission from his family, and this might be why this lengthy and detailed review is no longer available on the page of the book on Amazon.com, where it originally appeared.
The book might disappear altogether from Amazon, so if you want to get your Kindle copy, act now. Otherwise you can find it on many sources on the internet.
you can find it on many sources on the internet.
The translator, Columbus Falco, describes the censorship of this book when it appeared in 2002:
“Published in the original Russian in 2002, the book was received with a firestorm of rage and denunciation from the literary and media world, from the Jews, and from almost the entire intelligentsia of the established order in the West…
Immense efforts have been made by the Russian authorities and also by the Western liberal democratic power structure to ignore 200 YEARS TOGETHER, to suppress it as much as possible, and above all to prevent and interdict the book’s translation into foreign languages, most especially into English, which has become essentially the worldwide language of our epoch…
CHARACTERISTICS OF SOLZHENITSYN’S MAGNUM OPUS
So, what is so naughty, naughty about this book?
Most of it consists of unremarkable information that can be found in standard, non-censored texts. [For details, see comments.]
Agree with author Solzhenitsyn or not but recognize the fact that he is no lightweight. Solzhenitsyn goes into considerable detail about many different historical epochs, and clearly has a deep knowledge of the issues that he raises. His approach is balanced. He is sympathetic towards Jews as well as critical of Jews.
The latter evidently does not sit well with many, because it does not comply with the standard Judeocentric narrative, in which Jews are just victims and can do no wrong. Worse yet, a famous writer is bringing sometimes-unflattering information about Jews to light, and this is threatening. Hence the censorship.
The Russian authorities have to this date refused to allow any official English translation of the book to be published”. (p. 2).
CHARACTERISTICS OF SOLZHENITSYN’S MAGNUM OPUS
So, what is so naughty, naughty about this book?
Most of it consists of unremarkable information that can be found in standard, non-censored texts. [For details, see comments.]
Agree with author Solzhenitsyn or not but recognize the fact that he is no lightweight. Solzhenitsyn goes into considerable detail about many different historical epochs, and clearly has a deep knowledge of the issues that he raises. His approach is balanced. He is sympathetic towards Jews as well as critical of Jews.
The latter evidently does not sit well with many, because it does not comply with the standard Judeocentric narrative, in which Jews are just victims and can do no wrong. Worse yet, a famous writer is bringing sometimes-unflattering information about Jews to light, and this is threatening. Hence the censorship.
JEWS IN 19TH CENTURY TSARIST RUSSIA
Far from living in oppression, Russia’s Jews not only had more freedom than the serfs, but also more than the Russian traders and merchants. (pp. 16-17), and this was also true of more recent times. (p. 45). Soon after the Partitions of Poland, Derzhavin visited the area and reported on the Jews in the then-current manorial society. The Polish nobility had turned over the management of their estates to the Jews (p. 21), and the Jews engaged in conduct that brought them short-term profits and long-term antagonisms.
Consider the PROPINACJA. The Jews accumulated wealth by cooperating with each other. (p. 31). They made profits by taking the peasants’ grain to the point of impoverishing them (and causing famine), turning it into brandy, and then encouraging drunkenness. (p. 21, 24). Jews forced peasants into lifelong debt and crushing poverty by requiring payment, in cattle and tools, for liquor. (p. 31).
In addition, a system of bribery protected this arrangement. Thus, the Polish magnates were on the “take” of part of the wealth squeezed by Jews out of the peasantry, and, without the Jews and their inventiveness, this system of exploitation could not have functioned, and would have ended. (p. 22). Solzhenitsyn adds that, “…the Jewish business class derived enormous benefit from the helplessness, wastefulness, and impracticality of landowners…” (p. 54).
The Jews kept moving around in order to prevent an accurate count of their numbers—in order to evade taxes. (p. 25). A delegation of Jews travelled to St. Petersburg to try to bribe Russian officials to suppress Derzhavin’s report. (p. 28). In 1824, Tsar Alexander I noticed that Jews were corrupting local inhabitants to the detriment of the treasury and private investors. (p. 32).
Jews were not forced into “parasitic” occupations: They chose them. (p. 31). By the late 19th century (the time of the pogroms), Russian anger had boiled over, focusing on such things as Jews not making their own bread, massive overpricing and profiteering, enriching themselves while impoverishing the muzhik, and taking control of forests, lands, and taverns. (pp. 78-80).
Nor is it true that the Jews were kept out of “productive” occupations. To the contrary. A concerted 50-year tsarist effort to turn Jews into farmers attracted few participants (p. 33) and ended in failure. (p. 58). None of the rationalizations for its failure are valid: Other newcomers to Russian agriculture (Mennonites, Bulgarian and German colonists, etc.), facing the same challenges as the Jews, did quite well. (p. 36). Jewish farmers neglected farm work (pp. 34-35) and kept drifting back into selling goods and leasing of their property to others to farm. (pp. 56-57). The century-later efforts by the Communists, to get Jews into farming, fared no better. (p. 208, 251).
Jewish resistance to assimilation is usually framed in terms of the GOY excluding the Jew. It was the other way around. For the first half of the 19th century, rabbis and kahals strenuously resisted enlightenment, including the proffered Russian education to Jews. (p. 38).
Jews have always tended to exaggerate the wrongs they have experienced from others. (p. 42). This applies to such things as double taxation, forced military service, expulsion from villages, etc. (p. 42, 46, 50).
