ВО ЦРКВАТА СМЕ СИТЕ ЕДНО И ХРИСТОС Е ГЛАВАТА НА ЦРКВАТА

424300_10152072121745297_1706190171_n

Главата на Црквата е Христос и ние луѓето, христијаните, сме телото. Апостол Павле рече: „Тој е главата на телото, на Црквата (Кол. 1, 18).
Христос и Црквата се едно. Телото не може да постои без главата. Телото на Црквата хрането, осветено и живее со Христа. Тој е Господ, семоќен, сезнаен, секадеприсутен, кој се исполнува, предметите, нашите пријатели, нашите браќа: столбот и основата на Црквата. Он е Алфа и Омега, почеток и крај, основата на се. Без Христа Црквата не може да постои. Христос е Младоженецот; секоја поединечна душа е Невестата.
Христос го обединува телото на Црквата со небесата и со земјата: со ангели, луѓе и сета твар, со сето создание на Господ заедно со животните и птиците, со секој мал цвет и секој микроскопски инсект. Црквата станува Негова полнота Кој исполнува се во се (Еф. 1, 23), што е од Христа. Се е во Христа и со Христа. Ова е тајната на Црквата.
Христос е откриен во тоа единство меѓу Неговата љубов и нас: во Црквата. Самиот не ја претставувам Црквата, туку заедно со тебе. Сите заедно претставуваме Црква. Сите сме вклучени во Црквата. Сите сме едно и Христос е главата. Едно тело на Христос: Вие сте телото на Христос и поединечно членови на него (1Кор. 12, 27). Сите сме едно бидејќи Бог е нашиот Отец и е насекаде. Кога го искусуваме ова, ние сме во Црквата. Тоа е желбата на нашиот Господ за сите членови на Црквата како што е изразено во молитвата: дека тие може да се едно (Јн. 17, 11). Но, тоа е нешто што може да се разбере само со благодатта. Ја разбираме радоста на единството и стануваме едно со секого. Нема ништо повеличествено!
Важната работа за нас е да влеземе во Црквата – да се обединиме со ближните, со нивните радости и таги како тие да се наши, да направиме се за нив исто онака како што Христос направи за нас. Во Црквата ние стануваме една несреќна, страдална и грешна душа.
Никој не треба да посака да биде спасен сам, без да се спасат останатите. Тоа е грешка ако некој се моли за себе, дека само тој да биде спасен. Ние треба да ги сакаме другите и да се молиме ниту една душа да не биде исгубена, сите да може да влезат во Црквата. Тоа е она што се смета. И со оваа желба човек треба да го напушти светот и да се повлече во манастир или во пустина.
Кога се издвојуваме од другите, ние не сме христијани. Ние сме вистински христијани кога имаме длабоко чувство дека сме членови на таинственото тело Христово, на Црквата, во една непрекината врска на љубов – кога живееме обединети во Христа, тоа е кога го чувствуваме единството во Неговата Црква со чувство на единство. Затоа Христос се моли на Својот Отец велејќи дека тие може да се едно. Он ја повторува молитвата повеќепати и апостолите го нагласуваат тоа насекаде. Ова е најдлабокиот аспект, највозвишеното значење на Црквата. Таму може да се најде тајната за сите ние да бидеме обединети како едно лице во Бога. Нема ниту една религија како оваа; ниту една друга религија не вели нешто слично. Тие имаат нешто да кажат, но не ваква тајна, ваква исклучителна точка на тајна за која Христос ни вели дека тоа е она што ние треба да постанеме, дека Он сака ние да бидеме Негови.
Ние сме едно дури и со оние кои не се толку блиски на Црквата. Тие се оддалечени поради нивното незнаење. Мора да се молиме на Бога да ги просветли и да ги промени за и тие да се приближат на Христа. Ние гледаме нешта во човечка светлина, се движиме во различни авиони и замислуваме дека го сакаме Христос. Но Христос, кој испраќа дожд и за праведните и на неправедните (Мат. 5, 45) ни вели: Сакајте ги своите непријатели (Мат.5, 44). Треба да се молиме сите да бидеме обединети, обединети во Бога. Потоа, ако бидеме истрајни во оваа молитва, ќе постигнеме соодветни резултати; сите ќе бидеме соединети во љубов.
Зошто за божјите луѓе не постои оддалечување дури и кога тие може да се оддалечени еден од друг повеќе илјади километри. Колку и да се оддалечени нашите ближни, ние мора да бидеме покрај нив. Некои луѓе во Јужна Африка од место кое се наоѓа на два саати оддалеченост со автомобил од Јоханесбург носеле болен човек за Англија, но претходно отишле кај својот свештеник за тој да се помоли за болниот.
Кога Хрисотс не обединува, оддалеченоста не постои. Кога некој од нас би го оставиле овој живот, тогаш животот би бил горчлив.
+++Јован-Хаџи

This entry was posted in Почетна. Bookmark the permalink.

Comments are closed.