The Jews of the Vilnius (Wilno), Kaunas, and Grodno regions sided with the Russians during the Poles’ ill-fated January 1863 Insurrection. (p. 69). This confirms Polish sources.
Mainstream Judaism did not conduct ritual murder. However, it is possible that some Jewish cults did so. (p. 40). [For more, see my review of BLOOD PASSOVER]. As for the PROTOCOLS, their authenticity was rejected early-on by the tsarist government. However, this did not erase legitimate grievances about Jewish influence. (p. 174).
JEWS IN COMMUNISM: THE USUAL EXCUSES
We often hear that Communist Jews were “not real Jews”. This nonsense is equivalent to saying that Lenin and other Russian Communists were “not real Russians”—a contrived distinction that Solzhenitsyn refuses to make. (p. 117). [For more, see comments].
One common exculpation for Jews supporting revolutionary movements, and then Communism, is that of the tsarist system preventing Jews from improving their lot. This is nonsense. Once the Jews accepted the Russian education system, their numbers increased, to such a spectacular extent (by about 1870: p. 63, 71), in Russian higher education, that quotas had to be imposed upon them. This nowadays-called affirmative action became necessary because Jews were wealthier and thus unfairly advantaged in schooling-related matters. (p. 88).
Hungary is instructive. There, Jewish grievances were the least valid. Hungarian Jews had enjoyed atypical freedoms and a high standard of living, and there had been no pogroms. Yet the 1919 Hungarian Communism was especially dominated by Jews and was odiously cruel. (pp. 153-154).
Another exculpation for Jews in Communism was the alleged need for defense against pogroms conducted by the Whites. Not so. The massive influx of Jews into the Soviet apparatus occurred in late 1917 and 1918, but the White pogroms did not begin until 1919. (p. 121).
THE CRUCIAL ROLE OF JEWS IN COMMUNISM
One can easily make lists of Jews in high positions in the Soviet Union. Influential Jews commonly occurred at a rate 10 or more times the abundance of Jews in the USSR. (e. g, pp. 143-on, 225-on). [For more, see comments]. Whether or not motivated by “ethnic solidarity”, Jews in authority tended to promote other Jews to high positions. (p. 138).
However, the Jewish role in Communism goes far beyond what is apparent in any such “grocery list”. For instance, consider what some call the Judaization of academia, and its impact on the bloody events of 1917. Solzhenitsyn comments, “The February Revolution was carried out by Russian hands and Russian foolishness. Yet at the same time, its ideology was permeated and dominated by the intransigent hostility to the historical Russian state that ordinary Russians didn’t have, but the Jews had. So, the Russian intelligentsia too had adopted this view.” (p. 98).
Now consider the October Revolution. Lenin contended that the Bolshevik success in the revolution had been made possible by the role of the large Jewish intelligentsia in several Russian cities. (p. 119). Furthermore, according to Lenin, the October Revolution was preserved by the actions of Jews against the attempted sabotage by government officials. (p. 128).
The energy and high intelligence of the Jews made them indispensable. (p. 129, 189). In fact, Solzhenitsyn suggests that Soviet Communism lost its ideological fervor, and began slowly to die of “Russian laziness”, already in the late 1960s, all because the Jews were largely gone. (p. 317).
SOME INTERESTING FACTS
Dekulakization was not just an economic measure. It was a tool to uproot peoples and destroy their traditions and culture. For this reason, Stalin’s dictatorship can in no sense be accepted as a nationalist (Russian) phenomenon. (p. 221).
Religious Judaism was never persecuted as intensely by the Communists, in the 1920s and 1930s, as was Russian Orthodox Christianity. (p. 306). High-level Jew Lazar Kaganovich directed the destruction of the Church of the Redeemer. He also wanted to destroy St. Basil’s Cathedral. (p. 223).
The famous mobile gas chambers were not invented by the Nazis. They were developed, in 1937, by Isai Davidovich Berg, a leading Jew in the NKVD. (p. 237).
COMMUNISM IS OK—UNTIL IT NO LONGER SERVES JEWISH INTERESTS
Solzhenitsyn notes the irony that, in the West, there was little effective concern about the victims of Communism until it turned on the Jews. He quips,
“15 million peasants were destroyed in the ‘dekulakisation’, 6 million peasants were starved to death in 1932, not even to mention the mass executions and millions who died in the camps, and at the same time it was fine to politely sign agreements with Soviet leaders, to lend them money, to shake their ‘honest hands’, to seek their support, and to boast of all this in front of your parliaments.
But once it was specifically JEWS that became the target, then a spark of sympathy ran through the West and it became clear what sort of regime this was.” (p. 346; Emphasis is Solzhenitsyn’s).
NOWADAYS JEWS DODGE THEIR RESPONSIBILITY AND BLAME THE RUSSIANS
Alexander Solzhenitsyn describes the standard double-standard (one which Poles are all too familiar with), as he describes current Jewish attitudes,
“There are so many such confident voices ready to judge Russia’s many crimes and failings, her inexhaustible guilt towards the Jews—and they so sincerely believe this guilt to be inexhaustible almost all of them believe it! Meanwhile, their own people are coyly cleared of any responsibility for their participation in Cheka shootings, for sinking the barges and their doomed human cargo in the White and Caspian seas, for their role in collectivization, the Ukrainian famine and in all the abominations of the Soviet administration, for their talented zeal in brainwashing the ‘natives’. This is not contrition.” (p. 335).
Of course, Solzhenitsyn is not insinuating that Jews are collectively guilty for Communism. However, Jews should accept collective liability for Communism and its crimes in much the same way that Germans accept collective liability for Nazism and its crimes. (p. 141, 321). Until they do so, this issue of the Zydokomuna (Judeo-Bolshevism) will not go away.
JEWISH INFLUENCE IN COMMUNISM WAS FAR GREATER THAN ANY “GROCERY LIST” OF JEWISH COMMUNISTS

We keep hearing that Jews at no time constituted a majority of the leadership in Communism. This is technically true, but it does not tell the whole story.
To begin with, Jewish Communists were noted for their high intelligence, verbal skills, assertiveness, ideological fervor, etc. (p. 429).

Not surprisingly, few non-Jewish Communist leaders approached the caliber of the Jewish Communist leaders. For example, Lindemann reminds us that, “Jewish or gentilized, Trotsky was a man of unusual talents.” (p. 447). In addition, “Trotsky’s paramount role in the revolution cannot be denied…” (p. 448). This can be generalized, “Other non-Jews might be mentioned but almost certainly do not quite measure up to Trotsky, Zinoviev, Kamenev, Yoffe, Sverdlov, Uritsky, or Radek in visibility inside Russia and abroad, especially not in the crucial years from 1917 to 1921.” (p. 432).
Finally, influential Jews did not have to act alone. In fact, Jews had the skill of influencing non-Jews to think in Jewish ways. Lenin can validly be understood as a “Jewified gentile” (pp. 432-433). The same can be said for the renegade-Pole Dzerzhinsky (p. 442, 446), as well as the Russian Kalinin, who was called by Jewish Bolsheviks “more Jewish than the Jews”. (p. 433).

JEWISH COMMUNISTS INFLUENCED NON-JEWS TO GO ALONG WITH THEIR THINKING
Let us elaborate on Feliks Dzerzhinsky. Refer to: The Cheka: Lenin’s Political Police:

Author Leggett describes how Dzerzhinsky grew up in Vilna [Wilno, Vilnius], which he describes as a cosmopolitan city with a strong Jewish element and a focal point of socialist ferment in Tsarist Russia. (p. 34). He adds that, “Dzerzhinsky came under the influence of Martov, future leader of the Menshevik Party, by whom he was introduced into Jewish circles, both proletarian and of the intelligentsia; he made many Jewish friends and zealously learned Yiddish. The Bund—Jewish social democratic workers’ organization in Lithuania, Poland, and Russia, founded in 1897—helped Dzerzhinsky in his political activity, for instance in late 1899. Dzerzhinsky’s close friend and schoolmate in Vilna was Mikhail Goldman…” (pp. 24-25).
The strong Jewish influence very much extended to Dzerzhinsky’s personal life. Leggett continues, “Goldman’s sister, Julia, was for several years Dzerzhinsky’s romantic love…formed a deeply romantic attachment, lasting from 1905 to early 1910, for another Jewish woman, Sabina Feinstein, sister of a prominent SDKPiL member. Very soon afterwards, in November 1910, Dzerzhinsky married Sofia Sigizmundovna nee Mushkat, who was likewise Jewish…” (p. 25).

As if to underscore the fact that Jewish influence in Communism is much greater than just the “grocery list” of Jewish Communists, Leggett writes of “Rosa Luxemburg [Luksemburg], celebrated for her intellectual brilliance and her political passion.” (p. 24). So, intoxicated had “Bloody Feliks” (“KRWAWE FELEK”) Dzierzinski become of Luksemburg’s ideas that he actually clashed with Lenin on the resurrection of the Polish state. Only that it was the non-Pole Lenin supporting the restoration of the Polish nation and renegade-Pole Dzerzhinsky opposing it, in accordance with Luxemburg. (pp. 23-24).
Alexander Solzhenitsyn comments,
“The February Revolution was carried out by Russian hands and Russian foolishness. Yet at the same time, its ideology was permeated and dominated by the intransigent hostility to the historical Russian state that ordinary Russians didn’t have, but the Jews had. So, the Russian intelligentsia too had adopted this view.” (p. 98).
(Russian Insider)
Administration of MGOC, Bethlehem

This entry was posted in Библиотека. Bookmark the permalink.

Comments are closed.